מָה (H4100) - mâh | معجم سترونغ العبري

صموئيل الثاني 16: 10 2Sa.16.10

فَقَالَ الْمَلِكُ: مَا لِي وَلَكُمْ يَا بَنِي صَرُويَةَ. يَسُبَّ لأَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: سُبَّ دَاوُدَ. وَمَنْ يَقُولُ: لِمَاذَا تَفْعَلُ هكَذَا.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַה לִּ֥י וְלָכֶ֖ם בְּנֵ֣י צְרֻיָ֑ה יְקַלֵּ֗ל כִּ֤י יְהוָה֙ אָ֤מַר לוֹ֙ קַלֵּ֣ל דָּוִ֔ד וּמִ֣י יֹאמַ֔ר מַדּ֖וּעַ עָשִׂ֥יתָה כֵּֽן

صموئيل الثاني 16: 17 2Sa.16.17

فَقَالَ أَبْشَالُومُ لِحُوشَايَ: أَهذَا مَعْرُوفُكَ مَعَ صَاحِبِكَ. لِمَاذَا لَمْ تَذْهَبْ مَعَ صَاحِبِكَ.

וַיֹּ֤אמֶר אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל;חוּשַׁ֔י זֶ֥ה חַסְדְּךָ֖ אֶת רֵעֶ֑ךָ לָ֥מָּה לֹֽא הָלַ֖כְתָּ אֶת רֵעֶֽךָ

صموئيل الثاني 16: 20 2Sa.16.20

وَقَالَ أَبْشَالُومُ لأَخِيتُوفَلَ: أَعْطُوا مَشُورَةً، مَاذَا نَفْعَلُ..

וַיֹּ֥אמֶר אַבְשָׁל֖וֹם אֲחִיתֹ֑פֶל;אֶל הָב֥וּ;לָכֶ֛ם עֵצָ֖ה מַֽה נַּעֲשֶֽׂה

صموئيل الثاني 17: 5 2Sa.17.5

فَقَالَ أَبْشَالُومُ: ادْعُ أَيْضًا حُوشَايَ الأَرْكِيَّ فَنَسْمَعَ مَا يَقُولُ هُوَ أَيْضًا.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אַבְשָׁל֔וֹם קְרָ֣א;נָ֔א גַּ֖ם לְחוּשַׁ֣י הָאַרְכִּ֑י וְנִשְׁמְעָ֥ה מַה בְּפִ֖יו הֽוּא גַּם

صموئيل الثاني 18: 22 2Sa.18.22

وَعَادَ أَيْضًا أَخِيمَعَصُ بْنُ صَادُوقَ فَقَالَ لِيُوآبَ: مَهْمَا كَانَ، فَدَعْنِي أَجْرِ أَنَا أَيْضًا وَرَاءَ كُوشِي. فَقَالَ يُوآبُ: لِمَاذَا تَجْرِي أَنْتَ يَا ابْنِي، وَلَيْسَ لَكَ بِشَارَةٌ تُجَازَى.

וַיֹּ֨סֶף ע֜וֹד אֲחִימַ֤עַץ בֶּן צָדוֹק֙ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;יוֹאָ֔ב מָ֔ה וִ֣יהִי אָרֻֽצָה;נָּ֥א אָ֖נִי גַם אַחֲרֵ֣י הַכּוּשִׁ֑י וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֗ב לָֽמָּה;זֶּ֞ה רָץ֙ אַתָּ֥ה בְּנִ֔י אֵין וּלְכָ֖ה בְּשׂוֹרָ֥ה מֹצֵֽאת

صموئيل الثاني 18: 22 2Sa.18.22

وَعَادَ أَيْضًا أَخِيمَعَصُ بْنُ صَادُوقَ فَقَالَ لِيُوآبَ: مَهْمَا كَانَ، فَدَعْنِي أَجْرِ أَنَا أَيْضًا وَرَاءَ كُوشِي. فَقَالَ يُوآبُ: لِمَاذَا تَجْرِي أَنْتَ يَا ابْنِي، وَلَيْسَ لَكَ بِشَارَةٌ تُجَازَى.

