מָה (H4100) - mâh | معجم سترونغ العبري

مَاذَا تَفْتَكِرُونَ عَلَى الرَّبِّ. هُوَ صَانِعٌ هَلاَكًا تَامًّا. لاَ يَقُومُ الضِّيقُ مَرَّتَيْنِ.

מַה תְּחַשְּׁבוּן֙ אֶל יְהוָ֔ה ה֣וּא עֹשֶׂ֑ה כָּלָ֖ה לֹֽא תָק֥וּם צָרָֽה פַּעֲמַ֖יִם

لِمَ تُرِينِي إِثْمًا، وَتُبْصِرُ جَوْرًا. وَقُدَّامِي اغْتِصَابٌ وَظُلْمٌ وَيَحْدُثُ خِصَامٌ وَتَرْفَعُ الْمُخَاصَمَةُ نَفْسَهَا.

לָ֣מָּה תַרְאֵ֤נִי אָ֙וֶן֙ תַּבִּ֔יט וְעָמָ֣ל לְנֶגְדִּ֑י וְשֹׁ֥ד וְחָמָ֖ס וַיְהִ֧י רִ֦יב יִשָּֽׂא וּמָד֖וֹן

حبقوق 1: 13 Hab.1.13

عَيْنَاكَ أَطْهَرُ مِنْ أَنْ تَنْظُرَا الشَّرَّ، وَلاَ تَسْتَطِيعُ النَّظَرَ إِلَى الْجَوْرِ، فَلِمَ تَنْظُرُ إِلَى النَّاهِبِينَ، وَتَصْمُتُ حِينَ يَبْلَعُ الشِّرِّيرُ مَنْ هُوَ أَبَرُّ مِنْهُ.

עֵינַ֙יִם֙ טְה֤וֹר מֵרְא֣וֹת רָ֔ע לֹ֣א תוּכָ֑ל וְהַבִּ֥יט אֶל עָמָ֖ל לָ֤מָּה תַבִּיט֙ בּֽוֹגְדִ֔ים תַּחֲרִ֕ישׁ בְּבַלַּ֥ע רָשָׁ֖ע צַדִּ֥יק מִמֶּֽנּוּ

حبقوق 2: 1 Hab.2.1

عَلَى مَرْصَدِي أَقِفُ، وَعَلَى الْحِصْنِ أَنْتَصِبُ، وَأُرَاقِبُ لأَرَى مَاذَا يَقُولُ لِي، وَمَاذَا أُجِيبُ عَنْ شَكْوَايَ.

עַל מִשְׁמַרְתִּ֣י אֶעֱמֹ֔דָה עַל מָצ֑וֹר וְאֶֽתְיַצְּבָ֖ה וַאֲצַפֶּ֗ה לִרְאוֹת֙ מַה יְדַבֶּר בִּ֔י וּמָ֥ה אָשִׁ֖יב עַל תּוֹכַחְתִּֽי

حبقوق 2: 1 Hab.2.1

عَلَى مَرْصَدِي أَقِفُ، وَعَلَى الْحِصْنِ أَنْتَصِبُ، وَأُرَاقِبُ لأَرَى مَاذَا يَقُولُ لِي، وَمَاذَا أُجِيبُ عَنْ شَكْوَايَ.

עַל מִשְׁמַרְתִּ֣י אֶעֱמֹ֔דָה עַל מָצ֑וֹר וְאֶֽתְיַצְּבָ֖ה וַאֲצַפֶּ֗ה לִרְאוֹת֙ מַה יְדַבֶּר בִּ֔י וּמָ֥ה אָשִׁ֖יב עַל תּוֹכַחְתִּֽי

حبقوق 2: 18 Hab.2.18

مَاذَا نَفَعَ التِّمْثَالُ الْمَنْحُوتُ حَتَّى نَحَتَهُ صَانِعُهُ. أَوِ الْمَسْبُوكُ وَمُعَلِّمُ الْكَذِبِ حَتَّى إِنَّ الصَّانِعَ صَنْعَةً يَتَّكِلُ عَلَيْهَا، فَيَصْنَعُ أَوْثَانًا بُكْمًا.

