כִּי (H3588) - kîy | معجم سترونغ العبري

وَحَمَاةُ أَيْضًا تُتَاخِمُهَا، وَصُورُ وَصَيْدُونُ وَإِنْ تَكُنْ حَكِيمَةً جِدًّا.

חֲמָ֖ת וְגַם תִּגְבָּל;בָּ֑הּ צֹ֣ר וְצִיד֔וֹן כִּ֥י חָֽכְמָ֖ה מְאֹֽד

تَرَى أَشْقَلُونُ فَتَخَافُ، وَغَزَّةُ فَتَتَوَجَّعُ جِدًّا، وَعَقْرُونُ. لأَنَّهُ يُخْزِيهَا انْتِظَارُهَا، وَالْمَلِكُ يَبِيدُ مِنْ غَزَّةَ، وَأَشْقَلُونُ لاَ تُسْكَنُ.

תֵּרֶ֨א אַשְׁקְל֜וֹן וְתִירָ֗א וְעַזָּה֙ וְתָחִ֣יל מְאֹ֔ד וְעֶקְר֖וֹן כִּֽי הֹבִ֣ישׁ מֶבָּטָ֑הּ מֶ֙לֶךְ֙ וְאָ֤בַד מֵֽעַזָּ֔ה וְאַשְׁקְל֖וֹן לֹ֥א תֵשֵֽׁב

زكريا 9: 8 Zec.9.8

وَأَحُلُّ حَوْلَ بَيْتِي بِسَبَبِ الْجَيْشِ الذَّاهِبِ وَالآئِبِ، فَلاَ يَعْبُرُ عَلَيْهِمْ بَعْدُ جَابِي الْجِزْيَةِ. فَإِنِّي الآنَ رَأَيْتُ بِعَيْنَيَّ.

וְחָנִ֨יתִי לְבֵיתִ֤י מִצָּבָה֙ מֵעֹבֵ֣ר וּמִשָּׁ֔ב וְלֹֽא יַעֲבֹ֧ר עֲלֵיהֶ֛ם ע֖וֹד נֹגֵ֑שׂ כִּ֥י עַתָּ֖ה רָאִ֥יתִי בְעֵינָֽי

زكريا 9: 13 Zec.9.13

لأَنِّي أَوْتَرْتُ يَهُوذَا لِنَفْسِي، وَمَلأْتُ الْقَوْسَ أَفْرَايِمَ، وَأَنْهَضْتُ أَبْنَاءَكِ يَا صِهْيَوْنُ عَلَى بَنِيكِ يَا يَاوَانُ، وَجَعَلْتُكِ كَسَيْفِ جَبَّارٍ.

כִּֽי דָרַ֨כְתִּי יְהוּדָ֗ה לִ֜י מִלֵּ֣אתִי קֶ֚שֶׁת אֶפְרַ֔יִם וְעוֹרַרְתִּ֤י בָנַ֙יִךְ֙ צִיּ֔וֹן עַל בָּנַ֖יִךְ יָוָ֑ן וְשַׂמְתִּ֖יךְ כְּחֶ֥רֶב גִּבּֽוֹר

زكريا 9: 16 Zec.9.16

وَيُخَلِّصُهُمُ الرَّبُّ إِلهُهُمْ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ. كَقَطِيعٍ شَعْبَهُ، بَلْ كَحِجَارَةِ التَّاجِ مَرْفُوعَةً عَلَى أَرْضِهِ.

וְֽהוֹשִׁיעָ֞ם יְהוָ֧ה אֱלֹהֵיהֶ֛ם בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא כְּצֹ֣אן עַמּ֑וֹ כִּ֚י אַבְנֵי נֵ֔זֶר מִֽתְנוֹסְס֖וֹת עַל אַדְמָתֽוֹ

زكريا 9: 17 Zec.9.17

مَا أَجْوَدَهُ وَمَا أَجْمَلَهُ. اَلْحِنْطَةُ تُنْمِي الْفِتْيَانَ، وَالْمِسْطَارُ الْعَذَارَى.

