מָה (H4100) - mâh | معجم سترونغ العبري

الملوك الأول 11: 22 1Ki.11.22

فَقَالَ لَهُ فِرْعَوْنُ: مَاذَا أَعْوَزَكَ عِنْدِي حَتَّى إِنَّكَ تَطْلُبُ الذَّهَابَ إِلَى أَرْضِكَ. فَقَالَ: لاَ شَيْءَ، وَإِنَّمَا أَطْلِقْنِي.

וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ פַרְעֹ֗ה מָה אַתָּ֤ה;חָסֵר֙ עִמִּ֔י וְהִנְּךָ֥ מְבַקֵּ֖שׁ לָלֶ֣כֶת אֶל אַרְצֶ֑ךָ וַיֹּ֣אמֶר לֹ֔א כִּ֠י שַׁלֵּ֖חַ;תְּשַׁלְּחֵֽנִי

الملوك الأول 12: 9 1Ki.12.9

وَقَالَ لَهُمْ: بِمَاذَا تُشِيرُونَ أَنْتُمْ فَنَرُدَّ جَوَابًا عَلَى هذَا الشَّعْبِ الَّذِينَ كَلَّمُونِي قَائِلِينَ: خَفِّفْ مِنَ النِّيرِ الَّذِي جَعَلَهُ عَلَيْنَا أَبُوكَ.

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם מָ֚ה נֽוֹעָצִ֔ים אַתֶּ֣ם וְנָשִׁ֥יב דָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה הָעָ֣ם אֲשֶׁ֨ר דִּבְּר֤וּ;אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר הָקֵל֙ מִן הָעֹ֔ל אֲשֶׁר נָתַ֥ן עָלֵֽינוּ אָבִ֖יךָ

الملوك الأول 12: 16 1Ki.12.16

فَلَمَّا رَأَى كُلُّ إِسْرَائِيلَ أَنَّ الْمَلِكَ لَمْ يَسْمَعْ لَهُمْ، رَدَّ الشَّعْبُ جَوَابًا عَلَى الْمَلِكِ قَائِلِينَ: أَيُّ قِسْمٍ لَنَا فِي دَاوُدَ. وَلاَ نَصِيبَ فِي ابْنِ يَسَّى. إِلَى خِيَامِكَ يَا إِسْرَائِيلُ. الآنَ انْظُرْ إِلَى بَيْتِكَ يَا دَاوُدُ. وَذَهَبَ إِسْرَائِيلُ إِلَى خِيَامِهِمْ.

וַיַּ֣רְא כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל כִּ֠י הַמֶּלֶךְ֮ לֹֽא שָׁמַ֣ע אֲלֵיהֶם֒ וַיָּשִׁ֣בוּ הָעָ֣ם דָּבָ֣ר הַמֶּ֣לֶךְ לֵאמֹ֡ר מַה חֵ֨לֶק לָּנוּ֩ בְּדָוִ֜ד וְלֹֽא נַחֲלָ֣ה בְּבֶן יִשַׁ֗י לְאֹהָלֶ֙יךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל עַתָּ֕ה רְאֵ֥ה בֵיתְךָ֖ דָּוִ֑ד וַיֵּ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵ֖ל לְאֹהָלָֽיו

الملوك الأول 14: 3 1Ki.14.3

وَخُذِي بِيَدِكِ عَشَرَةَ أَرْغِفَةٍ وَكَعْكًا وَجَرَّةَ عَسَل، وَسِيرِي إِلَيْهِ وَهُوَ يُخْبِرُكِ مَاذَا يَكُونُ لِلْغُلاَمِ.

וְלָקַ֣חַתְּ בְּ֠יָדֵךְ עֲשָׂרָ֨ה לֶ֧חֶם וְנִקֻּדִ֛ים וּבַקְבֻּ֥ק דְּבַ֖שׁ וּבָ֣את אֵלָ֑יו ה֚וּא יַגִּ֣יד;לָ֔ךְ מַה יִּֽהְיֶ֖ה לַנָּֽעַר

الملوك الأول 14: 6 1Ki.14.6

فَلَمَّا سَمِعَ أَخِيَّا حِسَّ رِجْلَيْهَا وَهِيَ دَاخِلَةٌ فِي الْبَابِ قَالَ: ادْخُلِي يَا امْرَأَةَ يَرُبْعَامَ. لِمَاذَا تَتَنَكَّرِينَ وَأَنَا مُرْسَلٌ إِلَيْكِ بِقَوْل قَاسٍ.

וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ אֲחִיָּ֜הוּ ק֤וֹל רַגְלֶ֙יהָ֙ בָּאָ֣ה בַפֶּ֔תַח וַיֹּ֕אמֶר בֹּ֖אִי אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֑ם לָ֣מָּה;זֶּ֗ה מִתְנַכֵּרָ֔ה וְאָ֣נֹכִ֔י שָׁל֥וּחַ אֵלַ֖יִךְ קָשָֽׁה

الملوك الأول 14: 14 1Ki.14.14

وَيُقِيمُ الرَّبُّ لِنَفْسِهِ مَلِكًا عَلَى إِسْرَائِيلَ يَقْرِضُ بَيْتَ يَرُبْعَامَ هذَا الْيَوْمَ. وَمَاذَا. اَلآنَ أَيْضًا.

וְהֵקִים֩ יְהוָ֨ה ל֥וֹ מֶ֙לֶךְ֙ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל יַכְרִ֛ית בֵּ֥ית יָרָבְעָ֖ם זֶ֣ה הַיּ֑וֹם וּמֶ֖ה עָֽתָּה גַּם

الملوك الأول 17: 18 1Ki.17.18

فَقَالَتْ لإِيلِيَّا: مَا لِي وَلَكَ يَا رَجُلَ اللهِ. هَلْ جِئْتَ إِلَيَّ لِتَذْكِيرِ إِثْمِي وَإِمَاتَةِ ابْنِي..

וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל;אֵ֣לִיָּ֔הוּ מַה לִּ֥י וָלָ֖ךְ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים בָּ֧אתָ אֵלַ֛י לְהַזְכִּ֥יר עֲוֹנִ֖י וּלְהָמִ֥ית בְּנִֽי

الملوك الأول 18: 9 1Ki.18.9

فَقَالَ: مَا هِيَ خَطِيَّتِي حَتَّى إِنَّكَ تَدْفَعُ عَبْدَكَ لِيَدِ أَخْآبَ لِيُمِيتَنِي.

וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣ה חָטָ֑אתִי כִּֽי אַתָּ֞ה נֹתֵ֧ן עַבְדְּךָ֛ בְּיַד אַחְאָ֖ב לַהֲמִיתֵֽנִי

الملوك الأول 19: 9 1Ki.19.9

وَدَخَلَ هُنَاكَ الْمُغَارَةَ وَبَاتَ فِيهَا. وَكَانَ كَلاَمُ الرَّبِّ إِلَيْهِ يَقُولُ: مَا لَكَ ههُنَا يَا إِيلِيَّا.

וַיָּבֹא שָׁ֥ם הַמְּעָרָ֖ה וַיָּ֣לֶן שָׁ֑ם וְהִנֵּ֤ה דְבַר יְהוָה֙ אֵלָ֔יו וַיֹּ֣אמֶר מַה לְּךָ֥ פֹ֖ה אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الأول 19: 13 1Ki.19.13

فَلَمَّا سَمِعَ إِيلِيَّا لَفَّ وَجْهَهُ بِرِدَائِهِ وَخَرَجَ وَوَقَفَ فِي بَابِ الْمُغَارَةِ، وَإِذَا بِصَوْتٍ إِلَيْهِ يَقُولُ: مَا لَكَ ههُنَا يَا إِيلِيَّا.

וַיְהִ֣י כִּשְׁמֹ֣עַ אֵלִיָּ֗הוּ וַיָּ֤לֶט פָּנָיו֙ בְּאַדַּרְתּ֔וֹ וַיֵּצֵ֕א וַֽיַּעֲמֹ֖ד פֶּ֣תַח הַמְּעָרָ֑ה וְהִנֵּ֤ה ק֔וֹל אֵלָיו֙ וַיֹּ֕אמֶר מַה לְּךָ֥ פֹ֖ה אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الأول 19: 20 1Ki.19.20

فَتَرَكَ الْبَقَرَ وَرَكَضَ وَرَاءَ إِيلِيَّا وَقَالَ: دَعْنِي أُقَبِّلْ أَبِي وَأُمِّي وَأَسِيرَ وَرَاءَكَ. فَقَالَ لَهُ: اذْهَبْ رَاجِعًا، لأَنِّي مَاذَا فَعَلْتُ لَكَ.

