מָה (H4100) - mâh | معجم سترونغ العبري

المزامير 139: 17 Psa.139.17

مَا أَكْرَمَ أَفْكَارَكَ يَا اَللهُ عِنْدِي. مَا أَكْثَرَ جُمْلَتَهَا.

מַה יָּקְר֣וּ רֵעֶ֣יךָ אֵ֑ל וְלִ֗י מֶ֥ה עָ֝צְמוּ רָאשֵׁיהֶֽם

المزامير 144: 3 Psa.144.3

يَا رَبُّ، أَيُّ شَيْءٍ هُوَ الإِنْسَانُ حَتَّى تَعْرِفَهُ، أَوِ ابْنُ الإِنْسَانِ حَتَّى تَفْتَكِرَ بِهِ.

יְֽהוָ֗ה מָה אָ֭דָם וַתֵּדָעֵ֑הוּ בֶּן אֱ֝נ֗וֹשׁ וַֽתְּחַשְּׁבֵֽהוּ

الأمثال 4: 19 Pro.4.19

أَمَّا طَرِيقُ الأَشْرَارِ فَكَالظَّلاَمِ. لاَ يَعْلَمُونَ مَا يَعْثُرُونَ بِهِ.

דֶּ֣רֶךְ רְ֭שָׁעִים כָּֽאֲפֵלָ֑ה לֹ֥א יָ֝דְע֗וּ בַּמֶּ֥ה יִכָּשֵֽׁלוּ

الأمثال 5: 20 Pro.5.20

فَلِمَ تُفْتَنُ يَا ابْنِي بِأَجْنَبِيَّةٍ، وَتَحْتَضِنُ غَرِيبَةً.

וְלָ֤מָּה תִשְׁגֶּ֣ה בְנִ֣י בְזָרָ֑ה וּ֝תְחַבֵּ֗ק חֵ֣ק;נָכְרִיָּֽה

الأمثال 9: 13 Pro.9.13

اَلْمَرْأَةُ الْجَاهِلَةُ صَخَّابَةٌ حَمْقَاءُ وَلاَ تَدْرِي شَيْئًا،

אֵ֣שֶׁת כְּ֭סִילוּת הֹֽמִיָּ֑ה פְּ֝תַיּ֗וּת וּבַל יָ֥דְעָה מָּֽה

الأمثال 15: 23 Pro.15.23

لِلإِنْسَانِ فَرَحٌ بِجَوَابِ فَمِهِ، وَالْكَلِمَةُ فِي وَقْتِهَا مَا أَحْسَنَهَا.

לָ֭אִישׁ שִׂמְחָ֣ה בְּמַעֲנֵה פִ֑יו וְדָבָ֖ר בְּעִתּ֣וֹ מַה טּֽוֹב

الأمثال 16: 16 Pro.16.16

قِنْيَةُ الْحِكْمَةِ كَمْ هِيَ خَيْرٌ مِنَ الذَّهَبِ، وَقِنْيَةُ الْفَهْمِ تُخْتَارُ عَلَى الْفِضَّةِ.

קְֽנֹה חָכְמָ֗ה מַה טּ֥וֹב מֵחָר֑וּץ וּקְנ֥וֹת בִּ֝ינָ֗ה נִבְחָ֥ר מִכָּֽסֶף

الأمثال 17: 16 Pro.17.16

لِمَاذَا فِي يَدِ الْجَاهِلِ ثَمَنٌ. أَلاقْتِنَاءِ الْحِكْمَةِ وَلَيْسَ لَهُ فَهْمٌ.

לָמָּה זֶּ֣ה בְּיַד כְּסִ֑יל מְחִ֣יר לִקְנ֖וֹת חָכְמָ֣ה אָֽיִן וְלֶב

الأمثال 20: 24 Pro.20.24

مِنَ الرَّبِّ خَطَوَاتُ الرَّجُلِ، أَمَّا الإِنْسَانُ فَكَيْفَ يَفْهَمُ طَرِيقَهُ.

