אֲמַר (H560) - ʼămar | معجم سترونغ الآرامي

دانيال 3: 24 Dan.3.24

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ نَبُوخَذْنَصَّرُ الْمَلِكُ وَقَامَ مُسْرِعًا فَأَجَابَ وَقَالَ لِمُشِيرِيهِ: أَلَمْ نُلْقِ ثَلاَثَةَ رِجَال مُوثَقِينَ فِي وَسَطِ النَّارِ. فَأَجَابُوا وَقَالُوا لِلْمَلِكِ: صَحِيحٌ أَيُّهَا الْمَلِكُ.

אֱדַ֙יִן֙ תְּוַ֖הּ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֔א וְקָ֣ם בְּהִתְבְּהָלָ֑ה עָנֵ֨ה וְאָמַ֜ר לְהַדָּֽבְר֗וֹהִי הֲלָא֩ רְמֵ֤ינָא תְּלָתָ֜א גֻבְרִ֨ין מְכַפְּתִ֔ין לְגוֹא נוּרָא֙ עָנַ֤יִן וְאָמְרִין֙ לְמַלְכָּ֔א יַצִּיבָ֖א מַלְכָּֽא

دانيال 3: 24 Dan.3.24

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ نَبُوخَذْنَصَّرُ الْمَلِكُ وَقَامَ مُسْرِعًا فَأَجَابَ وَقَالَ لِمُشِيرِيهِ: أَلَمْ نُلْقِ ثَلاَثَةَ رِجَال مُوثَقِينَ فِي وَسَطِ النَّارِ. فَأَجَابُوا وَقَالُوا لِلْمَلِكِ: صَحِيحٌ أَيُّهَا الْمَلِكُ.

אֱדַ֙יִן֙ תְּוַ֖הּ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֔א וְקָ֣ם בְּהִתְבְּהָלָ֑ה עָנֵ֨ה וְאָמַ֜ר לְהַדָּֽבְר֗וֹהִי הֲלָא֩ רְמֵ֤ינָא תְּלָתָ֜א גֻבְרִ֨ין מְכַפְּתִ֔ין לְגוֹא נוּרָא֙ עָנַ֤יִן וְאָמְרִין֙ לְמַלְכָּ֔א יַצִּיבָ֖א מַלְכָּֽא

دانيال 3: 25 Dan.3.25

أَجَابَ وَقَالَ: هَا أَنَا نَاظِرٌ أَرْبَعَةَ رِجَال مَحْلُولِينَ يَتَمَشَّوْنَ فِي وَسَطِ النَّارِ وَمَا بِهِمْ ضَرَرٌ، وَمَنْظَرُ الرَّابعِ شَبِيهٌ بِابْنِ الآلِهَةِ.

עָנֵ֣ה וְאָמַ֗ר הָֽא אֲנָ֨ה חָזֵ֜ה אַרְבְּעָ֗ה גֻּבְרִ֣ין שְׁרַ֙יִן֙ מַהְלְכִ֣ין בְּגֽוֹא נוּרָ֔א לָא;אִיתַ֣י בְּה֑וֹן וַחֲבָ֖ל וְרֵוֵהּ֙ דִּ֣י;רְֽבִיעָאָ֔ה דָּמֵ֖ה לְבַר אֱלָהִֽין

دانيال 3: 26 Dan.3.26

ثُمَّ اقْتَرَبَ نَبُوخَذْنَصَّرُ إِلَى بَابِ أَتُّونِ النَّارِ الْمُتَّقِدَةِ وَأَجَابَ، فَقَالَ: يَا شَدْرَخُ وَمِيشَخُ وَعَبْدَنَغُو، يَا عَبِيدَ اللهِ الْعَلِيِّ، اخْرُجُوا وَتَعَالَوْا. فَخَرَجَ شَدْرَخُ وَمِيشَخُ وَعَبْدَنَغُو مِنْ وَسَطِ النَّارِ.