וַיֹּ֨סֶף ע֜וֹד אֲחִימַ֤עַץ בֶּן צָדוֹק֙ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;יוֹאָ֔ב מָ֔ה וִ֣יהִי אָרֻֽצָה;נָּ֥א אָ֖נִי גַם אַחֲרֵ֣י הַכּוּשִׁ֑י וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֗ב לָֽמָּה;זֶּ֞ה רָץ֙ אַתָּ֥ה בְּנִ֔י אֵין וּלְכָ֖ה בְּשׂוֹרָ֥ה מֹצֵֽאת

صموئيل الثاني 18: 23 2Sa.18.23

مَهْمَا كَانَ أَجْرِي. فَقَالَ لَهُ: اجْرِ. فَجَرَى أَخِيمَعَصُ فِي طَرِيقِ الْغَوْرِ وَسَبَقَ كُوشِيَ.

מָ֣ה וִיהִי אָר֔וּץ וַיֹּ֥אמֶר ל֖וֹ ר֑וּץ וַיָּ֤רָץ אֲחִימַ֙עַץ֙ דֶּ֣רֶךְ הַכִּכָּ֔ר וַֽיַּעֲבֹ֖ר הַכּוּשִֽׁי

صموئيل الثاني 18: 29 2Sa.18.29

فَقَالَ الْمَلِكُ: أَسَلاَمٌ لِلْفَتَى أَبْشَالُومَ. فَقَالَ أَخِيمَعَصُ: قَدْ رَأَيْتُ جُمْهُورًا عَظِيمًا عِنْدَ إِرْسَالِ يُوآبَ عَبْدَ الْمَلِكِ وَعَبْدَكَ، وَلَمْ أَعْلَمْ مَاذَا.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ שָׁל֥וֹם לַנַּ֖עַר לְאַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֣אמֶר אֲחִימַ֡עַץ רָאִיתִי֩ הֶהָמ֨וֹן הַגָּד֜וֹל לִ֠שְׁלֹחַ יוֹאָב֙ עֶ֨בֶד הַמֶּ֤לֶךְ עַבְדֶּ֔ךָ וְלֹ֥א יָדַ֖עְתִּי מָֽה

صموئيل الثاني 19: 10 2Sa.19.10

وَأَبْشَالُومُ الَّذِي مَسَحْنَاهُ عَلَيْنَا قَدْ مَاتَ فِي الْحَرْبِ. فَالآنَ لِمَاذَا أَنْتُمْ سَاكِتُونَ عَنْ إِرْجَاعِ الْمَلِكِ.

וְאַבְשָׁלוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר מָשַׁ֣חְנוּ עָלֵ֔ינוּ מֵ֖ת בַּמִּלְחָמָ֑ה וְעַתָּ֗ה לָמָ֥ה אַתֶּ֛ם מַחֲרִשִׁ֖ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 11 2Sa.19.11

وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ دَاوُدُ إِلَى صَادُوقَ وَأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنَيْنِ قَائِلاً: كَلِّمَا شُيُوخَ يَهُوذَا قَائِلَيْنِ: لِمَاذَا تَكُونُونَ آخِرِينَ فِي إِرْجَاعِ الْمَلِكِ إِلَى بَيْتِهِ، وَقَدْ أَتَى كَلاَمُ جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الْمَلِكِ فِي بَيْتِهِ.

שָׁ֠לַח וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד אֶל צָד֨וֹק אֶבְיָתָ֥ר הַכֹּהֲנִים֮ לֵאמֹר֒ דַּבְּר֞וּ זִקְנֵ֤י יְהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר לָ֤מָּה תִֽהְיוּ֙ אַֽחֲרֹנִ֔ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּית֑וֹ בָּ֥א וּדְבַר֙ כָּל יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּיתֽוֹ

صموئيل الثاني 19: 12 2Sa.19.12

أَنْتُمْ إِخْوَتِي. أَنْتُمْ عَظْمِي وَلَحْمِي. فَلِمَاذَا تَكُونُونَ آخِرِينَ فِي إِرْجَاعِ الْمَلِكِ.

