المعنى المختصر للكلمة
tsâvâh:
(intensively) to constitute, enjoin
اللفظ الأصلي
צָוָה
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
tsâvâh
(tsaw-vaw)
تكرار الورود في الكتاب
491
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
(intensively) to constitute, enjoin
الإنجليزية — KJV Translation Tags
appoint
(for-) bid
(give a) charge
(give a, give in, send with) command(-er, -ment)
send a messenger
put
(set) in order
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
צִוָּ֥ה (65×)
צִוָּ֣ה (26×)
צִוָּ֧ה (15×)
וַיְצַ֣ו (15×)
צִוָּ֖ה (13×)
צִוָּ֨ה (11×)
מְצַוְּךָ֖ (11×)
צִוָּ֤ה (9×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (491 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
إرميا 26: 8
Jer.26.8
وَكَانَ لَمَّا فَرَغَ إِرْمِيَا مِنَ التَّكَلُّمِ بِكُلِّ مَا أَوْصَاهُ الرَّبُّ أَنْ يُكَلِّمَ كُلَّ الشَّعْبِ أَنَّ الْكَهَنَةَ وَالأَنْبِيَاءَ وَكُلَّ الشَّعْبِ أَمْسَكُوهُ قَائِلِينَ: تَمُوتُ مَوْتًا.
וַיְהִ֣י כְּכַלּ֣וֹת יִרְמְיָ֗הוּ לְדַבֵּר֙ כָּל אֲשֶׁר צִוָּ֣ה יְהוָ֔ה לְדַבֵּ֖ר כָּל הָעָ֑ם הַכֹּהֲנִ֧ים וְהַנְּבִאִ֛ים וְכָל הָעָ֥ם וַיִּתְפְּשׂ֨וּ;אֹת֜וֹ לֵאמֹ֖ר מ֥וֹת תָּמֽוּת
إرميا 27: 4
Jer.27.4
وَأَوْصِهِمْ إِلَى سَادَتِهِمْ قَائِلاً: هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: هكَذَا تَقُولُونَ لِسَادَتِكُمْ:
וְצִוִּיתָ֣;אֹתָ֔ם אֶל אֲדֹֽנֵיהֶ֖ם לֵאמֹ֑ר כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כֹּ֥ה תֹֽאמְר֖וּ אֲדֹֽנֵיכֶֽם
إرميا 29: 23
Jer.29.23
مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمَا عَمِلاَ قَبِيحًا فِي إِسْرَائِيلَ، وَزَنَيَا بِنِسَاءِ أَصْحَابِهِمَا، وَتَكَلَّمَا بِاسْمِي كَلاَمًا كَاذِبًا لَمْ أُوصِهِمَا بِهِ، وَأَنَا الْعَارِفُ وَالشَّاهِدُ، يَقُولُ الرَّبُّ.
יַ֡עַן אֲשֶׁר֩ עָשׂ֨וּ נְבָלָ֜ה בְּיִשְׂרָאֵ֗ל וַיְנַֽאֲפוּ֙ נְשֵׁ֣י רֵֽעֵיהֶ֔ם וַיְדַבְּר֨וּ בִּשְׁמִי֙ דָבָ֤ר שֶׁ֔קֶר ל֣וֹא צִוִּיתִ֑ם וְאָנֹכִ֛י הַיּוֹדֵ֥עַ וָעֵ֖ד נְאֻם יְהוָֽה
إرميا 32: 13
Jer.32.13
وَأَوْصَيْتُ بَارُوخَ أَمَامَهُمْ قَائِلاً:
וָֽאֲצַוֶּה֙ בָּר֔וּךְ לְעֵינֵיהֶ֖ם לֵאמֹֽר
إرميا 32: 23
Jer.32.23
فَأَتَوْا وَامْتَلَكُوهَا، وَلَمْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِكَ، وَلاَ سَارُوا فِي شَرِيعَتِكَ. كُلُّ مَا أَوْصَيْتَهُمْ أَنْ يَعْمَلُوهُ لَمْ يَعْمَلُوهُ، فَأَوْقَعْتَ بِهِمْ كُلَّ هذَا الشَّرِّ.
