עֲנָה (H6032) - ʻănâh | معجم سترونغ الآرامي

دانيال 2: 5 Dan.2.5

فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِلْكَلْدَانِيِّينَ: قَدْ خَرَجَ مِنِّي الْقَوْلُ: إِنْ لَمْ تُنْبِئُونِي بِالْحُلْمِ وَبِتَعْبِيرِهِ، تُصَيَّرُونَ إِرْبًا إِرْبًا وَتُجْعَلُ بُيُوتُكُمْ مَزْبَلَةً.

עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֣ר לְכַשְׂדָּאֵ֔י אַזְדָּ֑א מִנִּ֣י מִלְּתָ֖א הֵ֣ן לָ֤א תְהֽוֹדְעוּנַּ֙נִי֙ חֶלְמָ֣א וּפִשְׁרֵ֔הּ תִּתְעַבְד֔וּן הַדָּמִין֙ יִתְּשָׂמֽוּן וּבָתֵּיכ֖וֹן נְוָלִ֥י

دانيال 2: 7 Dan.2.7

فَأَجَابُوا ثَانِيَةً وَقَالُوا: لِيُخْبِرِ الْمَلِكُ عَبِيدَهُ بِالْحُلْمِ فَنُبَيِّنَ تَعْبِيرَهُ.

עֲנ֥וֹ תִנְיָנ֖וּת וְאָמְרִ֑ין יֵאמַ֥ר מַלְכָּ֕א לְעַבְד֖וֹהִי חֶלְמָ֛א נְהַחֲוֵֽה וּפִשְׁרָ֥ה

دانيال 2: 8 Dan.2.8

أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: إِنِّي أَعْلَمُ يَقِينًا أَنَّكُمْ تَكْتَسِبُونَ وَقْتًا، إِذْ رَأَيْتُمْ أَنَّ الْقَوْلَ قَدْ خَرَجَ مِنِّي

עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֔ר אֲנָ֔ה יָדַ֣ע מִן;יַצִּיב֙ דִּ֥י;אַנְתּ֣וּן זָבְנִ֑ין עִדָּנָ֖א כָּל;קֳבֵל֙ דִּ֣י;חֲזֵית֔וֹן דִּ֥י מִלְּתָֽא אַזְדָּ֖א מִנִּ֥י

دانيال 2: 10 Dan.2.10

أَجَابَ الْكَلْدَانِيُّونَ قُدَّامَ الْمَلِكِ وَقَالُوا: لَيْسَ عَلَى الأَرْضِ إِنْسَانٌ يَسْتَطِيعُ أَنْ يُبَيِّنَ أَمْرَ الْمَلِكِ. لِذلِكَ لَيْسَ مَلِكٌ عَظِيمٌ ذُو سُلْطَانٍ سَأَلَ أَمْرًا مِثْلَ هذَا مِنْ مَجُوسِيٍّ أَوْ سَاحِرٍ أَوْ كَلْدَانِيٍّ.

עֲנ֨וֹ כַשְׂדָּאֵ֤י קֳדָם מַלְכָּא֙ וְאָ֣מְרִ֔ין לָֽא;אִיתַ֤י עַל יַבֶּשְׁתָּ֔א אֲנָשׁ֙ יוּכַ֖ל לְהַחֲוָיָ֑ה מִלַּ֣ת מַלְכָּ֔א כָּל;קֳבֵ֗ל;דִּ֚י לָ֣א מֶ֙לֶךְ֙ רַ֣ב וְשַׁלִּ֔יט שְׁאֵ֔ל מִלָּ֤ה כִדְנָה֙ כָּל חַרְטֹּ֖ם וְאָשַׁ֥ף וְכַשְׂדָּֽי

دانيال 2: 15 Dan.2.15

أَجَابَ وَقَالَ لأَرْيُوخَ قَائِدِ الْمَلِكِ: لِمَاذَا اشْتَدَّ الأَمْرُ مِنْ قِبَلِ الْمَلِكِ. حِينَئِذٍ أَخْبَرَ أَرْيُوخُ دَانِيآلَ بِالأَمْرِ.

