المعنى المختصر للكلمة
tsiyown:
Tsijon (as a permanent capital), a mountain of Jerusalem
اللفظ الأصلي
צִיּוֹן
نوع الكلمة
Proper Noun Locative
طريقة النطق
tsiyown
(tsee-yone)
تكرار الورود في الكتاب
153
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
Tsijon (as a permanent capital), a mountain of Jerusalem
الإنجليزية — KJV Translation Tags
Zion
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
צִיּ֔וֹן (24×)
צִיּֽוֹן (16×)
צִיּ֑וֹן (16×)
צִיּ֖וֹן (15×)
צִיּ֗וֹן (8×)
צִיּוֹן֙ (7×)
צִ֝יּ֗וֹן (4×)
לְצִיּ֖וֹן (4×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (153 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
إشعياء 64: 10
Isa.64.10
مُدُنُ قُدْسِكَ صَارَتْ بَرِّيَّةً. صِهْيَوْنُ صَارَتْ بَرِّيَّةً، وَأُورُشَلِيمُ مُوحَشَةً.
עָרֵ֥י קָדְשְׁךָ֖ הָי֣וּ מִדְבָּ֑ר צִיּוֹן֙ הָיָ֔תָה מִדְבָּ֣ר יְרוּשָׁלִַ֖ם שְׁמָמָֽה
إشعياء 66: 8
Isa.66.8
مَنْ سَمِعَ مِثْلَ هذَا. مَنْ رَأَى مِثْلَ هذِهِ. هَلْ تَمْخَضُ بِلاَدٌ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ، أَوْ تُولَدُ أُمَّةٌ دَفْعَةً وَاحِدَةً. فَقَدْ مَخَضَتْ صِهْيَوْنُ، بَلْ وَلَدَتْ بَنِيهَا.
מִֽי שָׁמַ֣ע כָּזֹ֗את מִ֤י רָאָה֙ כָּאֵ֔לֶּה הֲי֤וּחַל אֶ֙רֶץ֙ בְּי֣וֹם אֶחָ֔ד אִם יִוָּ֥לֵֽד גּ֖וֹי פַּ֣עַם אֶחָ֑ת כִּֽי חָ֛לָה צִיּ֖וֹן גַּם יָלְדָ֥ה בָּנֶֽיהָ
إرميا 3: 14
Jer.3.14
اِرْجِعُوا أَيُّهَا الْبَنُونَ الْعُصَاةُ، يَقُولُ الرَّبُّ، لأَنِّي سُدْتُ عَلَيْكُمْ فَآخُذَكُمْ وَاحِدًا مِنَ الْمَدِينَةِ، وَاثْنَيْنِ مِنَ الْعَشِيرَةِ، وَآتِي بِكُمْ إِلَى صِهْيَوْنَ،
שׁ֣וּבוּ בָנִ֤ים שׁוֹבָבִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּ֥י;אָנֹכִ֖י בָּעַ֣לְתִּי בָכֶ֑ם וְלָקַחְתִּ֨י;אֶתְכֶ֜ם אֶחָ֣ד מֵעִ֗יר וּשְׁנַ֙יִם֙ מִמִּשְׁפָּחָ֔ה וְהֵבֵאתִ֥י אֶתְכֶ֖ם צִיּֽוֹן
إرميا 4: 6
Jer.4.6
اِرْفَعُوا الرَّايَةَ نَحْوَ صِهْيَوْنَ. اِحْتَمُوا. لاَ تَقِفُوا. لأَنِّي آتِي بِشَرّ مِنَ الشِّمَالِ، وَكَسْرٍ عَظِيمٍ.
שְׂאוּ נֵ֣ס צִיּ֔וֹנָה הָעִ֖יזוּ אַֽל תַּעֲמֹ֑דוּ כִּ֣י;אָנֹכִ֛י מֵבִ֥יא רָעָ֗ה מִצָּפ֖וֹן וְשֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל
إرميا 4: 31
Jer.4.31
لأَنِّي سَمِعْتُ صَوْتًا كَمَاخِضَةٍ، ضِيقًا مِثْلَ ضِيقِ بِكْرِيَّةٍ. صَوْتَ ابْنَةِ صِهْيَوْنَ تَزْفِرُ. تَبْسُطُ يَدَيْهَا وَيْلٌ لِي، لأَنَّ نَفْسِي قَدْ أُغْمِيَ عَلَيْهَا بِسَبَبِ الْقَاتِلِينَ.