וַיָּבֹ֜אוּ וַיִּֽרְשׁ֣וּ;אֹתָ֗הּ וְלֹֽא שָׁמְע֤וּ בְקוֹלֶ֙ךָ֙ לֹא הָלָ֔כוּ וּבְתוֹרָתְךָ֣ כָּל אֲשֶׁ֨ר צִוִּ֧יתָה;לָהֶ֛ם לַעֲשׂ֖וֹת לֹ֣א עָשׂ֑וּ וַתַּקְרֵ֣א אֹתָ֔ם כָּל הַזֹּֽאת הָרָעָ֖ה
إرميا 32: 35
Jer.32.35
وَبَنَوْا الْمُرْتَفِعَاتِ لِلْبَعْلِ الَّتِي فِي وَادِي ابْنِ هِنُّومَ، لِيُجِيزُوا بَنِيهِمْ وَبَنَاتِهِمْ لِمُولَكَ، الَّذِي لَمْ أُوصِهِمْ بِهِ، وَلاَ صَعِدَ عَلَى قَلْبِي، لِيَعْمَلُوا هذَا الرِّجْسَ، لِيَجْعَلُوا يَهُوذَا يُخْطِئُ.
וַיִּבְנוּ֩ בָּמ֨וֹת הַבַּ֜עַל אֲשֶׁ֣ר בְּגֵ֣יא בֶן הִנֹּ֗ם לְ֠הַעֲבִיר בְּנֵיהֶ֣ם בְּנוֹתֵיהֶם֮ לַמֹּלֶךְ֒ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא צִוִּיתִ֗ים וְלֹ֤א עָֽלְתָה֙ עַל לִבִּ֔י לַעֲשׂ֖וֹת הַזֹּ֑את הַתּוֹעֵבָ֣ה לְמַ֖עַן יְהוּדָֽה הַחֲטִ֥יא
إرميا 34: 22
Jer.34.22
هأَنَذَا آمُرُ، يَقُولُ الرَّبُّ، وَأَرُدُّهُمْ إِلَى هذِهِ الْمَدِينَةِ فَيُحَارِبُونَهَا وَيَأْخُذُونَهَا وَيُحْرِقُونَهَا بِالنَّارِ، وَأَجْعَلُ مُدُنَ يَهُوذَا خَرِبَةً بِلاَ سَاكِنٍ.
הִנְנִ֨י מְצַוֶּ֜ה נְאֻם יְהוָ֗ה וַהֲשִׁ֨בֹתִ֜ים אֶל הַזֹּאת֙ הָעִ֤יר וְנִלְחֲמ֣וּ;עָלֶ֔יהָ וּלְכָד֖וּהָ וּשְׂרָפֻ֣הָ בָאֵ֑שׁ אֶתֵּ֥ן עָרֵ֧י יְהוּדָ֛ה שְׁמָמָ֖ה מֵאֵ֥ין יֹשֵֽׁב
إرميا 35: 6
Jer.35.6
فَقَالُوا: لاَ نَشْرَبُ خَمْرًا، لأَنَّ يُونَادَابَ بْنَ رَكَابَ أَبَانَا أَوْصَانَا قَائِلاً: لاَ تَشْرَبُوا خَمْرًا أَنْتُمْ وَلاَ بَنُوكُمْ إِلَى الأَبَدِ.
וַיֹּאמְר֖וּ לֹ֣א נִשְׁתֶּה יָּ֑יִן כִּי֩ יוֹנָדָ֨ב בֶּן רֵכָ֜ב אָבִ֗ינוּ צִוָּ֤ה;עָלֵ֙ינוּ֙ לֵאמֹ֔ר לֹ֧א תִשְׁתּוּ יַ֛יִן אַתֶּ֥ם וּבְנֵיכֶ֖ם עַד עוֹלָֽם
إرميا 35: 8
Jer.35.8
فَسَمِعْنَا لِصَوْتِ يُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ أَبِينَا فِي كُلِّ مَا أَوْصَانَا بِهِ، أَنْ لاَ نَشْرَبَ خَمْرًا كُلَّ أَيَّامِنَا، نَحْنُ وَنِسَاؤُنَا وَبَنُونَا وَبَنَاتُنَا،
וַנִּשְׁמַ֗ע בְּק֨וֹל יְהוֹנָדָ֤ב בֶּן רֵכָב֙ אָבִ֔ינוּ לְכֹ֖ל אֲשֶׁ֣ר צִוָּ֑נוּ לְבִלְתִּ֤י שְׁתֽוֹת יַ֙יִן֙ כָּל יָמֵ֔ינוּ אֲנַ֣חְנוּ נָשֵׁ֔ינוּ בָּנֵ֖ינוּ וּבְנֹתֵֽינוּ
إرميا 35: 10
Jer.35.10
فَسَكَنَّا فِي الْخِيَامِ، وَسَمِعْنَا وَعَمِلْنَا حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَانَا بِهِ يُونَادَابُ أَبُونَا.
