אֲדָמָה (H127) - ʼădâmâh | معجم سترونغ العبري

التكوين 47: 18 Gen.47.18

وَلَمَّا تَمَّتْ تِلْكَ السَّنَةُ أَتَوْا إِلَيْهِ فِي السَّنَةِ الْثَّانِيَةِ وَقَالُوا لَهُ: لاَ نُخْفِي عَنْ سَيِّدِي أَنَّهُ إِذْ قَدْ فَرَغَتِ الْفِضَّةُ، وَمَوَاشِي الْبَهَائِمِ عِنْدَ سَيِّدِي، لَمْ يَبْقَ قُدَّامَ سَيِّدِي إِلاَّ أَجْسَادُنَا وَأَرْضُنَا.

וַתִּתֹּם֮ הַהִוא֒ הַשָּׁנָ֣ה וַיָּבֹ֨אוּ אֵלָ֜יו בַּשָּׁנָ֣ה הַשֵּׁנִ֗ית וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ לֹֽא נְכַחֵ֣ד מֵֽאֲדֹנִ֔י כִּ֚י אִם תַּ֣ם הַכֶּ֔סֶף וּמִקְנֵ֥ה הַבְּהֵמָ֖ה אֶל אֲדֹנִ֑י לֹ֤א נִשְׁאַר֙ לִפְנֵ֣י אֲדֹנִ֔י בִּלְתִּ֥י;אִם גְּוִיָּתֵ֖נוּ וְאַדְמָתֵֽנוּ

التكوين 47: 19 Gen.47.19

لِمَاذَا نَمُوتُ أَمَامَ عَيْنَيْكَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا اِشْتَرِنَا وَأَرْضَنَا بِالْخُبْزِ، فَنَصِيرَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا عَبِيدًا لِفِرْعَوْنَ، وَأَعْطِ بِذَارًا لِنَحْيَا وَلاَ نَمُوتَ وَلاَ تَصِيرَ أَرْضُنَا قَفْرًا.

לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ אֲנַ֙חְנוּ֙ אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה;אֹתָ֥נוּ אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֙נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת לֹ֥א וְהָאֲדָמָ֖ה תֵשָֽׁם

التكوين 47: 19 Gen.47.19

لِمَاذَا نَمُوتُ أَمَامَ عَيْنَيْكَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا اِشْتَرِنَا وَأَرْضَنَا بِالْخُبْزِ، فَنَصِيرَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا عَبِيدًا لِفِرْعَوْنَ، وَأَعْطِ بِذَارًا لِنَحْيَا وَلاَ نَمُوتَ وَلاَ تَصِيرَ أَرْضُنَا قَفْرًا.

לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ אֲנַ֙חְנוּ֙ אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה;אֹתָ֥נוּ אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֙נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת לֹ֥א וְהָאֲדָמָ֖ה תֵשָֽׁם

التكوين 47: 19 Gen.47.19

لِمَاذَا نَمُوتُ أَمَامَ عَيْنَيْكَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا اِشْتَرِنَا وَأَرْضَنَا بِالْخُبْزِ، فَنَصِيرَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا عَبِيدًا لِفِرْعَوْنَ، وَأَعْطِ بِذَارًا لِنَحْيَا وَلاَ نَمُوتَ وَلاَ تَصِيرَ أَرْضُنَا قَفْرًا.

לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ אֲנַ֙חְנוּ֙ אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה;אֹתָ֥נוּ אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֙נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת לֹ֥א וְהָאֲדָמָ֖ה תֵשָֽׁם

التكوين 47: 19 Gen.47.19

لِمَاذَا نَمُوتُ أَمَامَ عَيْنَيْكَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا اِشْتَرِنَا وَأَرْضَنَا بِالْخُبْزِ، فَنَصِيرَ نَحْنُ وَأَرْضُنَا عَبِيدًا لِفِرْعَوْنَ، وَأَعْطِ بِذَارًا لِنَحْيَا وَلاَ نَمُوتَ وَلاَ تَصِيرَ أَرْضُنَا قَفْرًا.

לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ אֲנַ֙חְנוּ֙ אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה;אֹתָ֥נוּ אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֙נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת לֹ֥א וְהָאֲדָמָ֖ה תֵשָֽׁם

التكوين 47: 20 Gen.47.20

فَاشْتَرَى يُوسُفُ كُلَّ أَرْضِ مِصْرَ لِفِرْعَوْنَ، إِذْ بَاعَ الْمِصْرِيُّونَ كُلُّ وَاحِدٍ حَقْلَهُ، لأَنَّ الْجُوعَ اشْتَدَّ عَلَيْهِمْ. فَصَارَتِ الأَرْضُ لِفِرْعَوْنَ.

