אִם (H518) - ʼim | معجم سترونغ العبري

فَقَالَ لَهَا بَارَاقُ: إِنْ ذَهَبْتِ مَعِي أَذْهَبْ، وَإِنْ لَمْ تَذْهَبِي مَعِي فَلاَ أَذْهَبُ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֙יהָ֙ בָּרָ֔ק אִם תֵּלְכִ֥י עִמִּ֖י וְהָלָ֑כְתִּי וְאִם לֹ֥א תֵלְכִ֛י עִמִּ֖י לֹ֥א אֵלֵֽךְ

فَقَالَ لَهَا بَارَاقُ: إِنْ ذَهَبْتِ مَعِي أَذْهَبْ، وَإِنْ لَمْ تَذْهَبِي مَعِي فَلاَ أَذْهَبُ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֙יהָ֙ בָּרָ֔ק אִם תֵּלְכִ֥י עִמִּ֖י וְהָלָ֑כְתִּי וְאִם לֹ֥א תֵלְכִ֛י עִמִּ֖י לֹ֥א אֵלֵֽךְ

فَقَالَ لَهَا: قِفِي بِبَابِ الْخَيْمَةِ، وَيَكُونُ إِذَا جَاءَ أَحَدٌ وَسَأَلَكِ: أَهُنَا رَجُلٌ. أَنَّكِ تَقُولِينَ لاَ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ עֲמֹ֖ד פֶּ֣תַח הָאֹ֑הֶל וְהָיָה֩ אִם יָב֜וֹא אִ֨ישׁ וּשְׁאֵלֵ֗ךְ הֲיֵֽשׁ;פֹּ֥ה אִ֖ישׁ וְאָמַ֥רְתְּ אָֽיִן

القضاة 5: 8 Jdg.5.8

اِخْتَارَ آلِهَةً حَدِيثَةً. حِينَئِذٍ حَرْبُ الأَبْوَابِ. هَلْ كَانَ يُرَى مِجَنٌّ أَوْ رُمْحٌ فِي أَرْبَعِينَ أَلْفًا مِنْ إِسْرَائِيلَ.

יִבְחַר֙ אֱלֹהִ֣ים חֲדָשִׁ֔ים אָ֖ז לָחֶ֣ם שְׁעָרִ֑ים אִם יֵֽרָאֶה֙ מָגֵ֤ן וָרֹ֔מַח בְּאַרְבָּעִ֥ים אֶ֖לֶף בְּיִשְׂרָאֵֽל

القضاة 6: 3 Jdg.6.3

وَإِذَا زَرَعَ إِسْرَائِيلُ، كَانَ يَصْعَدُ الْمِدْيَانِيُّونَ وَالْعَمَالِقَةُ وَبَنُو الْمَشْرِقِ، يَصْعَدُونَ عَلَيْهِمْ،

אִם זָרַ֣ע יִשְׂרָאֵ֑ל וְהָיָ֖ה וְעָלָ֨ה מִדְיָ֧ן וַֽעֲמָלֵ֛ק וּבְנֵי קֶ֖דֶם וְעָל֥וּ עָלָֽיו

القضاة 6: 17 Jdg.6.17

فَقَالَ لَهُ: إِنْ كُنْتُ قَدْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ فَاصْنَعْ لِي عَلاَمَةً أَنَّكَ أَنْتَ تُكَلِّمُنِي.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו אִם;נָ֛א מָצָ֥אתִי חֵ֖ן בְּעֵינֶ֑יךָ וְעָשִׂ֤יתָ לִּי֙ א֔וֹת שָׁאַתָּ֖ה מְדַבֵּ֥ר;עִמִּֽי

القضاة 6: 31 Jdg.6.31

فَقَالَ يُوآشُ لِجَمِيعِ الْقَائِمِينَ عَلَيْهِ: أَنْتُمْ تُقَاتِلُونَ لِلْبَعْلِ، أَمْ أَنْتُمْ تُخَلِّصُونَهُ. مَنْ يُقَاتِلْ لَهُ يُقْتَلْ فِي هذَا الصَّبَاحِ. إِنْ كَانَ إِلهًا فَلْيُقَاتِلْ لِنَفْسِهِ لأَنَّ مَذْبَحَهُ قَدْ هُدِمَ.