בֵּאדַ֜יִן קְרֵ֣ב נְבוּכַדְנֶצַּ֗ר לִתְרַע֮ אַתּ֣וּן נוּרָ֣א יָקִֽדְתָּא֒ עָנֵ֣ה וְאָמַ֗ר שַׁדְרַ֨ךְ מֵישַׁ֧ךְ וַעֲבֵד;נְג֛וֹ עַבְד֛וֹהִי דִּֽי;אֱלָהָ֥א עִלָּאָ֖ה פֻּ֣קוּ וֶאֱת֑וֹ בֵּאדַ֣יִן;נָֽפְקִ֗ין שַׁדְרַ֥ךְ מֵישַׁ֛ךְ וַעֲבֵ֥ד;נְג֖וֹ מִן גּ֥וֹא נוּרָֽא

دانيال 3: 28 Dan.3.28

فَأَجَابَ نَبُوخَذْنَصَّرُ وَقَالَ: تَبَارَكَ إِلهُ شَدْرَخَ وَمِيشَخَ وَعَبْدَنَغُوَ، الَّذِي أَرْسَلَ مَلاَكَهُ وَأَنْقَذَ عَبِيدَهُ الَّذِينَ اتَّكَلُوا عَلَيْهِ وَغَيَّرُوا كَلِمَةَ الْمَلِكِ وَأَسْلَمُوا أَجْسَادَهُمْ لِكَيْلاَ يَعْبُدُوا أَوْ يَسْجُدُوا لإِلهٍ غَيْرِ إِلهِهِمْ.

עָנֵ֨ה נְבֽוּכַדְנֶצַּ֜ר וְאָמַ֗ר בְּרִ֤יךְ אֱלָהֲהוֹן֙ שַׁדְרַ֤ךְ מֵישַׁךְ֙ וַעֲבֵ֣ד;נְג֔וֹ דִּֽי שְׁלַ֤ח מַלְאֲכֵהּ֙ וְשֵׁיזִ֣ב לְעַבְד֔וֹהִי דִּ֥י הִתְרְחִ֖צוּ עֲל֑וֹהִי שַׁנִּ֔יו וּמִלַּ֤ת מַלְכָּא֙ וִיהַ֣בוּ גֶשְׁמְה֗וֹן דִּ֠י;לָֽא יִפְלְח֤וּן וְלָֽא יִסְגְּדוּן֙ לְכָל;אֱלָ֔הּ לָהֵ֖ן לֵאלָֽהֲהֽוֹן

دانيال 3: 29 Dan.3.29

فَمِنِّي قَدْ صَدَرَ أَمْرٌ بِأَنَّ كُلَّ شَعْبٍ وَأُمَّةٍ وَلِسَانٍ يَتَكَلَّمُونَ بِالسُّوءِ عَلَى إِلهِ شَدْرَخَ وَمِيشَخَ وَعَبْدَنَغُوَ، فَإِنَّهُمْ يُصَيَّرُونَ إِرْبًا إِرْبًا، وَتُجْعَلُ بُيُوتُهُمْ مَزْبَلَةً، إِذْ لَيْسَ إِلهٌ آخَرُ يَسْتَطِيعُ أَنْ يُنَجِّيَ هكَذَا.

וּמִנִּי֮ שִׂ֣ים טְעֵם֒ דִּי֩ כָל עַ֨ם אֻמָּ֜ה וְלִשָּׁ֗ן יֵאמַ֤ר שָׁלוּ֙ עַ֣ל אֱלָהֲה֗וֹן שַׁדְרַ֤ךְ מֵישַׁךְ֙ וַעֲבֵ֣ד;נְג֔וֹא יִתְעֲבֵ֔ד הַדָּמִ֣ין יִשְׁתַּוֵּ֑ה וּבַיְתֵ֖הּ נְוָלִ֣י כָּל;קֳבֵ֗ל אֱלָ֣ה אָחֳרָ֔ן יִכֻּ֥ל לְהַצָּלָ֖ה כִּדְנָֽה

دانيال 4: 7 Dan.4.7

حِينَئِذٍ حَضَرَ الْمَجُوسُ وَالسَّحَرَةُ وَالْكَلْدَانِيُّونَ وَالْمُنَجِّمُونَ، وَقَصَصْتُ الْحُلْمَ عَلَيْهِمْ، فَلَمْ يُعَرِّفُونِي بِتَعْبِيرِهِ.

