المعنى المختصر للكلمة
nuwach:
to rest, i.e. settle down
اللفظ الأصلي
נוּחַ
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
nuwach
(noo-akh)
تكرار الورود في الكتاب
142
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
to rest, i.e. settle down
الإنجليزية — KJV Translation Tags
cease
be confederate
lay
let down
(be) quiet
remain
(cause to, be at, give, have, make to) rest
set down. Compare
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
וַיַּנַּ֥ח (3×)
תַּנַּ֣ח (2×)
יָנֽוּחַ (2×)
יָנִ֨יחַ (2×)
וַיַּנַּ֤ח (2×)
וַיַּנִּיחֵם֙ (2×)
וְנ֗וֹחַ (2×)
וְהִנִּיחָ֖ם (2×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (142 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التكوين 2: 15
Gen.2.15
وَأَخَذَ الرَّبُّ الإِلهُ آدَمَ وَوَضَعَهُ فِي جَنَّةِ عَدْنٍ لِيَعْمَلَهَا وَيَحْفَظَهَا.
וַיִּקַּ֛ח יְהוָ֥ה אֱלֹהִ֖ים הָֽאָדָ֑ם וַיַּנִּחֵ֣הוּ בְגַן עֵ֔דֶן לְעָבְדָ֖הּ וּלְשָׁמְרָֽהּ
التكوين 8: 4
Gen.8.4
وَاسْتَقَرَّ الْفُلْكُ فِي الشَّهْرِ السَّابعِ، فِي الْيَوْمِ السَّابعَ عَشَرَ مِنَ الشَّهْرِ، عَلَى جِبَالِ أَرَارَاطَ.
וַתָּ֤נַח הַתֵּבָה֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הַשְּׁבִיעִ֔י י֖וֹם בְּשִׁבְעָה עָשָׂ֥ר לַחֹ֑דֶשׁ עַ֖ל הָרֵ֥י אֲרָרָֽט
التكوين 19: 16
Gen.19.16
وَلَمَّا تَوَانَى، أَمْسَكَ الرَّجُلاَنِ بِيَدِهِ وَبِيَدِ امْرَأَتِهِ وَبِيَدِ ابْنَتَيْهِ، لِشَفَقَةِ الرَّبِّ عَلَيْهِ، وَأَخْرَجَاهُ وَوَضَعَاهُ خَارِجَ الْمَدِينَةِ.
וַֽיִּתְמַהְמָ֓הּ וַיַּחֲזִ֨קוּ הָאֲנָשִׁ֜ים בְּיָד֣וֹ וּבְיַד אִשְׁתּ֗וֹ וּבְיַד֙ שְׁתֵּ֣י;בְנֹתָ֔יו בְּחֶמְלַ֥ת יְהוָ֖ה עָלָ֑יו וַיֹּצִאֻ֥הוּ וַיַּנִּחֻ֖הוּ מִח֥וּץ לָעִֽיר
التكوين 39: 16
Gen.39.16
فَوَضَعَتْ ثَوْبَهُ بِجَانِبِهَا حَتَّى جَاءَ سَيِّدُهُ إِلَى بَيْتِهِ.
וַתַּנַּ֥ח בִּגְד֖וֹ אֶצְלָ֑הּ עַד בּ֥וֹא אֲדֹנָ֖יו אֶל בֵּיתֽוֹ
التكوين 42: 33
Gen.42.33
فَقَالَ لَنَا الرَّجُلُ سَيِّدُ الأَرْضِ: بِهذَا أَعْرِفُ أَنَّكُمْ أُمَنَاءُ. دَعُوا أَخًا وَاحِدًا مِنْكُمْ عِنْدِي، وَخُذُوا لِمَجَاعَةِ بُيُوتِكُمْ وَانْطَلِقُوا.
וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵ֗ינוּ הָאִישׁ֙ אֲדֹנֵ֣י הָאָ֔רֶץ בְּזֹ֣את אֵדַ֔ע כִּ֥י;אַתֶּ֑ם כֵנִ֖ים הַנִּ֣יחוּ אֲחִיכֶ֤ם הָֽאֶחָד֙ אִתִּ֔י קְח֥וּ רַעֲב֥וֹן בָּתֵּיכֶ֖ם וָלֵֽכוּ
الخروج 10: 14
Exo.10.14
فَصَعِدَ الْجَرَادُ عَلَى كُلِّ أَرْضِ مِصْرَ، وَحَلَّ فِي جَمِيعِ تُخُومِ مِصْرَ. شَيْءٌ ثَقِيلٌ جِدًّا لَمْ يَكُنْ قَبْلَهُ جَرَادٌ هكَذَا مِثْلَهُ، وَلاَ يَكُونُ بَعْدَهُ كَذلِكَ،
וַיַּ֣עַל הָֽאַרְבֶּ֗ה עַ֚ל כָּל אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וַיָּ֕נַח בְּכֹ֖ל גְּב֣וּל מִצְרָ֑יִם כָּבֵ֣ד מְאֹ֔ד לֹא הָ֨יָה לְ֠פָנָיו אַרְבֶּה֙ כֵ֤ן כָּמֹ֔הוּ לֹ֥א יִֽהְיֶה וְאַחֲרָ֖יו כֵּֽן
الخروج 16: 23
Exo.16.23
فَقَالَ لَهُمْ: هذَا مَا قَالَ الرَّبُّ: غَدًا عُطْلَةٌ، سَبْتٌ مُقَدَّسٌ لِلرَّبِّ. اخْبِزُوا مَا تَخْبِزُونَ وَاطْبُخُوا مَا تَطْبُخُونَ. وَكُلُّ مَا فَضِلَ ضَعُوهُ عِنْدَكُمْ لِيُحْفَظَ إِلَى الْغَدِ.
וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם ה֚וּא אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה מָחָ֑ר שַׁבָּת֧וֹן שַׁבַּת קֹ֛דֶשׁ לַֽיהוָ֖ה תֹּאפ֞וּ אֲשֶׁר אֵפ֗וּ תְּבַשְּׁלוּ֙ אֲשֶֽׁר בַּשֵּׁ֔לוּ כָּל הָ֣עֹדֵ֔ף הַנִּ֧יחוּ לָכֶ֛ם לְמִשְׁמֶ֖רֶת עַד הַבֹּֽקֶר
الخروج 16: 24
Exo.16.24
فَوَضَعُوهُ إِلَى الْغَدِ كَمَا أَمَرَ مُوسَى، فَلَمْ يُنْتِنْ وَلاَ صَارَ فِيهِ دُودٌ.
וַיַּנִּ֤יחוּ;אֹתוֹ֙ עַד הַבֹּ֔קֶר כַּאֲשֶׁ֖ר צִוָּ֣ה מֹשֶׁ֑ה וְלֹ֣א הִבְאִ֔ישׁ לֹא הָ֥יְתָה בּֽוֹ וְרִמָּ֖ה
الخروج 16: 33
Exo.16.33
وَقَالَ مُوسَى لِهَارُونَ: خُذْ قِسْطًا وَاحِدًا وَاجْعَلْ فِيهِ مِلْءَ الْعُمِرِ مَنًّا، وَضَعْهُ أَمَامَ الرَّبِّ لِلْحِفْظِ فِي أَجْيَالِكُمْ.
וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֜ה אַהֲרֹ֗ן קַ֚ח צִנְצֶ֣נֶת אַחַ֔ת וְתֶן שָׁ֥מָּה מְלֹֽא הָעֹ֖מֶר מָ֑ן וְהַנַּ֤ח;אֹתוֹ֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה לְמִשְׁמֶ֖רֶת לְדֹרֹתֵיכֶֽם
الخروج 16: 34
Exo.16.34
كَمَا أَمَرَ الرَّبُّ مُوسَى وَضَعَهُ هَارُونُ أَمَامَ الشَّهَادَةِ لِلْحِفْظِ.
כַּאֲשֶׁ֛ר צִוָּ֥ה יְהוָ֖ה מֹשֶׁ֑ה וַיַּנִּיחֵ֧הוּ אַהֲרֹ֛ן לִפְנֵ֥י הָעֵדֻ֖ת לְמִשְׁמָֽרֶת
الخروج 17: 11
Exo.17.11
وَكَانَ إِذَا رَفَعَ مُوسَى يَدَهُ أَنَّ إِسْرَائِيلَ يَغْلِبُ، وَإِذَا خَفَضَ يَدَهُ أَنَّ عَمَالِيقَ يَغْلِبُ.
וְהָיָ֗ה כַּאֲשֶׁ֨ר יָרִ֥ים מֹשֶׁ֛ה יָד֖וֹ יִשְׂרָאֵ֑ל וְגָבַ֣ר וְכַאֲשֶׁ֥ר יָנִ֛יחַ יָד֖וֹ עֲמָלֵֽק וְגָבַ֥ר
الخروج 20: 11
Exo.20.11
لأَنْ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ صَنَعَ الرَّبُّ السَّمَاءَ وَالأَرْضَ وَالْبَحْرَ وَكُلَّ مَا فِيهَا، وَاسْتَرَاحَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ. لِذلِكَ بَارَكَ الرَّبُّ يَوْمَ السَّبْتِ وَقَدَّسَهُ.