כִּ֥י;מַה טּוּב֖וֹ וּמַה יָפְי֑וֹ דָּגָן֙ יְנוֹבֵ֥ב בַּֽחוּרִ֔ים וְתִיר֖וֹשׁ בְּתֻלֽוֹת

زكريا 10: 2 Zec.10.2

لأَنَّ التَّرَافِيمَ قَدْ تَكَلَّمُوا بِالْبَاطِلِ، وَالْعَرَّافُونَ رَأَوْا الْكَذِبَ وَأَخْبَرُوا بِأَحْلاَمِ كَذِبٍ. يُعَزُّونَ بِالْبَاطِلِ. لِذلِكَ رَحَلُوا كَغَنَمٍ. ذَلُّوا إِذْ لَيْسَ رَاعٍ.

כִּ֧י הַתְּרָפִ֣ים דִּבְּרוּ אָ֗וֶן וְהַקּֽוֹסְמִים֙ חָ֣זוּ שֶׁ֔קֶר יְדַבֵּ֔רוּ וַֽחֲלֹמוֹת֙ הַשָּׁ֣וא יְנַֽחֵמ֑וּן הֶ֖בֶל עַל;כֵּן֙ נָסְע֣וּ כְמוֹ;צֹ֔אן יַעֲנ֖וּ כִּֽי אֵ֥ין רֹעֶֽה

زكريا 10: 2 Zec.10.2

لأَنَّ التَّرَافِيمَ قَدْ تَكَلَّمُوا بِالْبَاطِلِ، وَالْعَرَّافُونَ رَأَوْا الْكَذِبَ وَأَخْبَرُوا بِأَحْلاَمِ كَذِبٍ. يُعَزُّونَ بِالْبَاطِلِ. لِذلِكَ رَحَلُوا كَغَنَمٍ. ذَلُّوا إِذْ لَيْسَ رَاعٍ.

כִּ֧י הַתְּרָפִ֣ים דִּבְּרוּ אָ֗וֶן וְהַקּֽוֹסְמִים֙ חָ֣זוּ שֶׁ֔קֶר יְדַבֵּ֔רוּ וַֽחֲלֹמוֹת֙ הַשָּׁ֣וא יְנַֽחֵמ֑וּן הֶ֖בֶל עַל;כֵּן֙ נָסְע֣וּ כְמוֹ;צֹ֔אן יַעֲנ֖וּ כִּֽי אֵ֥ין רֹעֶֽה

زكريا 10: 3 Zec.10.3

عَلَى الرُّعَاةِ اشْتَعَلَ غَضَبِي فَعَاقَبْتُ الأَعْتِدَةَ، لأَنَّ رَبَّ الْجُنُودِ قَدْ تَعَهَّدَ قَطِيعَهُ بَيْتَ يَهُوذَا، وَجَعَلَهُمْ كَفَرَسِ جَلاَلِهِ فِي الْقِتَالِ.

עַל הָֽרֹעִים֙ חָרָ֣ה אַפִּ֔י אֶפְק֑וֹד הָעַתּוּדִ֖ים כִּֽי יְהוָ֨ה צְבָא֤וֹת פָקַד֩ עֶדְרוֹ֙ בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה וְשָׂ֣ם;אוֹתָ֔ם כְּס֥וּס הוֹד֖וֹ בַּמִּלְחָמָֽה

زكريا 10: 5 Zec.10.5

وَيَكُونُونَ كَالْجَبَابِرَةِ الدَّائِسِينَ طِينَ الأَسْوَاقِ فِي الْقِتَالِ، وَيُحَارِبُونَ لأَنَّ الرَّبَّ مَعَهُمْ، وَالرَّاكِبُونَ الْخَيْلَ يَخْزَوْنَ.