וַיַּעֲזֹ֣ב הַבָּקָ֗ר וַיָּ֙רָץ֙ אַחֲרֵ֣י אֵֽלִיָּ֔הוּ וַיֹּ֗אמֶר אֶשְּׁקָה;נָּא֙ לְאָבִ֣י וּלְאִמִּ֔י וְאֵלְכָ֖ה אַחֲרֶ֑יךָ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ לֵ֣ךְ שׁ֔וּב כִּ֥י מֶה עָשִׂ֖יתִי לָֽךְ

الملوك الأول 21: 5 1Ki.21.5

فَدَخَلَتْ إِلَيْهِ إِيزَابَلُ امْرَأَتُهُ وَقَالَتْ لَهُ: لِمَاذَا رُوحُكَ مُكْتَئِبَةٌ وَلاَ تَأْكُلُ خُبْزًا.

וַתָּבֹ֥א אֵלָ֖יו אִיזֶ֣בֶל אִשְׁתּ֑וֹ וַתְּדַבֵּ֣ר אֵלָ֗יו מַה;זֶּה֙ רוּחֲךָ֣ סָרָ֔ה וְאֵינְךָ֖ אֹכֵ֥ל לָֽחֶם

الملوك الأول 22: 21 1Ki.22.21

ثُمَّ خَرَجَ الرُّوحُ وَوَقَفَ أَمَامَ الرَّبِّ وَقَالَ: أَنَا أُغْوِيهِ. وَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: بِمَاذَا.

וַיֵּצֵ֣א הָר֗וּחַ וַֽיַּעֲמֹד֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וַיֹּ֖אמֶר אֲנִ֣י אֲפַתֶּ֑נּוּ וַיֹּ֧אמֶר אֵלָ֖יו יְהוָ֛ה בַּמָּֽה

الملوك الثاني 1: 5 2Ki.1.5

وَرَجَعَ الرُّسُلُ إِلَيْهِ، فَقَالَ لَهُمْ: لِمَاذَا رَجَعْتُمْ.

וַיָּשׁ֥וּבוּ הַמַּלְאָכִ֖ים אֵלָ֑יו וַיֹּ֥אמֶר אֲלֵיהֶ֖ם מַה;זֶּ֥ה שַׁבְתֶּֽם

الملوك الثاني 1: 7 2Ki.1.7

فَقَالَ لَهُمْ: مَا هِيَ هَيْئَةُ الرَّجُلِ الَّذِي صَعِدَ لِلِقَائِكُمْ وَكَلَّمَكُمْ بِهذَا الْكَلاَمِ.

וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם מֶ֚ה מִשְׁפַּ֣ט הָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר עָלָ֖ה לִקְרַאתְכֶ֑ם וַיְדַבֵּ֣ר;אֲלֵיכֶ֔ם הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֖ים

الملوك الثاني 2: 9 2Ki.2.9

وَلَمَّا عَبَرَا قَالَ إِيلِيَّا لأَلِيشَعَ: اطْلُبْ: مَاذَا أَفْعَلُ لَكَ قَبْلَ أَنْ أُوخَذَ مِنْكَ.. فَقَالَ أَلِيشَعُ: لِيَكُنْ نَصِيبُ اثْنَيْنِ مِنْ رُوحِكَ عَلَيَّ.

