אֶרֶץ (H0776) - ʼerets | معجم سترونغ العبري

هُوَذَا شَعْبُكِ نِسَاءٌ فِي وَسَطِكِ. تَنْفَتِحُ لأَعْدَائِكِ أَبْوَابُ أَرْضِكِ. تَأْكُلُ النَّارُ مَغَالِيقَكِ.

הִנֵּ֨ה עַמֵּ֤ךְ נָשִׁים֙ בְּקִרְבֵּ֔ךְ פָּת֥וֹחַ;נִפְתְּח֖וּ לְאֹ֣יְבַ֔יִךְ שַׁעֲרֵ֣י אַרְצֵ֑ךְ אָכְלָ֥ה אֵ֖שׁ בְּרִיחָֽיִך

حبقوق 1: 6 Hab.1.6

فَهأَنَذَا مُقِيمٌ الْكَلْدَانِيِّينَ الأُمَّةَ الْمُرَّةَ الْقَاحِمَةَ السَّالِكَةَ فِي رِحَابِ الأَرْضِ لِتَمْلِكَ مَسَاكِنَ لَيْسَتْ لَهَا.

כִּֽי;הִנְנִ֤י מֵקִים֙ הַכַּשְׂדִּ֔ים הַגּ֖וֹי הַמַּ֣ר וְהַנִּמְהָ֑ר הַֽהוֹלֵךְ֙ לְמֶרְחֲבֵי אֶ֔רֶץ לָרֶ֖שֶׁת מִשְׁכָּנ֥וֹת לֹּא לֽוֹ

حبقوق 2: 8 Hab.2.8

لأَنَّكَ سَلَبْتَ أُمَمًا كَثِيرَةً، فَبَقِيَّةُ الشُّعُوبِ كُلِّهَا تَسْلُبُكَ لِدِمَاءِ النَّاسِ وَظُلْمِ الأَرْضِ وَالْمَدِينَةِ وَجَمِيعِ السَّاكِنِينَ فِيهَا.

כִּֽי;אַתָּ֤ה שַׁלּ֙וֹתָ֙ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים יֶ֣תֶר עַמִּ֑ים כָּל יְשָׁלּ֖וּךָ מִדְּמֵ֤י אָדָם֙ וַחֲמַס אֶ֔רֶץ קִרְיָ֖ה וְכָל יֹ֥שְׁבֵי בָֽהּ

حبقوق 2: 14 Hab.2.14

لأَنَّ الأَرْضَ تَمْتَلِئُ مِنْ مَعْرِفَةِ مَجْدِ الرَّبِّ تُغَطِّي الْمِيَاهُ الْبَحْرَ.

כִּ֚י הָאָ֔רֶץ תִּמָּלֵ֣א לָדַ֖עַת כְּב֣וֹד יְהוָ֑ה יְכַסּ֥וּ כַּמַּ֖יִם יָֽם

حبقوق 2: 17 Hab.2.17

لأَنَّ ظُلْمَ لُبْنَانَ يُغَطِّيكَ، وَاغْتِصَابَ الْبَهَائِمِ الَّذِي رَوَّعَهَا، لأَجْلِ دِمَاءِ النَّاسِ وَظُلْمِ الأَرْضِ وَالْمَدِينَةِ وَجَمِيعِ السَّاكِنِينَ فِيهَا.

כִּ֣י חֲמַ֤ס לְבָנוֹן֙ יְכַסֶּ֔ךָּ וְשֹׁ֥ד בְּהֵמ֖וֹת יְחִיתַ֑ן מִדְּמֵ֤י אָדָם֙ וַחֲמַס אֶ֔רֶץ קִרְיָ֖ה וְכָל יֹ֥שְׁבֵי בָֽהּ

حبقوق 2: 20 Hab.2.20

أَمَّا الرَّبُّ فَفِي هَيْكَلِ قُدْسِهِ. فَاسْكُتِي قُدَّامَهُ يَا كُلَّ الأَرْضِ.