וַנֵּ֖שֶׁב בָּֽאֳהָלִ֑ים וַנִּשְׁמַ֣ע וַנַּ֔עַשׂ כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖נוּ יוֹנָדָ֥ב אָבִֽינוּ
إرميا 35: 14
Jer.35.14
قَدْ أُقِيمَ كَلاَمُ يُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ الَّذِي أَوْصَى بِهِ بَنِيهِ أَنْ لاَ يَشْرَبُوا خَمْرًا، فَلَمْ يَشْرَبُوا إِلَى هذَا الْيَوْمِ لأَنَّهُمْ سَمِعُوا وَصِيَّةَ أَبِيهِمْ. وَأَنَا قَدْ كَلَّمْتُكُمْ مُبَكِّرًا وَمُكَلِّمًا وَلَمْ تَسْمَعُوا لِي.
הוּקַ֡ם דִּבְרֵ֣י יְהוֹנָדָ֣ב בֶּן רֵ֠כָב אֲשֶׁר צִוָּ֨ה בָּנָ֜יו לְבִלְתִּ֣י שְׁתֽוֹת יַ֗יִן וְלֹ֤א שָׁתוּ֙ עַד הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם כִּ֣י שָֽׁמְע֔וּ מִצְוַ֣ת אֲבִיהֶ֑ם וְאָ֨נֹכִ֜י דִּבַּ֤רְתִּי;אֲלֵיכֶם֙ הַשְׁכֵּ֣ם וְדַבֵּ֔ר וְלֹ֥א שְׁמַעְתֶּ֖ם אֵלָֽי
إرميا 35: 16
Jer.35.16
لأَنَّ بَنِي يُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ قَدْ أَقَامُوا وَصِيَّةَ أَبِيهِمِ الَّتِي أَوْصَاهُمْ بِهَا. أَمَّا هذَا الشَّعْبُ فَلَمْ يَسْمَعْ لِي.
כִּ֣י בְּנֵי֙ יְהוֹנָדָ֣ב בֶּן רֵכָ֔ב הֵקִ֗ימוּ מִצְוַ֥ת אֲבִיהֶ֖ם אֲשֶׁ֣ר צִוָּ֑ם הַזֶּ֔ה וְהָעָ֣ם לֹ֥א שָׁמְע֖וּ אֵלָֽי
إرميا 35: 18
Jer.35.18
وَقَالَ إِرْمِيَا لِبَيْتِ الرَّكَابِيِّينَ: هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكُمْ سَمِعْتُمْ لِوَصِيَّةِ يُونَادَابَ أَبِيكُمْ، وَحَفِظْتُمْ كُلَّ وَصَايَاهُ وَعَمِلْتُمْ حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَاكُمْ بِهِ،
אָמַ֣ר יִרְמְיָ֗הוּ וּלְבֵ֨ית הָרֵכָבִ֜ים כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל יַ֚עַן אֲשֶׁ֣ר שְׁמַעְתֶּ֔ם עַל;מִצְוַ֖ת יְהוֹנָדָ֣ב אֲבִיכֶ֑ם וַֽתִּשְׁמְרוּ֙ כָּל מִצְוֹתָ֔יו וַֽתַּעֲשׂ֔וּ כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖ה;אֶתְכֶֽם
إرميا 36: 5
Jer.36.5
وَأَوْصَى إِرْمِيَا بَارُوخَ قَائِلاً: أَنَا مَحْبُوسٌ لاَ أَقْدِرُ أَنْ أَدْخُلَ بَيْتَ الرَّبِّ.
וַיְצַוֶּ֣ה יִרְמְיָ֔הוּ בָּר֖וּךְ לֵאמֹ֑ר אֲנִ֣י עָצ֔וּר לֹ֣א אוּכַ֔ל לָב֖וֹא בֵּ֥ית יְהוָֽה
إرميا 36: 8
Jer.36.8
فَفَعَلَ بَارُوخُ بْنُ نِيرِيَّا حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَاهُ بِهِ إِرْمِيَا النَّبِيُّ، بِقِرَاءَتِهِ فِي السِّفْرِ كَلاَمَ الرَّبِّ فِي بَيْتِ الرَّبِّ.