וַיְהִ֣י כְעָבְרָ֗ם אָמַ֤ר וְאֵ֨לִיָּ֜הוּ אֶל;אֱלִישָׁע֙ שְׁאַל֙ מָ֣ה אֶֽעֱשֶׂה לָּ֔ךְ בְּטֶ֖רֶם אֶלָּקַ֣ח מֵעִמָּ֑ךְ וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע וִֽיהִי;נָ֛א פִּֽי שְׁנַ֥יִם בְּרוּחֲךָ֖ אֵלָֽי

الملوك الثاني 3: 13 2Ki.3.13

فَقَالَ أَلِيشَعُ لِمَلِكِ إِسْرَائِيلَ: مَا لِي وَلَكَ. اذْهَبْ إِلَى أَنْبِيَاءِ أَبِيكَ وَإِلَى أَنْبِيَاءِ أُمِّكَ. فَقَالَ لَهُ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ: كَلاَّ. لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا هؤُلاَءِ الثَّلاَثَةَ الْمُلُوكِ لِيَدْفَعَهُمْ إِلَى يَدِ مُوآبَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֱלִישָׁ֜ע אֶל;מֶ֤לֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ מַה לִּ֣י וָלָ֔ךְ לֵ֚ךְ אֶל נְבִיאֵ֣י אָבִ֔יךָ וְאֶל נְבִיאֵ֖י אִמֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל אַ֗ל כִּֽי יְהוָה֙ קָרָ֤א הָאֵ֔לֶּה לִשְׁלֹ֙שֶׁת֙ הַמְּלָכִ֣ים לָתֵ֥ת;אוֹתָ֖ם בְּיַד מוֹאָֽב

الملوك الثاني 4: 2 2Ki.4.2

فَقَالَ لَهَا أَلِيشَعُ: مَاذَا أَصْنَعُ لَكِ. أَخْبِرِينِي مَاذَا لَكِ فِي الْبَيْتِ.. فَقَالَتْ: لَيْسَ لِجَارِيَتِكَ شَيْءٌ فِي الْبَيْتِ إِلاَّ دُهْنَةَ زَيْتٍ.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֤יהָ אֱלִישָׁע֙ מָ֣ה אֶֽעֱשֶׂה לָּ֔ךְ הַגִּ֣ידִי;לִ֔י מַה;יֶּשׁ לָ֖ךְ בַּבָּ֑יִת וַתֹּ֗אמֶר אֵ֣ין לְשִׁפְחָתְךָ֥ כֹל֙ בַּבַּ֔יִת כִּ֖י;אִם אָס֥וּךְ שָֽׁמֶן

الملوك الثاني 4: 2 2Ki.4.2

فَقَالَ لَهَا أَلِيشَعُ: مَاذَا أَصْنَعُ لَكِ. أَخْبِرِينِي مَاذَا لَكِ فِي الْبَيْتِ.. فَقَالَتْ: لَيْسَ لِجَارِيَتِكَ شَيْءٌ فِي الْبَيْتِ إِلاَّ دُهْنَةَ زَيْتٍ.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֤יהָ אֱלִישָׁע֙ מָ֣ה אֶֽעֱשֶׂה לָּ֔ךְ הַגִּ֣ידִי;לִ֔י מַה;יֶּשׁ לָ֖ךְ בַּבָּ֑יִת וַתֹּ֗אמֶר אֵ֣ין לְשִׁפְחָתְךָ֥ כֹל֙ בַּבַּ֔יִת כִּ֖י;אִם אָס֥וּךְ שָֽׁמֶן

الملوك الثاني 4: 13 2Ki.4.13

فَقَالَ لَهُ: قُلْ لَهَا: هُوَذَا قَدِ انْزَعَجْتِ بِسَبَبِنَا كُلَّ هذَا الانْزِعَاجِ، فَمَاذَا يُصْنَعُ لَكِ. هَلْ لَكِ مَا يُتَكَلَّمُ بِهِ إِلَى الْمَلِكِ أَوْ إِلَى رَئِيسِ الْجَيْشِ. فَقَالَتْ: أَنَا سَاكِنَةٌ فِي وَسْطِ شَعْبِي.

וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אֱמָר;נָ֣א אֵלֶיהָ֮ הִנֵּ֣ה חָרַ֣דְתְּ אֵלֵינוּ֮ כָּל הַזֹּאת֒ הַחֲרָדָ֣ה מֶ֚ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֔ךְ הֲיֵ֤שׁ לָךְ֙ לְדַבֶּר אֶל הַמֶּ֔לֶךְ א֖וֹ אֶל שַׂ֣ר הַצָּבָ֑א וַתֹּ֕אמֶר אָנֹכִ֥י יֹשָֽׁבֶת בְּת֥וֹךְ עַמִּ֖י

الملوك الثاني 4: 14 2Ki.4.14

ثُمَّ قَالَ: فَمَاذَا يُصْنَعُ لَهَا. فَقَالَ جِيحْزِي: إِنَّهُ لَيْسَ لَهَا ابْنٌ، وَرَجُلُهَا قَدْ شَاخَ.

