זֶה (H2088) - zeh | معجم سترونغ العبري

صفنيا 1: 4 Zep.1.4

وَأَمُدُّ يَدِي عَلَى يَهُوذَا وَعَلَى كُلِّ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ، وَأَقْطَعُ مِنْ هذَا الْمَكَانِ بَقِيَّةَ الْبَعْلِ، اسْمَ الْكَمَارِيمِ، مَعَ الْكَهَنَةِ.

וְנָטִ֤יתִי יָדִי֙ עַל יְהוּדָ֔ה וְעַ֖ל כָּל יוֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם וְהִכְרַתִּ֞י מִן הַזֶּה֙ הַמָּק֤וֹם שְׁאָ֣ר הַבַּ֔עַל שֵׁ֥ם הַכְּמָרִ֖ים עִם הַכֹּהֲנִֽים

حجي 1: 2 Hag.1.2

هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ قَائِلاً: هذَا الشَّعْبُ قَالَ إِنَّ الْوَقْتَ لَمْ يَبْلُغْ وَقْتَ بِنَاءِ بَيْتِ الرَّبِّ.

כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵאמֹ֑ר הַזֶּה֙ הָעָ֤ם אָֽמְר֔וּ עֶת לֹ֥א בֹּ֛א עֶת לְהִבָּנֽוֹת בֵּ֥ית יְהוָ֖ה

حجي 1: 4 Hag.1.4

هَلِ الْوَقْتُ لَكُمْ أَنْتُمْ أَنْ تَسْكُنُوا فِي بُيُوتِكُمُ الْمُغَشَّاةِ، وَهذَا الْبَيْتُ خَرَابٌ.

הַעֵ֤ת לָכֶם֙ אַתֶּ֔ם לָשֶׁ֖בֶת בְּבָתֵּיכֶ֣ם סְפוּנִ֑ים הַזֶּ֖ה וְהַבַּ֥יִת חָרֵֽב

حجي 2: 3 Hag.2.3

مَنِ الْبَاقِي فِيكُمُ الَّذِي رَأَى هذَا الْبَيْتَ فِي مَجْدِهِ الأَوَّلِ. وَكَيْفَ تَنْظُرُونَهُ الآنَ. أَمَا هُوَ فِي أَعْيُنِكُمْ كَلاَ شَيْءٍ.

מִ֤י הַנִּשְׁאָ֔ר בָכֶם֙ אֲשֶׁ֤ר רָאָה֙ הַזֶּ֔ה הַבַּ֣יִת בִּכְבוֹד֖וֹ הָרִאשׁ֑וֹן וּמָ֨ה אַתֶּ֜ם;רֹאִ֤ים;אֹתוֹ֙ עַ֔תָּה הֲל֥וֹא בְּעֵינֵיכֶֽם כָמֹ֛הוּ כְּאַ֖יִן

حجي 2: 7 Hag.2.7

وَأُزَلْزِلُ كُلَّ الأُمَمِ. وَيَأْتِي مُشْتَهَى كُلِّ الأُمَمِ، فَأَمْلأُ هذَا الْبَيْتَ مَجْدًا، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ.

וְהִרְעַשְׁתִּי֙ כָּל הַגּוֹיִ֔ם וּבָ֖אוּ חֶמְדַּ֣ת כָּל הַגּוֹיִ֑ם וּמִלֵּאתִ֞י הַזֶּה֙ הַבַּ֤יִת כָּב֔וֹד אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

حجي 2: 9 Hag.2.9

مَجْدُ هذَا الْبَيْتِ الأَخِيرِ يَكُونُ أَعْظَمَ مِنْ الأَوَّلِ، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ. وَفِي هذَا الْمَكَانِ أُعْطِي السَّلاَمَ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ.

כְּבוֹד֩ הַזֶּ֤ה הַבַּ֨יִת הָאַֽחֲרוֹן֙ יִֽהְיֶ֡ה גָּד֣וֹל מִן הָ֣רִאשׁ֔וֹן אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת הַזֶּה֙ וּבַמָּק֤וֹם אֶתֵּ֣ן שָׁל֔וֹם נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

حجي 2: 9 Hag.2.9

مَجْدُ هذَا الْبَيْتِ الأَخِيرِ يَكُونُ أَعْظَمَ مِنْ الأَوَّلِ، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ. وَفِي هذَا الْمَكَانِ أُعْطِي السَّلاَمَ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ.