עָנֵ֣ה וְאָמַ֗ר לְאַרְיוֹךְ֙ שַׁלִּיטָ֣א מַלְכָּ֔א עַל;מָ֥ה מְהַחְצְפָ֖ה דָתָ֛א מִן קֳדָ֣ם מַלְכָּ֑א אֱדַ֣יִן מִלְּתָ֔א אַרְי֖וֹךְ לְדָנִיֵּֽאל הוֹדַ֥ע

دانيال 2: 20 Dan.2.20

أَجَابَ دَانِيآلُ وَقَالَ: لِيَكُنِ اسْمُ اللهِ مُبَارَكًا مِنَ الأَزَلِ وَإِلَى الأَبَدِ، لأَنَّ لَهُ الْحِكْمَةَ وَالْجَبَرُوتَ.

עָנֵ֤ה דָֽנִיֵּאל֙ וְאָמַ֔ר לֶהֱוֵ֨א שְׁמֵ֤הּ אֱלָהָא֙ מְבָרַ֔ךְ מִן עָלְמָ֖א וְעַ֣ד עָלְמָ֑א דִּ֧י הִֽיא חָכְמְתָ֛א וּגְבוּרְתָ֖א

دانيال 2: 26 Dan.2.26

أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِدَانِيآلَ، الَّذِي اسْمُهُ بَلْطَشَاصَّرُ: هَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْتَ عَلَى أَنْ تُعَرِّفَنِي بِالْحُلْمِ الَّذِي رَأَيْتُ، وَبِتَعْبِيرِهِ.

עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֣ר לְדָנִיֵּ֔אל דִּ֥י שְׁמֵ֖הּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֑ר הַֽאִיתָ֣ךְ כָּהֵ֗ל לְהוֹדָעֻתַ֛נִי חֶלְמָ֥א דִֽי חֲזֵ֖ית וּפִשְׁרֵֽהּ

دانيال 2: 27 Dan.2.27

أَجَابَ دَانِيآلُ قُدَّامَ الْمَلِكِ وَقَالَ: السِّرُّ الَّذِي طَلَبَهُ الْمَلِكُ لاَ تَقْدِرُ الْحُكَمَاءُ وَلاَ السَّحَرَةُ وَلاَ الْمَجُوسُ وَلاَ الْمُنَجِّمُونَ عَلَى أَنْ يُبَيِّنُوهُ لِلْمَلِكِ.

עָנֵ֧ה דָנִיֵּ֛אל קֳדָ֥ם מַלְכָּ֖א וְאָמַ֑ר רָזָה֙ דִּֽי שָׁאֵ֔ל מַלְכָּ֣א לָ֧א יָכְלִ֖ין חַכִּימִ֣ין חַרְטֻמִּין֙ אָֽשְׁפִ֗ין גָּזְרִ֔ין לְהַֽחֲוָיָ֥ה לְמַלְכָּֽא

دانيال 2: 47 Dan.2.47

فَأَجَابَ الْمَلِكُ دَانِيآلَ وَقَالَ: حَقًّا إِنَّ إِلهَكُمْ إِلهُ الآلِهَةِ وَرَبُّ الْمُلُوكِ وَكَاشِفُ الأَسْرَارِ، إِذِ اسْتَطَعْتَ عَلَى كَشْفِ هذَا السِّرِّ.