כִּ֣י שֵֽׁשֶׁת יָמִים֩ עָשָׂ֨ה יְהוָ֜ה הַשָּׁמַ֣יִם הָאָ֗רֶץ הַיָּם֙ כָּל אֲשֶׁר בָּ֔ם וַיָּ֖נַח בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֑י עַל;כֵּ֗ן בֵּרַ֧ךְ יְהוָ֛ה י֥וֹם הַשַּׁבָּ֖ת וַֽיְקַדְּשֵֽׁהוּ
الخروج 23: 12
Exo.23.12
سِتَّةَ أَيَّامٍ تَعْمَلُ عَمَلَكَ. وَأَمَّا الْيَوْمُ السَّابعُ فَفِيهِ تَسْتَرِيحُ، لِكَيْ يَسْتَرِيحَ ثَوْرُكَ وَحِمَارُكَ، وَيَتَنَفَّسَ ابْنُ أَمَتِكَ وَالْغَرِيبُ.
שֵׁ֤שֶׁת יָמִים֙ תַּעֲשֶׂ֣ה מַעֲשֶׂ֔יךָ וּבַיּ֥וֹם הַשְּׁבִיעִ֖י תִּשְׁבֹּ֑ת לְמַ֣עַן יָנ֗וּחַ שֽׁוֹרְךָ֙ וַחֲמֹרֶ֔ךָ וְיִנָּפֵ֥שׁ בֶּן אֲמָתְךָ֖ וְהַגֵּֽר
الخروج 32: 10
Exo.32.10
فَالآنَ اتْرُكْنِي لِيَحْمَى غَضَبِي عَلَيْهِمْ وَأُفْنِيَهُمْ، فَأُصَيِّرَكَ شَعْبًا عَظِيمًا.
וְעַתָּה֙ הַנִּ֣יחָה;לִּ֔י וְיִֽחַר אַפִּ֥י בָהֶ֖ם וַאֲכַלֵּ֑ם וְאֶֽעֱשֶׂ֥ה;אוֹתְךָ֖ לְג֥וֹי גָּדֽוֹל
الخروج 33: 14
Exo.33.14
فَقَالَ: وَجْهِي يَسِيرُ فَأُرِيحُكَ.
וַיֹּאמַ֑ר פָּנַ֥י יֵלֵ֖כוּ וַהֲנִחֹ֥תִי;לָֽךְ
اللاويين 7: 15
Lev.7.15
وَلَحْمُ ذَبِيحَةِ شُكْرِ سَلاَمَتِهِ يُؤْكَلُ يَوْمَ قُرْبَانِهِ. لاَ يُبْقِي مِنْهُ شَيْئًا إِلَى الصَّبَاحِ.
וּבְשַׂ֗ר זֶ֚בַח תּוֹדַ֣ת שְׁלָמָ֔יו יֵאָכֵ֑ל בְּי֥וֹם קָרְבָּנ֖וֹ לֹֽא יַנִּ֥יחַ מִמֶּ֖נּוּ עַד בֹּֽקֶר
اللاويين 16: 23
Lev.16.23
ثُمَّ يَدْخُلُ هَارُونُ إِلَى خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ وَيَخْلَعُ ثِيَابَ الْكَتَّانِ الَّتِي لَبِسَهَا عِنْدَ دُخُولِهِ إِلَى الْقُدْسِ وَيَضَعُهَا هُنَاكَ.
וּבָ֤א אַהֲרֹן֙ אֶל אֹ֣הֶל מוֹעֵ֔ד וּפָשַׁט֙ בִּגְדֵ֣י הַבָּ֔ד אֲשֶׁ֥ר לָבַ֖שׁ בְּבֹא֣וֹ אֶל הַקֹּ֑דֶשׁ וְהִנִּיחָ֖ם שָֽׁם
اللاويين 24: 12
Lev.24.12
فَوَضَعُوهُ فِي الْمَحْرَسِ لِيُعْلَنَ لَهُمْ عَنْ فَمِ الرَّبِّ.
וַיַּנִּיחֻ֖הוּ בַּמִּשְׁמָ֑ר לִפְרֹ֥שׁ לָהֶ֖ם עַל פִּ֥י יְהוָֽה
العدد 10: 36
Num.10.36
وَعِنْدَ حُلُولِهِ كَانَ يَقُولُ: ارْجِعْ يَا رَبُّ إِلَى رِبَوَاتِ أُلُوفِ إِسْرَائِيلَ.
וּבְנֻחֹ֖ה יֹאמַ֑ר שׁוּבָ֣ה יְהוָ֔ה רִֽבְב֖וֹת אַלְפֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
العدد 11: 25
Num.11.25
فَنَزَلَ الرَّبُّ فِي سَحَابَةٍ وَتَكَلَّمَ مَعَهُ، وَأَخَذَ مِنَ الرُّوحِ الَّذِي عَلَيْهِ وَجَعَلَ عَلَى السَّبْعِينَ رَجُلاً الشُّيُوخَ. فَلَمَّا حَلَّتْ عَلَيْهِمِ الرُّوحُ تَنَبَّأُوا، وَلكِنَّهُمْ لَمْ يَزِيدُوا.