וְהָי֨וּ כְגִבֹּרִ֜ים בּוֹסִ֨ים בְּטִ֤יט חוּצוֹת֙ בַּמִּלְחָמָ֔ה וְנִ֨לְחֲמ֔וּ כִּ֥י יְהוָ֖ה עִמָּ֑ם רֹכְבֵ֥י סוּסִֽים וְהֹבִ֖ישׁוּ

زكريا 10: 6 Zec.10.6

وَأُقَوِّي بَيْتَ يَهُوذَا، وَأُخَلِّصُ بَيْتَ يُوسُفَ وَأُرَجِّعُهُمْ، لأَنِّي قَدْ رَحِمْتُهُمْ. وَيَكُونُونَ كَأَنِّي لَمْ أَرْفُضْهُمْ، لأَنِّي أَنَا الرَّبُّ إِلهُهُمْ فَأُجِيبُهُمْ.

וְגִבַּרְתִּ֣י בֵּ֣ית יְהוּדָ֗ה אוֹשִׁ֔יעַ בֵּ֤ית יוֹסֵף֙ וְהֽוֹשְׁבוֹתִים֙ כִּ֣י רִֽחַמְתִּ֔ים וְהָי֖וּ כַּאֲשֶׁ֣ר לֹֽא זְנַחְתִּ֑ים כִּ֗י אֲנִ֛י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיהֶ֖ם וְאֶעֱנֵֽם

زكريا 10: 6 Zec.10.6

وَأُقَوِّي بَيْتَ يَهُوذَا، وَأُخَلِّصُ بَيْتَ يُوسُفَ وَأُرَجِّعُهُمْ، لأَنِّي قَدْ رَحِمْتُهُمْ. وَيَكُونُونَ كَأَنِّي لَمْ أَرْفُضْهُمْ، لأَنِّي أَنَا الرَّبُّ إِلهُهُمْ فَأُجِيبُهُمْ.

וְגִבַּרְתִּ֣י בֵּ֣ית יְהוּדָ֗ה אוֹשִׁ֔יעַ בֵּ֤ית יוֹסֵף֙ וְהֽוֹשְׁבוֹתִים֙ כִּ֣י רִֽחַמְתִּ֔ים וְהָי֖וּ כַּאֲשֶׁ֣ר לֹֽא זְנַחְתִּ֑ים כִּ֗י אֲנִ֛י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיהֶ֖ם וְאֶעֱנֵֽם

زكريا 10: 8 Zec.10.8

أَصْفِرُ لَهُمْ وَأَجْمَعُهُمْ لأَنِّي قَدْ فَدَيْتُهُمْ، وَيَكْثُرُونَ كَمَا كَثُرُوا.

אֶשְׁרְקָ֥ה לָהֶ֛ם וַאֲקַבְּצֵ֖ם כִּ֣י פְדִיתִ֑ים וְרָב֖וּ כְּמ֥וֹ רָבֽוּ

زكريا 11: 2 Zec.11.2

وَلْوِلْ يَا سَرْوُ، لأَنَّ الأَرْزَ سَقَطَ، لأَنَّ الأَعِزَّاءَ قَدْ خَرِبُوا. وَلْوِلْ يَا بَلُّوطَ بَاشَانَ، لأَنَّ الْوَعْرَ الْمَنِيعَ قَدْ هَبَطَ.

הֵילֵ֤ל בְּרוֹשׁ֙ כִּֽי אֶ֔רֶז נָ֣פַל אֲשֶׁ֥ר אַדִּרִ֖ים שֻׁדָּ֑דוּ הֵילִ֙ילוּ֙ אַלּוֹנֵ֣י בָשָׁ֔ן כִּ֥י יַ֥עַר הַבָּצִֽיר יָרַ֖ד

زكريا 11: 2 Zec.11.2

وَلْوِلْ يَا سَرْوُ، لأَنَّ الأَرْزَ سَقَطَ، لأَنَّ الأَعِزَّاءَ قَدْ خَرِبُوا. وَلْوِلْ يَا بَلُّوطَ بَاشَانَ، لأَنَّ الْوَعْرَ الْمَنِيعَ قَدْ هَبَطَ.

