מָה (H4100) - mâh | معجم سترونغ العبري

ثُمَّ قَالَ: لِمَاذَا سَيِّدِي يَسْعَى وَرَاءَ عَبْدِهِ. لأَنِّي مَاذَا عَمِلْتُ وَأَيُّ شَرّ بِيَدِي.

וַיֹּ֕אמֶר לָ֥מָּה;זֶּ֛ה אֲדֹנִ֥י רֹדֵ֖ף אַחֲרֵ֣י עַבְדּ֑וֹ כִּ֚י מֶ֣ה עָשִׂ֔יתִי וּמַה רָעָֽה בְּיָדִ֖י

فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: إِنْ كُنْتُ قَدْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ، فَلْيُعْطُونِي مَكَانًا فِي إِحْدَى قُرَى الْحَقْلِ فَأَسْكُنَ هُنَاكَ. وَلِمَاذَا يَسْكُنُ عَبْدُكَ فِي مَدِينَةِ الْمَمْلَكَةِ مَعَكَ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אָכִ֗ישׁ אִם;נָא֩ מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ יִתְּנוּ;לִ֣י מָק֗וֹם בְּאַחַ֛ת עָרֵ֥י הַשָּׂדֶ֖ה וְאֵ֣שְׁבָה שָּׁ֑ם וְלָ֨מָּה יֵשֵׁ֧ב עַבְדְּךָ֛ בְּעִ֥יר הַמַּמְלָכָ֖ה עִמָּֽךְ

صموئيل الأول 28: 9 1Sa.28.9

فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: هُوَذَا أَنْتَ تَعْلَمُ مَا فَعَلَ شَاوُلُ، كَيْفَ قَطَعَ أَصْحَابَ الْجَانِّ وَالتَّوَابعِ مِنَ الأَرْضِ. فَلِمَاذَا تَضَعُ شَرَكًا لِنَفْسِي لِتُمِيتَهَا.

וַתֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הָֽאִשָּׁ֜ה הִנֵּ֨ה אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֲשֶׁר עָשָׂ֣ה שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הִכְרִ֛ית הָאֹב֥וֹת הַיִּדְּעֹנִ֖י מִן הָאָ֑רֶץ וְלָמָ֥ה מִתְנַקֵּ֥שׁ בְּנַפְשִׁ֖י לַהֲמִיתֵֽנִי

صموئيل الأول 28: 12 1Sa.28.12

فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ صَمُوئِيلَ صَرَخَتْ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ، وَكَلَّمَتِ الْمَرْأةُ شَاوُلُ قَائِلةً: لِمَاذَا خَدَعْتَنِي وَأَنْتَ شَاوُلُ.

וַתֵּ֤רֶא הָֽאִשָּׁה֙ שְׁמוּאֵ֔ל וַתִּזְעַ֖ק בְּק֣וֹל גָּד֑וֹל וַתֹּאמֶר֩ הָאִשָּׁ֨ה שָׁא֧וּל לֵאמֹ֛ר לָ֥מָּה רִמִּיתָ֖נִי וְאַתָּ֥ה שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 28: 14 1Sa.28.14

فَقَالَ لَهَا: مَا هِيَ صُورَتُهُ. فَقَالَتْ: رَجُلٌ شَيْخٌ صَاعِدٌ وَهُوَ مُغَطًّى بِجُبَّةٍ. فَعَلِمَ شَاوُلُ أَنَّهُ صَمُوئِيلُ، فَخَرَّ عَلَى وَجْهِهِ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.

וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מַֽה תָּאֳר֔וֹ וַתֹּ֗אמֶר אִ֤ישׁ זָקֵן֙ עֹלֶ֔ה וְה֥וּא עֹטֶ֖ה מְעִ֑יל וַיֵּ֤דַע שָׁאוּל֙ כִּֽי;ה֔וּא שְׁמוּאֵ֣ל וַיִּקֹּ֥ד אַפַּ֛יִם אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ

صموئيل الأول 28: 15 1Sa.28.15

فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِشَاوُلَ: لِمَاذَا أَقْلَقْتَنِي بِإِصْعَادِكَ إِيَّايَ. فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ ضَاقَ بِي الأَمْرُ جِدًّا. اَلْفِلِسْطِينِيُّونَ يُحَارِبُونَنِي، وَالرَّبُّ فَارَقَنِي وَلَمْ يَعُدْ يُجِيبُنِي لاَ بِالأَنْبِيَاءِ وَلاَ بِالأَحْلاَمِ. فَدَعَوْتُكَ لِكَيْ تُعْلِمَنِي مَاذَا أَصْنَعُ.

וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;שָׁא֔וּל לָ֥מָּה הִרְגַּזְתַּ֖נִי לְהַעֲל֣וֹת אֹתִ֑י וַיֹּ֣אמֶר שָׁ֠אוּל צַר;לִ֨י מְאֹ֜ד וּפְלִשְׁתִּ֣ים נִלְחָמִ֣ים;בִּ֗י וֵֽאלֹהִ֞ים סָ֤ר;מֵֽעָלַי֙ וְלֹֽא ע֗וֹד עָנָ֣נִי גַּ֤ם בְּיַֽד;הַנְּבִיאִם֙ גַּם בַּ֣חֲלֹמ֔וֹת וָאֶקְרָאֶ֣ה;לְךָ֔ לְהוֹדִיעֵ֖נִי מָ֥ה אֶעֱשֶֽׂה

صموئيل الأول 28: 15 1Sa.28.15

فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِشَاوُلَ: لِمَاذَا أَقْلَقْتَنِي بِإِصْعَادِكَ إِيَّايَ. فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ ضَاقَ بِي الأَمْرُ جِدًّا. اَلْفِلِسْطِينِيُّونَ يُحَارِبُونَنِي، وَالرَّبُّ فَارَقَنِي وَلَمْ يَعُدْ يُجِيبُنِي لاَ بِالأَنْبِيَاءِ وَلاَ بِالأَحْلاَمِ. فَدَعَوْتُكَ لِكَيْ تُعْلِمَنِي مَاذَا أَصْنَعُ.

וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;שָׁא֔וּל לָ֥מָּה הִרְגַּזְתַּ֖נִי לְהַעֲל֣וֹת אֹתִ֑י וַיֹּ֣אמֶר שָׁ֠אוּל צַר;לִ֨י מְאֹ֜ד וּפְלִשְׁתִּ֣ים נִלְחָמִ֣ים;בִּ֗י וֵֽאלֹהִ֞ים סָ֤ר;מֵֽעָלַי֙ וְלֹֽא ע֗וֹד עָנָ֣נִי גַּ֤ם בְּיַֽד;הַנְּבִיאִם֙ גַּם בַּ֣חֲלֹמ֔וֹת וָאֶקְרָאֶ֣ה;לְךָ֔ לְהוֹדִיעֵ֖נִי מָ֥ה אֶעֱשֶֽׂה

صموئيل الأول 28: 16 1Sa.28.16

فَقَالَ صَمُوئِيلُ: وَلِمَاذَا تَسْأَلُنِي وَالرَّبُّ قَدْ فَارَقَكَ وَصَارَ عَدُوَّكَ.

וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל וְלָ֖מָּה תִּשְׁאָלֵ֑נִי וַיהוָ֛ה מֵעָלֶ֖יךָ סָ֥ר וַיְהִ֥י עָרֶֽךָ

صموئيل الأول 29: 3 1Sa.29.3

فَقَالَ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: مَا هؤُلاَءِ الْعِبْرَانِيُّونَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِرُؤَسَاءِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَلَيْسَ هذَا دَاوُدَ عَبْدَ شَاوُلَ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ الَّذِي كَانَ مَعِي هذِهِ الأَيَّامَ أَوْ هذِهِ السِّنِينَ، وَلَمْ أَجِدْ فِيهِ شَيْئًا مِنْ يَوْمِ نُزُولِهِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ..