וַיַּ֗עַשׂ בָּרוּךְ֙ בֶּן נֵ֣רִיָּ֔ה כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖הוּ יִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֑יא לִקְרֹ֥א בַסֵּ֛פֶר דִּבְרֵ֥י יְהוָ֖ה בֵּ֥ית יְהֹוָֽה
إرميا 36: 26
Jer.36.26
بَلْ أَمَرَ الْمَلِكُ يَرْحَمْئِيلَ ابْنَ الْمَلِكِ، وَسَرَايَا بْنَ عَزَرْئِيلَ، وَشَلَمْيَا بْنَ عَبْدِئِيلَ، أَنْ يَقْبِضُوا عَلَى بَارُوخَ الْكَاتِبِ وَإِرْمِيَا النَّبِيِّ، وَلكِنَّ الرَّبَّ خَبَّأَهُمَا.
וַיְצַוֶּ֣ה הַ֠מֶּלֶךְ יְרַחְמְאֵ֨ל בֶּן הַמֶּ֜לֶךְ שְׂרָיָ֣הוּ בֶן עַזְרִיאֵ֗ל שֶֽׁלֶמְיָ֙הוּ֙ בֶּֽן עַבְדְּאֵ֔ל לָקַ֙חַת֙ בָּר֣וּךְ הַסֹּפֵ֔ר יִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֑יא יְהוָֽה וַיַּסְתִּרֵ֖ם
إرميا 37: 21
Jer.37.21
فَأَمَرَ الْمَلِكُ صِدْقِيَّا أَنْ يَضَعُوا إِرْمِيَا فِي دَارِ السِّجْنِ، وَأَنْ يُعْطَى رَغِيفَ خُبْزٍ كُلَّ يَوْمٍ مِنْ سُوقِ الْخَبَّازِينَ، حَتَّى يَنْفُدَ كُلُّ الْخُبْزِ مِنَ الْمَدِينَةِ. فَأَقَامَ إِرْمِيَا فِي دَارِ السِّجْنِ.
וַיְצַוֶּ֞ה הַמֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֗הוּ וַיַּפְקִ֣דוּ יִרְמְיָהוּ֮ בַּחֲצַ֣ר הַמַּטָּרָה֒ וְנָתֹן֩;ל֨וֹ כִכַּר לֶ֤חֶם לַיּוֹם֙ מִח֣וּץ הָאֹפִ֔ים עַד תֹּ֥ם כָּל הַלֶּ֖חֶם מִן הָעִ֑יר וַיֵּ֣שֶׁב יִרְמְיָ֔הוּ בַּחֲצַ֖ר הַמַּטָּרָֽה
إرميا 38: 10
Jer.38.10
فَأَمَرَ الْمَلِكُ عَبْدَ مَلِكَ الْكُوشِيَّ قَائِلاً: خُذْ مَعَكَ مِنْ هُنَا ثَلاَثِينَ رَجُلاً، وَأَطْلِعْ إِرْمِيَا مِنَ الْجُبِّ قَبْلَمَا يَمُوتُ.
וַיְצַוֶּ֣ה הַמֶּ֔לֶךְ עֶֽבֶד מֶ֥לֶךְ הַכּוּשִׁ֖י לֵאמֹ֑ר קַ֣ח בְּיָדְךָ֤ מִזֶּה֙ שְׁלֹשִׁ֣ים אֲנָשִׁ֔ים וְֽהַעֲלִ֜יתָ יִרְמְיָ֧הוּ מִן הַבּ֖וֹר בְּטֶ֥רֶם יָמֽוּת
إرميا 38: 27
Jer.38.27
فَأَتَى كُلُّ الرُّؤَسَاءِ إِلَى إِرْمِيَا وَسَأَلُوهُ، فَأَخْبَرَهُمْ حَسَبَ كُلِّ هذَا الْكَلاَمِ الَّذِي أَوْصَاهُ بِهِ الْمَلِكُ. فَسَكَتُوا عَنْهُ لأَنَّ الأَمْرَ لَمْ يُسْمَعْ.