הֵילֵ֤ל בְּרוֹשׁ֙ כִּֽי אֶ֔רֶז נָ֣פַל אֲשֶׁ֥ר אַדִּרִ֖ים שֻׁדָּ֑דוּ הֵילִ֙ילוּ֙ אַלּוֹנֵ֣י בָשָׁ֔ן כִּ֥י יַ֥עַר הַבָּצִֽיר יָרַ֖ד

زكريا 11: 3 Zec.11.3

صَوْتُ وَلْوَلَةِ الرُّعَاةِ، لأَنَّ فَخْرَهُمْ خَرِبَ. صَوْتُ زَمْجَرَةِ الأَشْبَالِ، لأَنَّ كِبْرِيَاءَ الأُرْدُنِّ خَرِبَتْ.

ק֚וֹל יִֽלְלַ֣ת הָרֹעִ֔ים כִּ֥י אַדַּרְתָּ֑ם שֻׁדְּדָ֖ה ק֚וֹל שַׁאֲגַ֣ת כְּפִירִ֔ים כִּ֥י גְּא֥וֹן הַיַּרְדֵּֽן שֻׁדַּ֖ד

زكريا 11: 3 Zec.11.3

صَوْتُ وَلْوَلَةِ الرُّعَاةِ، لأَنَّ فَخْرَهُمْ خَرِبَ. صَوْتُ زَمْجَرَةِ الأَشْبَالِ، لأَنَّ كِبْرِيَاءَ الأُرْدُنِّ خَرِبَتْ.

ק֚וֹל יִֽלְלַ֣ת הָרֹעִ֔ים כִּ֥י אַדַּרְתָּ֑ם שֻׁדְּדָ֖ה ק֚וֹל שַׁאֲגַ֣ת כְּפִירִ֔ים כִּ֥י גְּא֥וֹן הַיַּרְדֵּֽן שֻׁדַּ֖ד

زكريا 11: 6 Zec.11.6

لأَنِّي لاَ أُشْفِقُ بَعْدُ عَلَى سُكَّانِ الأَرْضِ، يَقُولُ الرَّبُّ، بَلْ هأَنَذَا مُسَلِّمٌ الإِنْسَانَ، كُلَّ رَجُل لِيَدِ قَرِيبِهِ وَلِيَدِ مَلِكِهِ، فَيَضْرِبُونَ الأَرْضَ وَلاَ أُنْقِذُ مِنْ يَدِهِمْ.

כִּ֠י לֹ֣א אֶחְמ֥וֹל ע֛וֹד עַל יֹשְׁבֵ֥י הָאָ֖רֶץ נְאֻם יְהוָ֑ה וְהִנֵּ֨ה;אָנֹכִ֜י מַמְצִ֣יא הָאָדָ֗ם אִ֤ישׁ בְּיַד רֵעֵ֙הוּ֙ וּבְיַ֣ד מַלְכּ֔וֹ וְכִתְּתוּ֙ הָאָ֔רֶץ וְלֹ֥א אַצִּ֖יל מִיָּדָֽם

زكريا 11: 11 Zec.11.11

فَنُقِضَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ. وَهكَذَا عَلِمَ أَذَلُّ الْغَنَمِ الْمُنْتَظِرُونَ لِي أَنَّهَا كَلِمَةُ الرَّبِّ.