כִּי֩ שָׁמַ֗עְתִּי ק֨וֹל כְּחוֹלָ֜ה צָרָה֙ כְּמַבְכִּירָ֔ה ק֧וֹל בַּת צִיּ֛וֹן תִּתְיַפֵּ֖חַ תְּפָרֵ֣שׂ כַּפֶּ֑יהָ אֽוֹי;נָ֣א לִ֔י כִּֽי נַפְשִׁ֖י עָיְפָ֥ה לְהֹרְגִֽים
إرميا 6: 2
Jer.6.2
اَلْجَمِيلَةُ اللَّطِيفَةُ ابْنَةُ صِهْيَوْنَ أُهْلِكُهَا.
הַנָּוָה֙ וְהַמְּעֻנָּגָ֔ה בַּת צִיּֽוֹן דָּמִ֖יתִי
إرميا 6: 23
Jer.6.23
تُمْسِكُ الْقَوْسَ وَالرُّمْحَ. هِيَ قَاسِيَةٌ لاَ تَرْحَمُ. صَوْتُهَا كَالْبَحْرِ يَعِجُّ، وَعَلَى خَيْل تَرْكَبُ، مُصْطَفَّةً كَإِنْسَانٍ لِمُحَارَبَتِكِ يَا ابْنَةَ صِهْيَوْنَ.
יַחֲזִ֗יקוּ קֶ֣שֶׁת וְכִיד֞וֹן הוּא֙ אַכְזָרִ֥י וְלֹ֣א יְרַחֵ֔מוּ קוֹלָם֙ כַּיָּ֣ם יֶהֱמֶ֔ה וְעַל סוּסִ֖ים יִרְכָּ֑בוּ עָר֗וּךְ כְּאִישׁ֙ לַמִּלְחָמָ֔ה;עָלַ֖יִךְ בַּת צִיּֽוֹן
إرميا 8: 19
Jer.8.19
هُوَذَا صَوْتُ اسْتِغَاثَةِ بِنْتِ شَعْبِي مِنْ أَرْضٍ بَعِيدَةٍ: أَلَعَلَّ الرَّبَّ لَيْسَ فِي صِهْيَوْنَ، أَوْ مَلِكَهَا لَيْسَ فِيهَا. لِمَاذَا أَغَاظُونِي بِمَنْحُوتَاتِهِمْ، بِأَبَاطِيلَ غَرِيبَةٍ.
הִנֵּה ק֞וֹל שַֽׁוְעַ֣ת בַּת עַמִּ֗י מֵאֶ֙רֶץ֙ מַרְחַקִּ֔ים הַֽיהוָה֙ אֵ֣ין בְּצִיּ֔וֹן אִם מַלְכָּ֖הּ אֵ֣ין בָּ֑הּ מַדּ֗וּעַ הִכְעִס֛וּנִי בִּפְסִלֵיהֶ֖ם בְּהַבְלֵ֥י נֵכָֽר
إرميا 9: 19
Jer.9.19
لأَنَّ صَوْتَ رِثَايَةٍ سُمِعَ مِنْ صِهْيَوْنَ: كَيْفَ أُهْلِكْنَا. خَزِينَا جِدًّا لأَنَّنَا تَرَكْنَا الأَرْضَ، لأَنَّهُمْ هَدَمُوا مَسَاكِنَنَا.
כִּ֣י ק֥וֹל נְהִ֛י נִשְׁמַ֥ע מִצִּיּ֖וֹן אֵ֣יךְ שֻׁדָּ֑דְנוּ בֹּ֤שְׁנֽוּ מְאֹד֙ כִּֽי עָזַ֣בְנוּ אָ֔רֶץ כִּ֥י הִשְׁלִ֖יכוּ מִשְׁכְּנוֹתֵֽינוּ
إرميا 14: 19
Jer.14.19
هَلْ رَفَضْتَ يَهُوذَا رَفْضًا، أَوْ كَرِهَتْ نَفْسُكَ صِهْيَوْنَ. لِمَاذَا ضَرَبْتَنَا وَلاَ شِفَاءَ لَنَا. انْتَظَرْنَا السَّلاَمَ فَلَمْ يَكُنْ خَيْرٌ، وَزَمَانَ الشِّفَاءِ فَإِذَا رُعْبٌ.