וַיֹּ֕אמֶר וּמֶ֖ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֑הּ וַיֹּ֣אמֶר גֵּיחֲזִ֗י אֲבָ֛ל אֵֽין לָ֖הּ בֵּ֥ן וְאִישָׁ֥הּ זָקֵֽן

الملوك الثاني 4: 43 2Ki.4.43

فَقَالَ خَادِمُهُ: مَاذَا. هَلْ أَجْعَلُ هذَا أَمَامَ مِئَةِ رَجُل. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ فَيَأْكُلُوا، لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: يَأْكُلُونَ وَيَفْضُلُ عَنْهُمْ. فَجَعَلَ أَمَامَهُمْ فَأَكَلُوا، وَفَضَلَ عَنْهُمْ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה

الملوك الثاني 5: 8 2Ki.5.8

وَلَمَّا سَمِعَ أَلِيشَعُ رَجُلُ اللهِ أَنَّ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ قَدْ مَزَّقَ ثِيَابَهُ، أَرْسَلَ إِلَى الْمَلِكِ يَقُولُ: لِمَاذَا مَزَّقْتَ ثِيَابَكَ. لِيَأْتِ إِلَيَّ فَيَعْلَمَ أَنَّهُ يُوجَدُ نَبِيٌّ فِي إِسْرَائِيلَ.

וַיְהִ֞י כִּשְׁמֹ֣עַ אֱלִישָׁ֣ע אִישׁ הָאֱלֹהִ֗ים כִּֽי מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ קָרַ֤ע בְּגָדָ֔יו וַיִּשְׁלַח֙ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ לֵאמֹ֔ר לָ֥מָּה קָרַ֖עְתָּ בְּגָדֶ֑יךָ יָבֹֽא;נָ֣א אֵלַ֔י וְיֵדַ֕ע כִּ֛י יֵ֥שׁ נָבִ֖יא בְּיִשְׂרָאֵֽל

الملوك الثاني 6: 28 2Ki.6.28

ثُمَّ قَالَ لَهَا الْمَلِكُ: مَا لَكِ. فَقَالَتْ: إِنَّ هذِهِ الْمَرْأَةُ قَدْ قَالَتْ لِي: هَاتِي ابْنَكِ فَنَأْكُلَهُ الْيَوْمَ ثُمَّ، نَأْكُلَ ابْنِي غَدًا.

וַיֹּֽאמֶר לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר הַזֹּ֜את הָאִשָּׁ֨ה אָמְרָ֣ה אֵלַ֗י תְּנִ֤י בְּנֵךְ֙ וְנֹאכְלֶ֣נּוּ הַיּ֔וֹם נֹאכַ֥ל בְּנִ֖י מָחָֽר

الملوك الثاني 6: 33 2Ki.6.33

وَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُمْ إِذَا بِالرَّسُولِ نَازِلٌ إِلَيْهِ. فَقَالَ: هُوَذَا هذَا الشَّرُّ هُوَ مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ. مَاذَا أَنْتَظِرُ مِنَ الرَّبِّ بَعْدُ..

עוֹדֶ֙נּוּ֙ מְדַבֵּ֣ר;עִמָּ֔ם וְהִנֵּ֥ה הַמַּלְאָ֖ךְ יֹרֵ֣ד אֵלָ֑יו וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּֽה זֹ֤את הָֽרָעָה֙ מֵאֵ֣ת יְהוָ֔ה מָֽה אוֹחִ֥יל לַיהוָ֖ה עֽוֹד

الملوك الثاني 7: 3 2Ki.7.3

وَكَانَ أَرْبَعَةُ رِجَال بُرْصٍ عِنْدَ مَدْخَلِ الْبَابِ، فَقَالَ أَحَدُهُمْ لِصَاحِبِهِ: لِمَاذَا نَحْنُ جَالِسُونَ هُنَا حَتَّى نَمُوتَ.