וַֽיהוָ֖ה בְּהֵיכַ֣ל קָדְשׁ֑וֹ הַ֥ס מִפָּנָ֖יו כָּל הָאָֽרֶץ

حبقوق 3: 3 Hab.3.3

اَللهُ جَاءَ مِنْ تِيمَانَ، وَالْقُدُّوسُ مِنْ جَبَلِ فَارَانَ. سِلاَهْ. جَلاَلُهُ غَطَّى السَّمَاوَاتِ، وَالأَرْضُ امْتَلأَتْ مِنْ تَسْبِيحِهِ.

אֱל֙וֹהַ֙ יָב֔וֹא מִתֵּימָ֣ן וְקָד֥וֹשׁ מֵֽהַר פָּארָ֖ן סֶ֑לָה הוֹד֔וֹ כִּסָּ֤ה שָׁמַ֙יִם֙ הָאָֽרֶץ מָלְאָ֥ה וּתְהִלָּת֖וֹ

حبقوق 3: 6 Hab.3.6

وَقَفَ وَقَاسَ الأَرْضَ. نَظَرَ فَرَجَفَ الأُمَمُ وَدُكَّتِ الْجِبَالُ الدَّهْرِيَّةُ وَخَسَفَتْ آكَامُ الْقِدَمِ. مَسَالِكُ الأَزَلِ لَهُ.

עָמַ֣ד וַיְמֹ֣דֶד אֶ֗רֶץ רָאָה֙ וַיַּתֵּ֣ר גּוֹיִ֔ם וַיִּתְפֹּֽצְצוּ֙ הַרְרֵי עַ֔ד שַׁח֖וּ גִּבְע֣וֹת עוֹלָ֑ם הֲלִיכ֥וֹת עוֹלָ֖ם לֽוֹ

حبقوق 3: 7 Hab.3.7

رَأَيْتُ خِيَامَ كُوشَانَ تَحْتَ بَلِيَّةٍ. رَجَفَتْ شُقَقُ أَرْضِ مِدْيَانَ.

רָאִ֖יתִי אָהֳלֵ֣י כוּשָׁ֑ן תַּ֣חַת אָ֔וֶן יִרְגְּז֕וּן יְרִיע֖וֹת אֶ֥רֶץ מִדְיָֽן

حبقوق 3: 9 Hab.3.9

عُرِّيَتْ قَوْسُكَ تَعْرِيَةً. سُبَاعِيَّاتُ سِهَامٍ كَلِمَتُكَ. سِلاَهْ. شَقَّقْتَ الأَرْضَ أَنْهَارًا.

תֵעוֹר֙ קַשְׁתֶּ֔ךָ עֶרְיָ֤ה שְׁבֻע֥וֹת מַטּ֖וֹת אֹ֣מֶר סֶ֑לָה תְּבַקַּע אָֽרֶץ נְהָר֖וֹת

حبقوق 3: 12 Hab.3.12

بِغَضَبٍ خَطَرْتَ فِي الأَرْضِ، بِسَخَطٍ دُسْتَ الأُمَمَ.

בְּזַ֖עַם תִּצְעַד אָ֑רֶץ בְּאַ֖ף תָּד֥וּשׁ גּוֹיִֽם

صفنيا 1: 18 Zep.1.18

لاَ فِضَّتُهُمْ وَلاَ ذَهَبُهُمْ يَسْتَطِيعُ إِنْقَاذَهُمْ في يَوْمِ غَضَبِ الرَّبِّ، بَلْ بِنَارِ غَيْرَتِهِ تُؤْكَلُ الأَرْضُ كُلُّهَا، لأَنَّهُ يَصْنَعُ فَنَاءً بَاغِتًا لِكُلِّ سُكَّانِ الأَرْضِ.