אַחַ֣י;אַתֶּ֔ם אַתֶּ֑ם עַצְמִ֥י וּבְשָׂרִ֖י וְלָ֧מָּה תִהְי֛וּ אַחֲרֹנִ֖ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 22 2Sa.19.22

فَقَالَ دَاوُدُ: مَا لِي وَلَكُمْ يَا بَنِي صَرُويَةَ حَتَّى تَكُونُوا لِيَ الْيَوْمَ مُقَاوِمِينَ. آلْيَوْمَ يُقْتَلُ أَحَدٌ فِي إِسْرَائِيلَ. أَفَمَا عَلِمْتُ أَنِّي الْيَوْمَ مَلِكٌ عَلَى إِسْرَائِيلَ.

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד מַה לִּ֤י וְלָכֶם֙ בְּנֵ֣י צְרוּיָ֔ה כִּי תִֽהְיוּ לִ֥י הַיּ֖וֹם לְשָׂטָ֑ן הַיּ֗וֹם י֤וּמַת אִישׁ֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֚י;הֲל֣וֹא יָדַ֔עְתִּי כִּ֥י;אֲנִי הַיּ֖וֹם מֶ֥לֶךְ עַל יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 19: 25 2Sa.19.25

فَلَمَّا جَاءَ إِلَى أُورُشَلِيمَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: لِمَاذَا لَمْ تَذْهَبْ مَعِي يَا مَفِيبُوشَثُ.

וַיְהִ֛י;כִּי בָ֥א יְרוּשָׁלִַ֖ם לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ לָ֛מָּה לֹא הָלַ֥כְתָּ עִמִּ֖י מְפִיבֹֽשֶׁת

صموئيل الثاني 19: 28 2Sa.19.28

لأَنَّ كُلَّ بَيْتِ أَبِي لَمْ يَكُنْ إِلاَّ أُنَاسًا مَوْتَى لِسَيِّدِي الْمَلِكِ، وَقَدْ جَعَلْتَ عَبْدَكَ بَيْنَ الآكِلِينَ عَلَى مَائِدَتِكَ. فَأَيُّ حَقّ لِي بَعْدُ حَتَّى أَصْرُخَ أَيْضًا إِلَى الْمَلِكِ.

כִּי֩ כָּל בֵּ֣ית אָבִ֗י לֹ֨א הָיָ֜ה כִּ֤י;אִם אַנְשֵׁי מָ֙וֶת֙ לַאדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַתָּ֙שֶׁת֙ עַבְדְּךָ֔ בְּאֹכְלֵ֖י שֻׁלְחָנֶ֑ךָ וּמַה;יֶּשׁ צְדָקָ֔ה לִ֥י עוֹד֙ וְלִזְעֹ֥ק ע֖וֹד אֶל הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 29 2Sa.19.29

فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: لِمَاذَا تَتَكَلَّمُ بَعْدُ بِأُمُورِكَ. قَدْ قُلْتُ إِنَّكَ أَنْتَ وَصِيبَا تَقْسِمَانِ الْحَقْلَ.

וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ לָ֛מָּה תְּדַבֵּ֥ר ע֖וֹד דְּבָרֶ֑יךָ אָמַ֕רְתִּי אַתָּ֣ה וְצִיבָ֔א תַּחְלְק֖וּ הַשָּׂדֶֽה

صموئيل الثاني 19: 34 2Sa.19.34

فَقَالَ بَرْزِلاَّيُ لِلْمَلِكِ: كَمْ أَيَّامُ سِنِي حَيَاتِي حَتَّى أَصْعَدَ مَعَ الْمَلِكِ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַיֹּ֥אמֶר בַּרְזִלַּ֖י אֶל;הַמֶּ֑לֶךְ כַּמָּ֗ה יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י חַיַּ֔י כִּי אֶעֱלֶ֥ה אֶת הַמֶּ֖לֶךְ יְרוּשָׁלִָֽם

صموئيل الثاني 19: 35 2Sa.19.35

أَنَا الْيَوْمَ ابْنُ ثَمَانِينَ سَنَةً. هَلْ أُمَيِّزُ بَيْنَ الطَّيِّبِ وَالرَّدِيءِ. وَهَلْ يَسْتَطْعِمُ عَبْدُكَ بِمَا آكُلُ وَمَا أَشْرَبُ. وَهَلْ أَسْمَعُ أَيْضًا أَصْوَاتَ الْمُغَنِّينَ وَالْمُغَنِّيَاتِ. فَلِمَاذَا يَكُونُ عَبْدُكَ أَيْضًا ثِقْلاً عَلَى سَيِّدِي الْمَلِكِ.

