מָה (H4100) - mâh | معجم سترونغ العبري

هكَذَا يَقُولُ سِنْحَارِيبُ مَلِكُ أَشُّورَ: عَلَى مَاذَا تَتَّكِلُونَ وَتُقِيمُونَ فِي الْحِصَارِ فِي أُورُشَلِيمَ.

כֹּ֣ה אָמַ֔ר סַנְחֵרִ֖יב מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֑וּר עַל מָה֙ אַתֶּ֣ם;בֹּטְחִ֔ים וְיֹשְׁבִ֥ים בְּמָצ֖וֹר בִּירוּשָׁלִָֽם

أَمَا تَعْلَمُونَ مَا فَعَلْتُهُ أَنَا وَآبَائِي بِجَمِيعِ شُعُوبِ الأَرَاضِي. فَهَلْ قَدِرَتْ آلِهَةُ أُمَمِ الأَرَاضِي أَنْ تُنْقِذَ أَرْضَهَا مِنْ يَدِي.

הֲלֹ֣א תֵדְע֗וּ מֶ֤ה עָשִׂ֙יתִי֙ אֲנִ֣י וַאֲבוֹתַ֔י לְכֹ֖ל עַמֵּ֣י הָאֲרָצ֑וֹת הֲיָכ֣וֹל;יָֽכְל֗וּ אֱלֹהֵי֙ גּוֹיֵ֣ הָאֲרָצ֔וֹת לְהַצִּ֥יל אַרְצָ֖ם מִיָּדִֽי

أخبار الأيام الثاني 35: 21 2Ch.35.21

فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رُسُلاً يَقُولُ: مَا لِي وَلَكَ يَا مَلِكَ يَهُوذَا. لَسْتُ عَلَيْكَ أَنْتَ الْيَوْمَ، وَلكِنْ عَلَى بَيْتِ حَرْبِي، وَاللهُ أَمَرَ بِإِسْرَاعِي. فَكُفَّ عَنِ اللهِ الَّذِي مَعِي فَلاَ يُهْلِكَكَ.

וַיִּשְׁלַ֣ח אֵלָ֣יו מַלְאָכִ֣ים לֵאמֹר֩ מַה לִּ֨י וָלָ֜ךְ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֗ה לֹא עָלֶ֨יךָ אַתָּ֤ה הַיּוֹם֙ כִּ֚י אֶל בֵּ֣ית מִלְחַמְתִּ֔י וֵאלֹהִ֖ים אָמַ֣ר לְבַֽהֲלֵ֑נִי חֲדַל מֵאֱלֹהִ֥ים אֲשֶׁר עִמִּ֖י וְאַל יַשְׁחִיתֶֽךָ

عزرا 9: 10 Ezr.9.10

وَالآنَ، فَمَاذَا نَقُولُ يَا إِلهَنَا بَعْدَ هذَا. لأَنَّنَا قَدْ تَرَكْنَا وَصَايَاكَ

וְעַתָּ֛ה מַה נֹּאמַ֥ר אֱלֹהֵ֖ינוּ אַֽחֲרֵי זֹ֑את כִּ֥י עָזַ֖בְנוּ מִצְוֹתֶֽיךָ

نحميا 2: 12 Neh.2.12

ثُمَّ قُمْتُ لَيْلاً أَنَا وَرِجَالٌ قَلِيلُونَ مَعِي، وَلَمْ أُخْبِرْ أَحَدًا بِمَا جَعَلَهُ إِلهِي فِي قَلْبِي لأَعْمَلَهُ فِي أُورُشَلِيمَ. وَلَمْ يَكُنْ مَعِي بَهِيمَةٌ إِلاَّ الْبَهِيمَةُ الَّتِي كُنْتُ رَاكِبَهَا.