עָנֵה֩ מַלְכָּ֨א לְדָנִיֵּ֜אל וְאָמַ֗ר מִן;קְשֹׁט֙ דִּ֣י אֱלָהֲכ֗וֹן אֱלָ֧הּ אֱלָהִ֛ין וּמָרֵ֥א מַלְכִ֖ין וְגָלֵ֣ה רָזִ֑ין דִּ֣י יְכֵ֔לְתָּ לְמִגְלֵ֖א דְנָֽה רָזָ֥ה

دانيال 3: 9 Dan.3.9

أَجَابُوا وَقَالُوا لِلْمَلِكِ نَبُوخَذْنَصَّرَ: أَيُّهَا الْمَلِكُ، عِشْ إِلَى الأَبَدِ.

עֲנוֹ֙ וְאָ֣מְרִ֔ין מַלְכָּ֑א לִנְבוּכַדְנֶצַּ֖ר מַלְכָּ֖א חֱיִֽי לְעָלְמִ֥ין

دانيال 3: 14 Dan.3.14

فَأَجَابَ نَبُوخَذْنَصَّرُ وَقَالَ لَهُمْ: تَعَمُّدًا يَا شَدْرَخُ وَمِيشَخُ وَعَبْدَنَغُوَ لاَ تَعْبُدُونَ آلِهَتِي وَلاَ تَسْجُدُونَ لِتِمْثَالِ الذَّهَبِ الَّذِي نَصَبْتُ.

עָנֵ֤ה נְבֻֽכַדְנֶצַּר֙ וְאָמַ֣ר לְה֔וֹן הַצְדָּ֕א שַׁדְרַ֥ךְ מֵישַׁ֖ךְ וַעֲבֵ֣ד;נְג֑וֹ לָ֤א אִֽיתֵיכוֹן֙;פָּֽלְחִ֔ין לֵֽאלָהַ֗י לָ֥א סָֽגְדִֽין וּלְצֶ֧לֶם דַּהֲבָ֛א דִּ֥י הֲקֵ֖ימֶת

دانيال 3: 16 Dan.3.16

فَأَجَابَ شَدْرَخُ وَمِيشَخُ وَعَبْدَنَغُوَ وَقَالُوا لِلمَلِكِ: يَا نَبُوخَذْنَصَّرُ، لاَ يَلْزَمُنَا أَنْ نُجِيبَكَ عَنْ هذَا الأَمْرِ.

עֲנ֗וֹ שַׁדְרַ֤ךְ מֵישַׁךְ֙ וַעֲבֵ֣ד;נְג֔וֹ וְאָמְרִ֖ין לְמַלְכָּ֑א נְבֽוּכַדְנֶצַּ֔ר לָֽא חַשְׁחִ֨ין;אֲנַ֧חְנָה לַהֲתָבוּתָֽךְ עַל דְּנָ֛ה פִּתְגָ֖ם

دانيال 3: 19 Dan.3.19

حِينَئِذٍ امْتَلأَ نَبُوخَذْنَصَّرُ غَيْظًا وَتَغَيَّرَ مَنْظَرُ وَجْهِهِ عَلَى شَدْرَخَ وَمِيشَخَ وَعَبْدَنَغُوَ، فَأَجَابَ وَأَمَرَ بِأَنْ يَحْمُوا الأَتُونَ سَبْعَةَ أَضْعَافٍ أَكْثَرَ مِمَّا كَانَ مُعْتَادًا أَنْ يُحْمَى.

בֵּאדַ֨יִן הִתְמְלִ֣י נְבוּכַדְנֶצַּ֜ר חֱמָ֗א אֶשְׁתַּנִּ֔י וּצְלֵ֤ם אַנְפּ֙וֹהִי֙ עַל שַׁדְרַ֥ךְ מֵישַׁ֖ךְ וַעֲבֵ֣ד;נְג֑וֹ עָנֵ֤ה וְאָמַר֙ לְמֵזֵ֣א לְאַתּוּנָ֔א חַ֨ד;שִׁבְעָ֔ה עַ֛ל דִּ֥י חֲזֵ֖ה לְמֵזְיֵֽהּ

دانيال 3: 24 Dan.3.24

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ نَبُوخَذْنَصَّرُ الْمَلِكُ وَقَامَ مُسْرِعًا فَأَجَابَ وَقَالَ لِمُشِيرِيهِ: أَلَمْ نُلْقِ ثَلاَثَةَ رِجَال مُوثَقِينَ فِي وَسَطِ النَّارِ. فَأَجَابُوا وَقَالُوا لِلْمَلِكِ: صَحِيحٌ أَيُّهَا الْمَلِكُ.