מֵיהוָ֥ה מִצְעֲדֵי גָ֑בֶר וְ֝אָדָ֗ם מַה יָּבִ֥ין דַּרְכּֽוֹ

الأمثال 22: 27 Pro.22.27

إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ مَا تَفِي، فَلِمَاذَا يَأْخُذُ فِرَاشَكَ مِنْ تَحْتِكَ.

אִם אֵֽין לְךָ֥ לְשַׁלֵּ֑ם לָ֥מָּה יִקַּ֥ח מִ֝שְׁכָּבְךָ֗ מִתַּחְתֶּֽיךָ

الأمثال 27: 1 Pro.27.1

لاَ تَفْتَخِرْ بِالْغَدِ لأَنَّكَ لاَ تَعْلَمُ مَاذَا يَلِدُهُ يَوْمٌ.

אַֽל תִּ֭תְהַלֵּל בְּי֣וֹם;מָחָ֑ר כִּ֤י לֹא תֵ֝דַ֗ע מַה יֵּ֥לֶד יֽוֹם

الأمثال 30: 4 Pro.30.4

مَنْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَنَزَلَ. مَنْ جَمَعَ الرِّيحَ في حَفْنَتَيْهِ. مَنْ صَرَّ الْمِيَاهَ في ثَوْبٍ. مَنْ ثَبَّتَ جَمِيعَ أَطْرَافِ الأَرْضِ. مَا اسْمُهُ. وَمَا اسْمُ ابْنِهِ إِنْ عَرَفْتَ.

מִ֤י עָלָֽה שָׁמַ֨יִם וַיֵּרַ֡ד מִ֤י אָֽסַף ר֨וּחַ בְּחָפְנָ֡יו מִ֤י צָֽרַר מַ֨יִם בַּשִּׂמְלָ֗ה מִ֭י הֵקִ֣ים כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ מַה שְּׁמ֥וֹ וּמַֽה שֶּׁם בְּ֝נ֗וֹ כִּ֣י תֵדָֽע

الأمثال 30: 4 Pro.30.4

مَنْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَنَزَلَ. مَنْ جَمَعَ الرِّيحَ في حَفْنَتَيْهِ. مَنْ صَرَّ الْمِيَاهَ في ثَوْبٍ. مَنْ ثَبَّتَ جَمِيعَ أَطْرَافِ الأَرْضِ. مَا اسْمُهُ. وَمَا اسْمُ ابْنِهِ إِنْ عَرَفْتَ.

מִ֤י עָלָֽה שָׁמַ֨יִם וַיֵּרַ֡ד מִ֤י אָֽסַף ר֨וּחַ בְּחָפְנָ֡יו מִ֤י צָֽרַר מַ֨יִם בַּשִּׂמְלָ֗ה מִ֭י הֵקִ֣ים כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ מַה שְּׁמ֥וֹ וּמַֽה שֶּׁם בְּ֝נ֗וֹ כִּ֣י תֵדָֽע

الأمثال 30: 13 Pro.30.13

جِيلٌ مَا أَرْفَعَ عَيْنَيْهِ، وَحَوَاجِبُهُ مُرْتَفِعَةٌ.

דּ֭וֹר מָה רָמ֣וּ עֵינָ֑יו וְ֝עַפְעַפָּ֗יו יִנָּשֵֽׂאוּ

الأمثال 31: 2 Pro.31.2

مَاذَا يَا ابْنِي. ثُمَّ مَاذَا يَا ابْنَ رَحِمِي. ثُمَّ مَاذَا يَا ابْنَ نُذُورِي.

מַה בְּ֭רִי וּמַֽה בַּר בִּטְנִ֑י וּ֝מֶה בַּר נְדָרָֽי

الأمثال 31: 2 Pro.31.2

مَاذَا يَا ابْنِي. ثُمَّ مَاذَا يَا ابْنَ رَحِمِي. ثُمَّ مَاذَا يَا ابْنَ نُذُورِي.

מַה בְּ֭רִי וּמַֽה בַּר בִּטְנִ֑י וּ֝מֶה בַּר נְדָרָֽי

الأمثال 31: 2 Pro.31.2

مَاذَا يَا ابْنِي. ثُمَّ مَاذَا يَا ابْنَ رَحِمِي. ثُمَّ مَاذَا يَا ابْنَ نُذُورِي.