וַתֻּפַ֖ר בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא כֵ֜ן וַיֵּדְע֨וּ עֲנִיֵּ֤י הַצֹּאן֙ הַשֹּׁמְרִ֣ים אֹתִ֔י כִּ֥י;הֽוּא דְבַר יְהוָ֖ה

زكريا 11: 16 Zec.11.16

لأَنِّي هأَنَذَا مُقِيمٌ رَاعِيًا فِي الأَرْضِ لاَ يَفْتَقِدُ الْمُنْقَطِعِينَ، وَلاَ يَطْلُبُ الْمُنْسَاقَ، وَلاَ يَجْبُرُ الْمُنْكَسِرَ، وَلاَ يُرَبِّي الْقَائِمَ. وَلكِنْ يَأْكُلُ لَحْمَ السِّمَانِ وَيَنْزِعُ أَظْلاَفَهَا.

כִּ֣י הִנֵּֽה;אָנֹכִי֩ מֵקִ֨ים רֹעֶ֜ה בָּאָ֗רֶץ לֹֽא יִפְקֹד֙ הַנִּכְחָד֤וֹת לֹֽא יְבַקֵּ֔שׁ הַנַּ֣עַר לֹ֣א יְרַפֵּ֑א וְהַנִּשְׁבֶּ֖רֶת לֹ֣א יְכַלְכֵּ֔ל הַנִּצָּבָה֙ יֹאכַ֔ל וּבְשַׂ֤ר הַבְּרִיאָה֙ יְפָרֵֽק וּפַרְסֵיהֶ֖ן

زكريا 13: 3 Zec.13.3

وَيَكُونُ إِذَا تَنَبَّأَ أَحَدٌ بَعْدُ أَنَّ أَبَاهُ وَأُمَّهُ، وَالِدَيْهِ، يَقُولاَنِ لَهُ: لاَ تَعِيشُ لأَنَّكَ تَكَلَّمْتَ بِالْكَذِبِ بِاسْمِ الرَّبِّ. فَيَطْعَنُهُ أَبُوهُ وَأُمُّهُ، وَالِدَاهُ، عِنْدَمَا يَتَنَبَّأُ.

וְהָיָ֗ה כִּֽי יִנָּבֵ֣א אִישׁ֮ עוֹד֒ אָבִ֨יו וְאִמּ֤וֹ יֹֽלְדָיו֙ וְאָמְר֣וּ אֵ֠לָיו לֹ֣א תִֽחְיֶ֔ה כִּ֛י דִּבַּ֖רְתָּ שֶׁ֥קֶר בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּדְקָרֻ֜הוּ אָבִ֧יהוּ וְאִמּ֛וֹ יֹלְדָ֖יו בְּהִנָּבְאֽוֹ

زكريا 13: 3 Zec.13.3

وَيَكُونُ إِذَا تَنَبَّأَ أَحَدٌ بَعْدُ أَنَّ أَبَاهُ وَأُمَّهُ، وَالِدَيْهِ، يَقُولاَنِ لَهُ: لاَ تَعِيشُ لأَنَّكَ تَكَلَّمْتَ بِالْكَذِبِ بِاسْمِ الرَّبِّ. فَيَطْعَنُهُ أَبُوهُ وَأُمُّهُ، وَالِدَاهُ، عِنْدَمَا يَتَنَبَّأُ.

וְהָיָ֗ה כִּֽי יִנָּבֵ֣א אִישׁ֮ עוֹד֒ אָבִ֨יו וְאִמּ֤וֹ יֹֽלְדָיו֙ וְאָמְר֣וּ אֵ֠לָיו לֹ֣א תִֽחְיֶ֔ה כִּ֛י דִּבַּ֖רְתָּ שֶׁ֥קֶר בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּדְקָרֻ֜הוּ אָבִ֧יהוּ וְאִמּ֛וֹ יֹלְדָ֖יו בְּהִנָּבְאֽוֹ

زكريا 13: 5 Zec.13.5

بَلْ يَقُولُ: لَسْتُ أَنَا نَبِيًّا. أَنَا إِنْسَانٌ فَالِحُ الأَرْضِ، لأَنَّ إِنْسَانًا اقْتَنَانِي مِنْ صِبَايَ.