אֱדַ֙יִן֙ תְּוַ֖הּ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֔א וְקָ֣ם בְּהִתְבְּהָלָ֑ה עָנֵ֨ה וְאָמַ֜ר לְהַדָּֽבְר֗וֹהִי הֲלָא֩ רְמֵ֤ינָא תְּלָתָ֜א גֻבְרִ֨ין מְכַפְּתִ֔ין לְגוֹא נוּרָא֙ עָנַ֤יִן וְאָמְרִין֙ לְמַלְכָּ֔א יַצִּיבָ֖א מַלְכָּֽא

دانيال 3: 24 Dan.3.24

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ نَبُوخَذْنَصَّرُ الْمَلِكُ وَقَامَ مُسْرِعًا فَأَجَابَ وَقَالَ لِمُشِيرِيهِ: أَلَمْ نُلْقِ ثَلاَثَةَ رِجَال مُوثَقِينَ فِي وَسَطِ النَّارِ. فَأَجَابُوا وَقَالُوا لِلْمَلِكِ: صَحِيحٌ أَيُّهَا الْمَلِكُ.

אֱדַ֙יִן֙ תְּוַ֖הּ נְבוּכַדְנֶצַּ֣ר מַלְכָּ֔א וְקָ֣ם בְּהִתְבְּהָלָ֑ה עָנֵ֨ה וְאָמַ֜ר לְהַדָּֽבְר֗וֹהִי הֲלָא֩ רְמֵ֤ינָא תְּלָתָ֜א גֻבְרִ֨ין מְכַפְּתִ֔ין לְגוֹא נוּרָא֙ עָנַ֤יִן וְאָמְרִין֙ לְמַלְכָּ֔א יַצִּיבָ֖א מַלְכָּֽא

دانيال 3: 25 Dan.3.25

أَجَابَ وَقَالَ: هَا أَنَا نَاظِرٌ أَرْبَعَةَ رِجَال مَحْلُولِينَ يَتَمَشَّوْنَ فِي وَسَطِ النَّارِ وَمَا بِهِمْ ضَرَرٌ، وَمَنْظَرُ الرَّابعِ شَبِيهٌ بِابْنِ الآلِهَةِ.

עָנֵ֣ה וְאָמַ֗ר הָֽא אֲנָ֨ה חָזֵ֜ה אַרְבְּעָ֗ה גֻּבְרִ֣ין שְׁרַ֙יִן֙ מַהְלְכִ֣ין בְּגֽוֹא נוּרָ֔א לָא;אִיתַ֣י בְּה֑וֹן וַחֲבָ֖ל וְרֵוֵהּ֙ דִּ֣י;רְֽבִיעָאָ֔ה דָּמֵ֖ה לְבַר אֱלָהִֽין

دانيال 3: 26 Dan.3.26

ثُمَّ اقْتَرَبَ نَبُوخَذْنَصَّرُ إِلَى بَابِ أَتُّونِ النَّارِ الْمُتَّقِدَةِ وَأَجَابَ، فَقَالَ: يَا شَدْرَخُ وَمِيشَخُ وَعَبْدَنَغُو، يَا عَبِيدَ اللهِ الْعَلِيِّ، اخْرُجُوا وَتَعَالَوْا. فَخَرَجَ شَدْرَخُ وَمِيشَخُ وَعَبْدَنَغُو مِنْ وَسَطِ النَّارِ.