הָי֥וּ וְאַרְבָּעָ֧ה אֲנָשִׁ֛ים מְצֹרָעִ֖ים פֶּ֣תַח הַשָּׁ֑עַר וַיֹּֽאמְרוּ֙ אִ֣ישׁ אֶל;רֵעֵ֔הוּ מָ֗ה אֲנַ֛חְנוּ יֹשְׁבִ֥ים פֹּ֖ה עַד מָֽתְנוּ

الملوك الثاني 8: 13 2Ki.8.13

فَقَالَ حَزَائِيلُ: وَمَنْ هُوَ عَبْدُكَ الْكَلْبُ حَتَّى يَفْعَلَ هذَا الأَمْرَ الْعَظِيمَ. فَقَالَ أَلِيشَعُ: قَدْ أَرَانِي الرَّبُّ إِيَّاكَ مَلِكًا عَلَى أَرَامَ.

וַיֹּ֣אמֶר חֲזָהאֵ֔ל כִּ֣י מָ֤ה עַבְדְּךָ֙ הַכֶּ֔לֶב כִּ֣י יַעֲשֶׂ֔ה הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֥ר הַגָּד֖וֹל וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע הִרְאַ֧נִי יְהוָ֛ה אֹתְךָ֖ מֶ֥לֶךְ עַל אֲרָֽם

الملوك الثاني 8: 14 2Ki.8.14

فَانْطَلَقَ مِنْ عِنْدِ أَلِيشَعَ وَدَخَلَ إِلَى سَيِّدِهِ فَقَالَ لَهُ: مَاذَا قَالَ لَكَ أَلِيشَعُ. فَقَالَ: قَالَ لِي إِنَّكَ تَحْيَا.

וַיֵּ֣לֶךְ מֵאֵ֣ת אֱלִישָׁ֗ע וַיָּבֹא֙ אֶל אֲדֹנָ֔יו וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ מָֽה אָמַ֥ר לְךָ֖ אֱלִישָׁ֑ע וַיֹּ֕אמֶר אָ֥מַר לִ֖י חָיֹ֥ה;תִחְיֶֽה

الملوك الثاني 9: 18 2Ki.9.18

فَذَهَبَ رَاكِبُ الْفَرَسِ لِلِقَائِهِ وَقَالَ: هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسَلاَمٌ. فَقَالَ يَاهُو: مَا لَكَ وَلِلسَّلاَمِ. دُرْ إِلَى وَرَائِي. فَأَخْبَرَ الرَّقِيبُ قَائِلاً: قَدْ وَصَلَ الرَّسُولُ إِلَيْهِمْ وَلَمْ يَرْجعْ.

וַיֵּלֶךְ֩ רֹכֵ֨ב הַסּ֜וּס לִקְרָאת֗וֹ וַיֹּ֙אמֶר֙ כֹּֽה אָמַ֤ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ הֲשָׁל֔וֹם וַיֹּ֧אמֶר יֵה֛וּא מַה לְּךָ֥ וּלְשָׁל֖וֹם סֹ֣ב אֶֽל אַחֲרָ֑י וַיַּגֵּ֤ד הַצֹּפֶה֙ לֵאמֹ֔ר בָּֽא הַמַּלְאָ֥ךְ עַד;הֵ֖ם וְלֹֽא שָֽׁב

الملوك الثاني 9: 19 2Ki.9.19

فَأَرْسَلَ رَاكِبَ فَرَسٍ ثَانِيًا، فَلَمَّا وَصَلَ إِلَيْهِمْ قَالَ: هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسَلاَمٌ. فَقَالَ يَاهُو: مَا لَكَ وَلِلسَّلاَمِ. دُرْ إِلَى وَرَائِي.

וַיִּשְׁלַ֗ח רֹכֵ֣ב סוּס֮ שֵׁנִי֒ וַיָּבֹ֣א אֲלֵהֶ֔ם וַיֹּ֛אמֶר כֹּֽה אָמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ שָׁל֑וֹם וַיֹּ֧אמֶר יֵה֛וּא מַה לְּךָ֥ וּלְשָׁל֖וֹם סֹ֥ב אֶֽל אַחֲרָֽי

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (724 آية)