הֲמָאֹ֨ס יְהוּדָ֗ה מָאַ֜סְתָּ אִם גָּעֲלָ֣ה נַפְשֶׁ֔ךָ בְּצִיּוֹן֙ מַדּ֙וּעַ֙ הִכִּיתָ֔נוּ וְאֵ֥ין מַרְפֵּ֑א לָ֖נוּ קַוֵּ֤ה לְשָׁלוֹם֙ וְאֵ֣ין ט֔וֹב וּלְעֵ֥ת מַרְפֵּ֖א וְהִנֵּ֥ה בְעָתָֽה
إرميا 26: 18
Jer.26.18
إِنَّ مِيخَا الْمُورَشْتِيَّ تَنَبَّأَ فِي أَيَّامِ حَزَقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، وَكَلَّمَ كُلِّ شَعْبِ يَهُوذَا قَائِلاً: هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ: إِنَّ صِهْيَوْنَ تُفْلَحُ كَحَقْل وَتَصِيرُ أُورُشَلِيمُ خِرَبًا وَجَبَلُ الْبَيْتِ شَوَامِخَ وَعْرٍ.
מִיכָה֙ הַמּ֣וֹרַשְׁתִּ֔י הָיָ֣ה;נִבָּ֔א בִּימֵ֖י חִזְקִיָּ֣הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר כָּל עַם֩ יְהוּדָ֨ה לֵאמֹ֜ר כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת צִיּ֞וֹן תֵֽחָרֵשׁ֙ שָׂדֶ֤ה תִּֽהְיֶ֔ה וִירוּשָׁלַ֙יִם֙ עִיִּ֣ים וְהַ֥ר הַבַּ֖יִת לְבָמ֥וֹת יָֽעַר
إرميا 30: 17
Jer.30.17
لأَنِّي أَرْفُدُكِ وَأَشْفِيكِ مِنْ جُرُوحِكِ، يَقُولُ الرَّبُّ. لأَنَّهُمْ قَدْ دَعَوْكِ مَنْفِيَّةَ صِهْيَوْنَ الَّتِي لاَ سَائِلَ عَنْهَا.
כִּי֩ אַעֲלֶ֨ה;אֲרֻכָ֥ה;לָ֛ךְ אֶרְפָּאֵ֖ךְ וּמִמַּכּוֹתַ֥יִךְ נְאֻם יְהוָ֑ה כִּ֤י קָ֣רְאוּ;לָ֔ךְ נִדָּחָה֙ צִיּ֣וֹן הִ֔יא אֵ֥ין דֹּרֵ֖שׁ לָֽהּ
إرميا 31: 6
Jer.31.6
لأَنَّهُ يَكُونُ يَوْمٌ يُنَادِي فِيهِ النَّوَاطِيرُ فِي جِبَالِ أَفْرَايِمَ: قُومُوا فَنَصْعَدَ إِلَى صِهْيَوْنَ، إِلَى الرَّبِّ إِلهِنَا.
כִּ֣י יֶשׁ י֔וֹם קָרְא֥וּ נֹצְרִ֖ים בְּהַ֣ר אֶפְרָ֑יִם ק֚וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה צִיּ֔וֹן אֶל יְהוָ֖ה אֱלֹהֵֽינוּ
إرميا 31: 12
Jer.31.12
فَيَأْتُونَ وَيُرَنِّمُونَ فِي مُرْتَفَعِ صِهْيَوْنَ، وَيَجْرُونَ إِلَى جُودِ الرَّبِّ عَلَى الْحِنْطَةِ وَعَلَى الْخَمْرِ وَعَلَى الزَّيْتِ وَعَلَى أَبْنَاءِ الْغَنَمِ وَالْبَقَرِ. وَتَكُونُ نَفْسُهُمْ كَجَنَّةٍ رَيَّا، وَلاَ يَعُودُونَ يَذُوبُونَ بَعْدُ.
וּבָאוּ֮ וְרִנְּנ֣וּ בִמְרוֹם צִיּוֹן֒ וְנָהֲר֞וּ אֶל ט֣וּב יְהוָ֗ה עַל דָּגָן֙ וְעַל תִּירֹ֣שׁ וְעַל יִצְהָ֔ר וְעַל בְּנֵי צֹ֖אן וּבָקָ֑ר וְהָיְתָ֤ה נַפְשָׁם֙ כְּגַ֣ן רָוֶ֔ה וְלֹא יוֹסִ֥יפוּ לְדַאֲבָ֖ה עֽוֹד
إرميا 50: 5
Jer.50.5
يَسْأَلُونَ عَنْ طَرِيقِ صِهْيَوْنَ، وَوُجُوهُهُمْ إِلَى هُنَاكَ، هَلُمَّ فَنَلْصَقُ بِالرَّبِّ بِعَهْدٍ أَبَدِيٍّ لاَ يُنْسَى.