אָנֹכִ֨י הַיּ֜וֹם בֶּן שְׁמֹנִ֣ים שָׁנָה֩ הַאֵדַ֣ע בֵּין ט֣וֹב לְרָ֗ע אִם יִטְעַ֤ם עַבְדְּךָ֙ אֲשֶׁ֤ר אֹכַל֙ אֲשֶׁ֣ר אֶשְׁתֶּ֔ה אִם אֶשְׁמַ֣ע ע֔וֹד בְּק֖וֹל שָׁרִ֣ים וְשָׁר֑וֹת וְלָמָּה֩ יִֽהְיֶ֨ה עַבְדְּךָ֥ עוֹד֙ לְמַשָּׂ֔א אֶל אֲדֹנִ֖י הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 36 2Sa.19.36

يَعْبُرُ عَبْدُكَ قَلِيلاً الأُرْدُنَّ مَعَ الْمَلِكِ. وَلِمَاذَا يُكَافِئُنِي الْمَلِكُ بِهذِهِ الْمُكَافَأَةِ.

יַעֲבֹ֧ר עַבְדְּךָ֛ כִּמְעַ֞ט הַיַּרְדֵּ֖ן אֶת הַמֶּ֑לֶךְ וְלָ֙מָּה֙ יִגְמְלֵ֣נִי הַמֶּ֔לֶךְ הַזֹּֽאת הַגְּמוּלָ֖ה

صموئيل الثاني 19: 42 2Sa.19.42

فَأَجَابَ كُلُّ رِجَالِ يَهُوذَا رِجَالَ إِسْرَائِيلَ: لأَنَّ الْمَلِكَ قَرِيبٌ إِلَيَّ، وَلِمَاذَا تَغْتَاظُ مِنْ هذَا الأَمْرِ. هَلْ أَكَلْنَا شَيْئًا مِنَ الْمَلِكِ أَوْ وَهَبَنَا هِبَةً.

וַיַּעַן֩ כָּל אִ֨ישׁ יְהוּדָ֜ה אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֗ל כִּֽי הַמֶּ֙לֶךְ֙ קָר֤וֹב אֵלַ֔י וְלָ֤מָּה;זֶּה֙ חָרָ֣ה;לְךָ֔ עַל הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֖ר הֶאָכ֤וֹל אָכַ֙לְנוּ֙ מִן הַמֶּ֔לֶךְ אִם נִשָּׂ֖א;לָֽנוּ נִשֵּׂ֥את

صموئيل الثاني 20: 19 2Sa.20.19

أَنَا مُسَالِمَةٌ أَمِينَةٌ فِي إِسْرَائِيلَ. أَنْتَ طَالِبٌ أَنْ تُمِيتَ مَدِينَةً وَأُمًّا فِي إِسْرَائِيلَ. لِمَاذَا تَبْلَعُ نَصِيبَ الرَّبِّ.

אָנֹכִ֕י שְׁלֻמֵ֖י אֱמוּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אַתָּ֣ה מְבַקֵּ֗שׁ לְהָמִ֨ית עִ֤יר וְאֵם֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל לָ֥מָּה תְבַלַּ֖ע נַחֲלַ֥ת יְהוָֽה

صموئيل الثاني 21: 3 2Sa.21.3

قَالَ دَاوُدُ لِلْجِبْعُونِيِّينَ: مَاذَا أَفْعَلُ لَكُمْ. وَبِمَاذَا أُكَفِّرُ فَتُبَارِكُوا نَصِيبَ الرَّبِّ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;הַגִּבְעֹנִ֔ים מָ֥ה אֶעֱשֶׂ֖ה לָכֶ֑ם וּבַמָּ֣ה אֲכַפֵּ֔ר וּבָרְכ֖וּ נַחֲלַ֥ת יְהוָֽה