מָֽה הוֹעִ֣יל פֶּ֗סֶל כִּ֤י פְסָלוֹ֙ יֹֽצְר֔וֹ מַסֵּכָ֖ה וּמ֣וֹרֶה שָּׁ֑קֶר כִּ֣י יֹצֵ֤ר יִצְרוֹ֙ בָטַ֞ח עָלָ֔יו לַעֲשׂ֖וֹת אֱלִילִ֥ים אִלְּמִֽים

حجي 2: 3 Hag.2.3

مَنِ الْبَاقِي فِيكُمُ الَّذِي رَأَى هذَا الْبَيْتَ فِي مَجْدِهِ الأَوَّلِ. وَكَيْفَ تَنْظُرُونَهُ الآنَ. أَمَا هُوَ فِي أَعْيُنِكُمْ كَلاَ شَيْءٍ.

מִ֤י הַנִּשְׁאָ֔ר בָכֶם֙ אֲשֶׁ֤ר רָאָה֙ הַזֶּ֔ה הַבַּ֣יִת בִּכְבוֹד֖וֹ הָרִאשׁ֑וֹן וּמָ֨ה אַתֶּ֜ם;רֹאִ֤ים;אֹתוֹ֙ עַ֔תָּה הֲל֥וֹא בְּעֵינֵיכֶֽם כָמֹ֛הוּ כְּאַ֖יִן

زكريا 1: 9 Zec.1.9

فَقُلْتُ: يَا سَيِّدِي، مَا هؤُلاَءِ. فَقَالَ لِي الْمَلاَكُ الَّذِي كَلَّمَنِي: أَنَا أُرِيكَ مَا هؤُلاَءِ.

וָאֹמַ֖ר אֲדֹנִ֑י מָה אֵ֣לֶּה וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י הַמַּלְאָךְ֙ הַדֹּבֵ֣ר;בִּ֔י אֲנִ֥י אַרְאֶ֖ךָּ מָה;הֵ֥מָּה אֵֽלֶּה

زكريا 1: 9 Zec.1.9

فَقُلْتُ: يَا سَيِّدِي، مَا هؤُلاَءِ. فَقَالَ لِي الْمَلاَكُ الَّذِي كَلَّمَنِي: أَنَا أُرِيكَ مَا هؤُلاَءِ.

וָאֹמַ֖ר אֲדֹנִ֑י מָה אֵ֣לֶּה וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י הַמַּלְאָךְ֙ הַדֹּבֵ֣ר;בִּ֔י אֲנִ֥י אַרְאֶ֖ךָּ מָה;הֵ֥מָּה אֵֽלֶּה

زكريا 1: 19 Zec.1.19

فَقُلْتُ لِلْمَلاَكِ الَّذِي كَلَّمَنِي: مَا هذِهِ. فَقَالَ لِي: هذِهِ هِيَ الْقُرُونُ الَّتِي بَدَّدَتْ يَهُوذَا وَإِسْرَائِيلَ وَأُورُشَلِيمَ.

וָאֹמַ֗ר אֶל;הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר;בִּ֖י מָה אֵ֑לֶּה וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י אֵ֤לֶּה הַקְּרָנוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר זֵר֣וּ יְהוּדָ֔ה יִשְׂרָאֵ֖ל וִירוּשָׁלָֽם

زكريا 1: 21 Zec.1.21

فَقُلْتُ: جَاءَ هؤُلاَءِ، مَاذَا يَفْعَلُونَ. فَتَكَلَّمَ قَائِلًا: هذِهِ هِيَ الْقُرُونُ الَّتِي بَدَّدَتْ يَهُوذَا حَتَّى لَمْ يَرْفَعْ إِنْسَانٌ رَأْسَهُ. وَقَدْ جَاءَ هؤُلاَءِ لِيُرْعِبُوهُمْ وَلِيَطْرُدُوا قُرُونَ الأُمَمِ الرَّافِعِينَ قَرْنًا عَلَى أَرْضِ يَهُوذَا لِتَبْدِيدِهَا.

וָאֹמַ֕ר בָאִ֖ים אֵ֥לֶּה מָ֛ה לַֽעֲשׂ֑וֹת וַיֹּ֣אמֶר לֵאמֹ֗ר אֵ֣לֶּה הַקְּרָנ֞וֹת אֲשֶׁר זֵ֣רוּ יְהוּדָ֗ה לֹא נָשָׂ֣א אִישׁ֙ רֹאשׁ֔וֹ וַיָּבֹ֤אוּ אֵ֙לֶּה֙ לְהַחֲרִ֣יד;אֹתָ֔ם לְיַדּ֞וֹת קַרְנ֣וֹת הַגּוֹיִ֗ם הַנֹּשְׂאִ֥ים קֶ֛רֶן אֶל אֶ֥רֶץ יְהוּדָ֖ה לְזָרוֹתָֽהּ

زكريا 2: 2 Zec.2.2

فَقُلْتُ: إِلَى أَيْنَ أَنْتَ ذَاهِبٌ. فَقَالَ لِي: لأَقِيسَ أُورُشَلِيمَ، لأَرَى كَمْ عَرْضُهَا وَكَمْ طُولُهَا.