יִשְׁאָ֔לוּ דֶּ֖רֶךְ צִיּ֣וֹן פְנֵיהֶ֑ם אֶל הֵ֣נָּה בֹּ֚אוּ וְנִלְו֣וּ יְהוָ֔ה בְּרִ֥ית עוֹלָ֖ם לֹ֥א תִשָּׁכֵֽחַ
إرميا 50: 28
Jer.50.28
صَوْتُ هَارِبِينَ وَنَاجِينَ مِنْ أَرْضِ بَابِلَ، لِيُخْبِرُوا فِي صِهْيَوْنَ بِنَقْمَةِ الرَّبِّ إِلهِنَا، نَقْمَةِ هَيْكَلِهِ.
ק֥וֹל נָסִ֛ים וּפְלֵטִ֖ים מֵאֶ֣רֶץ בָּבֶ֑ל לְהַגִּ֣יד בְּצִיּ֗וֹן נִקְמַת֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ נִקְמַ֖ת הֵיכָלֽוֹ
إرميا 51: 10
Jer.51.10
قَدْ أَخْرَجَ الرَّبُّ بِرَّنَا. هَلُمَّ فَنَقُصُّ فِي صِهْيَوْنَ عَمَلَ الرَّبِّ إِلهِنَا.
הוֹצִ֥יא יְהוָ֖ה צִדְקֹתֵ֑ינוּ בֹּ֚אוּ וּנְסַפְּרָ֣ה בְצִיּ֔וֹן מַעֲשֵׂ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ
إرميا 51: 24
Jer.51.24
وَأُكَافِئُ بَابِلَ وَكُلَّ سُكَّانِ أَرْضِ الْكَلْدَانِيِّينَ عَلَى كُلِّ شَرِّهِمِ الَّذِي فَعَلُوهُ فِي صِهْيَوْنَ، أَمَامَ عُيُونِكُمْ، يَقُولُ الرَّبُّ.
וְשִׁלַּמְתִּ֨י לְבָבֶ֜ל וּלְכֹ֣ל יוֹשְׁבֵ֣י כַשְׂדִּ֗ים כָּל רָעָתָ֛ם אֲשֶׁר עָשׂ֥וּ בְצִיּ֖וֹן לְעֵֽינֵיכֶ֑ם נְאֻ֖ם יְהוָֽה
إرميا 51: 35
Jer.51.35
ظُلْمِي وَلَحْمِي عَلَى بَابِلَ تَقُولُ سَاكِنَةُ صِهْيَوْنَ. وَدَمِي عَلَى سُكَّانِ أَرْضِ الْكَلْدَانِيِّينَ تَقُولُ أُورُشَلِيمُ.
חֲמָסִ֤י וּשְׁאֵרִי֙ עַל בָּבֶ֔ל תֹּאמַ֖ר יֹשֶׁ֣בֶת צִיּ֑וֹן וְדָמִי֙ אֶל יֹשְׁבֵ֣י כַשְׂדִּ֔ים תֹּאמַ֖ר יְרוּשָׁלִָֽם
مراثي إرميا 1: 4
Lam.1.4
طُرُقُ صِهْيَوْنَ نَائِحَةٌ لِعَدَمِ الآتِينَ إِلَى الْعِيدِ. كُلُّ أَبْوَابِهَا خَرِبَةٌ. كَهَنَتُهَا يَتَنَهَّدُونَ. عَذَارَاهَا مُذَلَّلَةٌ وَهِيَ فِي مَرَارَةٍ.
דַּרְכֵ֨י צִיּ֜וֹן אֲבֵל֗וֹת מִבְּלִי֙ בָּאֵ֣י מוֹעֵ֔ד כָּל שְׁעָרֶ֙יהָ֙ שֽׁוֹמֵמִ֔ין כֹּהֲנֶ֖יהָ נֶאֱנָחִ֑ים בְּתוּלֹתֶ֥יהָ נּוּג֖וֹת וְהִ֥יא מַר;לָֽהּ
مراثي إرميا 1: 6
Lam.1.6
وَقَدْ خَرَجَ مِنْ بِنْتِ صِهْيَوْنَ كُلُّ بَهَائِهَا. صَارَتْ رُؤَسَاؤُهَا كَأَيَائِلَ لاَ تَجِدُ مَرْعًى، فَيَسِيرُونَ بِلاَ قُوَّةٍ أَمَامَ الطَّارِدِ.