בֵּאדַ֣יִן עָלִּ֗ין חַרְטֻמַיָּא֙ אָֽשְׁפַיָּ֔א כַּשְׂדָּאֵ֖י וְגָזְרַיָּ֑א אָמַ֤ר;אֲנָה֙ וְחֶלְמָ֗א קֳדָ֣מֵיה֔וֹן לָא מְהוֹדְעִ֥ין;לִֽי וּפִשְׁרֵ֖הּ

دانيال 4: 8 Dan.4.8

أَخِيرًا دَخَلَ قُدَّامِي دَانِيآلُ الَّذِي اسْمُهُ بَلْطَشَاصَّرُ كَاسْمِ إِلهِي، وَالَّذِي فِيهِ رُوحُ الآلِهَةِ الْقُدُّوسِينَ، فَقَصَصْتُ الْحُلْمَ قُدَّامَهُ:

וְעַ֣ד;אָחֳרֵ֡ין עַל֩ קָֽדָמַ֨י דָּנִיֵּ֜אל דִּֽי שְׁמֵ֤הּ בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ כְּשֻׁ֣ם אֱלָהִ֔י וְדִ֛י בֵּ֑הּ רֽוּחַ אֱלָהִ֥ין קַדִּישִׁ֖ין אַמְרֵֽת וְחֶלְמָ֖א קָֽדָמ֥וֹהִי

دانيال 4: 9 Dan.4.9

يَا بَلْطَشَاصَّرُ، كَبِيرُ الْمَجُوسِ، مِنْ حَيْثُ إِنِّي أَعْلَمُ أَنَّ فِيكَ رُوحَ الآلِهَةِ الْقُدُّوسِينَ، وَلاَ يَعْسُرُ عَلَيْكَ سِرٌّ، فَأَخْبِرْنِي بِرُؤَى حُلْمِي الَّذِي رَأَيْتُهُ وَبِتَعْبِيرِهِ.

בֵּלְטְשַׁאצַּר֮ רַ֣ב חַרְטֻמַיָּא֒ דִּ֣י אֲנָ֣ה יִדְעֵ֗ת דִּ֠י בָּ֔ךְ ר֣וּחַ אֱלָהִ֤ין קַדִּישִׁין֙ לָא אָנֵ֣ס לָ֑ךְ וְכָל;רָ֖ז אֱמַֽר חֶזְוֵ֨י חֶלְמִ֧י דִֽי חֲזֵ֛ית וּפִשְׁרֵ֖הּ

دانيال 4: 14 Dan.4.14

فَصَرَخَ بِشِدَّةٍ وَقَالَ هكَذَا: اقْطَعُوا الشَّجَرَةَ، وَاقْضِبُوا أَغْصَانَهَا، وَانْثُرُوا أَوْرَاقَهَا، وَابْذُرُوا ثَمَرَهَا، لِيَهْرُبَ الْحَيَوَانُ مِنْ تَحْتِهَا وَالطُّيُورُ مِنْ أَغْصَانِهَا.

קָרֵ֨א בְחַ֜יִל אָמַ֗ר וְכֵ֣ן גֹּ֤דּוּ אִֽילָנָא֙ וְקַצִּ֣צוּ עַנְפ֔וֹהִי אַתַּ֥רוּ עָפְיֵ֖הּ וּבַדַּ֣רוּ אִנְבֵּ֑הּ תְּנֻ֤ד חֵֽיוְתָא֙ מִן תַּחְתּ֔וֹהִי וְצִפְּרַיָּ֖א מִן עַנְפֽוֹהִי

دانيال 4: 18 Dan.4.18

هذَا الْحُلْمُ رَأَيْتُهُ أَنَا نَبُوخَذْنَصَّرَ الْمَلِكَ. أَمَّا أَنْتَ يَا بَلْطَشَاصَّرُ فَبَيِّنْ تَعْبِيرَهُ، لأَنَّ كُلَّ حُكَمَاءِ مَمْلَكَتِي لاَ يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يُعَرِّفُونِي بِالتَّعْبِيرِ. أَمَّا أَنْتَ فَتَسْتَطِيعُ، لأَنَّ فِيكَ رُوحَ الآلِهَةِ الْقُدُّوسِينَ.

דְּנָה֙ חֶלְמָ֣א חֲזֵ֔ית אֲנָ֖ה נְבוּכַדְנֶצַּ֑ר מַלְכָּ֣א וְאַ֨נְתְּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֜ר אֱמַ֗ר פִּשְׁרֵ֣א קֳבֵל֙;דִּ֣י כָּל חַכִּימֵ֣י מַלְכוּתִ֗י לָֽא יָכְלִ֤ין לְהוֹדָ֣עֻתַ֔נִי פִּשְׁרָא֙ וְאַ֣נְתְּ כָּהֵ֔ל דִּ֛י בָּֽךְ רֽוּחַ אֱלָהִ֥ין קַדִּישִׁ֖ין

دانيال 4: 19 Dan.4.19

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ دَانِيآلُ الَّذِي اسْمُهُ بَلْطَشَاصَّرُ سَاعَةً وَاحِدَةً وَأَفْزَعَتْهُ أَفْكَارُهُ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: يَا بَلْطَشَاصَّرُ، لاَ يُفْزِعُكَ الْحُلْمُ وَلاَ تَعْبِيرُهُ. فَأَجَابَ بَلْطَشَاصَّرُ وَقَالَ: يَا سَيِّدِي، الْحُلْمُ لِمُبْغِضِيكَ وَتَعْبِيرُهُ لأَعَادِيكَ.