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡שׁ לְכֹל֩ עָמְד֨וּ עָלָ֜יו הַאַתֶּ֣ם תְּרִיב֣וּן לַבַּ֗עַל אִם אַתֶּם֙ תּוֹשִׁיע֣וּן;אוֹת֔וֹ אֲשֶׁר יָרִ֥יב ל֛וֹ יוּמַ֖ת עַד הַבֹּ֑קֶר אִם הוּא֙ אֱלֹהִ֥ים יָ֣רֶב ל֔וֹ כִּ֥י מִזְבְּחֽוֹ נָתַ֖ץ

القضاة 6: 31 Jdg.6.31

فَقَالَ يُوآشُ لِجَمِيعِ الْقَائِمِينَ عَلَيْهِ: أَنْتُمْ تُقَاتِلُونَ لِلْبَعْلِ، أَمْ أَنْتُمْ تُخَلِّصُونَهُ. مَنْ يُقَاتِلْ لَهُ يُقْتَلْ فِي هذَا الصَّبَاحِ. إِنْ كَانَ إِلهًا فَلْيُقَاتِلْ لِنَفْسِهِ لأَنَّ مَذْبَحَهُ قَدْ هُدِمَ.

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡שׁ לְכֹל֩ עָמְד֨וּ עָלָ֜יו הַאַתֶּ֣ם תְּרִיב֣וּן לַבַּ֗עַל אִם אַתֶּם֙ תּוֹשִׁיע֣וּן;אוֹת֔וֹ אֲשֶׁר יָרִ֥יב ל֛וֹ יוּמַ֖ת עַד הַבֹּ֑קֶר אִם הוּא֙ אֱלֹהִ֥ים יָ֣רֶב ל֔וֹ כִּ֥י מִזְבְּחֽוֹ נָתַ֖ץ

القضاة 6: 36 Jdg.6.36

وَقَالَ جِدْعُونُ لِلهِ: إِنْ كُنْتَ تُخَلِّصُ بِيَدِي إِسْرَائِيلَ كَمَا تَكَلَّمْتَ،

וַיֹּ֥אמֶר גִּדְע֖וֹן הָאֱלֹהִ֑ים;אֶל אִם יֶשְׁךָ֞ מוֹשִׁ֧יעַ בְּיָדִ֛י יִשְׂרָאֵ֖ל כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ

القضاة 6: 37 Jdg.6.37

فَهَا إِنِّي وَاضِعٌ جَزَّةَ الصُّوفِ فِي الْبَيْدَرِ، فَإِنْ كَانَ طَلٌّ عَلَى الْجَزَّةِ وَحْدَهَا، وَجَفَافٌ عَلَى الأَرْضِ كُلِّهَا، عَلِمْتُ أَنَّكَ تُخَلِّصُ بِيَدِي إِسْرَائِيلَ كَمَا تَكَلَّمْتَ.

הִנֵּ֣ה אָנֹכִ֗י מַצִּ֛יג גִּזַּ֥ת הַצֶּ֖מֶר בַּגֹּ֑רֶן אִ֡ם יִהְיֶ֨ה טַל֩ עַֽל הַגִּזָּ֜ה לְבַדָּ֗הּ חֹ֔רֶב וְעַל הָאָ֙רֶץ֙ כָּל וְיָדַעְתִּ֗י כִּֽי תוֹשִׁ֧יעַ בְּיָדִ֛י יִשְׂרָאֵ֖ל כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ

القضاة 7: 10 Jdg.7.10

وَإِنْ كُنْتَ خَائِفًا مِنَ النُّزُولِ، فَانْزِلْ أَنْتَ وَفُورَةُ غُلاَمُكَ إِلَى الْمَحَلَّةِ،

וְאִם יָרֵ֥א לָרֶ֑דֶת;רֵ֥ד אַתָּ֛ה אַתָּ֖ה וּפֻרָ֥ה נַעַרְךָ֖ אֶל הַֽמַּחֲנֶֽה

القضاة 9: 2 Jdg.9.2

تَكَلَّمُوا فِي آذَانِ جَمِيعِ أَهْلِ شَكِيمَ. أَيُّمَا هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ: أَأَنْ يَتَسَلَّطَ عَلَيْكُمْ سَبْعُونَ رَجُلاً، جَمِيعُ بَنِي يَرُبَّعْلَ، أَمْ أَنْ يَتَسَلَّطَ عَلَيْكُمْ رَجُلٌ وَاحِدٌ. وَاذْكُرُوا أَنِّي أَنَا عَظْمُكُمْ وَلَحْمُكُمْ.