וַיֵּצֵ֥א מִבַּת צִיּ֖וֹן כָּל הֲדָרָ֑הּ הָי֣וּ שָׂרֶ֗יהָ כְּאַיָּלִים֙ לֹא מָצְא֣וּ מִרְעֶ֔ה וַיֵּלְכ֥וּ בְלֹא כֹ֖חַ לִפְנֵ֥י רוֹדֵֽף
مراثي إرميا 1: 17
Lam.1.17
بَسَطَتْ صِهْيَوْنُ يَدَيْهَا. لاَ مُعَزِّيَ لَهَا. أَمَرَ الرَّبُّ عَلَى يَعْقُوبَ أَنْ يَكُونَ مُضَايِقُوهُ حَوَالَيْهِ. صَارَتْ أُورُشَلِيمُ نَجِسَةً بَيْنَهُمْ.
פֵּֽרְשָׂ֨ה צִיּ֜וֹן בְּיָדֶ֗יהָ אֵ֤ין מְנַחֵם֙ לָ֔הּ צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה לְיַעֲקֹ֖ב צָרָ֑יו סְבִיבָ֣יו הָיְתָ֧ה יְרוּשָׁלִַ֛ם לְנִדָּ֖ה בֵּינֵיהֶֽם
مراثي إرميا 2: 1
Lam.2.1
كَيْفَ غَطَّى السَّيِّدُ بِغَضَبِهِ ابْنَةَ صِهْيَوْنَ أَلْقَى مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الأَرْضِ فَخْرَ إِسْرَائِيلَ، وَلَمْ يَذْكُرْ مَوْطِئَ قَدَمَيْهِ فِي يَوْمِ غَضَبِهِ.
אֵיכָה֩ יָעִ֨יב אֲדֹנָי֙ בְּאַפּ֤וֹ בַּת צִיּ֔וֹן הִשְׁלִ֤יךְ מִשָּׁמַ֙יִם֙ אֶ֔רֶץ תִּפְאֶ֖רֶת יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹא זָכַ֥ר הֲדֹם רַגְלָ֖יו בְּי֥וֹם אַפּֽוֹ
مراثي إرميا 2: 4
Lam.2.4
مَدَّ قَوْسَهُ كَعَدُوٍّ. نَصَبَ يَمِينَهُ كَمُبْغِضٍ وَقَتَلَ كُلَّ مُشْتَهَيَاتِ الْعَيْنِ فِي خِبَاءِ بِنْتِ صِهْيَوْنَ. سَكَبَ كَنَارٍ غَيْظَهُ.
דָּרַ֨ךְ קַשְׁתּ֜וֹ כְּאוֹיֵ֗ב נִצָּ֤ב יְמִינוֹ֙ כְּצָ֔ר וַֽיַּהֲרֹ֔ג כֹּ֖ל מַחֲמַדֵּי עָ֑יִן בְּאֹ֙הֶל֙ בַּת צִיּ֔וֹן שָׁפַ֥ךְ כָּאֵ֖שׁ חֲמָתֽוֹ
مراثي إرميا 2: 6
Lam.2.6
وَنَزَعَ كَمَا مِنْ جَنَّةٍ مَظَلَّتَهُ. أَهْلَكَ مُجْتَمَعَهُ. أَنْسَى الرَّبُّ فِي صِهْيَوْنَ الْمَوْسِمَ وَالسَّبْتَ، وَرَذَلَ بِسَخَطِ غَضَبِهِ الْمَلِكَ وَالْكَاهِنَ.
וַיַּחְמֹ֤ס כַּגַּן֙ שֻׂכּ֔וֹ שִׁחֵ֖ת מוֹעֲד֑וֹ שִׁכַּ֨ח יְהוָ֤ה בְּצִיּוֹן֙ מוֹעֵ֣ד וְשַׁבָּ֔ת וַיִּנְאַ֥ץ בְּזַֽעַם אַפּ֖וֹ מֶ֥לֶךְ וְכֹהֵֽן
مراثي إرميا 2: 8
Lam.2.8
قَصَدَ الرَّبُّ أَنْ يُهْلِكَ سُورَ بِنْتِ صِهْيَوْنَ. مَدَّ الْمِطْمَارَ. لَمْ يَرْدُدْ يَدَهُ عَنِ الإِهْلاَكِ، وَجَعَلَ الْمِتْرَسَةَ وَالسُّورَ يَنُوحَانِ. قَدْ حَزِنَا مَعًا.