וַיִּ֨קֶן יוֹסֵ֜ף כָּל אַדְמַ֤ת מִצְרַ֙יִם֙ לְפַרְעֹ֔ה כִּֽי מָכְר֤וּ מִצְרַ֙יִם֙ אִ֣ישׁ שָׂדֵ֔הוּ כִּֽי הָרָעָ֑ב חָזַ֥ק עֲלֵהֶ֖ם וַתְּהִ֥י הָאָ֖רֶץ לְפַרְעֹֽה

التكوين 47: 22 Gen.47.22

إِلاَّ إِنَّ أَرْضَ الْكَهَنَةِ لَمْ يَشْتَرِهَا، إِذْ كَانَتْ لِلْكَهَنَةِ فَرِيضَةٌ مِنْ قِبَلِ فِرْعَوْنَ، فَأَكَلُوا فَرِيضَتَهُمُ الَّتِي أَعْطَاهُمْ فِرْعَوْنُ، لِذلِكَ لَمْ يَبِيعُوا أَرْضَهُمْ.

רַ֛ק אַדְמַ֥ת הַכֹּהֲנִ֖ים לֹ֣א קָנָ֑ה כִּי֩ לַכֹּהֲנִ֜ים חֹ֨ק מֵאֵ֣ת פַּרְעֹ֗ה וְאָֽכְל֤וּ חֻקָּם֙ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֤ן;לָהֶם֙ פַּרְעֹ֔ה עַל;כֵּ֕ן לֹ֥א מָכְר֖וּ אַדְמָתָֽם

التكوين 47: 22 Gen.47.22

إِلاَّ إِنَّ أَرْضَ الْكَهَنَةِ لَمْ يَشْتَرِهَا، إِذْ كَانَتْ لِلْكَهَنَةِ فَرِيضَةٌ مِنْ قِبَلِ فِرْعَوْنَ، فَأَكَلُوا فَرِيضَتَهُمُ الَّتِي أَعْطَاهُمْ فِرْعَوْنُ، لِذلِكَ لَمْ يَبِيعُوا أَرْضَهُمْ.

רַ֛ק אַדְמַ֥ת הַכֹּהֲנִ֖ים לֹ֣א קָנָ֑ה כִּי֩ לַכֹּהֲנִ֜ים חֹ֨ק מֵאֵ֣ת פַּרְעֹ֗ה וְאָֽכְל֤וּ חֻקָּם֙ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֤ן;לָהֶם֙ פַּרְעֹ֔ה עַל;כֵּ֕ן לֹ֥א מָכְר֖וּ אַדְמָתָֽם

التكوين 47: 23 Gen.47.23

فَقَالَ يُوسُفُ لِلشَّعْبِ: إِنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُكُمُ الْيَوْمَ وَأَرْضَكُمْ لِفِرْعَوْنَ. هُوَذَا لَكُمْ بِذَارٌ فَتَزْرَعُونَ الأَرْضَ.

וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ הָעָ֔ם הֵן֩ קָנִ֨יתִי;אֶתְכֶ֥ם הַיּ֛וֹם אַדְמַתְכֶ֖ם לְפַרְעֹ֑ה הֵֽא לָכֶ֣ם זֶ֔רַע וּזְרַעְתֶּ֖ם הָאֲדָמָֽה

التكوين 47: 23 Gen.47.23

فَقَالَ يُوسُفُ لِلشَّعْبِ: إِنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُكُمُ الْيَوْمَ وَأَرْضَكُمْ لِفِرْعَوْنَ. هُوَذَا لَكُمْ بِذَارٌ فَتَزْرَعُونَ الأَرْضَ.

וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ הָעָ֔ם הֵן֩ קָנִ֨יתִי;אֶתְכֶ֥ם הַיּ֛וֹם אַדְמַתְכֶ֖ם לְפַרְעֹ֑ה הֵֽא לָכֶ֣ם זֶ֔רַע וּזְרַעְתֶּ֖ם הָאֲדָמָֽה

التكوين 47: 26 Gen.47.26

فَجَعَلَهَا يُوسُفُ فَرْضًا عَلَى أَرْضِ مِصْرَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ: لِفِرْعَوْنَ الْخُمْسُ. إِلاَّ إِنَّ أَرْضَ الْكَهَنَةِ وَحْدَهُمْ لَمْ تَصِرْ لِفِرْعَوْنَ.