וַיֹּֽאמְרוּ֙ שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים מָ֖ה הָאֵ֑לֶּה הָעִבְרִ֣ים וַיֹּ֨אמֶר אָכִ֜ישׁ אֶל;שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים הֲלֽוֹא זֶ֨ה דָוִ֜ד עֶ֣בֶד שָׁא֣וּל מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה אִתִּי֙ זֶ֤ה יָמִים֙ אוֹ זֶ֣ה שָׁנִ֔ים וְלֹֽא מָצָ֤אתִי בוֹ֙ מְא֔וּמָה מִיּ֥וֹם נָפְל֖וֹ עַד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

صموئيل الأول 29: 4 1Sa.29.4

وَسَخِطَ عَلَيْهِ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَقَالَ لَهُ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَرْجعِ الرَّجُلَ فَيَرْجعَ إِلَى مَوْضِعِهِ الَّذِي عَيَّنْتَ لَهُ، وَلاَ يَنْزِلَ مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ، وَلاَ يَكُونَ لَنَا عَدُوًّا فِي الْحَرْبِ. فَبِمَاذَا يُرْضِي هذَا سَيِّدَهُ. أَلَيْسَ بِرُؤُوسِ أُولئِكَ الرِّجَالِ.

וַיִּקְצְפ֨וּ עָלָ֜יו שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים וַיֹּ֣אמְרוּ לוֹ֩ שָׂרֵ֨י פְלִשְׁתִּ֜ים הָשֵׁ֣ב הָאִ֗ישׁ וְיָשֹׁב֙ אֶל מְקוֹמוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר;שָׁ֔ם הִפְקַדְתּ֣וֹ וְלֹֽא יֵרֵ֤ד עִמָּ֙נוּ֙ בַּמִּלְחָמָ֔ה וְלֹא יִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לְשָׂטָ֖ן בַּמִּלְחָמָ֑ה וּבַמֶּ֗ה יִתְרַצֶּ֥ה זֶה֙ אֲדֹנָ֔יו הֲל֕וֹא בְּרָאשֵׁ֖י הָהֵֽם הָאֲנָשִׁ֥ים

صموئيل الأول 29: 8 1Sa.29.8

فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: فَمَاذَا عَمِلْتُ. وَمَاذَا وَجَدْتَ فِي عَبْدِكَ مِنْ يَوْمِ صِرْتُ أَمَامَكَ إِلَى الْيَوْمِ حَتَّى لاَ آتِيَ وَأُحَارِبَ أَعْدَاءَ سَيِّدِي الْمَلِكِ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אָכִ֗ישׁ כִּ֣י;מֶ֤ה עָשִׂ֙יתִי֙ וּמַה מָּצָ֣אתָ בְעַבְדְּךָ֔ מִיּוֹם֙ הָיִ֣יתִי לְפָנֶ֔יךָ עַ֖ד הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה כִּ֣י לֹ֤א אָבוֹא֙ וְנִלְחַ֔מְתִּי בְּאֹיְבֵ֖י אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 1: 4 2Sa.1.4

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: كَيْفَ كَانَ الأَمْرُ. أَخْبِرْنِي. فَقَالَ: إِنَّ الشَّعْبَ قَدْ هَرَبَ مِنَ الْقِتَالِ، وَسَقَطَ أَيْضًا كَثِيرُونَ مِنَ الشَّعْبِ وَمَاتُوا، وَمَاتَ شَاوُلُ وَيُونَاثَانُ ابْنُهُ أَيْضًا.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֥יו דָּוִ֛ד מֶה הָיָ֥ה הַדָּבָ֖ר הַגֶּד;נָ֣א;לִ֑י וַ֠יֹּאמֶר אֲשֶׁר הָעָ֜ם נָ֨ס מִן הַמִּלְחָמָ֗ה נָפַ֤ל וְגַם הַרְבֵּ֞ה מִן הָעָם֙ וַיָּמֻ֔תוּ מֵֽתוּ שָׁא֛וּל וִיהוֹנָתָ֥ן בְּנ֖וֹ וְגַ֗ם