חָשַׁ֨ב יְהוָ֤ה לְהַשְׁחִית֙ חוֹמַ֣ת בַּת צִיּ֔וֹן נָ֣טָה קָ֔ו לֹא הֵשִׁ֥יב יָד֖וֹ מִבַּלֵּ֑עַ חֵ֥ל וְחוֹמָ֖ה וַיַּֽאֲבֶל אֻמְלָֽלוּ יַחְדָּ֥ו
مراثي إرميا 2: 10
Lam.2.10
شُيُوخُ بِنْتِ صِهْيَوْنَ يَجْلِسُونَ عَلَى الأَرْضِ سَاكِتِينَ. يَرْفَعُونَ التُّرَابَ عَلَى رُؤُوسِهِمْ. يَتَنَطَّقُونَ بِالْمُسُوحِ. تَحْنِي عَذَارَى أُورُشَلِيمَ رُؤُوسَهُنَّ إِلَى الأَرْضِ.
זִקְנֵ֣י בַת צִיּ֔וֹן יֵשְׁב֨וּ לָאָ֤רֶץ יִדְּמוּ֙ הֶֽעֱל֤וּ עָפָר֙ עַל רֹאשָׁ֔ם חָגְר֖וּ שַׂקִּ֑ים הוֹרִ֤ידוּ בְּתוּלֹ֖ת יְרוּשָׁלִָֽם רֹאשָׁ֔ן לָאָ֙רֶץ֙
مراثي إرميا 2: 13
Lam.2.13
بِمَاذَا أُنْذِرُكِ. بِمَاذَا أُشَبِّهُكِ يَا ابْنَةَ أُورُشَلِيمَ. بِمَاذَا أُقَايِسُكِ فَأُعَزِّيكِ أَيَّتُهَا الْعَذْرَاءُ بِنْتَ صِهْيَوْنَ. لأَنَّ سَحْقَكِ عَظِيمٌ كَالْبَحْرِ. مَنْ يَشْفِيكِ.
מָֽה אֲעִידֵ֞ךְ מָ֣ה אֲדַמֶּה;לָּ֗ךְ הַבַּת֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם מָ֤ה אַשְׁוֶה;לָּךְ֙ וַאֲנַֽחֲמֵ֔ךְ בְּתוּלַ֖ת בַּת צִיּ֑וֹן כִּֽי שִׁבְרֵ֖ךְ גָד֥וֹל כַּיָּ֛ם מִ֥י יִרְפָּא;לָֽךְ
مراثي إرميا 2: 18
Lam.2.18
صَرَخَ قَلْبُهُمْ إِلَى السَّيِّدِ. يَا سُورَ بِنْتِ صِهْيَوْنَ اسْكُبِي الدَّمْعَ كَنَهْرٍ نَهَارًا وَلَيْلاً. لاَ تُعْطِي ذَاتَكِ رَاحَةً. لاَ تَكُفَّ حَدَقَةُ عَيْنِكِ.
צָעַ֥ק לִבָּ֖ם אֶל אֲדֹנָ֑י חוֹמַ֣ת בַּת צִ֠יּוֹן הוֹרִ֨ידִי דִּמְעָה֙ כַנַּ֤חַל יוֹמָ֣ם וָלַ֔יְלָה אַֽל תִּתְּנִ֤י לָ֔ךְ פוּגַת֙ אַל תִּדֹּ֖ם בַּת עֵינֵֽךְ
مراثي إرميا 4: 2
Lam.4.2
بَنُو صِهْيَوْنَ الْكُرَمَاءُ الْمَوْزُونُونَ بِالذَّهَبِ النَّقِيِّ، كَيْفَ حُسِبُوا أَبَارِيقَ خَزَفٍ عَمَلَ يَدَيْ فَخَّارِيٍّ.
בְּנֵ֤י צִיּוֹן֙ הַיְקָרִ֔ים הַמְסֻלָּאִ֖ים בַּפָּ֑ז אֵיכָ֤ה נֶחְשְׁבוּ֙ לְנִבְלֵי חֶ֔רֶשׂ מַעֲשֵׂ֖ה יְדֵ֥י יוֹצֵֽר