וָאָק֣וּם לַ֗יְלָה אֲנִי֮ וַאֲנָשִׁ֣ים מְעַט֮ עִמִּי֒ וְלֹא הִגַּ֣דְתִּי לְאָדָ֔ם מָ֗ה נֹתֵ֣ן אֱלֹהַי֙ אֶל לִבִּ֔י לַעֲשׂ֖וֹת לִירוּשָׁלִָ֑ם אֵ֣ין עִמִּ֔י וּבְהֵמָה֙ כִּ֚י;אִם הַבְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י רֹכֵ֥ב;בָּֽהּ

نحميا 2: 16 Neh.2.16

وَلَمْ يَعْرِفِ الْوُلاَةُ إِلَى أَيْنَ ذَهَبْتُ، وَلاَ مَا أَنَا عَامِلٌ، وَلَمْ أُخْبِرْ إِلَى ذلِكَ الْوَقْتِ الْيَهُودَ وَالْكَهَنَةَ وَالأَشْرَافَ وَالْوُلاَةَ وَبَاقِي عَامِلِي الْعَمَلِ.

לֹ֤א יָדְעוּ֙ וְהַסְּגָנִ֗ים אָ֣נָה הָלַ֔כְתִּי וּמָ֖ה אֲנִ֣י עֹשֶׂ֑ה לֹ֥א הִגַּֽדְתִּי עַד כֵּ֖ן וְלַיְּהוּדִ֨ים וְלַכֹּהֲנִ֜ים וְלַחֹרִ֣ים וְלַסְּגָנִ֗ים וּלְיֶ֙תֶר֙ עֹשֵׂ֣ה הַמְּלָאכָ֔ה

نحميا 2: 19 Neh.2.19

وَلَمَّا سَمِعَ سَنْبَلَّطُ الْحُورُونِيُّ وَطُوبِيَّا الْعَبْدُ الْعَمُّونِيُّ وَجَشَمٌ الْعَرَبِيُّ هَزَأُوا بِنَا وَاحْتَقَرُونَا، وَقَالُوا: مَا هذَا الأَمْرُ الَّذِي أَنْتُمْ عَامِلُونَ. أَعَلَى الْمَلِكِ تَتَمَرَّدُونَ..

וַיִּשְׁמַע֩ סַנְבַלַּ֨ט הַחֹרֹנִ֜י וְטֹבִיָּ֣ה הָעֶ֣בֶד הָֽעַמּוֹנִ֗י וְגֶ֙שֶׁם֙ הָֽעַרְבִ֔י וַיַּלְעִ֣גוּ לָ֔נוּ וַיִּבְז֖וּ;עָלֵ֑ינוּ וַיֹּאמְר֗וּ מָֽה הַזֶּה֙ הַדָּבָ֤ר אֲשֶׁ֣ר אַתֶּ֣ם עֹשִׂ֔ים הַעַ֥ל הַמֶּ֖לֶךְ אַתֶּ֥ם;מֹרְדִֽים

نحميا 4: 2 Neh.4.2

وَتَكَلَّمَ أَمَامَ إِخْوَتِهِ وَجَيْشِ السَّامِرَةِ وَقَالَ: مَاذَا يَعْمَلُ الْيَهُودُ الضُّعَفَاءُ. هَلْ يَتْرُكُونَهُمْ. هَلْ يَذْبَحُونَ. هَلْ يُكْمِلُونَ فِي يَوْمٍ. هَلْ يُحْيُونَ الْحِجَارَةَ مِنْ كُوَمِ التُّرَابِ وَهِيَ مُحْرَقَةٌ.

וַיֹּ֣אמֶר לִפְנֵ֣י אֶחָ֗יו וְחֵיל֙ שֹֽׁמְר֔וֹן וַיֹּ֕אמֶר מָ֛ה עֹשִׂ֑ים הַיְּהוּדִ֥ים הָאֲמֵלָלִ֖ים הֲיַעַזְב֨וּ;לָהֶ֤ם הֲיִזְבָּ֙חוּ֙ הַיְכַלּ֣וּ בַיּ֔וֹם הַיְחַיּ֧וּ הָאֲבָנִ֛ים מֵעֲרֵמ֥וֹת הֶעָפָ֖ר וְהֵ֥מָּה שְׂרוּפֽוֹת

نحميا 6: 3 Neh.6.3

فَأَرْسَلْتُ إِلَيْهِمَا رُسُلاً قَائِلاً: إِنِّي أَنَا عَامِلٌ عَمَلاً عَظِيمًا فَلاَ أَقْدُِرُ أَنْ أَنْزِلَ. لِمَاذَا يَبْطُلُ الْعَمَلُ بَيْنَمَا أَتْرُكُهُ وَأَنْزِلُ إِلَيْكُمَا.