בֵּאדַ֜יִן קְרֵ֣ב נְבוּכַדְנֶצַּ֗ר לִתְרַע֮ אַתּ֣וּן נוּרָ֣א יָקִֽדְתָּא֒ עָנֵ֣ה וְאָמַ֗ר שַׁדְרַ֨ךְ מֵישַׁ֧ךְ וַעֲבֵד;נְג֛וֹ עַבְד֛וֹהִי דִּֽי;אֱלָהָ֥א עִלָּאָ֖ה פֻּ֣קוּ וֶאֱת֑וֹ בֵּאדַ֣יִן;נָֽפְקִ֗ין שַׁדְרַ֥ךְ מֵישַׁ֛ךְ וַעֲבֵ֥ד;נְג֖וֹ מִן גּ֥וֹא נוּרָֽא

دانيال 3: 28 Dan.3.28

فَأَجَابَ نَبُوخَذْنَصَّرُ وَقَالَ: تَبَارَكَ إِلهُ شَدْرَخَ وَمِيشَخَ وَعَبْدَنَغُوَ، الَّذِي أَرْسَلَ مَلاَكَهُ وَأَنْقَذَ عَبِيدَهُ الَّذِينَ اتَّكَلُوا عَلَيْهِ وَغَيَّرُوا كَلِمَةَ الْمَلِكِ وَأَسْلَمُوا أَجْسَادَهُمْ لِكَيْلاَ يَعْبُدُوا أَوْ يَسْجُدُوا لإِلهٍ غَيْرِ إِلهِهِمْ.

עָנֵ֨ה נְבֽוּכַדְנֶצַּ֜ר וְאָמַ֗ר בְּרִ֤יךְ אֱלָהֲהוֹן֙ שַׁדְרַ֤ךְ מֵישַׁךְ֙ וַעֲבֵ֣ד;נְג֔וֹ דִּֽי שְׁלַ֤ח מַלְאֲכֵהּ֙ וְשֵׁיזִ֣ב לְעַבְד֔וֹהִי דִּ֥י הִתְרְחִ֖צוּ עֲל֑וֹהִי שַׁנִּ֔יו וּמִלַּ֤ת מַלְכָּא֙ וִיהַ֣בוּ גֶשְׁמְה֗וֹן דִּ֠י;לָֽא יִפְלְח֤וּן וְלָֽא יִסְגְּדוּן֙ לְכָל;אֱלָ֔הּ לָהֵ֖ן לֵאלָֽהֲהֽוֹן

دانيال 4: 19 Dan.4.19

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ دَانِيآلُ الَّذِي اسْمُهُ بَلْطَشَاصَّرُ سَاعَةً وَاحِدَةً وَأَفْزَعَتْهُ أَفْكَارُهُ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: يَا بَلْطَشَاصَّرُ، لاَ يُفْزِعُكَ الْحُلْمُ وَلاَ تَعْبِيرُهُ. فَأَجَابَ بَلْطَشَاصَّرُ وَقَالَ: يَا سَيِّدِي، الْحُلْمُ لِمُبْغِضِيكَ وَتَعْبِيرُهُ لأَعَادِيكَ.

אֱדַ֨יִן אֶשְׁתּוֹמַם֙ דָּֽנִיֵּ֜אל דִּֽי שְׁמֵ֣הּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֗ר כְּשָׁעָ֣ה חֲדָ֔ה יְבַהֲלֻנֵּ֑הּ וְרַעְיֹנֹ֖הִי עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ אַֽל יְבַהֲלָ֔ךְ חֶלְמָ֤א וּפִשְׁרֵא֙ עָנֵ֤ה בֵלְטְשַׁאצַּר֙ וְאָמַ֔ר מָרִ֕י חֶלְמָ֥א לְשָֽׂנְאָ֖ךְ וּפִשְׁרֵ֥הּ לְעָרָֽךְ

دانيال 4: 19 Dan.4.19

حِينَئِذٍ تَحَيَّرَ دَانِيآلُ الَّذِي اسْمُهُ بَلْطَشَاصَّرُ سَاعَةً وَاحِدَةً وَأَفْزَعَتْهُ أَفْكَارُهُ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: يَا بَلْطَشَاصَّرُ، لاَ يُفْزِعُكَ الْحُلْمُ وَلاَ تَعْبِيرُهُ. فَأَجَابَ بَلْطَشَاصَّرُ وَقَالَ: يَا سَيِّدِي، الْحُلْمُ لِمُبْغِضِيكَ وَتَعْبِيرُهُ لأَعَادِيكَ.