גַּם כַּסְפָּ֨ם גַּם זְהָבָ֜ם יוּכַ֣ל לְהַצִּילָ֗ם בְּיוֹם֙ עֶבְרַ֣ת יְהוָ֔ה וּבְאֵשׁ֙ קִנְאָת֔וֹ תֵּאָכֵ֖ל הָאָ֑רֶץ כָּל כִּֽי יַֽעֲשֶׂ֔ה כָלָ֤ה נִבְהָלָה֙ כָּל יֹשְׁבֵ֖י הָאָֽרֶץ

صفنيا 1: 18 Zep.1.18

لاَ فِضَّتُهُمْ وَلاَ ذَهَبُهُمْ يَسْتَطِيعُ إِنْقَاذَهُمْ في يَوْمِ غَضَبِ الرَّبِّ، بَلْ بِنَارِ غَيْرَتِهِ تُؤْكَلُ الأَرْضُ كُلُّهَا، لأَنَّهُ يَصْنَعُ فَنَاءً بَاغِتًا لِكُلِّ سُكَّانِ الأَرْضِ.

גַּם כַּסְפָּ֨ם גַּם זְהָבָ֜ם יוּכַ֣ל לְהַצִּילָ֗ם בְּיוֹם֙ עֶבְרַ֣ת יְהוָ֔ה וּבְאֵשׁ֙ קִנְאָת֔וֹ תֵּאָכֵ֖ל הָאָ֑רֶץ כָּל כִּֽי יַֽעֲשֶׂ֔ה כָלָ֤ה נִבְהָלָה֙ כָּל יֹשְׁבֵ֖י הָאָֽרֶץ

صفنيا 2: 3 Zep.2.3

أُطْلُبُوا الرَّبَّ، يَا جَمِيعَ بَائِسِي الأَرْضِ الَّذِينَ فَعَلُوا حُكْمَهُ. اطْلُبُوا الْبِرَّ. اطْلُبُوا التَّوَاضُعَ. لَعَلَّكُمْ تُسْتَرُونَ فِي يَوْمِ سَخَطِ الرَّبِّ.

בַּקְּשׁ֤וּ יְהוָה֙ כָּל עַנְוֵ֣י הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר פָּעָ֑לוּ מִשְׁפָּט֖וֹ בַּקְּשׁוּ צֶ֙דֶק֙ בַּקְּשׁ֣וּ עֲנָוָ֔ה אוּלַי֙ תִּסָּ֣תְר֔וּ בְּי֖וֹם אַף יְהוָֽה

صفنيا 2: 5 Zep.2.5

وَيْلٌ لِسُكَّانِ سَاحِلِ الْبَحْرِ أُمَّةِ الْكِرِيتِيِّينَ. كَلِمَةُ الرَّبِّ عَلَيْكُمْ: يَا كَنْعَانُ أَرْضَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، إِنِّي أَخْرِبُكِ بِلاَ سَاكِنٍ.

ה֗וֹי יֹֽשְׁבֵ֛י חֶ֥בֶל הַיָּ֖ם גּ֣וֹי כְּרֵתִ֑ים דְּבַר יְהוָ֣ה עֲלֵיכֶ֗ם כְּנַ֙עַן֙ אֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֔ים וְהַאֲבַדְתִּ֖יךְ מֵאֵ֥ין יוֹשֵֽׁב

صفنيا 2: 11 Zep.2.11

الرَّبُّ مُخِيفٌ إِلَيْهِمْ، لأَنَّهُ يُهْزِلُ جَمِيعَ آلِهَةِ الأَرْضِ، فَسَيَسْجُدُ لَهُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ مَكَانِهِ، كُلُّ جَزَائِرِ الأُمَمِ.

יְהוָה֙ נוֹרָ֤א עֲלֵיהֶ֔ם כִּ֣י רָזָ֔ה כָּל אֱלֹהֵ֣י הָאָ֑רֶץ וְיִשְׁתַּֽחֲווּ לוֹ֙ אִ֣ישׁ מִמְּקוֹמ֔וֹ כֹּ֖ל אִיֵּ֥י הַגּוֹיִֽם

صفنيا 3: 8 Zep.3.8

لِذلِكَ فَانْتَظِرُونِي، يَقُولُ الرَّبُّ، إِلَى يَوْمِ أَقُومُ إِلَى السَّلْبِ، لأَنَّ حُكْمِي هُوَ بِجَمْعِ الأُمَمِ وَحَشْرِ الْمَمَالِكِ، لأَصُبَّ عَلَيْهِمْ سَخَطِي، كُلَّ حُمُوِّ غَضَبِي. لأَنَّهُ بِنَارِ غَيْرَتِي تُؤْكَلُ كُلُّ الأَرْضِ.