صموئيل الثاني 21: 3 2Sa.21.3

قَالَ دَاوُدُ لِلْجِبْعُونِيِّينَ: مَاذَا أَفْعَلُ لَكُمْ. وَبِمَاذَا أُكَفِّرُ فَتُبَارِكُوا نَصِيبَ الرَّبِّ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;הַגִּבְעֹנִ֔ים מָ֥ה אֶעֱשֶׂ֖ה לָכֶ֑ם וּבַמָּ֣ה אֲכַפֵּ֔ר וּבָרְכ֖וּ נַחֲלַ֥ת יְהוָֽה

صموئيل الثاني 21: 4 2Sa.21.4

فَقَالَ لَهُ الْجِبْعُونِيُّونَ: لَيْسَ لَنَا فِضَّةٌ وَلاَ ذَهَبٌ عِنْدَ شَاوُلَ وَلاَ عِنْدَ بَيْتِهِ، وَلَيْسَ لَنَا أَنْ نُمِيتَ أَحَدًا فِي إِسْرَائِيلَ. فَقَالَ: مَهْمَا قُلْتُمْ أَفْعَلُهُ لَكُمْ.

וַיֹּ֧אמְרוּ ל֣וֹ הַגִּבְעֹנִ֗ים אֵֽין לָ֜נוּ כֶּ֤סֶף וְזָהָב֙ עִם שָׁא֣וּל וְעִם בֵּית֔וֹ וְאֵֽין לָ֥נוּ לְהָמִ֣ית אִ֖ישׁ בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֛אמֶר מָֽה אַתֶּ֥ם;אֹמְרִ֖ים אֶעֱשֶׂ֥ה לָכֶֽם

صموئيل الثاني 24: 3 2Sa.24.3

فَقَالَ يُوآبُ لِلْمَلِكِ: لِيَزِدِ الرَّبُّ إِلهُكَ الشَّعْبَ أَمْثَالَهُمْ مِئَةَ ضِعْفٍ، وَعَيْنَا سَيِّدِي الْمَلِكِ نَاظِرَتَانِ. وَلكِنْ لِمَاذَا يُسَرُّ سَيِّدِي الْمَلِكُ بِهذَا الأَمْرِ.

וַיֹּ֨אמֶר יוֹאָ֜ב אֶל;הַמֶּ֗לֶךְ וְיוֹסֵ֣ף יְהוָה֩ אֱלֹהֶ֨יךָ הָעָ֜ם כָּהֵ֤ם מֵאָ֣ה פְעָמִ֔ים וְעֵינֵ֥י אֲדֹנִֽי הַמֶּ֖לֶךְ רֹא֑וֹת לָ֥מָּה חָפֵ֖ץ וַאדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ הַזֶּֽה בַּדָּבָ֥ר

صموئيل الثاني 24: 13 2Sa.24.13

فَأَتَى جَادُ إِلَى دَاوُدَ وَأَخبَرهُ وَقَالَ لَهُ: أَتَأْتِي عَلَيْكَ سَبْعُ سِنِي جُوعٍ فِي أَرْضِكَ، أَمْ تَهْرُبُ ثَلاَثَةَ أَشْهُرٍ أَمَامَ أَعْدَائِكَ وَهُمْ يَتْبَعُونَكَ، أَمْ يَكُونُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَبَأٌ فِي أَرْضِكَ. فَالآنَ اعْرِفْ وَانْظُرْ مَاذَا أَرُدُّ جَوَابًا عَلَى مُرْسِلِي.

וַיָּבֹא גָ֥ד אֶל דָּוִ֖ד וַיַּגֶּד;ל֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֡וֹ הֲתָב֣וֹא לְךָ֣ שֶֽׁבַע שָׁנִ֣ים רָעָ֣ב בְּאַרְצֶ֡ךָ אִם נֻסְךָ֨ שְׁלֹשָׁ֣ה חֳ֠דָשִׁים לִפְנֵֽי צָרֶ֜יךָ וְה֣וּא רֹדְפֶ֗ךָ וְאִם הֱ֠יוֹת שְׁלֹ֨שֶׁת יָמִ֥ים דֶּ֙בֶר֙ בְּאַרְצֶ֔ךָ עַתָּה֙ דַּ֣ע וּרְאֵ֔ה מָה אָשִׁ֥יב דָּבָֽר שֹׁלְחִ֖י