דַּבְּרוּ;נָ֞א בְּאָזְנֵ֨י כָל בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶם֮ מַה טּ֣וֹב לָכֶם֒ הַמְשֹׁ֨ל בָּכֶ֜ם שִׁבְעִ֣ים אִ֗ישׁ כֹּ֚ל בְּנֵ֣י יְרֻבַּ֔עַל אִם מְשֹׁ֥ל בָּכֶ֖ם אִ֣ישׁ אֶחָ֑ד וּזְכַרְתֶּ֕ם כִּֽי אָנִֽי עַצְמֵכֶם וּבְשַׂרְכֶ֖ם

القضاة 9: 15 Jdg.9.15

فَقَالَ الْعَوْسَجُ لِلأَشْجَارِ: إِنْ كُنْتُمْ بِالْحَقِّ تَمْسَحُونَنِي عَلَيْكُمْ مَلِكًا فَتَعَالَوْا وَاحْتَمُوا تَحْتَ ظِلِّي. وَإِلأَّ فَتَخْرُجَ نَارٌ مِنَ الْعَوْسَجِ وَتَأْكُلَ أَرْزَ لُبْنَانَ.

וַיֹּ֣אמֶר הָאָטָד֮ אֶל;הָעֵצִים֒ אִ֡ם אַתֶּם֩ בֶּאֱמֶ֣ת מֹשְׁחִ֨ים;אֹתִ֤י עֲלֵיכֶ֔ם לְמֶ֙לֶךְ֙ בֹּ֖אוּ חֲס֣וּ בְצִלִּ֑י וְאִם;אַ֕יִן תֵּ֤צֵא אֵשׁ֙ מִן הָ֣אָטָ֔ד וְתֹאכַ֖ל אַרְזֵ֥י הַלְּבָנֽוֹן

القضاة 9: 15 Jdg.9.15

فَقَالَ الْعَوْسَجُ لِلأَشْجَارِ: إِنْ كُنْتُمْ بِالْحَقِّ تَمْسَحُونَنِي عَلَيْكُمْ مَلِكًا فَتَعَالَوْا وَاحْتَمُوا تَحْتَ ظِلِّي. وَإِلأَّ فَتَخْرُجَ نَارٌ مِنَ الْعَوْسَجِ وَتَأْكُلَ أَرْزَ لُبْنَانَ.

וַיֹּ֣אמֶר הָאָטָד֮ אֶל;הָעֵצִים֒ אִ֡ם אַתֶּם֩ בֶּאֱמֶ֣ת מֹשְׁחִ֨ים;אֹתִ֤י עֲלֵיכֶ֔ם לְמֶ֙לֶךְ֙ בֹּ֖אוּ חֲס֣וּ בְצִלִּ֑י וְאִם;אַ֕יִן תֵּ֤צֵא אֵשׁ֙ מִן הָ֣אָטָ֔ד וְתֹאכַ֖ל אַרְזֵ֥י הַלְּבָנֽוֹן

القضاة 9: 16 Jdg.9.16

فَالآنَ إِنْ كُنْتُمْ قَدْ عَمِلْتُمْ بِالْحَقِّ وَالصِّحَّةِ إِذْ جَعَلْتُمْ أَبِيمَالِكَ مَلِكًا، وَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ خَيْرًا مَعَ يَرُبَّعْلَ وَمَعَ بَيْتِهِ، وَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ لَهُ حَسَبَ عَمَلِ يَدَيْهِ،

וְעַתָּ֗ה אִם עֲשִׂיתֶ֔ם בֶּאֱמֶ֤ת וּבְתָמִים֙ וַתַּמְלִ֖יכוּ;אֲבִימֶ֑לֶךְ וְאִם עֲשִׂיתֶם֙ טוֹבָ֤ה עִם יְרֻבַּ֣עַל וְעִם בֵּית֔וֹ וְאִם עֲשִׂ֥יתֶם לֽוֹ כִּגְמ֥וּל יָדָ֖יו