וְאָמַ֕ר לֹ֥א אָנֹ֑כִי נָבִ֖יא אָנֹ֔כִי אִישׁ עֹבֵ֤ד אֲדָמָה֙ כִּ֥י אָדָ֖ם הִקְנַ֥נִי מִנְּעוּרָֽי

زكريا 14: 5 Zec.14.5

وَتَهْرُبُونَ فِي جِوَاءِ جِبَالِي، لأَنَّ جِوَاءَ الْجِبَالِ يَصِلُ إِلَى آصَلَ. وَتَهْرُبُونَ كَمَا هَرَبْتُمْ مِنَ الزَّلْزَلَةِ فِي أَيَّامِ عُزِّيَّا مَلِكِ يَهُوذَا. وَيَأْتِي الرَّبُّ إِلهِي وَجَمِيعُ الْقِدِّيسِينَ مَعَكَ.

וְנַסְתֶּ֣ם גֵּֽיא הָרַ֗י כִּֽי גֵּי הָרִים֮ יַגִּ֣יעַ אֶל אָצַל֒ וְנַסְתֶּ֗ם כַּאֲשֶׁ֤ר נַסְתֶּם֙ מִפְּנֵ֣י הָרַ֔עַשׁ בִּימֵ֖י עֻזִּיָּ֣ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֑ה וּבָא֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהַ֔י כָּל קְדֹשִׁ֖ים עִמָּֽךְ

ملاخي 1: 4 Mal.1.4

لأَنَّ أَدُومَ قَالَ: قَدْ هُدِمْنَا، فَنَعُودُ وَنَبْنِي الْخِرَبُ. هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ: هُمْ يَبْنُونَ وَأَنَا أَهْدِمُ. وَيَدْعُونَهُمْ تُخُومَ الشَّرِّ، وَالشَّعْبَ الَّذِي غَضِبَ عَلَيْهِ الرَّبُّ إِلَى الأَبَدِ.

כִּֽי אֱד֜וֹם תֹאמַ֨ר רֻשַּׁ֗שְׁנוּ וְנָשׁוּב֙ וְנִבְנֶ֣ה חֳרָב֔וֹת כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הֵ֥מָּה יִבְנ֖וּ וַאֲנִ֣י אֶהֱר֑וֹס וְקָרְא֤וּ;לָהֶם֙ גְּב֣וּל רִשְׁעָ֔ה וְהָעָ֛ם אֲשֶׁר זָעַ֥ם יְהוָ֖ה עַד עוֹלָֽם

ملاخي 1: 8 Mal.1.8

وَإِنْ قَرَّبْتُمُ الأَعْمَى ذَبِيحَةً، أَفَلَيْسَ شَرًّا. وَإِنْ قَرَّبْتُمُ الأَعْرَجَ وَالسَّقِيمَ، أَفَلَيْسَ شَرًّا. قَرِّبْهُ لِوَالِيكَ، أَفَيَرْضَى عَلَيْكَ أَوْ يَرْفَعُ وَجْهَكَ. قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ.

וְכִֽי תַגִּשׁ֨וּן עִוֵּ֤ר לִזְבֹּ֙חַ֙ אֵ֣ין רָ֔ע וְכִ֥י תַגִּ֛ישׁוּ פִּסֵּ֥חַ וְחֹלֶ֖ה אֵ֣ין רָ֑ע הַקְרִיבֵ֨הוּ;נָ֜א לְפֶחָתֶ֗ךָ הֲיִרְצְךָ֙ א֚וֹ הֲיִשָּׂ֣א פָנֶ֔יךָ אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

ملاخي 1: 8 Mal.1.8

وَإِنْ قَرَّبْتُمُ الأَعْمَى ذَبِيحَةً، أَفَلَيْسَ شَرًّا. وَإِنْ قَرَّبْتُمُ الأَعْرَجَ وَالسَّقِيمَ، أَفَلَيْسَ شَرًّا. قَرِّبْهُ لِوَالِيكَ، أَفَيَرْضَى عَلَيْكَ أَوْ يَرْفَعُ وَجْهَكَ. قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ.