וַיָּ֣שֶׂם;אֹתָ֣הּ יוֹסֵ֡ף לְחֹק֩ עַל אַדְמַ֥ת מִצְרַ֛יִם עַד הַזֶּ֜ה הַיּ֨וֹם לְפַרְעֹ֖ה לַחֹ֑מֶשׁ רַ֞ק אַדְמַ֤ת הַכֹּֽהֲנִים֙ לְבַדָּ֔ם לֹ֥א הָיְתָ֖ה לְפַרְעֹֽה

التكوين 47: 26 Gen.47.26

فَجَعَلَهَا يُوسُفُ فَرْضًا عَلَى أَرْضِ مِصْرَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ: لِفِرْعَوْنَ الْخُمْسُ. إِلاَّ إِنَّ أَرْضَ الْكَهَنَةِ وَحْدَهُمْ لَمْ تَصِرْ لِفِرْعَوْنَ.

וַיָּ֣שֶׂם;אֹתָ֣הּ יוֹסֵ֡ף לְחֹק֩ עַל אַדְמַ֥ת מִצְרַ֛יִם עַד הַזֶּ֜ה הַיּ֨וֹם לְפַרְעֹ֖ה לַחֹ֑מֶשׁ רַ֞ק אַדְמַ֤ת הַכֹּֽהֲנִים֙ לְבַדָּ֔ם לֹ֥א הָיְתָ֖ה לְפַרְעֹֽה

الخروج 3: 5 Exo.3.5

فَقَالَ: لاَ تَقْتَرِبْ إِلَى ههُنَا. اخْلَعْ حِذَاءَكَ مِنْ رِجْلَيْكَ، لأَنَّ الْمَوْضِعَ الَّذِي أَنْتَ وَاقِفٌ عَلَيْهِ أَرْضٌ مُقَدَّسَةٌ.

וַיֹּ֖אמֶר אַל תִּקְרַ֣ב הֲלֹ֑ם שַׁל נְעָלֶ֙יךָ֙ מֵעַ֣ל רַגְלֶ֔יךָ כִּ֣י הַמָּק֗וֹם אֲשֶׁ֤ר אַתָּה֙ עוֹמֵ֣ד עָלָ֔יו אַדְמַת קֹ֖דֶשׁ;הֽוּא

الخروج 8: 21 Exo.8.21

فَإِنَّهُ إِنْ كُنْتَ لاَ تُطْلِقُ شَعْبِي، هَا أَنَا أُرْسِلُ عَلَيْكَ وَعَلَى عَبِيدِكَ وَعَلَى شَعْبِكَ وَعَلَى بُيُوتِكَ الذُّبَّانَ، فَتَمْتَلِئُ بُيُوتُ الْمِصْرِيِّينَ ذُبَّانًا. وَأَيْضًا الأَرْضُ الَّتِي هُمْ عَلَيْهَا.

כִּ֣י אִם אֵינְךָ֮ מְשַׁלֵּ֣חַ עַמִּי֒ הִנְנִי֩ מַשְׁלִ֨יחַ בְּךָ֜ וּבַעֲבָדֶ֧יךָ וּֽבְעַמְּךָ֛ וּבְבָתֶּ֖יךָ הֶעָרֹ֑ב וּמָ֨לְא֜וּ בָּתֵּ֤י מִצְרַ֙יִם֙ הֶ֣עָרֹ֔ב וְגַ֥ם הָאֲדָמָ֖ה אֲשֶׁר הֵ֥ם עָלֶֽיהָ

الخروج 10: 6 Exo.10.6

وَيَمْلأُ بُيُوتَكَ وَبُيُوتَ جَمِيعِ عَبِيدِكَ وَبُيُوتَ جَمِيعِ الْمِصْرِيِّينَ، الأَمْرُ الَّذِي لَمْ يَرَهُ آبَاؤُكَ وَلاَ آبَاءُ آبَائِكَ مُنْذُ يَوْمَ وُجِدُوا عَلَى الأَرْضِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ. ثُمَّ تَحَوَّلَ وَخَرَجَ مِنْ لَدُنْ فِرْعَوْنَ.