וַיָּבֹ֨אוּ כָל הַשָּׂרִ֤ים אֶֽל יִרְמְיָ֙הוּ֙ וַיִּשְׁאֲל֣וּ;אֹת֔וֹ וַיַּגֵּ֤ד;לָהֶם֙ כְּכָל הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים אֲשֶׁ֥ר צִוָּ֖ה הַמֶּ֑לֶךְ וַיַּחֲרִ֣שׁוּ מִמֶּ֔נּוּ כִּ֥י הַדָּבָֽר לֹֽא נִשְׁמַ֖ע
إرميا 39: 11
Jer.39.11
وَأَوْصَى نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ عَلَى إِرْمِيَا نَبُوزَرَادَانَ رَئِيسَ الشُّرَطِ قَائِلاً:
וַיְצַ֛ו נְבוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל עַֽל יִרְמְיָ֑הוּ נְבוּזַרְאֲדָ֥ן רַב טַבָּחִ֖ים לֵאמֹֽר
إرميا 47: 7
Jer.47.7
كَيْفَ يَسْتَرِيحُ وَالرَّبُّ قَدْ أَوْصَاهُ عَلَى أَشْقَلُونَ، وَعَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ هُنَاكَ وَاعَدَهُ..
אֵ֣יךְ תִּשְׁקֹ֔טִי וַֽיהוָ֖ה צִוָּה;לָ֑הּ אֶֽל אַשְׁקְל֛וֹן וְאֶל ח֥וֹף הַיָּ֖ם שָׁ֥ם יְעָדָֽהּ
إرميا 50: 21
Jer.50.21
اِصْعَدْ عَلَى أَرْضِ مِرَاثَايِمَ. عَلَيْهَا وَعَلَى سُكَّانِ فَقُودَ. اخْرِبْ وَحَرِّمْ وَرَاءَهُمْ، يَقُولُ الرَّبُّ، وَافْعَلْ حَسَبَ كُلِّ مَا أَمَرْتُكَ بِهِ.
עֲלֵ֣ה עַל הָאָ֤רֶץ מְרָתַ֙יִם֙ עָלֶ֔יהָ וְאֶל יוֹשְׁבֵ֖י פְּק֑וֹד חֲרֹ֨ב וְהַחֲרֵ֤ם אַֽחֲרֵיהֶם֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וַעֲשֵׂ֕ה כְּכֹ֖ל אֲשֶׁ֥ר צִוִּיתִֽיךָ
إرميا 51: 59
Jer.51.59
اَلأَمْرُ الَّذِي أَوْصَى بِهِ إِرْمِيَا النَّبِيُّ سَرَايَا بْنَ نِيرِيَّا بْنِ مَحْسِيَّا، عِنْدَ ذَهَابِهِ مَعَ صِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا إِلَى بَابِلَ فِي السَّنَةِ الرَّابِعَةِ لِمُلْكِهِ، وَكَانَ سَرَايَا رَئِيسَ الْمَحَلَّةِ،
הַדָּבָ֞ר אֲשֶׁר צִוָּ֣ה יִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֗יא שְׂרָיָ֣ה בֶן נֵרִיָּה֮ בֶּן מַחְסֵיָה֒ בְּלֶכְתּ֞וֹ אֶת צִדְקִיָּ֤הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ בָּבֶ֔ל בִּשְׁנַ֥ת הָרְבִעִ֖ית לְמָלְכ֑וֹ וּשְׂרָיָ֖ה שַׂ֥ר מְנוּחָֽה
مراثي إرميا 1: 10
Lam.1.10
بَسَطَ الْعَدُوُّ يَدَهُ عَلَى كُلِّ مُشْتَهَيَاتِهَا، فَإِنَّهَا رَأَتِ الأُمَمَ دَخَلُوا مَقْدِسَهَا، الَّذِينَ أَمَرْتَ أَنْ لاَ يَدْخُلُوا فِي جَمَاعَتِكَ.
פָּ֣רַשׂ צָ֔ר יָדוֹ֙ עַ֖ל כָּל מַחֲמַדֶּ֑יהָ כִּֽי רָאֲתָ֤ה גוֹיִם֙ בָּ֣אוּ מִקְדָּשָׁ֔הּ אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֔יתָה לֹא יָבֹ֥אוּ בַקָּהָ֖ל;לָֽךְ
مراثي إرميا 1: 17
Lam.1.17
بَسَطَتْ صِهْيَوْنُ يَدَيْهَا. لاَ مُعَزِّيَ لَهَا. أَمَرَ الرَّبُّ عَلَى يَعْقُوبَ أَنْ يَكُونَ مُضَايِقُوهُ حَوَالَيْهِ. صَارَتْ أُورُشَلِيمُ نَجِسَةً بَيْنَهُمْ.