כְּבוֹד֩ הַזֶּ֤ה הַבַּ֨יִת הָאַֽחֲרוֹן֙ יִֽהְיֶ֡ה גָּד֣וֹל מִן הָ֣רִאשׁ֔וֹן אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת הַזֶּה֙ וּבַמָּק֤וֹם אֶתֵּ֣ן שָׁל֔וֹם נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

حجي 2: 14 Hag.2.14

فَأَجَابَ حَجَّي وَقَالَ: هكَذَا هذَا الشَّعْبُ، وَهكَذَا هذِهِ الأُمَّةُ قُدَّامِي، يَقُولُ الرَّبُّ، وَهكَذَا كُلُّ عَمَلِ أَيْدِيهِمْ وَمَا يُقَرِّبُونَهُ هُنَاكَ. هُوَ نَجِسٌ.

וַיַּ֨עַן חַגַּ֜י וַיֹּ֗אמֶר כֵּ֣ן הַ֠זֶּה הָֽעָם וְכֵן הַזֶּ֤ה הַגּ֨וֹי לְפָנַי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְכֵ֖ן כָּל מַעֲשֵׂ֣ה יְדֵיהֶ֑ם וַאֲשֶׁ֥ר יַקְרִ֛יבוּ שָׁ֖ם הֽוּא;טָמֵ֥א

حجي 2: 14 Hag.2.14

فَأَجَابَ حَجَّي وَقَالَ: هكَذَا هذَا الشَّعْبُ، وَهكَذَا هذِهِ الأُمَّةُ قُدَّامِي، يَقُولُ الرَّبُّ، وَهكَذَا كُلُّ عَمَلِ أَيْدِيهِمْ وَمَا يُقَرِّبُونَهُ هُنَاكَ. هُوَ نَجِسٌ.

וַיַּ֨עַן חַגַּ֜י וַיֹּ֗אמֶר כֵּ֣ן הַ֠זֶּה הָֽעָם וְכֵן הַזֶּ֤ה הַגּ֨וֹי לְפָנַי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְכֵ֖ן כָּל מַעֲשֵׂ֣ה יְדֵיהֶ֑ם וַאֲשֶׁ֥ר יַקְרִ֛יבוּ שָׁ֖ם הֽוּא;טָמֵ֥א

حجي 2: 15 Hag.2.15

وَالآنَ فَاجْعَلُوا قَلْبَكُمْ مِنْ هذَا الْيَوْمِ فَرَاجِعًا، قَبْلَ وَضْعِ حَجَرٍ عَلَى حَجَرٍ فِي هَيْكَلِ الرَّبِّ.

וְעַתָּה֙ שִֽׂימוּ;נָ֣א לְבַבְכֶ֔ם מִן הַזֶּ֖ה הַיּ֥וֹם וָמָ֑עְלָה מִטֶּ֧רֶם שֽׂוּם אֶ֛בֶן אֶל אֶ֖בֶן בְּהֵיכַ֥ל יְהוָֽה

حجي 2: 18 Hag.2.18

فَاجْعَلُوا قَلْبَكُمْ مِنْ هذَا الْيَوْمِ فَصَاعِدًا، مِنَ الْيَوْمِ الرَّابعِ وَالْعِشْرِينَ مِنَ الشَّهْرِ التَّاسِعِ، مِنَ الْيَوْمِ الَّذِي فِيهِ تَأَسَّسَ هَيْكَلُ الرَّبِّ، اجْعَلُوا قَلْبَكُمْ.

שִׂימוּ;נָ֣א לְבַבְכֶ֔ם מִן הַזֶּ֖ה הַיּ֥וֹם וָמָ֑עְלָה מִיּוֹם֩ וְאַרְבָּעָ֜ה עֶשְׂרִ֨ים לַתְּשִׁיעִ֗י לְמִן הַיּ֛וֹם אֲשֶׁר יֻסַּ֥ד הֵֽיכַל יְהוָ֖ה שִׂ֥ימוּ לְבַבְכֶֽם

حجي 2: 19 Hag.2.19

هَلِ الْبَذْرُ فِي الأَهْرَاءِ بَعْدُ. وَالْكَرْمُ وَالتِّينُ وَالرُّمَّانُ وَالزَّيْتُونُ لَمْ يَحْمِلْ فَمِنْ هذَا الْيَوْمِ أُبَارِكُ.