אֱדַ֨יִן אֶשְׁתּוֹמַם֙ דָּֽנִיֵּ֜אל דִּֽי שְׁמֵ֣הּ בֵּלְטְשַׁאצַּ֗ר כְּשָׁעָ֣ה חֲדָ֔ה יְבַהֲלֻנֵּ֑הּ וְרַעְיֹנֹ֖הִי עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר בֵּלְטְשַׁאצַּר֙ אַֽל יְבַהֲלָ֔ךְ חֶלְמָ֤א וּפִשְׁרֵא֙ עָנֵ֤ה בֵלְטְשַׁאצַּר֙ וְאָמַ֔ר מָרִ֕י חֶלְמָ֥א לְשָֽׂנְאָ֖ךְ וּפִשְׁרֵ֥הּ לְעָרָֽךְ

دانيال 4: 30 Dan.4.30

وَأَجَابَ الْمَلِكُ فَقَالَ: أَلَيْسَتْ هذِهِ بَابِلَ الْعَظِيمَةَ الَّتِي بَنَيْتُهَا لِبَيْتِ الْمُلْكِ بِقُوَّةِ اقْتِدَارِي، وَلِجَلاَلِ مَجْدِي.

עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֔ר הֲלָ֥א דָא;הִ֖יא בָּבֶ֣ל רַבְּתָ֑א דִּֽי אֲנָ֤ה;בֱנַיְתַהּ֙ לְבֵ֣ית מַלְכ֔וּ בִּתְקַ֥ף חִסְנִ֖י וְלִיקָ֥ר הַדְרִֽי

دانيال 5: 7 Dan.5.7

فَصَرَخَ الْمَلِكُ بِشِدَّةٍ لإِدْخَالِ السَّحَرَةِ وَالْكَلْدَانِيِّينَ وَالْمُنَجِّمِينَ، فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِحُكَمَاءِ بَابِلَ: أَيُّ رَجُل يَقْرَأُ هذِهِ الْكِتَابَةَ وَيُبَيِّنُ لِي تَفْسِيرَهَا فَإِنَّهُ يُلَبَّسُ الأُرْجُوَانَ وَقِلاَدَةً مِنْ ذَهَبٍ فِي عُنُقِهِ، وَيَتَسَلَّطُ ثَالِثًا فِي الْمَمْلَكَةِ.

קָרֵ֤א מַלְכָּא֙ בְּחַ֔יִל לְהֶֽעָלָה֙ לְאָ֣שְׁפַיָּ֔א כַּשְׂדָּאֵ֖י וְגָזְרַיָּ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֣ר לְחַכִּימֵ֣י בָבֶ֗ל כָל אֱ֠נָשׁ יִקְרֵ֞ה דְנָ֗ה כְּתָבָ֣ה יְחַוִּנַּ֔נִי וּפִשְׁרֵהּ֙ יִלְבַּ֗שׁ אַרְגְּוָנָ֣א וְהַֽמְנִיכָ֤א דִֽי דַהֲבָא֙ עַֽל צַוְּארֵ֔הּ יִשְׁלַֽט וְתַלְתִּ֥י בְמַלְכוּתָ֖א

دانيال 5: 10 Dan.5.10

أَمَّا الْمَلِكَةُ فَلِسَبَبِ كَلاَمِ الْمَلِكِ وَعُظَمَائِهِ دَخَلَتْ بَيْتَ الْوَلِيمَةِ، فَأَجَابَتِ الْمَلِكَةُ وَقَالَتْ: أَيُّهَا الْمَلِكُ، عِشْ إِلَى الأَبَدِ. لاَ تُفَزِّعْكَ أَفْكَارُكَ وَلاَ تَتَغَيَّرُ هَيْئَتُكَ.