וָאֶשְׁלְחָ֨ה עֲלֵיהֶ֤ם מַלְאָכִים֙ לֵאמֹ֔ר אֲנִ֣י עֹשֶׂ֔ה מְלָאכָ֤ה גְדוֹלָה֙ וְלֹ֥א אוּכַ֖ל לָרֶ֑דֶת לָ֣מָּה תִשְׁבַּ֤ת הַמְּלָאכָה֙ כַּאֲשֶׁ֣ר אַרְפֶּ֔הָ וְיָרַדְתִּ֖י אֲלֵיכֶֽם

نحميا 13: 17 Neh.13.17

فَخَاصَمْتُ عُظَمَاءَ يَهُوذَا وَقُلْتُ لَهُمْ: مَا هذَا الأَمْرُ الْقَبِيحُ الَّذِي تَعْمَلُونَهُ وَتُدَنِّسُونَ يَوْمَ السَّبْتِ.

וָאָרִ֕יבָה חֹרֵ֣י יְהוּדָ֑ה וָאֹמְרָ֣ה לָהֶ֗ם מָֽה הַזֶּה֙ הַדָּבָ֨ר הָרָ֤ע אֲשֶׁ֣ר אַתֶּ֣ם;עֹשִׂ֔ים וּֽמְחַלְּלִ֖ים י֥וֹם הַשַּׁבָּֽת

أستير 1: 15 Est.1.15

حَسَبَ السُّنَّةِ، مَاذَا يُعْمَلُ بِالْمَلِكَةِ وَشْتِي لأَنَّهَا لَمْ تَعْمَلْ كَقَوْلِ الْمَلِكِ أَحَشْوِيرُوشَ عَنْ يَدِ الْخِصْيَانِ.

כְּדָת֙ מַֽה לַּעֲשׂ֔וֹת בַּמַּלְכָּ֖ה וַשְׁתִּ֑י עַ֣ל;אֲשֶׁ֣ר לֹֽא עָשְׂתָ֗ה מַאֲמַר֙ הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֔וֹשׁ בְּיַ֖ד הַסָּרִיסִֽים

أستير 2: 11 Est.2.11

وَكَانَ مُرْدَخَايُ يَتَمَشَّى يَوْمًا فَيَوْمًا أَمَامَ دَارِ بَيْتِ النِّسَاءِ، لِيَسْتَعْلِمَ عَنْ سَلاَمَةِ أَسْتِيرَ وَعَمَّا يُصْنَعُ بِهَا.

מָרְדֳּכַי֙ מִתְהַלֵּ֔ךְ וּבְכָל;י֣וֹם וָי֔וֹם לִפְנֵ֖י חֲצַ֣ר בֵּית הַנָּשִׁ֑ים לָדַ֙עַת֙ שְׁל֣וֹם אֶסְתֵּ֔ר וּמַה יֵּעָשֶׂ֖ה בָּֽהּ

أستير 4: 5 Est.4.5

فَدَعَتْ أَسْتِيرُ هَتَاخَ، وَاحِدًا مِنْ خِصْيَانِ الْمَلِكِ الَّذِي أَوْقَفَهُ بَيْنَ يَدَيْهَا، وَأَعْطَتْهُ وَصِيَّةً إِلَى مُرْدَخَايَ لِتَعْلَمَ مَاذَا وَلِمَاذَا.