אֱדַ֨יִן אֶשְׁתּוֹמַם֙ דָּֽנִיֵּ֜אל דִּֽי שְׁמֵ֣הּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֗ר כְּשָׁעָ֣ה חֲדָ֔ה יְבַהֲלֻנֵּ֑הּ וְרַעְיֹנֹ֖הִי עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ אַֽל יְבַהֲלָ֔ךְ חֶלְמָ֤א וּפִשְׁרֵא֙ עָנֵ֤ה בֵלְטְשַׁאצַּר֙ וְאָמַ֔ר מָרִ֕י חֶלְמָ֥א לְשָֽׂנְאָ֖ךְ וּפִשְׁרֵ֥הּ לְעָרָֽךְ

دانيال 4: 19 Dan.4.19

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ دَانِيآلُ الَّذِي اسْمُهُ بَلْطَشَاصَّرُ سَاعَةً وَاحِدَةً وَأَفْزَعَتْهُ أَفْكَارُهُ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: يَا بَلْطَشَاصَّرُ، لاَ يُفْزِعُكَ الْحُلْمُ وَلاَ تَعْبِيرُهُ. فَأَجَابَ بَلْطَشَاصَّرُ وَقَالَ: يَا سَيِّدِي، الْحُلْمُ لِمُبْغِضِيكَ وَتَعْبِيرُهُ لأَعَادِيكَ.

אֱדַ֨יִן אֶשְׁתּוֹמַם֙ דָּֽנִיֵּ֜אל דִּֽי שְׁמֵ֣הּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֗ר כְּשָׁעָ֣ה חֲדָ֔ה יְבַהֲלֻנֵּ֑הּ וְרַעְיֹנֹ֖הִי עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ אַֽל יְבַהֲלָ֔ךְ חֶלְמָ֤א וּפִשְׁרֵא֙ עָנֵ֤ה בֵלְטְשַׁאצַּר֙ וְאָמַ֔ר מָרִ֕י חֶלְמָ֥א לְשָֽׂנְאָ֖ךְ וּפִשְׁרֵ֥הּ לְעָרָֽךְ

دانيال 4: 23 Dan.4.23

وَحَيْثُ رَأَى الْمَلِكُ سَاهِرًا وَقُدُّوسًا نَزَلَ مِنَ السَّمَاءِ وَقَالَ: اقْطَعُوا الشَّجَرَةَ وَأَهْلِكُوهَا، وَلكِنِ اتْرُكُوا سَاقَ أَصْلِهَا فِي الأَرْضِ، وَبِقَيْدٍ مِنْ حَدِيدٍ وَنُحَاسٍ فِي عُشْبِ الْحَقْلِ، وَلْيَبْتَلَّ بِنَدَى السَّمَاءِ، وَلْيَكُنْ نَصِيبُهُ مَعَ حَيَوَانِ الْبَرِّ، حَتَّى تَمْضِيَ عَلَيْهِ سَبْعَةُ أَزْمِنَةٍ.

וְדִ֣י חֲזָ֣ה מַלְכָּ֡א עִ֣יר וְקַדִּ֣ישׁ נָחִ֣ת מִן שְׁמַיָּ֡א וְאָמַר֩ גֹּ֨דּוּ אִֽילָנָ֜א וְחַבְּל֗וּהִי בְּרַ֨ם שְׁבֻ֔קוּ עִקַּ֤ר שָׁרְשׁ֙וֹהִי֙ בְּאַרְעָ֣א וּבֶאֱסוּר֙ דִּֽי פַרְזֶ֣ל וּנְחָ֔שׁ בְּדִתְאָ֖א דִּ֣י;בָרָ֑א יִצְטַבַּ֗ע וּבְטַ֧ל שְׁמַיָּ֣א חֲלָקֵ֔הּ וְעִם חֵיוַ֤ת בָּרָא֙ עַ֛ד יַחְלְפ֥וּן עֲלֽוֹהִי שִׁבְעָ֥ה עִדָּנִ֖ין

دانيال 4: 26 Dan.4.26

وَحَيْثُ أَمَرُوا بِتَرْكِ سَاقِ أُصُولِ الشَّجَرَةِ، فَإِنَّ مَمْلَكَتَكَ تَثْبُتُ لَكَ عِنْدَمَا تَعْلَمُ أَنَّ السَّمَاءَ سُلْطَانٌ.