וְכִֽי תַגִּשׁ֨וּן עִוֵּ֤ר לִזְבֹּ֙חַ֙ אֵ֣ין רָ֔ע וְכִ֥י תַגִּ֛ישׁוּ פִּסֵּ֥חַ וְחֹלֶ֖ה אֵ֣ין רָ֑ע הַקְרִיבֵ֨הוּ;נָ֜א לְפֶחָתֶ֗ךָ הֲיִרְצְךָ֙ א֚וֹ הֲיִשָּׂ֣א פָנֶ֔יךָ אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

ملاخي 1: 11 Mal.1.11

لأَنَّهُ مِنْ مَشْرِقِ الشَّمْسِ إِلَى مَغْرِبِهَا اسْمِي عَظِيمٌ بَيْنَ الأُمَمِ، وَفِي كُلِّ مَكَانٍ يُقَرَّبُ لاسْمِي بَخُورٌ وَتَقْدِمَةٌ طَاهِرَةٌ، لأَنَّ اسْمِي عَظِيمٌ بَيْنَ الأُمَمِ، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ.

כִּ֣י מִמִּזְרַח שֶׁ֜מֶשׁ וְעַד מְבוֹא֗וֹ שְׁמִי֙ גָּד֤וֹל בַּגּוֹיִ֔ם וּבְכָל מָק֗וֹם מֻגָּ֛שׁ לִשְׁמִ֖י מֻקְטָ֥ר וּמִנְחָ֣ה טְהוֹרָ֑ה כִּֽי שְׁמִי֙ גָד֤וֹל בַּגּוֹיִ֔ם אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

ملاخي 1: 11 Mal.1.11

لأَنَّهُ مِنْ مَشْرِقِ الشَّمْسِ إِلَى مَغْرِبِهَا اسْمِي عَظِيمٌ بَيْنَ الأُمَمِ، وَفِي كُلِّ مَكَانٍ يُقَرَّبُ لاسْمِي بَخُورٌ وَتَقْدِمَةٌ طَاهِرَةٌ، لأَنَّ اسْمِي عَظِيمٌ بَيْنَ الأُمَمِ، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ.

כִּ֣י מִמִּזְרַח שֶׁ֜מֶשׁ וְעַד מְבוֹא֗וֹ שְׁמִי֙ גָּד֤וֹל בַּגּוֹיִ֔ם וּבְכָל מָק֗וֹם מֻגָּ֛שׁ לִשְׁמִ֖י מֻקְטָ֥ר וּמִנְחָ֣ה טְהוֹרָ֑ה כִּֽי שְׁמִי֙ גָד֤וֹל בַּגּוֹיִ֔ם אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

ملاخي 1: 14 Mal.1.14

وَمَلْعُونٌ الْمَاكِرُ الَّذِي يُوجَدُ فِي قَطِيعِهِ ذَكَرٌ وَيَنْذُرُ وَيَذْبَحُ لِلسَّيِّدِ عَائِبًا. لأَنِّي أَنَا مَلِكٌ عَظِيمٌ، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ، وَاسْمِي مَهِيبٌ بَيْنَ الأُمَمِ.

וְאָר֣וּר נוֹכֵ֗ל וְיֵ֤שׁ בְּעֶדְרוֹ֙ זָכָ֔ר וְנֹדֵ֛ר וְזֹבֵ֥חַ לַֽאדֹנָ֑י מָשְׁחָ֖ת כִּי֩ אָ֗נִי מֶ֨לֶךְ גָּד֜וֹל אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּשְׁמִ֖י נוֹרָ֥א בַגּוֹיִֽם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4395 آية)