וַתִּקְרָא֩ אֶסְתֵּ֨ר לַהֲתָ֜ךְ מִסָּרִיסֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הֶעֱמִ֣יד לְפָנֶ֔יהָ וַתְּצַוֵּ֖הוּ עַֽל מָרְדֳּכָ֑י לָדַ֥עַת מַה;זֶּ֖ה וְעַל;מַה;זֶּֽה

أستير 5: 3 Est.5.3

فَقَالَ لَهَا الْمَلِكُ: مَا لَكِ يَا أَسْتِيرُ الْمَلِكَةُ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. إِلَى نِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُعْطَى لَكِ.

וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה;לָּ֖ךְ אֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֑ה וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְיִנָּ֥תֵֽן לָֽךְ

أستير 5: 3 Est.5.3

فَقَالَ لَهَا الْمَلِكُ: مَا لَكِ يَا أَسْتِيرُ الْمَلِكَةُ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. إِلَى نِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُعْطَى لَكِ.

וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה;לָּ֖ךְ אֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֑ה וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְיִנָּ֥תֵֽן לָֽךְ

أستير 5: 6 Est.5.6

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ عِنْدَ شُرْبِ الْخَمْرِ: مَا هُوَ سُؤْلُكِ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. إِلَى نَُِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُقْضَى.

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֤לֶךְ לְאֶסְתֵּר֙ בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה שְּׁאֵלָתֵ֖ךְ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ

أستير 5: 6 Est.5.6

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ عِنْدَ شُرْبِ الْخَمْرِ: مَا هُوَ سُؤْلُكِ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. إِلَى نَُِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُقْضَى.

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֤לֶךְ לְאֶסְתֵּר֙ בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה שְּׁאֵלָתֵ֖ךְ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ

أستير 6: 3 Est.6.3

فَقَالَ الْمَلِكُ: أَيَّةُ كَرَامَةٍ وَعَظَمَةٍ عُمِلَتْ لِمُرْدَخَايَ لأَجْلِ هذَا. فَقَالَ غِلْمَانُ الْمَلِكِ الَّذِينَ يَخْدِمُونَهُ: لَمْ يُعْمَلْ مَعَهُ شَيْءٌ.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַֽה יְקָ֧ר וּגְדוּלָּ֛ה נַּעֲשָׂ֞ה לְמָרְדֳּכַ֖י עַל זֶ֑ה וַיֹּ֨אמְר֜וּ נַעֲרֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ מְשָׁ֣רְתָ֔יו לֹא נַעֲשָׂ֥ה עִמּ֖וֹ דָּבָֽר

أستير 6: 6 Est.6.6

وَلَمَّا دَخَلَ هَامَانُ قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَاذَا يُعْمَلُ لِرَجُل يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ. فَقَالَ هَامَانُ فِي قَلْبِهِ: مَنْ يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ أَكْثَرَ مِنِّي.

וַיָּבוֹא֮ הָמָן֒ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה לַעֲשׂ֕וֹת בָּאִ֕ישׁ חָפֵ֣ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָר֑וֹ וַיֹּ֤אמֶר הָמָן֙ בְּלִבּ֔וֹ לְמִ֞י יַחְפֹּ֥ץ הַמֶּ֛לֶךְ לַעֲשׂ֥וֹת;יְקָ֖ר יוֹתֵ֥ר מִמֶּֽנִּי

أستير 7: 2 Est.7.2

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ فِي الْيَوْمِ الثَّانِي أَيْضًا عِنْدَ شُرْبِ الْخَمْرِ: مَا هُوَ سُؤْلُكِ يَا أَسْتِيرُ الْمَلِكَةُ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. وَلَوْ إِلَى نِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُقْضَى.

וַיֹּאמֶר֩ הַמֶּ֨לֶךְ לְאֶסְתֵּ֜ר בַּיּ֤וֹם הַשֵּׁנִי֙ גַּ֣ם בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה שְּׁאֵלָתֵ֛ךְ אֶסְתֵּ֥ר הַמַּלְכָּ֖ה וְתִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ

أستير 7: 2 Est.7.2

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ فِي الْيَوْمِ الثَّانِي أَيْضًا عِنْدَ شُرْبِ الْخَمْرِ: مَا هُوَ سُؤْلُكِ يَا أَسْتِيرُ الْمَلِكَةُ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. وَلَوْ إِلَى نِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُقْضَى.