וְדִ֣י אֲמַ֗רוּ לְמִשְׁבַּ֞ק עִקַּ֤ר שָׁרְשׁ֙וֹהִי֙ דִּ֣י;אִֽילָנָ֔א מַלְכוּתָ֖ךְ קַיָּמָ֑ה לָ֣ךְ מִן;דִּ֣י תִנְדַּ֔ע דִּ֥י שְׁמַיָּֽא שַׁלִּטִ֖ן

دانيال 4: 30 Dan.4.30

وَأَجَابَ الْمَلِكُ فَقَالَ: أَلَيْسَتْ هذِهِ بَابِلَ الْعَظِيمَةَ الَّتِي بَنَيْتُهَا لِبَيْتِ الْمُلْكِ بِقُوَّةِ اقْتِدَارِي، وَلِجَلاَلِ مَجْدِي.

עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֔ר הֲלָ֥א דָא;הִ֖יא בָּבֶ֣ל רַבְּתָ֑א דִּֽי אֲנָ֤ה;בֱנַיְתַהּ֙ לְבֵ֣ית מַלְכ֔וּ בִּתְקַ֥ף חִסְנִ֖י וְלִיקָ֥ר הַדְרִֽי

دانيال 4: 31 Dan.4.31

وَالْكَلِمَةُ بَعْدُ بِفَمِ الْمَلِكِ، وَقَعَ صَوْتٌ مِنَ السَّمَاءِ لَكَ يَقُولُونَ يَا نَبُوخَذْنَصَّرُ الْمَلِكُ: إِنَّ الْمُلْكَ قَدْ زَالَ عَنْكَ.

מִלְּתָא֙ ע֗וֹד בְּפֻ֣ם מַלְכָּ֔א נְפַ֑ל קָ֖ל מִן שְׁמַיָּ֣א לָ֤ךְ אָֽמְרִין֙ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֔א מַלְכוּתָ֖ה עֲדָ֥ת מִנָּֽךְ

دانيال 4: 35 Dan.4.35

وَحُسِبَتْ جَمِيعُ سُكَّانِ الأَرْضِ كَلاَ شَيْءَ، وَهُوَ يَفْعَلُ كَمَا يَشَاءُ فِي جُنْدِ السَّمَاءِ وَسُكَّانِ الأَرْضِ، وَلاَ يُوجَدُ مَنْ يَمْنَعُ يَدَهُ أَوْ يَقُولُ لَهُ: مَاذَا تَفْعَلُ..

חֲשִׁיבִ֔ין וְכָל דָּיְרֵ֤י אַרְעָא֙ כְּלָ֣ה עָבֵד֙ וּֽכְמִצְבְּיֵ֗הּ בְּחֵ֣יל שְׁמַיָּ֔א וְדָיְרֵ֖י אַרְעָ֑א וְלָ֤א אִיתַי֙ דִּֽי יְמַחֵ֣א בִידֵ֔הּ וְיֵ֥אמַר לֵ֖הּ מָ֥ה עֲבַֽדְתְּ

دانيال 5: 2 Dan.5.2

بَيْلْشَاصَّرُ يَذُوقُ الْخَمْرَ، أَمَرَ بِإِحْضَارِ آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ الَّتِي أَخْرَجَهَا نَبُوخَذْنَصَّرُ أَبُوهُ مِنَ الْهَيْكَلِ الَّذِي فِي أُورُشَلِيمَ، لِيَشْرَبَ بِهَا الْمَلِكُ وَعُظَمَاؤُهُ وَزَوْجَاتُهُ وَسَرَارِيهِ.