וָאֹמַ֕ר אָ֖נָה אַתָּ֣ה הֹלֵ֑ךְ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י לָמֹד֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לִרְא֥וֹת כַּמָּֽה רָחְבָּ֖הּ וְכַמָּ֥ה אָרְכָּֽהּ

زكريا 2: 2 Zec.2.2

فَقُلْتُ: إِلَى أَيْنَ أَنْتَ ذَاهِبٌ. فَقَالَ لِي: لأَقِيسَ أُورُشَلِيمَ، لأَرَى كَمْ عَرْضُهَا وَكَمْ طُولُهَا.

וָאֹמַ֕ר אָ֖נָה אַתָּ֣ה הֹלֵ֑ךְ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י לָמֹד֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לִרְא֥וֹת כַּמָּֽה רָחְבָּ֖הּ וְכַמָּ֥ה אָרְכָּֽהּ

زكريا 4: 2 Zec.4.2

وَقَالَ لِي: مَاذَا تَرَى. فَقُلْتُ: قَدْ نَظَرْتُ وَإِذَا بِمَنَارَةٍ كُلُّهَا ذَهَبٌ، وَكُوزُهَا عَلَى رَأْسِهَا، وَسَبْعَةُ سُرُجٍ عَلَيْهَا، وَسَبْعُ أَنَابِيبَ لِلسُّرْجِ الَّتِي عَلَى رَأْسِهَا.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י מָ֥ה אַתָּ֖ה;רֹאֶ֑ה וָאֹמַ֡ר רָאִ֣יתִי וְהִנֵּ֣ה מְנוֹרַת֩ כֻּלָּ֜הּ זָהָ֨ב וְגֻלָּ֣הּ עַל רֹאשָׁ֗הּ וְשִׁבְעָ֤ה נֵרֹתֶ֙יהָ֙ עָלֶ֔יהָ שִׁבְעָ֤ה מֽוּצָק֔וֹת לַנֵּר֖וֹת אֲשֶׁ֥ר עַל רֹאשָֽׁהּ

زكريا 4: 4 Zec.4.4

فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ لِلْمَلاَكِ الَّذِي كَلَّمَنِي قَائِلاً: مَا هذِهِ يَا سَيِّدِي.

וָאַ֙עַן֙ וָֽאֹמַ֔ר אֶל;הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר;בִּ֖י לֵאמֹ֑ר מָה אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽי

زكريا 4: 11 Zec.4.11

فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ لَهُ: مَا هَاتَانِ الزَّيْتُونَتَانِ عَنْ يَمِينِ الْمَنَارَةِ وَعَنْ يَسَارِهَا.

וָאַ֖עַן וָאֹמַ֣ר אֵלָ֑יו מַה שְּׁנֵ֤י;הָאֵ֔לֶה הַזֵּיתִים֙ עַל יְמִ֥ין הַמְּנוֹרָ֖ה וְעַל שְׂמֹאולָֽהּ

زكريا 4: 12 Zec.4.12

وَأَجَبْتُ ثَانِيَةً وَقُلْتُ لَهُ: مَا فَرْعَا الزَّيْتُونِ اللَّذَانِ بِجَانِبِ الأَنَابِيبِ مِنْ ذَهَبٍ، الْمُفْرِغَانِ مِنْ أَنْفُسِهِمَا الذَّهَبِيَّ.

וָאַ֣עַן שֵׁנִ֔ית וָאֹמַ֖ר אֵלָ֑יו מַה שְׁתֵּ֞י;שִׁבֲּלֵ֣י הַזֵּיתִ֗ים אֲשֶׁר֙ בְּיַ֗ד שְׁנֵי֙;צַנְתְּר֣וֹת הַזָּהָ֔ב הַֽמְרִיקִ֥ים מֵעֲלֵיהֶ֖ם הַזָּהָֽב

زكريا 4: 13 Zec.4.13

فَأَجَابَنِي قَائِلاً: أَمَا تَعْلَمُ مَا هَاتَانِ. فَقُلْتُ: لاَ يَا سَيِّدِي.