מַלְכְּתָ֕א לָקֳבֵ֨ל מִלֵּ֤י מַלְכָּא֙ וְרַבְרְבָנ֔וֹהִי עַלַּ֑ת לְבֵ֥ית מִשְׁתְּיָ֖א עֲנָ֨ת מַלְכְּתָ֜א וַאֲמֶ֗רֶת מַלְכָּא֙ חֱיִ֔י לְעָלְמִ֣ין אַֽל יְבַהֲלוּךְ֙ רַעְיוֹנָ֔ךְ אַל יִשְׁתַּנּֽוֹ וְזִיוָ֖יךְ

دانيال 5: 13 Dan.5.13

حِينَئِذٍ أُدْخِلَ دَانِيآلُ إِلَى قُدَّامِ الْمَلِكِ. فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِدَانِيآلَ: أَأَنْتَ هُوَ دَانِيآلُ مِنْ بَنِي سَبْيِ يَهُوذَا، الَّذِي جَلَبَهُ أَبِي الْمَلِكُ مِنْ يَهُوذَا.

בֵּאדַ֙יִן֙ הֻעַ֖ל דָּֽנִיֵּ֔אל קֳדָ֣ם מַלְכָּ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֣ר לְדָנִיֵּ֗אל אַנְתְּ ה֤וּא דָנִיֵּאל֙ מִן בְּנֵ֤י גָלוּתָא֙ יְה֔וּד דִּ֥י הַיְתִ֛י אַ֖בִי מַלְכָּ֥א מִן יְהֽוּד

دانيال 6: 12 Dan.6.12

فَتَقَدَّمُوا وَتَكَلَّمُوا قُدَّامَ الْمَلِكِ فِي نَهْيِ الْمَلِكِ: أَلَمْ تُمْضِ نَهْيًا بِأَنَّ كُلَّ إِنْسَانٍ يَطْلُبُ مِنْ إِلهٍ أَوْ إِنْسَانٍ حَتَّى ثَلاَثِينَ يَوْمًا إِلاَّ مِنْكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ يُطْرَحُ فِي جُبِّ الأُسُودِ. فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ: الأَمْرُ صَحِيحٌ كَشَرِيعَةِ مَادِي وَفَارِسَ الَّتِي لاَ تُنْسَخُ.

בֵּ֠אדַיִן;קְרִ֨יבוּ וְאָמְרִ֥ין קֳדָם מַלְכָּא֮ עַל אֱסָ֣ר מַלְכָּא֒ הֲלָ֧א רְשַׁ֗מְתָּ אֱסָ֣ר דִּ֣י כָל אֱנָ֡שׁ יִבְעֵה֩ מִן אֱלָ֨הּ וֶֽאֱנָ֜שׁ עַד תְּלָתִ֗ין יוֹמִ֣ין לָהֵן֙ מִנָּ֣ךְ מַלְכָּ֔א יִתְרְמֵ֕א לְג֖וֹב אַרְיָותָ֑א עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֗ר מִלְּתָ֛א יַצִּיבָ֧א כְּדָת מָדַ֥י וּפָרַ֖ס דִּי לָ֥א תֶעְדֵּֽא

دانيال 6: 13 Dan.6.13

حِينَئِذٍ أَجَابُوا وَقَالُوا قُدَّامَ الْمَلِكِ: إِنَّ دَانِيآلَ الَّذِي مِنْ بَنِي سَبْيِ يَهُوذَا لَمْ يَجْعَلْ لَكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ اعْتِبَارًا وَلاَ لِلنَّهْيِ الَّذِي أَمْضَيْتَهُ، بَلْ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فِي الْيَوْمِ يَطْلُبُ طِلْبَتَهُ.