בֵּלְשַׁאצַּ֞ר בִּטְעֵ֣ם חַמְרָ֗א אֲמַ֣ר לְהַיְתָיָה֙ לְמָאנֵי֙ דַּהֲבָ֣א וְכַסְפָּ֔א דִּ֤י הַנְפֵּק֙ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר אֲב֔וּהִי מִן הֵיכְלָ֖א דִּ֣י בִירוּשְׁלֶ֑ם וְיִשְׁתּ֣וֹן בְּה֗וֹן מַלְכָּא֙ וְרַבְרְבָנ֔וֹהִי שֵׁגְלָתֵ֖הּ וּלְחֵנָתֵֽהּ

دانيال 5: 7 Dan.5.7

فَصَرَخَ الْمَلِكُ بِشِدَّةٍ لإِدْخَالِ السَّحَرَةِ وَالْكَلْدَانِيِّينَ وَالْمُنَجِّمِينَ، فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِحُكَمَاءِ بَابِلَ: أَيُّ رَجُل يَقْرَأُ هذِهِ الْكِتَابَةَ وَيُبَيِّنُ لِي تَفْسِيرَهَا فَإِنَّهُ يُلَبَّسُ الأُرْجُوَانَ وَقِلاَدَةً مِنْ ذَهَبٍ فِي عُنُقِهِ، وَيَتَسَلَّطُ ثَالِثًا فِي الْمَمْلَكَةِ.

קָרֵ֤א מַלְכָּא֙ בְּחַ֔יִל לְהֶֽעָלָה֙ לְאָ֣שְׁפַיָּ֔א כַּשְׂדָּאֵ֖י וְגָזְרַיָּ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֣ר לְחַכִּימֵ֣י בָבֶ֗ל כָל אֱ֠נָשׁ יִקְרֵ֞ה דְנָ֗ה כְּתָבָ֣ה יְחַוִּנַּ֔נִי וּפִשְׁרֵהּ֙ יִלְבַּ֗שׁ אַרְגְּוָנָ֣א וְהַֽמְנִיכָ֤א דִֽי דַהֲבָא֙ עַֽל צַוְּארֵ֔הּ יִשְׁלַֽט וְתַלְתִּ֥י בְמַלְכוּתָ֖א

دانيال 5: 10 Dan.5.10

أَمَّا الْمَلِكَةُ فَلِسَبَبِ كَلاَمِ الْمَلِكِ وَعُظَمَائِهِ دَخَلَتْ بَيْتَ الْوَلِيمَةِ، فَأَجَابَتِ الْمَلِكَةُ وَقَالَتْ: أَيُّهَا الْمَلِكُ، عِشْ إِلَى الأَبَدِ. لاَ تُفَزِّعْكَ أَفْكَارُكَ وَلاَ تَتَغَيَّرُ هَيْئَتُكَ.

מַלְכְּתָ֕א לָקֳבֵ֨ל מִלֵּ֤י מַלְכָּא֙ וְרַבְרְבָנ֔וֹהִי עַלַּ֑ת לְבֵ֥ית מִשְׁתְּיָ֖א עֲנָ֨ת מַלְכְּתָ֜א וַאֲמֶ֗רֶת מַלְכָּא֙ חֱיִ֔י לְעָלְמִ֣ין אַֽל יְבַהֲלוּךְ֙ רַעְיוֹנָ֔ךְ אַל יִשְׁתַּנּֽוֹ וְזִיוָ֖יךְ

دانيال 5: 13 Dan.5.13

حِينَئِذٍ أُدْخِلَ دَانِيآلُ إِلَى قُدَّامِ الْمَلِكِ. فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِدَانِيآلَ: أَأَنْتَ هُوَ دَانِيآلُ مِنْ بَنِي سَبْيِ يَهُوذَا، الَّذِي جَلَبَهُ أَبِي الْمَلِكُ مِنْ يَهُوذَا.

בֵּאדַ֙יִן֙ הֻעַ֖ל דָּֽנִיֵּ֔אל קֳדָ֣ם מַלְכָּ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֣ר לְדָנִיֵּ֗אל אַנְתְּ ה֤וּא דָנִיֵּאל֙ מִן בְּנֵ֤י גָלוּתָא֙ יְה֔וּד דִּ֥י הַיְתִ֛י אַ֖בִי מַלְכָּ֥א מִן יְהֽוּד

دانيال 5: 17 Dan.5.17

فَأَجَابَ دَانِيآلُ وَقَالَ قُدَّامَ الْمَلِكِ: لِتَكُنْ عَطَايَاكَ لِنَفْسِكَ وَهَبْ هِبَاتِكَ لِغَيْرِي. لكِنِّي أَقْرَأُ الْكِتَابَةَ لِلْمَلِكِ وَأُعَرِّفُهُ بِالتَّفْسِيرِ.