القضاة 9: 16 Jdg.9.16

فَالآنَ إِنْ كُنْتُمْ قَدْ عَمِلْتُمْ بِالْحَقِّ وَالصِّحَّةِ إِذْ جَعَلْتُمْ أَبِيمَالِكَ مَلِكًا، وَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ خَيْرًا مَعَ يَرُبَّعْلَ وَمَعَ بَيْتِهِ، وَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ لَهُ حَسَبَ عَمَلِ يَدَيْهِ،

וְעַתָּ֗ה אִם עֲשִׂיתֶ֔ם בֶּאֱמֶ֤ת וּבְתָמִים֙ וַתַּמְלִ֖יכוּ;אֲבִימֶ֑לֶךְ וְאִם עֲשִׂיתֶם֙ טוֹבָ֤ה עִם יְרֻבַּ֣עַל וְעִם בֵּית֔וֹ וְאִם עֲשִׂ֥יתֶם לֽוֹ כִּגְמ֥וּל יָדָ֖יו

القضاة 9: 16 Jdg.9.16

فَالآنَ إِنْ كُنْتُمْ قَدْ عَمِلْتُمْ بِالْحَقِّ وَالصِّحَّةِ إِذْ جَعَلْتُمْ أَبِيمَالِكَ مَلِكًا، وَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ خَيْرًا مَعَ يَرُبَّعْلَ وَمَعَ بَيْتِهِ، وَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ لَهُ حَسَبَ عَمَلِ يَدَيْهِ،

וְעַתָּ֗ה אִם עֲשִׂיתֶ֔ם בֶּאֱמֶ֤ת וּבְתָמִים֙ וַתַּמְלִ֖יכוּ;אֲבִימֶ֑לֶךְ וְאִם עֲשִׂיתֶם֙ טוֹבָ֤ה עִם יְרֻבַּ֣עַל וְעִם בֵּית֔וֹ וְאִם עֲשִׂ֥יתֶם לֽוֹ כִּגְמ֥וּל יָדָ֖יו

القضاة 9: 19 Jdg.9.19

فَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ عَمِلْتُمْ بِالْحَقِّ وَالصِّحَّةِ مَعَ يَرُبَّعْلَ وَمَعَ بَيْتِهِ فِي هذَا الْيَوْمِ، فَافْرَحُوا أَنْتُمْ بِأَبِيمَالِكَ، وَلِيَفْرَحْ هُوَ أَيْضًا بِكُمْ.

וְאִם עֲשִׂיתֶ֛ם בֶּאֱמֶ֨ת וּבְתָמִ֧ים עִם יְרֻבַּ֥עַל וְעִם בֵּית֖וֹ הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה שִׂמְחוּ֙ בַּאֲבִימֶ֔לֶךְ וְיִשְׂמַ֥ח ה֖וּא גַּם בָּכֶֽם

القضاة 9: 20 Jdg.9.20

وَإِلأَّ فَتَخْرُجَ نَارٌ مِنْ أَبِيمَالِكَ وَتَأْكُلَ أَهْلَ شَكِيمَ وَسُكَّانَ الْقَلْعَةِ، وَتَخْرُجَ نَارٌ مِنْ أَهْلِ شَكِيمَ وَمِنْ سُكَّانِ الْقَلْعَةِ وَتَأْكُلَ أَبِيمَالِكَ.

וְאִם;אַ֕יִן תֵּ֤צֵא אֵשׁ֙ מֵאֲבִימֶ֔לֶךְ וְתֹאכַ֛ל בַּעֲלֵ֥י שְׁכֶ֖ם בֵּ֣ית;מִלּ֑וֹא וְתֵצֵ֨א אֵ֜שׁ מִבַּעֲלֵ֤י שְׁכֶם֙ וּמִבֵּ֣ית;מִלּ֔וֹא וְתֹאכַ֖ל אֲבִימֶֽלֶךְ

القضاة 11: 9 Jdg.11.9

فَقَالَ يَفْتَاحُ لِشُيُوخِ جِلْعَادَ: إِذَا أَرْجَعْتُمُونِي لِمُحَارَبَةِ بَنِي عَمُّونَ وَدَفَعَهُمُ الرَّبُّ أَمَامِي فَأَنَا أَكُونُ لَكُمْ رَأْسًا.