וַיֹּ֤אמֶר;אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי

زكريا 5: 2 Zec.5.2

فَقَالَ لِي: مَاذَا تَرَى. فَقُلْتُ: إِنِّي أَرَى دَرْجًا طَائِرًا، طُولُهُ عِشْرُونَ ذِرَاعًا، وَعَرْضُهُ عَشَرُ أَذْرُعٍ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י מָ֥ה אַתָּ֖ה;רֹאֶ֑ה וָאֹמַ֗ר אֲנִ֤י רֹאֶה֙ מְגִלָּ֣ה עָפָ֔ה אָרְכָּהּ֙ עֶשְׂרִ֣ים בָּֽאַמָּ֔ה וְרָחְבָּ֖הּ עֶ֥שֶׂר בָּאַמָּֽה

زكريا 5: 5 Zec.5.5

ثُمَّ خَرَجَ الْمَلاَكُ الَّذِي كَلَّمَنِي وَقَالَ لِي: ارْفَعْ عَيْنَيْكَ وَانْظُرْ مَا هذَا الْخَارِجُ.

וַיֵּצֵ֕א הַמַּלְאָ֖ךְ הַדֹּבֵ֣ר;בִּ֑י וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י שָׂ֣א;נָ֤א עֵינֶ֙יךָ֙ וּרְאֵ֔ה מָ֖ה הַזֹּֽאת הַיּוֹצֵ֥את

زكريا 5: 6 Zec.5.6

فَقُلْتُ: مَا هُوَ. فَقَالَ: هذِهِ هِيَ الإِيفَةُ الْخَارِجَةُ. وَقَالَ: هذِهِ عَيْنُهُمْ فِي كُلِّ الأَرْضِ.

וָאֹמַ֖ר מַה הִ֑יא וַיֹּ֗אמֶר זֹ֤את הָֽאֵיפָה֙ הַיּוֹצֵ֔את וַיֹּ֕אמֶר זֹ֥את עֵינָ֖ם בְּכָל הָאָֽרֶץ

زكريا 6: 4 Zec.6.4

فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ لِلْمَلاَكِ الَّذِي كَلَّمَنِي: مَا هذِهِ يَا سَيِّدِي.

וָאַ֙עַן֙ וָֽאֹמַ֔ר אֶל;הַמַּלְאָ֖ךְ הַדֹּבֵ֣ר;בִּ֑י מָה אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽי

زكريا 7: 3 Zec.7.3

وَلِيُكَلِّمُوا الْكَهَنَةَ الَّذِينَ فِي بَيْتِ رَبِّ الْجُنُودِ وَالأَنْبِيَاءَ قَائِلِينَ: أَأَبْكِي فِي الشَّهْرِ الْخَامِسِ مُنْفَصِلاً، كَمَا فَعَلْتُ كَمْ مِنَ السِّنِينَ هذِهِ..

לֵאמֹ֗ר אֶל;הַכֹּֽהֲנִים֙ אֲשֶׁר֙ לְבֵית יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְאֶל;הַנְּבִיאִ֖ים לֵאמֹ֑ר הַֽאֶבְכֶּה֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הַחֲמִשִׁ֔י הִנָּזֵ֕ר כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי כַּמֶּ֥ה שָׁנִֽים זֶ֖ה

زكريا 9: 17 Zec.9.17

مَا أَجْوَدَهُ وَمَا أَجْمَلَهُ. اَلْحِنْطَةُ تُنْمِي الْفِتْيَانَ، وَالْمِسْطَارُ الْعَذَارَى.

כִּ֥י;מַה טּוּב֖וֹ וּמַה יָפְי֑וֹ דָּגָן֙ יְנוֹבֵ֥ב בַּֽחוּרִ֔ים וְתִיר֖וֹשׁ בְּתֻלֽוֹת

زكريا 13: 6 Zec.13.6

فَيَقُولُ لَهُ: مَا هذِهِ الْجُرُوحُ فِي يَدَيْكَ. فَيَقُولُ: هِيَ الَّتِي جُرِحْتُ بِهَا فِي بَيْتِ أَحِبَّائِي.