בֵּאדַ֜יִן;עָנֵ֣ה דָנִיֵּ֗אל וְאָמַר֙ קֳדָ֣ם מַלְכָּ֔א לֶֽהֶוְיָ֔ן מַתְּנָתָךְ֙ לָ֣ךְ הַ֑ב וּנְבָ֥זְבְּיָתָ֖ךְ לְאָחֳרָ֣ן בְּרַ֗ם אֶקְרֵ֣א כְּתָבָא֙ לְמַלְכָּ֔א אֲהוֹדְעִנֵּֽהּ וּפִשְׁרָ֖א

دانيال 5: 29 Dan.5.29

حِينَئِذٍ أَمَرَ بَيْلْشَاصَّرُ أَنْ يُلْبِسُوا دَانِيآلَ الأَرْجُوانَ وَقِلاَدَةً مِنْ ذَهَبٍ فِي عُنُقِهِ، وَيُنَادُوا عَلَيْهِ أَنَّهُ يَكُونُ مُتَسَلِّطًا ثَالِثًا فِي الْمَمْلَكَةِ.

בֵּאדַ֣יִן אֲמַ֣ר בֵּלְשַׁאצַּ֗ר וְהַלְבִּ֤ישׁוּ לְדָֽנִיֵּאל֙ אַרְגְּוָנָ֔א וְהַֽמְנִיכָ֥א דִֽי דַהֲבָ֖א עַֽל צַוְּארֵ֑הּ וְהַכְרִ֣זֽוּ עֲל֔וֹהִי דִּֽי לֶהֱוֵ֥א שַׁלִּ֛יט תַּלְתָּ֖א בְּמַלְכוּתָֽא

دانيال 6: 6 Dan.6.6

حِينَئِذٍ اجْتَمَعَ هؤُلاَءِ الْوُزَرَاءُ وَالْمَرَازِبَةُ عِنْدَ الْمَلِكِ وَقَالُوا لَهُ هكَذَا: أَيُّهَا الْمَلِكُ دَارِيُوسُ، عِشْ إِلَى الأَبَدِ.

אֱ֠דַיִן הַרְגִּ֖שׁוּ אִלֵּ֔ן סָרְכַיָּ֤א וַאֲחַשְׁדַּרְפְּנַיָּא֙ עַל מַלְכָּ֑א אָמְרִ֣ין לֵ֔הּ וְכֵן֙ מַלְכָּ֖א דָּרְיָ֥וֶשׁ חֱיִֽי לְעָלְמִ֥ין

دانيال 6: 12 Dan.6.12

فَتَقَدَّمُوا وَتَكَلَّمُوا قُدَّامَ الْمَلِكِ فِي نَهْيِ الْمَلِكِ: أَلَمْ تُمْضِ نَهْيًا بِأَنَّ كُلَّ إِنْسَانٍ يَطْلُبُ مِنْ إِلهٍ أَوْ إِنْسَانٍ حَتَّى ثَلاَثِينَ يَوْمًا إِلاَّ مِنْكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ يُطْرَحُ فِي جُبِّ الأُسُودِ. فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: الأَمْرُ صَحِيحٌ كَشَرِيعَةِ مَادِي وَفَارِسَ الَّتِي لاَ تُنْسَخُ.

בֵּ֠אדַיִן;קְרִ֨יבוּ וְאָמְרִ֥ין קֳדָם מַלְכָּא֮ עַל אֱסָ֣ר מַלְכָּא֒ הֲלָ֧א רְשַׁ֗מְתָּ אֱסָ֣ר דִּ֣י כָל אֱנָ֡שׁ יִבְעֵה֩ מִן אֱלָ֨הּ וֶֽאֱנָ֜שׁ עַד תְּלָתִ֗ין יוֹמִ֣ין לָהֵן֙ מִנָּ֣ךְ מַלְכָּ֔א יִתְרְמֵ֕א לְג֖וֹב אַרְיָותָ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר מִלְּתָ֛א יַצִּיבָ֧א כְּדָת מָדַ֥י וּפָרַ֖ס דִּי לָ֥א תֶעְדֵּֽא

دانيال 6: 12 Dan.6.12

فَتَقَدَّمُوا وَتَكَلَّمُوا قُدَّامَ الْمَلِكِ فِي نَهْيِ الْمَلِكِ: أَلَمْ تُمْضِ نَهْيًا بِأَنَّ كُلَّ إِنْسَانٍ يَطْلُبُ مِنْ إِلهٍ أَوْ إِنْسَانٍ حَتَّى ثَلاَثِينَ يَوْمًا إِلاَّ مِنْكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ يُطْرَحُ فِي جُبِّ الأُسُودِ. فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: الأَمْرُ صَحِيحٌ كَشَرِيعَةِ مَادِي وَفَارِسَ الَّتِي لاَ تُنْسَخُ.