صموئيل الثاني 2: 22 2Sa.2.22

ثُمَّ عَادَ أَبْنَيْرُ وَقَالَ لِعَسَائِيلَ: مِلْ مِنْ وَرَائِي. لِمَاذَا أَضْرِبُكَ إِلَى الأَرْضِ. فَكَيْفَ أَرْفَعُ وَجْهِي لَدَى يُوآبَ أَخِيكَ.

וַיֹּ֧סֶף;ע֣וֹד אַבְנֵ֗ר לֵאמֹר֙ אֶל;עֲשָׂהאֵ֔ל ס֥וּר;לְךָ֖ מֵאַֽחֲרָ֑י לָ֤מָּה אַכֶּ֙כָּה֙ אַ֔רְצָה וְאֵיךְ֙ אֶשָּׂ֣א פָנַ֔י אֶל יוֹאָ֖ב אָחִֽיךָ

صموئيل الثاني 3: 24 2Sa.3.24

فَدَخَلَ يُوآبُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالَ: مَاذَا فَعَلْتَ. هُوَذَا قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ إِلَيْكَ. لِمَاذَا أَرْسَلْتَهُ فَذَهَبَ.

וַיָּבֹ֤א יוֹאָב֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֖אמֶר לָמָּה;זֶּ֥ה עָשִׂ֑יתָה הִנֵּה בָ֤א אַבְנֵר֙ אֵלֶ֔יךָ מֶ֣ה שִׁלַּחְתּ֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ;הָלֽוֹךְ

صموئيل الثاني 3: 24 2Sa.3.24

فَدَخَلَ يُوآبُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالَ: مَاذَا فَعَلْتَ. هُوَذَا قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ إِلَيْكَ. لِمَاذَا أَرْسَلْتَهُ فَذَهَبَ.

וַיָּבֹ֤א יוֹאָב֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֖אמֶר לָמָּה;זֶּ֥ה עָשִׂ֑יתָה הִנֵּה בָ֤א אַבְנֵר֙ אֵלֶ֔יךָ מֶ֣ה שִׁלַּחְתּ֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ;הָלֽוֹךְ

صموئيل الثاني 6: 20 2Sa.6.20

وَرَجَعَ دَاوُدُ لِيُبَارِكَ بَيْتَهُ. فَخَرَجَتْ مِيكَالُ بِنْتُ شَاوُلَ لاسْتِقْبَالِ دَاوُدَ، وَقَالَتْ: مَا كَانَ أَكْرَمَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ الْيَوْمَ، حَيْثُ تَكَشَّفَ الْيَوْمَ فِي أَعْيُنِ إِمَاءِ عَبِيدِهِ كَمَا يَتَكَشَّفُ أَحَدُ السُّفَهَاءِ.

וַיָּ֥שָׁב דָּוִ֖ד לְבָרֵ֣ךְ בֵּית֑וֹ וַתֵּצֵ֞א מִיכַ֤ל בַּת שָׁאוּל֙ לִקְרַ֣את דָּוִ֔ד וַתֹּ֗אמֶר מַה נִּכְבַּ֨ד מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל הַיּ֜וֹם אֲשֶׁ֨ר נִגְלָ֤ה הַיּוֹם֙ לְעֵינֵ֨י אַמְה֣וֹת עֲבָדָ֔יו כְּהִגָּל֥וֹת;נִגְל֖וֹת אַחַ֥ד הָרֵקִֽים

صموئيل الثاني 7: 7 2Sa.7.7

فِي كُلِّ مَا سِرْتُ مَعَ جَمِيعِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، هَلْ تَكَلَّمْتُ بِكَلِمَةٍ إِلَى أَحَدِ قُضَاةِ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ أَمَرْتُهُمْ أَنْ يَرْعَوْا شَعْبِي إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: لِمَاذَا لَمْ تَبْنُوا لِي بَيْتًا مِنَ الأَرْزِ.