לָכֵ֤ן חַכּוּ;לִי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה לְי֖וֹם קוּמִ֣י לְעַ֑ד כִּ֣י מִשְׁפָּטִי֩ לֶאֱסֹ֨ף גּוֹיִ֜ם לְקָבְצִ֣י מַמְלָכ֗וֹת לִשְׁפֹּ֨ךְ עֲלֵיהֶ֤ם זַעְמִי֙ כֹּ֚ל חֲר֣וֹן אַפִּ֔י כִּ֚י בְּאֵ֣שׁ קִנְאָתִ֔י תֵּאָכֵ֖ל כָּל הָאָֽרֶץ

صفنيا 3: 19 Zep.3.19

هأَنَذَا فِي ذلِكَ الْيَوْمِ أُعَامِلُ كُلَّ مُذَلِّلِيكِ، وَأُخَلِّصُ الظَّالِعَةَ، وَأَجْمَعُ الْمَنْفِيَّةَ، وَأَجْعَلُهُمْ تَسْبِيحَةً وَاسْمًا فِي كُلِّ أَرْضِ خِزْيِهِمْ،

הִנְנִ֥י בָּעֵ֣ת;הַהִ֑יא עֹשֶׂ֛ה כָּל מְעַנַּ֖יִךְ וְהוֹשַׁעְתִּ֣י הַצֹּלֵעָ֗ה אֲקַבֵּ֔ץ וְהַנִּדָּחָה֙ וְשַׂמְתִּים֙ לִתְהִלָּ֣ה וּלְשֵׁ֔ם בְּכָל הָאָ֖רֶץ בָּשְׁתָּֽם

صفنيا 3: 20 Zep.3.20

فِي الْوَقْتِ الَّذِي فِيهِ آتِي بِكُمْ وَفِي وَقْتِ جَمْعِي إِيَّاكُمْ. لأَنِّي أُصَيِّرُكُمُ اسْمًا وَتَسْبِيحَةً فِي شُعُوبِ الأَرْضِ كُلِّهَا، حِينَ أَرُدُّ مَسْبِيِّيكُمْ قُدَّامَ أَعْيُنِكُمْ، قَالَ الرَّبُّ.

בָּעֵ֤ת הַהִיא֙ אָבִ֣יא אֶתְכֶ֔ם וּבָעֵ֖ת קַבְּצִ֣י אֶתְכֶ֑ם כִּֽי אֶתֵּ֨ן;אֶתְכֶ֜ם לְשֵׁ֣ם וְלִתְהִלָּ֗ה עַמֵּ֣י הָאָ֔רֶץ בְּכֹל֙ בְּשׁוּבִ֧י שְׁבוּתֵיכֶ֛ם לְעֵינֵיכֶ֖ם אָמַ֥ר יְהוָֽה

حجي 1: 10 Hag.1.10

لِذلِكَ مَنَعَتِ السَّمَاوَاتُ مِنْ فَوْقِكُمُ النَّدَى، وَمَنَعَتِ الأَرْضُ غَلَّتَهَا.

עַל;כֵּ֣ן כָּלְא֥וּ שָמַ֖יִם עֲלֵיכֶ֔ם מִטָּ֑ל כָּלְאָ֥ה וְהָאָ֖רֶץ יְבוּלָֽהּ

حجي 1: 11 Hag.1.11

وَدَعَوْتُ بِالْحَرِّ عَلَى الأَرْضِ وَعَلَى الْجِبَالِ وَعَلَى الْحِنْطَةِ وَعَلَى الْمِسْطَارِ وَعَلَى الزَّيْتِ وَعَلَى مَا تُنْبِتُهُ الأَرْضُ، وَعَلَى النَّاسِ وَعَلَى الْبَهَائِمِ، وَعَلَى كُلِّ أَتْعَابِ الْيَدَيْنِ.