וּמָלְא֨וּ בָתֶּ֜יךָ וּבָתֵּ֣י כָל עֲבָדֶיךָ֮ וּבָתֵּ֣י כָל מִצְרַיִם֒ אֲשֶׁ֨ר לֹֽא רָא֤וּ אֲבֹתֶ֙יךָ֙ וַאֲב֣וֹת אֲבֹתֶ֔יךָ מִיּ֗וֹם הֱיוֹתָם֙ עַל הָ֣אֲדָמָ֔ה עַ֖ד הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וַיִּ֥פֶן וַיֵּצֵ֖א מֵעִ֥ם פַּרְעֹֽה

الخروج 20: 12 Exo.20.12

أَكْرِمْ أَبَاكَ وَأُمَّكَ لِكَيْ تَطُولَ أَيَّامُكَ عَلَى الأَرْضِ الَّتِي يُعْطِيكَ الرَّبُّ إِلهُكَ.

כַּבֵּ֥ד אָבִ֖יךָ אִמֶּ֑ךָ לְמַ֙עַן֙ יַאֲרִכ֣וּן יָמֶ֔יךָ עַ֚ל הָאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר נֹתֵ֥ן;לָֽךְ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ

الخروج 20: 24 Exo.20.24

مَذْبَحًا مِنْ تُرَابٍ تَصْنَعُ لِي وَتَذْبَحُ عَلَيْهِ مُحْرَقَاتِكَ وَذَبَائِحَ سَلاَمَتِكَ، غَنَمَكَ وَبَقَرَكَ. فِي كُلِّ الأَمَاكِنِ الَّتِي لاسْمِي ذِكْرًا آتِي إِلَيْكَ وَأُبَارِكُكَ.

מִזְבַּ֣ח אֲדָמָה֮ תַּעֲשֶׂה לִּי֒ וְזָבַחְתָּ֣ עָלָ֗יו עֹלֹתֶ֙יךָ֙ שְׁלָמֶ֔יךָ צֹֽאנְךָ֖ בְּקָרֶ֑ךָ בְּכָל הַמָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר שְׁמִ֔י אַזְכִּ֣יר אָב֥וֹא אֵלֶ֖יךָ וּבֵרַכְתִּֽיךָ

الخروج 23: 19 Exo.23.19

أَوَّلَ أَبْكَارِ أَرْضِكَ تُحْضِرُهُ إِلَى بَيْتِ الرَّبِّ إِلهِكَ. لاَ تَطْبُخْ جَدْيًا بِلَبَنِ أُمِّهِ.

רֵאשִׁ֗ית בִּכּוּרֵי֙ אַדְמָ֣תְךָ֔ תָּבִ֕יא בֵּ֖ית יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ לֹֽא תְבַשֵּׁ֥ל גְּדִ֖י בַּחֲלֵ֥ב אִמּֽוֹ

الخروج 32: 12 Exo.32.12

لِمَاذَا يَتَكَلَّمُ الْمِصْرِيُّونَ قَائِلِينَ: أَخْرَجَهُمْ بِخُبْثٍ لِيَقْتُلَهُمْ فِي الْجِبَالِ، وَيُفْنِيَهُمْ عَنْ وَجْهِ الأَرْضِ. اِرْجِعْ عَنْ حُمُوِّ غَضَبِكَ، وَانْدَمْ عَلَى الشَّرِّ بِشَعْبِكَ.

לָמָּה֩ יֹאמְר֨וּ מִצְרַ֜יִם לֵאמֹ֗ר הֽוֹצִיאָם֙ בְּרָעָ֤ה לַהֲרֹ֤ג;אֹתָם֙ בֶּֽהָרִ֔ים וּ֨לְכַלֹּתָ֔ם מֵעַ֖ל פְּנֵ֣י הָֽאֲדָמָ֑ה שׁ֚וּב מֵחֲר֣וֹן אַפֶּ֔ךָ וְהִנָּחֵ֥ם עַל הָרָעָ֖ה לְעַמֶּֽךָ

الخروج 33: 16 Exo.33.16

فَإِنَّهُ بِمَاذَا يُعْلَمُ أَنِّي وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ أَنَا وَشَعْبُكَ. أَلَيْسَ بِمَسِيرِكَ مَعَنَا. فَنَمْتَازَ أَنَا وَشَعْبُكَ عَنْ جَمِيعِ الشُّعُوبِ الَّذِينَ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ.