בְּכֹ֥ל אֲשֶֽׁר הִתְהַלַּכְתִּי֮ בְּכָל בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ דִּבַּ֗רְתִּי הֲדָבָ֣ר אֶת אַחַד֙ שִׁבְטֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֗יתִי לִרְע֛וֹת עַמִּ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר לָ֛מָּה לֹֽא בְנִיתֶ֥ם לִ֖י בֵּ֥ית אֲרָזִֽים

صموئيل الثاني 7: 20 2Sa.7.20

وَبِمَاذَا يَعُودُ دَاوُدُ يُكَلِّمُكَ وَأَنْتَ قَدْ عَرَفْتَ عَبْدَكَ يَا سَيِّدِي الرَّبَّ.

וּמַה יּוֹסִ֥יף;ע֖וֹד דָּוִ֛ד לְדַבֵּ֣ר;אֵלֶ֑יךָ וְאַתָּ֛ה יָדַ֥עְתָּ עַבְדְּךָ֖ אֲדֹנָ֥י יְהוִֽה

صموئيل الثاني 9: 8 2Sa.9.8

فَسَجَدَ وَقَالَ: مَنْ هُوَ عَبْدُكَ حَتَّى تَلْتَفِتَ إِلَى كَلْبٍ مَيِّتٍ مِثْلِي..

וַיִּשְׁתַּ֕חוּ וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣ה עַבְדֶּ֑ךָ כִּ֣י פָנִ֔יתָ אֶל הַכֶּ֥לֶב הַמֵּ֖ת כָּמֽוֹנִי

صموئيل الثاني 11: 21 2Sa.11.21

مَنْ قَتَلَ أَبِيمَالِكَ بْنَ يَرُبُّوشَثَ. أَلَمْ تَرْمِهِ امْرَأَةٌ بِقِطْعَةِ رَحًى مِنْ عَلَى السُّورِ فَمَاتَ فِي تَابَاصَ. لِمَاذَا دَنَوْتُمْ مِنَ السُّورِ. فَقُلْ: قَدْ مَاتَ عَبْدُكَ أُورِيَّا الْحِثِّيُّ

מִֽי הִכָּ֞ה אֲבִימֶ֣לֶךְ בֶּן יְרֻבֶּ֗שֶׁת הֲלֽוֹא הִשְׁלִ֣יכָה;עָלָיו֩ אִשָּׁ֡ה פֶּ֨לַח רֶ֜כֶב מֵעַ֤ל הַֽחוֹמָה֙ וַיָּ֣מָת בְּתֵבֵ֔ץ לָ֥מָּה נִגַּשְׁתֶּ֖ם אֶל הַֽחוֹמָ֑ה וְאָ֣מַרְתָּ֔ גַּ֗ם מֵֽת עַבְדְּךָ֛ אוּרִיָּ֥ה הַחִתִּ֖י

صموئيل الثاني 12: 21 2Sa.12.21

فَقَالَ لَهُ عَبِيدُهُ: مَا هذَا الأَمْرُ الَّذِي فَعَلْتَ. لَمَّا كَانَ الْوَلَدُ حَيًّا صُمْتَ وَبَكَيْتَ، وَلَمَّا مَاتَ الْوَلَدُ قُمْتَ وَأَكَلْتَ خُبْزًا.