וָאֶקְרָ֨א חֹ֜רֶב עַל הָאָ֣רֶץ וְעַל הֶהָרִ֗ים וְעַל הַדָּגָן֙ וְעַל הַתִּיר֣וֹשׁ וְעַל הַיִּצְהָ֔ר וְעַ֛ל אֲשֶׁ֥ר תּוֹצִ֖יא הָאֲדָמָ֑ה וְעַל הָֽאָדָם֙ וְעַל הַבְּהֵמָ֔ה וְעַ֖ל כָּל יְגִ֥יעַ כַּפָּֽיִם

حجي 2: 4 Hag.2.4

فَالآنَ تَشَدَّدْ يَا زَرُبَّابِلُ، يَقُولُ الرَّبُّ. وَتَشَدَّدْ يَا يَهُوشَعُ بْنُ يَهُوصَادِقَ الْكَاهِنُ الْعَظِيمُ، وَتَشَدَّدُوا يَا جَمِيعَ شَعْبِ الأَرْضِ، يَقُولُ الرَّبُّ. وَاعْمَلُوا فَإِنِّي مَعَكُمْ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ.

וְעַתָּ֣ה חֲזַ֣ק זְרֻבָּבֶ֣ל נְאֻם יְהוָ֡ה וַחֲזַ֣ק יְהוֹשֻׁ֣עַ בֶּן יְהוֹצָדָק֩ הַכֹּהֵ֨ן הַגָּד֜וֹל וַחֲזַ֨ק כָּל עַ֥ם הָאָ֛רֶץ נְאֻם יְהוָ֖ה וַֽעֲשׂ֑וּ כִּֽי;אֲנִ֣י אִתְּכֶ֔ם נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת

حجي 2: 6 Hag.2.6

لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ: هِيَ مَرَّةٌ، بَعْدَ قَلِيلٍ، فَأُزَلْزِلُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَالْبَحْرَ وَالْيَابِسَةَ،

כִּ֣י כֹ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִ֑יא אַחַ֖ת ע֥וֹד מְעַ֣ט וַאֲנִ֗י;מַרְעִישׁ֙ הַשָּׁמַ֣יִם הָאָ֔רֶץ הַיָּ֖ם הֶחָרָבָֽה

حجي 2: 21 Hag.2.21

كَلِّمْ زَرُبَّابِلَ وَالِي يَهُوذَا قَائِلاً: إِنِّي أُزَلْزِلُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ،

אֱמֹ֕ר אֶל;זְרֻבָּבֶ֥ל פַּֽחַת יְהוּדָ֖ה לֵאמֹ֑ר אֲנִ֣י מַרְעִ֔ישׁ הַשָּׁמַ֖יִם הָאָֽרֶץ

زكريا 1: 10 Zec.1.10

فَأَجَابَ الرَّجُلُ الْوَاقِفُ بَيْنَ الآسِ وَقَالَ: هؤُلاَءِ هُمُ الَّذِينَ أَرْسَلَهُمُ الرَّبُّ لِلْجَوَلاَنِ فِي الأَرْضِ.

וַיַּ֗עַן הָאִ֛ישׁ הָעֹמֵ֥ד בֵּין הַהַדַסִּ֖ים וַיֹּאמַ֑ר אֵ֚לֶּה אֲשֶׁ֣ר שָׁלַ֣ח יְהוָ֔ה לְהִתְהַלֵּ֖ךְ בָּאָֽרֶץ

زكريا 1: 11 Zec.1.11

فَأَجَابُوا مَلاَكَ الرَّبِّ الْوَاقِفِ بَيْنَ الآسِ وَقَالُوا: قَدْ جُلْنَا فِي الأَرْضِ وَإِذَا الأَرْضُ كُلُّهَا مُسْتَرِيحَةٌ وَسَاكِنَةٌ.

וַֽיַּעֲנ֞וּ מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֗ה הָֽעֹמֵד֙ בֵּ֣ין הַהֲדַסִּ֔ים וַיֹּאמְר֖וּ הִתְהַלַּ֣כְנוּ בָאָ֑רֶץ וְהִנֵּ֥ה הָאָ֖רֶץ כָל וְשֹׁקָֽטֶת יֹשֶׁ֥בֶת

زكريا 1: 11 Zec.1.11

فَأَجَابُوا مَلاَكَ الرَّبِّ الْوَاقِفِ بَيْنَ الآسِ وَقَالُوا: قَدْ جُلْنَا فِي الأَرْضِ وَإِذَا الأَرْضُ كُلُّهَا مُسْتَرِيحَةٌ وَسَاكِنَةٌ.