וְאָמַ֣ר אֵלָ֔יו מָ֧ה הָאֵ֖לֶּה הַמַּכּ֛וֹת בֵּ֣ין יָדֶ֑יךָ וְאָמַ֕ר אֲשֶׁ֥ר הֻכֵּ֖יתִי בֵּ֥ית מְאַהֲבָֽי

ملاخي 1: 2 Mal.1.2

أَحْبَبْتُكُمْ، قَالَ الرَّبُّ. وَقُلْتُمْ: بِمَ أَحْبَبْتَنَا. أَلَيْسَ عِيسُو أَخًا لِيَعْقُوبَ، يَقُولُ الرَّبُّ، وَأَحْبَبْتُ يَعْقُوبَ

אָהַ֤בְתִּי אָמַ֣ר יְהוָ֔ה וַאֲמַרְתֶּ֖ם בַּמָּ֣ה אֲהַבְתָּ֑נוּ הֲלוֹא עֵשָׂ֤ו אָ֨ח לְיַֽעֲקֹב֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וָאֹהַ֖ב יַעֲקֹֽב

ملاخي 1: 6 Mal.1.6

الابْنُ يُكْرِمُ أَبَاهُ، وَالْعَبْدُ سَيِّدَهُ. فَإِنْ كُنْتُ أَنَا أَبًا، فَأَيْنَ كَرَامَتِي. وَإِنْ كُنْتُ سَيِّدًا، فَأَيْنَ هَيْبَتِي. قَالَ لَكُمْ رَبُّ الْجُنُودِ. أَيُّهَا الْكَهَنَةُ الْمُحْتَقِرُونَ اسْمِي. وَتَقُولُونَ: بِمَ احْتَقَرْنَا اسْمَكَ.

בֵּ֛ן יְכַבֵּ֥ד אָ֖ב וְעֶ֣בֶד אֲדֹנָ֑יו וְאִם אָ֣נִי אָ֣ב אַיֵּ֣ה כְבוֹדִ֡י וְאִם;אָנִי֩ אֲדוֹנִ֣ים אַיֵּ֨ה מוֹרָאִ֜י אָמַ֣ר לָכֶם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת הַכֹּֽהֲנִים֙ בּוֹזֵ֣י שְׁמִ֔י וַאֲמַרְתֶּ֕ם בַּמֶּ֥ה בָזִ֖ינוּ שְׁמֶֽךָ

ملاخي 1: 7 Mal.1.7

تُقَرِّبُونَ خُبْزًا نَجِسًا عَلَى مَذْبَحِي. وَتَقُولُونَ: بِمَ نَجَّسْنَاكَ. بِقَوْلِكُمْ: إِنَّ مَائِدَةَ الرَّبِّ مُحْتَقَرَةٌ.

מַגִּישִׁ֤ים לֶ֣חֶם מְגֹאָ֔ל עַֽל מִזְבְּחִי֙ וַאֲמַרְתֶּ֖ם בַּמֶּ֣ה גֵֽאַלְנ֑וּךָ בֶּאֱמָרְכֶ֕ם שֻׁלְחַ֥ן יְהוָ֖ה נִבְזֶ֥ה

ملاخي 2: 15 Mal.2.15

أَفَلَمْ يَفْعَلْ وَاحِدٌ وَلَهُ بَقِيَّةُ الرُّوحِ. وَلِمَاذَا الْوَاحِدُ. طَالِبًا زَرْعَ اللهِ. فَاحْذَرُوا لِرُوحِكُمْ وَلاَ يَغْدُرْ بِامْرَأَةِ شَبَابِهِ.

וְלֹא עָשָׂ֗ה אֶחָ֣ד ל֔וֹ וּשְׁאָ֥ר ר֙וּחַ֙ וּמָה֙ הָֽאֶחָ֔ד מְבַקֵּ֖שׁ זֶ֣רַע אֱלֹהִ֑ים וְנִשְׁמַרְתֶּם֙ בְּר֣וּחֲכֶ֔ם אַל יִבְגֹּֽד וּבְאֵ֥שֶׁת נְעוּרֶ֖יךָ

ملاخي 2: 17 Mal.2.17

لَقَدْ أَتْعَبْتُمُ الرَّبَّ بِكَلاَمِكُمْ. وَقُلْتُمْ: بِمَ أَتْعَبْنَاهُ. بِقَوْلِكُمْ: كُلُّ مَنْ يَفْعَلُ الشَّرَّ فَهُوَ صَالِحٌ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، وَهُوَ يُسَرُّ بِهِمْ. أَوْ: أَيْنَ إِلهُ الْعَدْلِ..

הוֹגַעְתֶּ֤ם יְהוָה֙ בְּדִבְרֵיכֶ֔ם וַאֲמַרְתֶּ֖ם בַּמָּ֣ה הוֹגָ֑עְנוּ בֶּאֱמָרְכֶ֗ם כָּל עֹ֨שֵׂה רָ֜ע ט֣וֹב בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֗ה ה֣וּא חָפֵ֔ץ וּבָהֶם֙ א֥וֹ אַיֵּ֖ה אֱלֹהֵ֥י הַמִּשְׁפָּֽט

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (724 آية)