וַיֹּ֨אמֶר יִפְתָּ֜ח אֶל;זִקְנֵ֣י גִלְעָ֗ד אִם מְשִׁיבִ֨ים;אַתֶּ֤ם;אוֹתִי֙ לְהִלָּחֵם֙ בִּבְנֵ֣י עַמּ֔וֹן וְנָתַ֧ן;אוֹתָ֖ם יְהוָ֛ה לְפָנָ֑י אָנֹכִ֕י אֶהְיֶ֥ה לָכֶ֖ם לְרֹֽאשׁ

القضاة 11: 10 Jdg.11.10

فَقَالَ شُيُوخُ جِلْعَادَ لِيَفْتَاحَ: الرَّبُّ يَكُونُ سَامِعًا بَيْنَنَا إِنْ كُنَّا لاَ نَفْعَلُ هكَذَا حَسَبَ كَلاَمِكَ.

וַיֹּאמְר֥וּ זִקְנֵֽי גִלְעָ֖ד אֶל;יִפְתָּ֑ח יְהוָ֗ה יִהְיֶ֤ה שֹׁמֵ֙עַ֙ בֵּֽינוֹתֵ֔ינוּ אִם לֹ֥א נַעֲשֶֽׂה כֵּ֥ן כִדְבָרְךָ֖

القضاة 11: 25 Jdg.11.25

وَالآنَ فَهَلْ أَنْتَ خَيْرٌ مِنْ بَالاَقَ بْنِ صِفُّورَ مَلِكِ مُوآبَ. فَهَلْ خَاصَمَ إِسْرَائِيلَ أَوْ حَارَبَهُمْ مُحَارَبَةً

וְעַתָּ֗ה אַתָּ֔ה הֲט֥וֹב;טוֹב֙ מִבָּלָ֥ק בֶּן צִפּ֖וֹר מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֑ב הֲר֥וֹב;רָב֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אִם נִלְחֹ֥ם;בָּֽם נִלְחַ֖ם

القضاة 11: 30 Jdg.11.30

وَنَذَرَ يَفْتَاحُ نَذْرًا لِلرَّبِّ قَائِلاً: إِنْ دَفَعْتَ بَنِي عَمُّونَ لِيَدِي،

וַיִּדַּ֨ר יִפְתָּ֥ח נֶ֛דֶר לַיהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אִם נָת֥וֹן;תִּתֵּ֛ן בְּנֵ֥י עַמּ֖וֹן בְּיָדִֽי

القضاة 13: 16 Jdg.13.16

فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لِمَنُوحَ: وَلَوْ عَوَّقْتَنِي لاَ آكُلُ مِنْ خُبْزِكَ، وَإِنْ عَمِلْتَ مُحْرَقَةً فَلِلرَّبِّ أَصْعِدْهَا. لأَنَّ مَنُوحَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّهُ مَلاَكُ الرَّبِّ.

וַיֹּאמֶר֩ מַלְאַ֨ךְ יְהוָ֜ה אֶל;מָנ֗וֹחַ אִם תַּעְצְרֵ֙נִי֙ לֹא אֹכַ֣ל בְּלַחְמֶ֔ךָ וְאִם תַּעֲשֶׂ֣ה עֹלָ֔ה לַיהוָ֖ה תַּעֲלֶ֑נָּה כִּ֚י מָנ֔וֹחַ לֹא יָדַ֣ע כִּֽי;הֽוּא מַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה

القضاة 13: 16 Jdg.13.16

فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لِمَنُوحَ: وَلَوْ عَوَّقْتَنِي لاَ آكُلُ مِنْ خُبْزِكَ، وَإِنْ عَمِلْتَ مُحْرَقَةً فَلِلرَّبِّ أَصْعِدْهَا. لأَنَّ مَنُوحَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّهُ مَلاَكُ الرَّبِّ.