הַע֤וֹד הַזֶּ֙רַע֙ בַּמְּגוּרָ֔ה וְעַד הַגֶּ֨פֶן וְהַתְּאֵנָ֧ה וְהָרִמּ֛וֹן וְעֵ֥ץ;הַזַּ֖יִת לֹ֣א נָשָׂ֑א מִן הַזֶּ֖ה הַיּ֥וֹם אֲבָרֵֽךְ

زكريا 1: 12 Zec.1.12

فَأَجَابَ مَلاَكُ الرَّبِّ وَقَالَ: يَا رَبَّ الْجُنُودِ، إِلَى مَتَى أَنْتَ لاَ تَرْحَمُ أُورُشَلِيمَ وَمُدُنَ يَهُوذَا الَّتِي غَضِبْتَ عَلَيْهَا هذِهِ السَّبْعِينَ سَنَةً.

וַיַּ֣עַן מַלְאַךְ יְהוָה֮ וַיֹּאמַר֒ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עַד מָתַ֗י אַתָּה֙ לֹֽא תְרַחֵ֣ם יְרוּשָׁלִַ֔ם עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה אֲשֶׁ֣ר זָעַ֔מְתָּה זֶ֖ה שִׁבְעִ֥ים שָׁנָֽה

زكريا 3: 2 Zec.3.2

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: لِيَنْتَهِرْكَ الرَّبُّ يَا شَيْطَانُ. لِيَنْتَهِرْكَ الرَّبُّ الَّذِي اخْتَارَ أُورُشَلِيمَ. أَفَلَيْسَ هذَا شُعْلَةً مُنْتَشَلَةً مِنَ النَّارِ..

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל;הַשָּׂטָ֗ן יִגְעַ֨ר;בְּךָ֙ יְהוָ֤ה הַשָּׂטָ֔ן וְיִגְעַ֤ר;בְּךָ֔ יְהוָה֙ הַבֹּחֵ֖ר בִּירֽוּשָׁלִָ֑ם הֲל֧וֹא זֶ֦ה א֖וּד מֻצָּ֥ל מֵאֵֽשׁ

زكريا 4: 6 Zec.4.6

فَأَجَابَ وَكَلَّمَنِي قَائِلاً: هذِهِ كَلِمَةُ الرَّبِّ إِلَى زَرُبَّابِلَ قَائِلاً: لاَ بِالْقُدْرَةِ وَلاَ بِالْقُوَّةِ، بَلْ بِرُوحِي قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ.

וַיַּ֜עַן וַיֹּ֤אמֶר;אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר זֶ֚ה דְּבַר יְהוָ֔ה אֶל זְרֻבָּבֶ֖ל לֵאמֹ֑ר לֹ֤א בְחַ֙יִל֙ וְלֹ֣א בְכֹ֔חַ כִּ֣י;אִם בְּרוּחִ֔י אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

زكريا 4: 9 Zec.4.9

إِنَّ يَدَيْ زَرُبَّابِلَ قَدْ أَسَّسَتَا هذَا الْبَيْتَ، فَيَدَاهُ تُتَمِّمَانِهِ، فَتَعْلَمُ أَنَّ رَبَّ الْجُنُودِ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ.

יְדֵ֣י זְרֻבָּבֶ֗ל יִסְּד֛וּ הַזֶּ֖ה הַבַּ֥יִת וְיָדָ֣יו תְּבַצַּ֑עְנָה וְיָ֣דַעְתָּ֔ כִּֽי יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֥נִי אֲלֵיכֶֽם

زكريا 5: 3 Zec.5.3

فَقَالَ لِي: هذِهِ هِيَ اللَّعْنَةُ الْخَارِجَةُ عَلَى وَجْهِ كُلِّ الأَرْضِ. لأَنَّ كُلَّ سَارِق يُبَادُ مِنْ هُنَا بِحَسَبِهَا، وَكُلَّ حَالِفٍ يُبَادُ مِنْ هُنَاكَ بِحَسَبِهَا.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י זֹ֚את הָֽאָלָ֔ה הַיּוֹצֵ֖את עַל פְּנֵ֣י כָל הָאָ֑רֶץ כִּ֣י כָל הַגֹּנֵ֗ב נִקָּ֔ה מִזֶּה֙ כָּמ֣וֹהָ וְכָל הַנִּ֨שְׁבָּ֔ע נִקָּֽה מִזֶּ֖ה כָּמ֥וֹהָ