וַיֹּאמֶר֩ הַמֶּ֨לֶךְ לְאֶסְתֵּ֜ר בַּיּ֤וֹם הַשֵּׁנִי֙ גַּ֣ם בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה שְּׁאֵלָתֵ֛ךְ אֶסְתֵּ֥ר הַמַּלְכָּ֖ה וְתִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ

أستير 8: 1 Est.8.1

فِي ذلِكَ الْيَوْمِ أَعْطَى الْمَلِكُ أَحَشْوِيرُوشُ لأَسْتِيرَ الْمَلِكَةِ بَيْتَ هَامَانَ عَدُوِّ الْيَهُودِ. وَأَتَى مُرْدَخَايُ إِلَى أَمَامِ الْمَلِكِ لأَنَّ أَسْتِيرَ أَخْبَرَتْهُ بِمَا هُوَ لَهَا.

בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא נָתַ֞ן הַמֶּ֤לֶךְ אֲחַשְׁוֵרוֹשׁ֙ לְאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֔ה בֵּ֥ית הָמָ֖ן צֹרֵ֣ר הַיְּהוּדִ֑ים בָּ֚א וּמָרְדֳּכַ֗י לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי אֶסְתֵּ֖ר הִגִּ֥ידָה מַ֥ה הוּא לָֽהּ

أستير 9: 12 Est.9.12

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ الْمَلِكَةِ فِي شُوشَنَ الْقَصْرِ: قَدْ قَتَلَ الْيَهُودُ وَأَهْلَكُوا خَمْسَ مِئَةِ رَجُل، وَبَنِي هَامَانَ الْعَشَرَةَ، فَمَاذَا عَمِلُوا فِي بَاقِي بُلْدَانِ الْمَلِكِ. فَمَا هُوَ سُؤْلُكِ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ بَعْدُ فَتُقْضَى..

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לְאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֗ה בְּשׁוּשַׁ֣ן הַבִּירָ֡ה הָרְגוּ֩ הַיְּהוּדִ֨ים וְאַבֵּ֜ד חֲמֵ֧שׁ מֵא֣וֹת אִ֗ישׁ בְּנֵֽי הָמָ֔ן עֲשֶׂ֣רֶת מֶ֣ה עָשׂ֑וּ בִּשְׁאָ֛ר מְדִינ֥וֹת הַמֶּ֖לֶךְ וּמַה שְּׁאֵֽלָתֵךְ֙ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֔ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֥ךְ ע֖וֹד וְתֵעָֽשׂ

أستير 9: 12 Est.9.12

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ الْمَلِكَةِ فِي شُوشَنَ الْقَصْرِ: قَدْ قَتَلَ الْيَهُودُ وَأَهْلَكُوا خَمْسَ مِئَةِ رَجُل، وَبَنِي هَامَانَ الْعَشَرَةَ، فَمَاذَا عَمِلُوا فِي بَاقِي بُلْدَانِ الْمَلِكِ. فَمَا هُوَ سُؤْلُكِ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ بَعْدُ فَتُقْضَى..

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לְאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֗ה בְּשׁוּשַׁ֣ן הַבִּירָ֡ה הָרְגוּ֩ הַיְּהוּדִ֨ים וְאַבֵּ֜ד חֲמֵ֧שׁ מֵא֣וֹת אִ֗ישׁ בְּנֵֽי הָמָ֔ן עֲשֶׂ֣רֶת מֶ֣ה עָשׂ֑וּ בִּשְׁאָ֛ר מְדִינ֥וֹת הַמֶּ֖לֶךְ וּמַה שְּׁאֵֽלָתֵךְ֙ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֔ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֥ךְ ע֖וֹד וְתֵעָֽשׂ

أستير 9: 12 Est.9.12

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ الْمَلِكَةِ فِي شُوشَنَ الْقَصْرِ: قَدْ قَتَلَ الْيَهُودُ وَأَهْلَكُوا خَمْسَ مِئَةِ رَجُل، وَبَنِي هَامَانَ الْعَشَرَةَ، فَمَاذَا عَمِلُوا فِي بَاقِي بُلْدَانِ الْمَلِكِ. فَمَا هُوَ سُؤْلُكِ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ بَعْدُ فَتُقْضَى..