וַיֹּאמֶר֩ מַלְאַ֨ךְ יְהוָ֜ה אֶל;מָנ֗וֹחַ אִם תַּעְצְרֵ֙נִי֙ לֹא אֹכַ֣ל בְּלַחְמֶ֔ךָ וְאִם תַּעֲשֶׂ֣ה עֹלָ֔ה לַיהוָ֖ה תַּעֲלֶ֑נָּה כִּ֚י מָנ֔וֹחַ לֹא יָדַ֣ע כִּֽי;הֽוּא מַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה

القضاة 14: 12 Jdg.14.12

فَقَالَ لَهُمْ شَمْشُونُ: لأُحَاجِيَنَّكُمْ أُحْجِيَّةً، فَإِذَا حَلَلْتُمُوهُا لِي فِي سَبْعَةِ أَيَّامِ الْوَلِيمَةِ وَأَصَبْتُمُوهَا، أُعْطِيكُمْ ثَلاَثِينَ قَمِيصًا وَثَلاَثِينَ حُلَّةَ ثِيَابٍ.

וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ שִׁמְשׁ֔וֹן אָחֽוּדָה;נָּ֥א;לָכֶ֖ם חִידָ֑ה אִם הַגֵּ֣ד;תַּגִּידוּ֩;אוֹתָ֨הּ לִ֜י שִׁבְעַ֨ת יְמֵ֤י הַמִּשְׁתֶּה֙ וּמְצָאתֶ֔ם וְנָתַתִּ֤י;לָכֶם֙ שְׁלֹשִׁ֣ים סְדִינִ֔ים וּשְׁלֹשִׁ֖ים חֲלִפֹ֥ת בְּגָדִֽים

القضاة 14: 13 Jdg.14.13

وَإِنْ لَمْ تَقْدِرُوا أَنْ تَحُلُّوهَا لِي، تُعْطُونِي أَنْتُمْ ثَلاَثِينَ قَمِيصًا وَثَلاَثِينَ حُلَّةَ ثِيَابٍ. فَقَالُوا لَهُ: حَاجِ أُحْجِيَّتَكَ فَنَسْمَعَهَا.

וְאִם לֹ֣א תוּכְלוּ֮ לְהַגִּ֣יד לִי֒ וּנְתַתֶּ֨ם;לִי֙ אַתֶּ֥ם שְׁלֹשִׁ֣ים סְדִינִ֔ים וּשְׁלֹשִׁ֖ים חֲלִיפ֣וֹת בְּגָדִ֑ים וַיֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ ח֥וּדָה חִידָתְךָ֖ וְנִשְׁמָעֶֽנָּה

القضاة 15: 7 Jdg.15.7

فَقَالَ لَهُمْ شَمْشُونُ: وَلَوْ فَعَلْتُمْ هذَا فَإِنِّي أَنْتَقِمُ مِنْكُمْ، وَبَعْدُ أَكُفُّ.

וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ שִׁמְשׁ֔וֹן אִֽם תַּעֲשׂ֖וּן כָּזֹ֑את כִּ֛י;אִם נִקַּ֥מְתִּי בָכֶ֖ם וְאַחַ֥ר אֶחְדָּֽל

القضاة 16: 7 Jdg.16.7

فَقَالَ لَهَا شَمْشُونُ: إِذَا أَوْثَقُونِي بِسَبْعَةِ أَوْتَارٍ طَرِيَّةٍ لَمْ تَجِفَّ، أَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֙יהָ֙ שִׁמְשׁ֔וֹן אִם יַאַסְרֻ֗נִי בְּשִׁבְעָ֛ה יְתָרִ֥ים לַחִ֖ים לֹא חֹרָ֑בוּ וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם

القضاة 16: 11 Jdg.16.11

فَقَالَ لَهَا: إِذَا أَوْثَقُونِي بِحِبَال جَدِيدَةٍ لَمْ تُسْتَعْمَلْ، أَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אִם אָס֤וֹר;יַאַסְר֙וּנִי֙ בַּעֲבֹתִ֣ים חֲדָשִׁ֔ים אֲשֶׁ֛ר;לֹֽא נַעֲשָׂ֥ה;בָהֶ֖ם;מְלָאכָ֑ה וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (909 آية)