زكريا 5: 3 Zec.5.3

فَقَالَ لِي: هذِهِ هِيَ اللَّعْنَةُ الْخَارِجَةُ عَلَى وَجْهِ كُلِّ الأَرْضِ. لأَنَّ كُلَّ سَارِق يُبَادُ مِنْ هُنَا بِحَسَبِهَا، وَكُلَّ حَالِفٍ يُبَادُ مِنْ هُنَاكَ بِحَسَبِهَا.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י זֹ֚את הָֽאָלָ֔ה הַיּוֹצֵ֖את עַל פְּנֵ֣י כָל הָאָ֑רֶץ כִּ֣י כָל הַגֹּנֵ֗ב נִקָּ֔ה מִזֶּה֙ כָּמ֣וֹהָ וְכָל הַנִּ֨שְׁבָּ֔ע נִקָּֽה מִזֶּ֖ה כָּמ֥וֹהָ

زكريا 7: 3 Zec.7.3

وَلِيُكَلِّمُوا الْكَهَنَةَ الَّذِينَ فِي بَيْتِ رَبِّ الْجُنُودِ وَالأَنْبِيَاءَ قَائِلِينَ: أَأَبْكِي فِي الشَّهْرِ الْخَامِسِ مُنْفَصِلاً، كَمَا فَعَلْتُ كَمْ مِنَ السِّنِينَ هذِهِ..

לֵאמֹ֗ר אֶל;הַכֹּֽהֲנִים֙ אֲשֶׁר֙ לְבֵית יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְאֶל;הַנְּבִיאִ֖ים לֵאמֹ֑ר הַֽאֶבְכֶּה֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הַחֲמִשִׁ֔י הִנָּזֵ֕ר כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי כַּמֶּ֥ה שָׁנִֽים זֶ֖ה

زكريا 7: 5 Zec.7.5

قُلْ لِجَمِيعِ شَعْبِ الأَرْضِ وَلِلْكَهَنَةِ قَائِلاً: لَمَّا صُمْتُمْ وَنُحْتُمْ فِي الشَّهْرِ الْخَامِسِ وَالشَّهْرِ السَّابعِ، وَذلِكَ هذِهِ السَّبْعِينَ سَنَةً، فَهَلْ صُمْتُمْ صَوْمًا لِي أَنَا.

אֱמֹר֙ אֶל;כָּל עַ֣ם הָאָ֔רֶץ הַכֹּהֲנִ֖ים לֵאמֹ֑ר כִּֽי צַמְתֶּ֨ם וְסָפ֜וֹד בַּחֲמִישִׁ֣י וּבַשְּׁבִיעִ֗י וְזֶה֙ שִׁבְעִ֣ים שָׁנָ֔ה הֲצ֥וֹם צַמְתֻּ֖נִי אָֽנִי

زكريا 8: 6 Zec.8.6

هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ: إِنْ يَكُنْ ذلِكَ عَجِيبًا فِي أَعْيُنِ بَقِيَّةِ هذَا الشَّعْبِ فِي هذِهِ الأَيَّامِ، أَيْضًا عَجِيبًا فِي عَيْنَيَّ. يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ.

כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּ֣י יִפָּלֵ֗א בְּעֵינֵי֙ שְׁאֵרִית֙ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם הָהֵ֑ם בַּיָּמִ֖ים גַּם יִפָּלֵ֔א בְּעֵינַי֙ נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

زكريا 8: 11 Zec.8.11

أَمَّا الآنَ فَلاَ أَكُونُ أَنَا لِبَقِيَّةِ هذَا الشَّعْبِ كَمَا فِي الأَيَّامِ الأُولَى، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ.

וְעַתָּ֗ה לֹ֣א אֲנִ֔י לִשְׁאֵרִ֖ית הַזֶּ֑ה הָעָ֣ם כַיָּמִ֤ים הָרִֽאשֹׁנִים֙ נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

زكريا 8: 12 Zec.8.12

بَلْ زَرْعُ السَّلاَمِ، الْكَرْمُ يُعْطِي ثَمَرَهُ، وَالأَرْضُ تُعْطِي غَلَّتَهَا، وَالسَّمَاوَاتُ تُعْطِي نَدَاهَا، وَأُمَلِّكُ بَقِيَّةَ هذَا الشَّعْبِ هذِهِ كُلَّهَا.

כִּֽי זֶ֣רַע הַשָּׁל֗וֹם הַגֶּ֜פֶן תִּתֵּ֤ן פִּרְיָהּ֙ וְהָאָ֙רֶץ֙ תִּתֵּ֣ן יְבוּלָ֔הּ וְהַשָּׁמַ֖יִם יִתְּנ֣וּ טַלָּ֑ם וְהִנְחַלְתִּ֗י שְׁאֵרִ֛ית הַזֶּ֖ה הָעָ֥ם אֵֽלֶּה כָּל

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1073 آية)