בֵּ֠אדַיִן עֲנ֣וֹ וְאָמְרִין֮ קֳדָ֣ם מַלְכָּא֒ דִּ֣י דָנִיֵּ֡אל דִּי֩ מִן בְּנֵ֨י גָלוּתָ֜א יְה֗וּד לָא שָׂ֨ם עֲלָ֤ךְ מַלְכָּא֙ טְעֵ֔ם וְעַל אֱסָרָ֖א דִּ֣י רְשַׁ֑מְתָּ תְּלָתָה֙ וְזִמְנִ֤ין בְּיוֹמָ֔א בָּעֵ֖א בָּעוּתֵֽהּ

دانيال 6: 16 Dan.6.16

حِينَئِذٍ أَمَرَ الْمَلِكُ فَأَحْضَرُوا دَانِيآلَ وَطَرَحُوهُ فِي جُبِّ الأُسُودِ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِدَانِيآلَ: إِنَّ إِلهَكَ الَّذِي تَعْبُدُهُ دَائِمًا هُوَ يُنَجِّيكَ.

בֵּאדַ֜יִן אֲמַ֗ר מַלְכָּ֣א וְהַיְתִיו֙ לְדָ֣נִיֵּ֔אל וּרְמ֕וֹ דִּ֣י לְגֻבָּ֖א אַרְיָוָתָ֑א עָנֵ֤ה מַלְכָּא֙ וְאָמַ֣ר לְדָנִיֵּ֔אל אֱלָהָ֗ךְ דִּ֣י אַ֤נְתְּ;פָּֽלַֽח;לֵהּ֙ בִּתְדִירָ֔א ה֖וּא יְשֵׁיזְבִנָּֽךְ

دانيال 6: 20 Dan.6.20

فَلَمَّا اقْتَرَبَ إِلَى الْجُبِّ نَادَى دَانِيآلَ بِصَوْتٍ أَسِيفٍ. أَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِدَانِيآلَ: يَا دَانِيآلُ عَبْدَ اللهِ الْحَيِّ، هَلْ إِلهُكَ الَّذِي تَعْبُدُهُ دَائِمًا قَدِرَ عَلَى أَنْ يُنَجِّيَكَ مِنَ الأُسُودِ.

וּכְמִקְרְבֵ֣הּ לְגֻבָּ֔א זְעִ֑ק לְדָ֣נִיֵּ֔אל בְּקָ֥ל עֲצִ֖יב עָנֵ֨ה מַלְכָּ֜א וְאָמַ֣ר לְדָנִיֵּ֗אל דָּֽנִיֵּאל֙ עֲבֵד֙ אֱלָהָ֣א חַיָּ֔א אֱלָהָ֗ךְ דִּ֣י אַ֤נְתְּ;פָּֽלַֽח;לֵהּ֙ בִּתְדִירָ֔א הַיְכִ֥ל לְשֵׁיזָבוּתָ֖ךְ מִן אַרְיָוָתָֽא

دانيال 7: 2 Dan.7.2

أَجَابَ دَانِيآلُ وَقَالَ: كُنْتُ أَرَى فِي رُؤْيَايَ لَيْلاً وَإِذَا بِأَرْبَعِ رِيَاحِ السَّمَاءِ هَجَمَتْ عَلَى الْبَحْرِ الْكَبِيرِ.

עָנֵ֤ה דָנִיֵּאל֙ וְאָמַ֔ר הֲוֵ֛ית חָזֵ֥ה בְּחֶזְוִ֖י לֵֽילְיָ֑א וַאֲר֗וּ אַרְבַּע֙ רוּחֵ֣י שְׁמַיָּ֔א מְגִיחָ֖ן לְיַמָּ֥א רַבָּֽא

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (29 آية)