מַה בְּ֭רִי וּמַֽה בַּר בִּטְנִ֑י וּ֝מֶה בַּר נְדָרָֽי

الجامعة 1: 3 Ecc.1.3

مَا الْفَائِدَةُ لِلإِنْسَانِ مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

מַה יִּתְר֖וֹן לָֽאָדָ֑ם בְּכָל עֲמָל֔וֹ שֶֽׁיַּעֲמֹ֖ל תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 1: 9 Ecc.1.9

مَا كَانَ فَهُوَ مَا يَكُونُ، وَالَّذِي صُنِعَ فَهُوَ الَّذِي يُصْنَعُ، فَلَيْسَ تَحْتَ الشَّمْسِ جَدِيدٌ.

מַה שֶּֽׁהָיָה֙ ה֣וּא וּמַה שֶׁיִּהְיֶ֔ה שֶׁנַּֽעֲשָׂ֔ה ה֖וּא שֶׁיֵּעָשֶׂ֑ה וְאֵ֥ין תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ כָּל;חָדָ֖שׁ

الجامعة 1: 9 Ecc.1.9

مَا كَانَ فَهُوَ مَا يَكُونُ، وَالَّذِي صُنِعَ فَهُوَ الَّذِي يُصْنَعُ، فَلَيْسَ تَحْتَ الشَّمْسِ جَدِيدٌ.

מַה שֶּֽׁהָיָה֙ ה֣וּא וּמַה שֶׁיִּהְיֶ֔ה שֶׁנַּֽעֲשָׂ֔ה ה֖וּא שֶׁיֵּעָשֶׂ֑ה וְאֵ֥ין תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ כָּל;חָדָ֖שׁ

الجامعة 2: 2 Ecc.2.2

لِلضَّحْكِ قُلْتُ: مَجْنُونٌ وَلِلْفَرَحِ: مَاذَا يَفْعَلُ..

לִשְׂח֖וֹק אָמַ֣רְתִּי מְהוֹלָ֑ל וּלְשִׂמְחָ֖ה מַה;זֹּ֥ה עֹשָֽׂה

الجامعة 2: 15 Ecc.2.15

فَقُلْتُ فِي قَلْبِي: كَمَا يَحْدُثُ لِلْجَاهِلِ كَذلِكَ يَحْدُثُ أَيْضًا لِي أَنَا. وَإِذْ ذَاكَ، فَلِمَاذَا أَنَا أَوْفَرُ حِكْمَةً. فَقُلْتُ فِي قَلْبِي: هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ.

וְאָמַ֨רְתִּֽי;אֲנִ֜י בְּלִבִּ֗י כְּמִקְרֵ֤ה הַכְּסִיל֙ גַּם יִקְרֵ֔נִי אֲנִ֣י אָ֣ז וְלָ֧מָּה אֲנִ֖י יוֹתֵ֑ר חָכַ֛מְתִּי וְדִבַּ֣רְתִּי בְלִבִּ֔י זֶ֖ה שֶׁגַּם הָֽבֶל

الجامعة 2: 22 Ecc.2.22

لأَنَّهُ مَاذَا لِلإِنْسَانِ مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ، وَمِنِ اجْتِهَادِ قَلْبِهِ الَّذِي تَعِبَ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ.

כִּ֠י מֶֽה הֹוֶ֤ה;לָֽאָדָם֙ בְּכָל עֲמָל֔וֹ וּבְרַעְי֖וֹן לִבּ֑וֹ שֶׁה֥וּא עָמֵ֖ל תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 3: 9 Ecc.3.9

فَأَيُّ مَنْفَعَةٍ لِمَنْ يَتْعَبُ مِمَّا يَتْعَبُ بِهِ.

מַה יִּתְרוֹן֙ הָֽעוֹשֶׂ֔ה בַּאֲשֶׁ֖ר ה֥וּא;עָמֵֽל

الجامعة 3: 15 Ecc.3.15

مَا كَانَ فَمِنَ الْقِدَمِ هُوَ، وَمَا يَكُونُ فَمِنَ الْقِدَمِ قَدْ كَانَ. وَاللهُ يَطْلُبُ مَا قَدْ مَضَى.