וַֽיַּעֲנ֞וּ מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֗ה הָֽעֹמֵד֙ בֵּ֣ין הַהֲדַסִּ֔ים וַיֹּאמְר֖וּ הִתְהַלַּ֣כְנוּ בָאָ֑רֶץ וְהִנֵּ֥ה הָאָ֖רֶץ כָל וְשֹׁקָֽטֶת יֹשֶׁ֥בֶת

زكريا 1: 21 Zec.1.21

فَقُلْتُ: جَاءَ هؤُلاَءِ، مَاذَا يَفْعَلُونَ. فَتَكَلَّمَ قَائِلًا: هذِهِ هِيَ الْقُرُونُ الَّتِي بَدَّدَتْ يَهُوذَا حَتَّى لَمْ يَرْفَعْ إِنْسَانٌ رَأْسَهُ. وَقَدْ جَاءَ هؤُلاَءِ لِيُرْعِبُوهُمْ وَلِيَطْرُدُوا قُرُونَ الأُمَمِ الرَّافِعِينَ قَرْنًا عَلَى أَرْضِ يَهُوذَا لِتَبْدِيدِهَا.

וָאֹמַ֕ר בָאִ֖ים אֵ֥לֶּה מָ֛ה לַֽעֲשׂ֑וֹת וַיֹּ֣אמֶר לֵאמֹ֗ר אֵ֣לֶּה הַקְּרָנ֞וֹת אֲשֶׁר זֵ֣רוּ יְהוּדָ֗ה לֹא נָשָׂ֣א אִישׁ֙ רֹאשׁ֔וֹ וַיָּבֹ֤אוּ אֵ֙לֶּה֙ לְהַחֲרִ֣יד;אֹתָ֔ם לְיַדּ֞וֹת קַרְנ֣וֹת הַגּוֹיִ֗ם הַנֹּשְׂאִ֥ים קֶ֛רֶן אֶל אֶ֥רֶץ יְהוּדָ֖ה לְזָרוֹתָֽהּ

زكريا 2: 6 Zec.2.6

يَا يَا، اهْرُبُوا مِنْ أَرْضِ الشِّمَالِ، يَقُولُ الرَّبُّ. فَإِنِّي قَدْ فَرَّقْتُكُمْ كَرِيَاحِ السَّمَاءِ الأَرْبَعِ، يَقُولُ الرَّبُّ.

ה֣וֹי ה֗וֹי וְנֻ֛סוּ מֵאֶ֥רֶץ צָפ֖וֹן נְאֻם יְהוָ֑ה כִּ֠י פֵּרַ֥שְׂתִּי;אֶתְכֶ֖ם רוּח֧וֹת הַשָּׁמַ֛יִם כְּאַרְבַּ֞ע נְאֻם יְהוָֽה

زكريا 3: 9 Zec.3.9

فَهُوَذَا الْحَجَرُ الَّذِي وَضَعْتُهُ قُدَّامَ يَهُوشَعَ عَلَى حَجَرٍ وَاحِدٍ سَبْعُ أَعْيُنٍ. هأَنَذَا نَاقِشٌ نَقْشَهُ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ، وَأُزِيلُ إِثْمَ تِلْكَ الأَرْضِ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ.

כִּ֣י;הִנֵּ֣ה הָאֶ֗בֶן אֲשֶׁ֤ר נָתַ֙תִּי֙ לִפְנֵ֣י יְהוֹשֻׁ֔עַ עַל אֶ֥בֶן אַחַ֖ת שִׁבְעָ֣ה עֵינָ֑יִם הִנְנִ֧י מְפַתֵּ֣חַ פִּתֻּחָ֗הּ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּמַשְׁתִּ֛י עֲוֹ֥ן הַהִ֖יא הָאָֽרֶץ בְּי֥וֹם אֶחָֽד

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2498 آية)