וַיֹּאמְר֤וּ אֵלָ֔יו עֲבָדָיו֙ מָֽה הַזֶּ֖ה הַדָּבָ֥ר אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֑יתָה בַּעֲב֞וּר הַיֶּ֤לֶד חַי֙ צַ֣מְתָּ וַתֵּ֔בְךְּ וְכַֽאֲשֶׁר֙ מֵ֣ת הַיֶּ֔לֶד קַ֖מְתָּ וַתֹּ֥אכַל לָֽחֶם

صموئيل الثاني 12: 23 2Sa.12.23

وَالآنَ قَدْ مَاتَ، فَلِمَاذَا أَصُومُ. هَلْ أَقْدِرُ أَنْ أَرُدَّهُ بَعْدُ. أَنَا ذَاهِبٌ إِلَيْهِ وَأَمَّا هُوَ فَلاَ يَرْجعُ إِلَيَّ.

וְעַתָּ֣ה מֵ֗ת לָ֤מָּה;זֶּה֙ אֲנִ֣י;צָ֔ם הַאוּכַ֥ל לַהֲשִׁיב֖וֹ ע֑וֹד אֲנִי֙ הֹלֵ֣ךְ אֵלָ֔יו וְה֖וּא לֹֽא יָשׁ֥וּב אֵלָֽי

صموئيل الثاني 13: 26 2Sa.13.26

فَقَالَ أَبْشَالُومُ: إِذًا أَخِي أَمْنُونَ يَذْهَبْ مَعَنَا. فَقَالَ الْمَلِكُ: لِمَاذَا يَذْهَبُ مَعَكَ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אַבְשָׁל֔וֹם וָלֹ֕א אָחִ֑י אַמְנ֣וֹן יֵֽלֶךְ;נָ֥א אִתָּ֖נוּ וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ לָ֥מָּה יֵלֵ֖ךְ עִמָּֽךְ

صموئيل الثاني 14: 5 2Sa.14.5

فَقَالَ لَهَا الْمَلِكُ: مَا بَالُكِ. فَقَالَتْ: إِنِّي امْرَأَةٌ أَرْمَلَةٌ. قَدْ مَاتَ رَجُلِي.

וַיֹּֽאמֶר לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר אָ֖נִי אִשָּֽׁה אַלְמָנָ֥ה וַיָּ֥מָת אִישִֽׁי

صموئيل الثاني 14: 13 2Sa.14.13

فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ: وَلِمَاذَا افْتَكَرْتَ بِمِثْلِ هذَا الأَمْرِ عَلَى شَعْبِ اللهِ. وَيَتَكَلَّمُ الْمَلِكُ بِهذَا الْكَلاَمِ كَمُذْنِبٍ بِمَا أَنَّ الْمَلِكَ لاَ يَرُدُّ مَنْفِيَّهُ.

וַתֹּ֙אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה וְלָ֧מָּה חָשַׁ֛בְתָּה כָּזֹ֖את עַל עַ֣ם אֱלֹהִ֑ים וּמִדַּבֵּ֨ר הַמֶּ֜לֶךְ הַזֶּה֙ הַדָּבָ֤ר כְּאָשֵׁ֔ם לְבִלְתִּ֛י הַמֶּ֖לֶךְ הָשִׁ֥יב נִדְּחֽוֹ

صموئيل الثاني 14: 31 2Sa.14.31

فَقَامَ يُوآبُ وَجَاءَ إِلَى أَبْشَالُومَ إِلَى الْبَيْتِ وَقَالَ لَهُ: لِمَاذَا أَحْرَقَ عَبِيدُكَ حَقْلَتِي بِالنَّارِ.

וַיָּ֣קָם יוֹאָ֔ב וַיָּבֹ֥א אֶל אַבְשָׁל֖וֹם הַבָּ֑יְתָה וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו לָ֣מָּה הִצִּ֧יתוּ עֲבָדֶ֛ךָ הַחֶלְקָ֥ה;לִ֖י בָּאֵֽשׁ

صموئيل الثاني 14: 32 2Sa.14.32

فَقَالَ أَبْشَالُومُ لِيُوآبَ: هأَنَذَا قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ قَائِلاً: تَعَالَ إِلَى هُنَا فَأُرْسِلَكَ إِلَى الْمَلِكِ تَقُولُ: لِمَاذَا جِئْتُ مِنْ جَشُورَ. خَيْرٌ لِي لَوْ كُنْتُ بَاقِيًا هُنَاكَ. فَالآنَ إِنِّي أَرَى وَجْهَ الْمَلِكِ، وَإِنْ وُجِدَ فِيَّ إِثْمٌ فَلْيَقْتُلْنِي.