פֵּֽרְשָׂ֨ה צִיּ֜וֹן בְּיָדֶ֗יהָ אֵ֤ין מְנַחֵם֙ לָ֔הּ צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה לְיַעֲקֹ֖ב צָרָ֑יו סְבִיבָ֣יו הָיְתָ֧ה יְרוּשָׁלִַ֛ם לְנִדָּ֖ה בֵּינֵיהֶֽם
مراثي إرميا 2: 17
Lam.2.17
فَعَلَ الرَّبُّ مَا قَصَدَ. تَمَّمَ قَوْلَهُ الَّذِي أَوْعَدَ بِهِ مُنْذُ أَيَّامِ الْقِدَمِ. قَدْ هَدَمَ وَلَمْ يَشْفِقْ وَأَشْمَتَ بِكِ الْعَدُوَّ. نَصَبَ قَرْنَ أَعْدَائِكِ.
עָשָׂ֨ה יְהוָ֜ה אֲשֶׁ֣ר זָמָ֗ם בִּצַּ֤ע אֶמְרָתוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר צִוָּ֣ה מִֽימֵי קֶ֔דֶם הָרַ֖ס וְלֹ֣א חָמָ֑ל וַיְשַׂמַּ֤ח עָלַ֙יִךְ֙ אוֹיֵ֔ב הֵרִ֖ים קֶ֥רֶן צָרָֽיִךְ
مراثي إرميا 3: 37
Lam.3.37
مَنْ ذَا الَّذِي يَقُولُ فَيَكُونَ وَالرَّبُّ لَمْ يَأْمُرْ.
מִ֣י זֶ֤ה אָמַר֙ וַתֶּ֔הִי אֲדֹנָ֖י לֹ֥א צִוָּֽה
حزقيال 9: 11
Ezk.9.11
وَإِذَا بِالرَّجُلِ اللاَّبِسِ الْكَتَّانِ الَّذِي الدَّوَاةُ عَلَى جَانِبِهِ رَدَّ جَوَابًا قَائِلاً: قَدْ فَعَلْتُ كَمَا أَمَرْتَنِي.
וְהִנֵּ֞ה הָאִ֣ישׁ לְבֻ֣שׁ הַבַּדִּ֗ים אֲשֶׁ֤ר הַקֶּ֙סֶת֙ בְּמָתְנָ֔יו מֵשִׁ֥יב דָּבָ֖ר לֵאמֹ֑ר עָשִׂ֕יתִי כְּכֹ֖לאֲשֶׁ֥ר צִוִּיתָֽנִי
حزقيال 10: 6
Ezk.10.6
وَكَانَ لَمَّا أَمَرَ الرَّجُلَ اللاَّبِسَ الْكَتَّانِ قَائِلاً: خُذْ نَارًا مِنْ بَيْنِ الْبَكَرَاتِ، مِنْ بَيْنِ الْكَرُوبِيمِ أَنَّهُ دَخَلَ وَوَقَفَ بِجَانِبِ الْبَكَرَةِ.
וַיְהִ֗י בְּצַוֹּתוֹ֙ הָאִ֤ישׁ לְבֻֽשׁ הַבַּדִּים֙ לֵאמֹ֔ר קַ֥ח אֵשׁ֙ מִבֵּינ֣וֹת לַגַּלְגַּ֔ל מִבֵּינ֖וֹת לַכְּרוּבִ֑ים וַיָּבֹא֙ וַֽיַּעֲמֹ֔ד אֵ֖צֶל הָאוֹפָֽן
حزقيال 12: 7
Ezk.12.7
فَفَعَلْتُ هكَذَا كَمَا أُمِرْتُ، فَأَخْرَجْتُ أُهْبَتِي كَأُهْبَةِ الْجَلاَءِ نَهَارًا، وَفِي الْمَسَاءِ نَقَبْتُ لِنَفْسِي فِي الْحَائِطِ بِيَدِي، وَأَخْرَجْتُ فِي الْعَتَمَةِ، وَحَمَلْتُ عَلَى كَتِفِي قُدَّامَ عُيُونِهِمْ.
וָאַ֣עַשׂ כֵּן֮ כַּאֲשֶׁ֣ר צֻוֵּיתִי֒ הוֹצֵ֜אתִי כֵּ֠לַי כִּכְלֵ֤י גוֹלָה֙ יוֹמָ֔ם וּבָעֶ֛רֶב חָתַֽרְתִּי לִ֥י בַקִּ֖יר בְּיָ֑ד הוֹצֵ֛אתִי בָּעֲלָטָ֥ה נָשָׂ֖אתִי עַל כָּתֵ֥ף לְעֵינֵיהֶֽם