בֵּ֠אדַיִן;קְרִ֨יבוּ וְאָמְרִ֥ין קֳדָם מַלְכָּא֮ עַל אֱסָ֣ר מַלְכָּא֒ הֲלָ֧א רְשַׁ֗מְתָּ אֱסָ֣ר דִּ֣י כָל אֱנָ֡שׁ יִבְעֵה֩ מִן אֱלָ֨הּ וֶֽאֱנָ֜שׁ עַד תְּלָתִ֗ין יוֹמִ֣ין לָהֵן֙ מִנָּ֣ךְ מַלְכָּ֔א יִתְרְמֵ֕א לְג֖וֹב אַרְיָותָ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר מִלְּתָ֛א יַצִּיבָ֧א כְּדָת מָדַ֥י וּפָרַ֖ס דִּי לָ֥א תֶעְדֵּֽא

دانيال 6: 13 Dan.6.13

حِينَئِذٍ أَجَابُوا وَقَالُوا قُدَّامَ الْمَلِكِ: إِنَّ دَانِيآلَ الَّذِي مِنْ بَنِي سَبْيِ يَهُوذَا لَمْ يَجْعَلْ لَكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ اعْتِبَارًا وَلاَ لِلنَّهْيِ الَّذِي أَمْضَيْتَهُ، بَلْ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فِي الْيَوْمِ يَطْلُبُ طِلْبَتَهُ.

בֵּ֠אדַיִן עֲנ֣וֹ וְאָמְרִין֮ קֳדָ֣ם מַלְכָּא֒ דִּ֣י דָנִיֵּ֡אל דִּי֩ מִן בְּנֵ֨י גָלוּתָ֜א יְה֗וּד לָא שָׂ֨ם עֲלָ֤ךְ מַלְכָּא֙ טְעֵ֔ם וְעַל אֱסָרָ֖א דִּ֣י רְשַׁ֑מְתָּ תְּלָתָה֙ וְזִמְנִ֤ין בְּיוֹמָ֔א בָּעֵ֖א בָּעוּתֵֽהּ

دانيال 6: 15 Dan.6.15

فَاجْتَمَعَ أُولئِكَ الرِّجَالُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالُوا لِلْمَلِكُ: اعْلَمْ أَيُّهَا الْمَلِكُ أَنَّ شَرِيعَةَ مَادِي وَفَارِسَ هِيَ أَنَّ كُلَّ نَهْيٍ أَوْ أَمْرٍ يَضَعُهُ الْمَلِكُ لاَ يَتَغَيَّرُ.

בֵּאדַ֙יִן֙;הַרְגִּ֖שׁוּ אִלֵּ֔ךְ גֻּבְרַיָּ֣א עַל מַלְכָּ֑א וְאָמְרִ֣ין לְמַלְכָּ֗א דַּ֤ע מַלְכָּא֙ דִּֽי דָת֙ לְמָדַ֣י וּפָרַ֔ס דִּֽי כָל אֱסָ֥ר וּקְיָ֛ם יְהָקֵ֖ים מַלְכָּ֥א לָ֥א לְהַשְׁנָיָֽה

دانيال 6: 16 Dan.6.16

حِينَئِذٍ أَمَرَ الْمَلِكُ فَأَحْضَرُوا دَانِيآلَ وَطَرَحُوهُ فِي جُبِّ الأُسُودِ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِدَانِيآلَ: إِنَّ إِلهَكَ الَّذِي تَعْبُدُهُ دَائِمًا هُوَ يُنَجِّيكَ.

בֵּאדַ֜יִן אֲמַ֗ר מַלְכָּ֣א וְהַיְתִיו֙ לְדָ֣נִיֵּ֔אל וּרְמ֕וֹ דִּ֣י לְגֻבָּ֖א אַרְיָוָתָ֑א עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֣ר לְדָנִיֵּ֔אל אֱלָהָ֗ךְ דִּ֣י אַ֤נְתְּ;פָּֽלַֽח;לֵהּ֙ בִּתְדִירָ֔א ה֖וּא יְשֵׁיזְבִנָּֽךְ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (69 آية)