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לְאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֗ה בְּשׁוּשַׁ֣ן הַבִּירָ֡ה הָרְגוּ֩ הַיְּהוּדִ֨ים וְאַבֵּ֜ד חֲמֵ֧שׁ מֵא֣וֹת אִ֗ישׁ בְּנֵֽי הָמָ֔ן עֲשֶׂ֣רֶת מֶ֣ה עָשׂ֑וּ בִּשְׁאָ֛ר מְדִינ֥וֹת הַמֶּ֖לֶךְ וּמַה שְּׁאֵֽלָתֵךְ֙ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֔ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֥ךְ ע֖וֹד וְתֵעָֽשׂ

أستير 9: 26 Est.9.26

لِذلِكَ دَعُوا تِلْكَ الأَيَّامِ فُورِيمَ عَلَى اسْمِ الْفُورِ. لِذلِكَ مِنْ أَجْلِ جَمِيعِ كَلِمَاتِ هذِهِ الرِّسَالَةِ وَمَا رَأَوْهُ مِنْ ذلِكَ وَمَا أَصَابَهُمْ،

עַל;כֵּ֡ן קָֽרְאוּ֩ הָאֵ֤לֶּה לַיָּמִ֨ים פוּרִים֙ עַל שֵׁ֣ם הַפּ֔וּר עַל;כֵּ֕ן עַל כָּל דִּבְרֵ֖י הַזֹּ֑את הָאִגֶּ֣רֶת וּמָֽה רָא֣וּ עַל כָּ֔כָה וּמָ֥ה הִגִּ֖יעַ;אֲלֵיהֶֽם

أستير 9: 26 Est.9.26

لِذلِكَ دَعُوا تِلْكَ الأَيَّامِ فُورِيمَ عَلَى اسْمِ الْفُورِ. لِذلِكَ مِنْ أَجْلِ جَمِيعِ كَلِمَاتِ هذِهِ الرِّسَالَةِ وَمَا رَأَوْهُ مِنْ ذلِكَ وَمَا أَصَابَهُمْ،

עַל;כֵּ֡ן קָֽרְאוּ֩ הָאֵ֤לֶּה לַיָּמִ֨ים פוּרִים֙ עַל שֵׁ֣ם הַפּ֔וּר עַל;כֵּ֕ן עַל כָּל דִּבְרֵ֖י הַזֹּ֑את הָאִגֶּ֣רֶת וּמָֽה רָא֣וּ עַל כָּ֔כָה וּמָ֥ה הִגִּ֖יעַ;אֲלֵיהֶֽם

أيوب 3: 11 Job.3.11

لِمَ لَمْ أَمُتْ مِنَ الرَّحِمِ. عِنْدَمَا خَرَجْتُ مِنَ الْبَطْنِ، أُسْلِمِ الرُّوحَ.

לָ֤מָּה לֹּ֣א אָמ֑וּת מֵרֶ֣חֶם יָצָ֣אתִי מִבֶּ֖טֶן וְאֶגְוָֽע

أيوب 3: 12 Job.3.12

لِمَاذَا أَعَانَتْنِي الرُّكَبُ، وَلِمَ الثُّدِيُّ حَتَّى أَرْضَعَ.

מַ֭דּוּעַ קִדְּמ֣וּנִי בִרְכָּ֑יִם וּמַה שָּׁ֝דַ֗יִם כִּ֣י אִינָֽק

أيوب 3: 20 Job.3.20

لِمَ يُعْطَى لِشَقِيٍّ نُورٌ، وَحَيَاةٌ لِمُرِّي النَّفْسِ.

לָ֤מָּה יִתֵּ֣ן לְעָמֵ֣ל א֑וֹר וְ֝חַיִּ֗ים לְמָ֣רֵי נָֽפֶשׁ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (724 آية)