וַיֹּ֣אמֶר אַבְשָׁל֣וֹם אֶל;יוֹאָ֡ב הִנֵּ֣ה שָׁלַ֣חְתִּי אֵלֶ֣יךָ לֵאמֹ֡ר בֹּ֣א הֵ֠נָּה וְאֶשְׁלְחָה֩;אֹתְךָ֨ אֶל הַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר לָ֤מָּה בָּ֙אתִי֙ מִגְּשׁ֔וּר ט֥וֹב לִ֖י אֲנִי עֹ֣ד שָׁ֑ם וְעַתָּ֗ה אֶרְאֶה֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֥י עָוֹ֖ן וֶהֱמִתָֽנִי

صموئيل الثاني 15: 19 2Sa.15.19

فَقَالَ الْمَلِكُ لإِتَّايَ الْجَتِّيِّ: لِمَاذَا تَذْهَبُ أَنْتَ أَيْضًا مَعَنَا. اِرْجعْ وَأَقِمْ مَعَ الْمَلِكِ لأَنَّكَ غَرِيبٌ وَمَنْفِيٌّ أَيْضًا مِنْ وَطَنِكَ.

וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֶל;אִתַּ֣י הַגִּתִּ֔י לָ֧מָּה תֵלֵ֛ךְ אַתָּ֖ה גַּם אִתָּ֑נוּ שׁ֣וּב וְשֵׁ֤ב עִם הַמֶּ֙לֶךְ֙ כִּֽי;אַ֔תָּה נָכְרִ֣י אַתָּ֖ה;גֹּלֶ֥ה וְגַם לִמְקוֹמֶֽךָ

صموئيل الثاني 16: 2 2Sa.16.2

فَقَالَ الْمَلِكُ لِصِيبَا: مَا لَكَ وَهذِهِ. فَقَالَ صِيبَا: الْحِمَارَانِ لِبَيْتِ الْمَلِكِ لِلرُّكُوبِ، وَالْخُبْزُ وَالتِّينُ لِلْغِلْمَانِ لِيَأْكُلُوا، وَالْخَمْرُ لِيَشْرَبَهُ مَنْ أَعْيَا فِي الْبَرِّيَّةِ.

וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל;צִיבָ֖א מָה לָּ֑ךְ אֵ֣לֶּה וַיֹּ֣אמֶר צִ֠יבָא הַחֲמוֹרִ֨ים לְבֵית הַמֶּ֜לֶךְ לִרְכֹּ֗ב וְהַלֶּ֤חֶם וְהַקַּ֙יִץ֙ הַנְּעָרִ֔ים לֶאֱכ֣וֹל וְהַיַּ֕יִן לִשְׁתּ֥וֹת הַיָּעֵ֖ף בַּמִּדְבָּֽר

صموئيل الثاني 16: 9 2Sa.16.9

فَقَالَ أَبِيشَايُ ابْنُ صَرُويَةَ. لِلْمَلِكِ: لِمَاذَا يَسُبُّ هذَا الْكَلْبُ الْمَيْتُ سَيِّدِي الْمَلِكَ. دَعْنِي أَعْبُرْ فَأَقْطَعَ رَأْسَهُ.

וַיֹּ֨אמֶר אֲבִישַׁ֤י בֶּן צְרוּיָה֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ לָ֣מָּה יְקַלֵּ֞ל הַזֶּ֔ה הַכֶּ֤לֶב הַמֵּת֙ אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֑לֶךְ אֶעְבְּרָה;נָּ֖א וְאָסִ֥ירָה רֹאשֽׁוֹ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (724 آية)