מַה שֶּֽׁהָיָה֙ כְּבָ֣ר ה֔וּא וַאֲשֶׁ֥ר לִהְי֖וֹת כְּבָ֣ר הָיָ֑ה וְהָאֱלֹהִ֖ים יְבַקֵּ֥שׁ נִרְדָּֽף

الجامعة 3: 22 Ecc.3.22

فَرَأَيْتُ أَنَّهُ لاَ شَيْءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَفْرَحَ الإِنْسَانُ بِأَعْمَالِهِ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبَهُ. لأَنَّهُ مَنْ يَأْتِي بِهِ لِيَرَى مَا سَيَكُونُ بَعْدَهُ.

וְרָאִ֗יתִי כִּ֣י אֵ֥ין טוֹב֙ מֵאֲשֶׁ֨ר יִשְׂמַ֤ח הָאָדָם֙ בְּֽמַעֲשָׂ֔יו כִּי ה֖וּא חֶלְק֑וֹ כִּ֣י מִ֤י יְבִיאֶ֙נּוּ֙ לִרְא֔וֹת בְּמֶ֖ה שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽיו

الجامعة 5: 6 Ecc.5.6

لاَ تَدَعْ فَمَكَ يَجْعَلُ جَسَدَكَ يُخْطِئُ، وَلاَ تَقُلْ قُدَّامَ الْمَلاَكِ: إِنَّهُ سَهْوٌ. لِمَاذَا يَغْضَبُ اللهُ عَلَى قَوْلِكَ، وَيُفْسِدُ عَمَلَ يَدَيْكَ.

אַל תִּתֵּ֤ן פִּ֙יךָ֙ בְּשָׂרֶ֔ךָ לַחֲטִ֣יא וְאַל תֹּאמַר֙ לִפְנֵ֣י הַמַּלְאָ֔ךְ כִּ֥י;הִ֑יא שְׁגָגָ֖ה לָ֣מָּה יִקְצֹ֤ף הָֽאֱלֹהִים֙ עַל קוֹלֶ֔ךָ וְחִבֵּ֖ל מַעֲשֵׂ֥ה יָדֶֽיךָ

الجامعة 5: 11 Ecc.5.11

إِذَا كَثُرَتِ الْخَيْرَاتُ كَثُرَ الَّذِينَ يَأْكُلُونَهَا، وَأَيُّ مَنْفَعَةٍ لِصَاحِبِهَا إِلاَّ رُؤْيَتَهَا بِعَيْنَيْهِ.

בִּרְבוֹת֙ הַטּוֹבָ֔ה רַבּ֖וּ אוֹכְלֶ֑יהָ וּמַה כִּשְׁרוֹן֙ לִבְעָלֶ֔יהָ כִּ֖י;אִם רְא֥וּת עֵינָֽיו

الجامعة 5: 16 Ecc.5.16

وَهذَا أَيْضًا مَصِيبَةٌ رَدِيئَةٌ، فِي كُلِّ شَيْءٍ كَمَا جَاءَ هكَذَا يَذْهَبُ، فَأَيَّةُ مَنْفَعَةٍ لَهُ، لِلَّذِي تَعِبَ لِلرِّيحِ.

זֹה֙ וְגַם רָעָ֣ה חוֹלָ֔ה כָּל עֻמַּ֥ת שֶׁבָּ֖א כֵּ֣ן יֵלֵ֑ךְ וּמַה יִּתְר֣וֹן ל֔וֹ שֶֽׁיַּעֲמֹ֖ל לָרֽוּחַ

الجامعة 6: 8 Ecc.6.8

لأَنَّهُ مَاذَا يَبْقَى لِلْحَكِيمِ أَكْثَرَ مِنَ الْجَاهِلِ. مَاذَا لِلْفَقِيرِ الْعَارِفِ السُّلُوكَ أَمَامَ الأَحْيَاءِ.

כִּ֛י מַה יּוֹתֵ֥ר לֶחָכָ֖ם מִֽן הַכְּסִ֑יל מַה לֶּעָנִ֣י יוֹדֵ֔עַ לַהֲלֹ֖ךְ נֶ֥גֶד הַחַיִּֽים

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (724 آية)