וּבַמֶּ֣ה יִוָּדַ֣ע כִּֽי מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ אֲנִ֣י וְעַמֶּ֔ךָ הֲל֖וֹא בְּלֶכְתְּךָ֣ עִמָּ֑נוּ וְנִפְלֵ֙ינוּ֙ אֲנִ֣י וְעַמְּךָ֔ מִכָּ֨ל הָעָ֔ם אֲשֶׁ֖ר עַל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה

الخروج 34: 26 Exo.34.26

أَوَّلُ أَبْكَارِ أَرْضِكَ تُحْضِرُهُ إِلَى بَيْتِ الرَّبِّ إِلهِكَ. لاَ تَطْبُخْ جَدْيًا بِلَبَنِ أُمِّهِ.

רֵאשִׁ֗ית בִּכּוּרֵי֙ אַדְמָ֣תְךָ֔ תָּבִ֕יא בֵּ֖ית יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ לֹא תְבַשֵּׁ֥ל גְּדִ֖י בַּחֲלֵ֥ב אִמּֽוֹ

اللاويين 20: 24 Lev.20.24

وَقُلْتُ لَكُمْ: تَرِثُونَ أَنْتُمْ أَرْضَهُمْ، وَأَنَا أُعْطِيكُمْ إِيَّاهَا لِتَرِثُوهَا، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً. أَنَا الرَّبُّ إِلهُكُمُ الَّذِي مَيَّزَكُمْ مِنَ الشُّعُوبِ.

וָאֹמַ֣ר לָכֶ֗ם תִּֽירְשׁ֣וּ אַתֶּם֮ אַדְמָתָם֒ וַאֲנִ֞י אֶתְּנֶ֤נָּה;לָכֶם֙ אֹתָ֔הּ לָרֶ֣שֶׁת אֶ֛רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָ֑שׁ אֲנִי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיכֶ֔ם אֲשֶׁר הִבְדַּ֥לְתִּי;אֶתְכֶ֖ם מִן הָֽעַמִּֽים

اللاويين 20: 25 Lev.20.25

فَتُمَيِّزُونَ بَيْنَ الْبَهَائِمِ الطَّاهِرَةِ وَالنَّجِسَةِ، وَبَيْنَ الطُّيُورِ النَّجِسَةِ وَالطَّاهِرَةِ. فَلاَ تُدَنِّسُوا نُفُوسَكُمْ بِالْبَهَائِمِ وَالطُّيُورِ، وَلاَ بِكُلِّ مَا يَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ مِمَّا مَيَّزْتُهُ لَكُمْ لِيَكُونَ نَجِسًا.

וְהִבְדַּלְתֶּ֞ם בֵּֽין הַבְּהֵמָ֤ה הַטְּהֹרָה֙ לַטְּמֵאָ֔ה וּבֵין הָע֥וֹף הַטָּמֵ֖א לַטָּהֹ֑ר וְלֹֽא תְשַׁקְּצ֨וּ נַפְשֹֽׁתֵיכֶ֜ם בַּבְּהֵמָ֣ה וּבָע֗וֹף וּבְכֹל֙ אֲשֶׁ֣ר תִּרְמֹ֣שׂ הָֽאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר הִבְדַּ֥לְתִּי לָכֶ֖ם לְטַמֵּֽא

العدد 11: 12 Num.11.12

أَلَعَلِّي حَبِلْتُ بِجَمِيعِ هذَا الشَّعْبِ. أَوْ لَعَلِّي وَلَدْتُهُ، حَتَّى تَقُولَ لِي احْمِلْهُ فِي حِضْنِكَ كَمَا يَحْمِلُ الْمُرَبِّي الرَّضِيعَ، إِلَى الأَرْضِ الَّتِي حَلَفْتَ لآبَائِهِ.

הֶאָנֹכִ֣י הָרִ֗יתִי כָּל הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם אִם אָנֹכִ֖י יְלִדְתִּ֑יהוּ כִּֽי תֹאמַ֨ר אֵלַ֜י שָׂאֵ֣הוּ בְחֵיקֶ֗ךָ כַּאֲשֶׁ֨ר יִשָּׂ֤א הָאֹמֵן֙ הַיֹּנֵ֔ק עַ֚ל הָֽאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֖עְתָּ לַאֲבֹתָֽיו

العدد 12: 3 Num.12.3

وَأَمَّا الرَّجُلُ مُوسَى فَكَانَ حَلِيمًا جِدًّا أَكْثَرَ مِنْ جَمِيعِ النَّاسِ الَّذِينَ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ.