صموئيل الثاني 24: 17 2Sa.24.17

فَكَلَّمَ دَاوُدُ الرَّبَّ عِنْدَمَا رَأَى الْمَلاَكَ الضَّارِبَ الشَّعْبَ وَقَالَ: هَا أَنَا أَخْطَأْتُ، وَأَنَا أَذْنَبْتُ، وَأَمَّا هؤُلاَءِ الْخِرَافُ فَمَاذَا فَعَلُوا. فَلْتَكُنْ يَدُكَ عَلَيَّ وَعَلَى بَيْتِ أَبِي.

וַיֹּאמֶר֩ דָּוִ֨ד יְהוָ֜ה בִּרְאֹת֣וֹ הַמַּלְאָ֣ךְ הַמַּכֶּ֣ה בָעָ֗ם וַיֹּ֙אמֶר֙ הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֤י חָטָ֙אתִי֙ וְאָנֹכִ֣י הֶעֱוֵ֔יתִי וְאֵ֥לֶּה הַצֹּ֖אן מֶ֣ה עָשׂ֑וּ תְּהִ֨י;נָ֥א יָדְךָ֛ בִּ֖י וּבְבֵ֥ית אָבִֽי

الملوك الأول 1: 16 1Ki.1.16

فَخَرَّتْ بَثْشَبَعُ وَسَجَدَتْ لِلْمَلِكِ، فَقَالَ الْمَلِكُ: مَا لَكِ.

וַתִּקֹּ֣ד בַּת;שֶׁ֔בַע וַתִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ מַה לָּֽךְ

الملوك الأول 2: 22 1Ki.2.22

فَأَجَابَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ وَقَالَ لأُمِّهِ: وَلِمَاذَا أَنْتِ تَسْأَلِينَ أَبِيشَجَ الشُّونَمِيَّةَ لأَدُونِيَّا. فَاسْأَلِي لَهُ الْمُلْكَ لأَنَّهُ أَخِي الأَكْبَرُ مِنِّي. لَهُ وَلأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنِ وَلِيُوآبَ ابْنِ صَرُويَةَ.

וַיַּעַן֩ הַמֶּ֨לֶךְ שְׁלֹמֹ֜ה וַיֹּ֣אמֶר לְאִמּ֗וֹ וְלָמָה֩ אַ֨תְּ שֹׁאֶ֜לֶת אֲבִישַׁ֤ג הַשֻּׁנַמִּית֙ לַאֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ וְשַֽׁאֲלִי לוֹ֙ הַמְּלוּכָ֔ה כִּ֛י;ה֥וּא אָחִ֖י הַגָּד֣וֹל מִמֶּ֑נִּי וְלוֹ֙ וּלְאֶבְיָתָ֣ר הַכֹּהֵ֔ן וּלְיוֹאָ֖ב בֶּן צְרוּיָֽה

الملوك الأول 3: 5 1Ki.3.5

فِي جِبْعُونَ تَرَاءَى الرَّبُّ لِسُلَيْمَانَ فِي حُلْمٍ لَيْلاً، وَقَالَ اللهُ: اسْأَلْ مَاذَا أُعْطِيكَ.

בְּגִבְע֗וֹן נִרְאָ֧ה יְהֹוָ֛ה אֶל;שְׁלֹמֹ֖ה בַּחֲל֣וֹם הַלָּ֑יְלָה וַיֹּ֣אמֶר אֱלֹהִ֔ים שְׁאַ֖ל מָ֥ה אֶתֶּן;לָֽךְ

الملوك الأول 9: 13 1Ki.9.13

فَقَالَ: مَا هذِهِ الْمُدُنُ الَّتِي أَعْطَيْتَنِي يَا أَخِي. وَدَعَاهَا أَرْضَ كَابُولَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

וַיֹּ֕אמֶר מָ֚ה הָאֵ֔לֶּה הֶעָרִ֣ים אֲשֶׁר נָתַ֥תָּה;לִּ֖י אָחִ֑י וַיִּקְרָ֤א;לָהֶם֙ אֶ֣רֶץ כָּב֔וּל עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (724 آية)