וְהָאִ֥ישׁ מֹשֶׁ֖ה עָנָ֣יו מְאֹ֑ד מִכֹּל֙ הָֽאָדָ֔ם אֲשֶׁ֖ר עַל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה

العدد 16: 30 Num.16.30

وَلكِنْ إِنِ ابْتَدَعَ الرَّبُّ بِدْعَةً وَفَتَحَتِ الأَرْضُ فَاهَا وَابْتَلَعَتْهُمْ وَكُلَّ مَا لَهُمْ، فَهَبَطُوا أَحْيَاءً إِلَى الْهَاوِيَةِ، تَعْلَمُونَ أَنَّ هؤُلاَءِ الْقَوْمَ قَدِ ازْدَرَوْا بِالرَّبِّ.

וְאִם יִבְרָ֣א יְהוָ֗ה בְּרִיאָ֞ה וּפָצְתָ֨ה הָאֲדָמָ֤ה פִּ֙יהָ֙ וּבָלְעָ֤ה;אֹתָם֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לָהֶ֔ם וְיָרְד֥וּ חַיִּ֖ים שְׁאֹ֑לָה וִֽידַעְתֶּ֕ם כִּ֧י הָאֵ֖לֶּה הָאֲנָשִׁ֥ים נִֽאֲצ֛וּ יְהוָֽה

العدد 16: 31 Num.16.31

فَلَمَّا فَرَغَ مِنَ التَّكَلُّمِ بِكُلِّ هذَا الْكَلاَمِ، انْشَقَّتِ الأَرْضُ الَّتِي تَحْتَهُمْ،

וַיְהִי֙ כְּכַלֹּת֔וֹ לְדַבֵּ֕ר כָּל הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַתִּבָּקַ֥ע הָאֲדָמָ֖ה אֲשֶׁ֥ר תַּחְתֵּיהֶֽם

العدد 32: 11 Num.32.11

لَنْ يَرَى النَّاسُ الَّذِينَ صَعِدُوا مِنْ مِصْرَ، مِنِ ابْنِ عِشْرِينَ سَنَةً فَصَاعِدًا، الأَرْضَ الَّتِي أَقْسَمْتُ لإِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ، لأَنَّهُمْ لَمْ يَتَّبِعُونِي تَمَامًا،

אִם יִרְא֨וּ הָאֲנָשִׁ֜ים הָעֹלִ֣ים מִמִּצְרַ֗יִם מִבֶּ֨ן עֶשְׂרִ֤ים שָׁנָה֙ וָמַ֔עְלָה הָאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֛עְתִּי לְאַבְרָהָ֥ם לְיִצְחָ֖ק וּֽלְיַעֲקֹ֑ב כִּ֥י לֹא אַחֲרָֽי מִלְא֖וּ

التثنية 4: 10 Deu.4.10

فِي الْيَوْمِ الَّذِي وَقَفْتَ أَمَامَ الرَّبِّ إِلهِكَ فِي حُورِيبَ حِينَ قَالَ لِي الرَّبُّ: اجْمَعْ لِي الشَّعْبَ فَأُسْمِعَهُمْ كَلاَمِي، لِكَي يَتَعَلَّمُوا أَنْ يَخَافُونِي كُلَّ الأَيَّامِ الَّتِي هُمْ أَحْيَاءٌ عَلَى الأَرْضِ، وَيُعَلِّمُوا أَوْلاَدَهُمْ.

י֗וֹם אֲשֶׁ֨ר עָמַ֜דְתָּ לִפְנֵ֨י יְהוָ֣ה אֱלֹהֶיךָ֮ בְּחֹרֵב֒ בֶּאֱמֹ֨ר אֵלַ֗י יְהוָ֜ה הַקְהֶל לִי֙ הָעָ֔ם וְאַשְׁמִעֵ֖ם דְּבָרָ֑י אֲשֶׁ֨ר יִלְמְד֜וּן לְיִרְאָ֣ה;אֹתִ֗י כָּל הַיָּמִים֙ אֲשֶׁ֨ר הֵ֤ם חַיִּים֙ עַל הָ֣אֲדָמָ֔ה יְלַמֵּדֽוּן בְּנֵיהֶ֖ם

التثنية 4: 18 Deu.4.18

شِبْهَ دَبِيبٍ مَّا عَلَى الأَرْضِ، شِبْهَ سَمَكٍ مَّا مِمَّا فِي الْمَاءِ مِنْ تَحْتِ الأَرْضِ.

תַּבְנִ֕ית רֹמֵ֖שׂ כָּל בָּאֲדָמָ֑ה תַּבְנִ֛ית דָּגָ֥ה כָּל אֲשֶׁר בַּמַּ֖יִם מִתַּ֥חַת לָאָֽרֶץ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (224 آية)