וַיֵּ֨רֶד יְהוָ֥ה בֶּעָנָן֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָיו֒ וַיָּ֗אצֶל מִן הָר֙וּחַ֙ אֲשֶׁ֣ר עָלָ֔יו וַיִּתֵּ֕ן עַל שִׁבְעִ֥ים אִ֖ישׁ הַזְּקֵנִ֑ים וַיְהִ֗י כְּנ֤וֹחַ עֲלֵיהֶם֙ הָר֔וּחַ וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ וְלֹ֥א יָסָֽפוּ
العدد 11: 26
Num.11.26
وَبَقِيَ رَجُلاَنِ فِي الْمَحَلَّةِ، اسْمُ الْوَاحِدِ أَلْدَادُ، وَاسْمُ الآخَرِ مِيدَادُ، فَحَلَّ عَلَيْهِمَا الرُّوحُ. وَكَانَا مِنَ الْمَكْتُوبِينَ، لكِنَّهُمَا لَمْ يَخْرُجَا إِلَى الْخَيْمَةِ، فَتَنَبَّآ فِي الْمَحَلَّةِ.
וַיִּשָּׁאֲר֣וּ שְׁנֵֽי;אֲנָשִׁ֣ים בַּֽמַּחֲנֶ֡ה שֵׁ֣ם הָאֶחָ֣ד אֶלְדָּ֡ד וְשֵׁם֩ הַשֵּׁנִ֨י מֵידָ֜ד וַתָּ֧נַח עֲלֵיהֶ֣ם הָר֗וּחַ וְהֵ֙מָּה֙ בַּכְּתֻבִ֔ים וְלֹ֥א יָצְא֖וּ הָאֹ֑הֱלָה וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ בַּֽמַּחֲנֶֽה
العدد 15: 34
Num.15.34
فَوَضَعُوهُ فِي الْمَحْرَسِ لأَنَّهُ لَمْ يُعْلَنْ مَاذَا يُفْعَلُ بِهِ.
וַיַּנִּ֥יחוּ;אֹת֖וֹ בַּמִּשְׁמָ֑ר כִּ֚י לֹ֣א פֹרַ֔שׁ מַה יֵּעָשֶׂ֖ה לֽוֹ
العدد 17: 4
Num.17.4
وَضَعْهَا فِي خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ أَمَامَ الشَّهَادَةِ حَيْثُ أَجْتَمِعُ بِكُمْ.
וְהִנַּחְתָּ֖ם בְּאֹ֣הֶל מוֹעֵ֑ד לִפְנֵי֙ הָֽעֵד֔וּת אֲשֶׁ֛ר;שָֽׁמָּה אִוָּעֵ֥ד לָכֶ֖ם
العدد 17: 7
Num.17.7
فَوَضَعَ مُوسَى الْعِصِيَّ أَمَامَ الرَّبِّ فِي خَيْمَةِ الشَّهَادَةِ.
וַיַּנַּ֥ח מֹשֶׁ֛ה הַמַּטֹּ֖ת לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה בְּאֹ֖הֶל הָעֵדֻֽת
العدد 19: 9
Num.19.9
وَيَجْمَعُ رَجُلٌ طَاهِرٌ رَمَادَ الْبَقَرَةِ وَيَضَعُهُ خَارِجَ الْمَحَلَّةِ فِي مَكَانٍ طَاهِرٍ، فَتَكُونُ لِجَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي حِفْظٍ، مَاءَ نَجَاسَةٍ. إِنَّهَا ذَبِيحَةُ خَطِيَّةٍ.
וְאָסַ֣ף אִ֣ישׁ טָה֗וֹר אֵ֣פֶר הַפָּרָ֔ה וְהִנִּ֛יחַ מִח֥וּץ לַֽמַּחֲנֶ֖ה בְּמָק֣וֹם טָה֑וֹר וְ֠הָיְתָה לַעֲדַ֨ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֧ל לְמִשְׁמֶ֛רֶת לְמֵ֥י נִדָּ֖ה הִֽוא חַטָּ֥את
العدد 32: 15
Num.32.15
إِذَا ارْتَدَدْتُمْ مِنْ وَرَائِهِ، يَعُودُ يَتْرُكُهُ أَيْضًا فِي الْبَرِّيَّةِ، فَتُهْلِكُونَ كُلَّ هذَا الشَّعْبِ.
כִּ֤י תְשׁוּבֻן֙ מֵֽאַחֲרָ֔יו וְיָסַ֣ף לְהַנִּיח֖וֹ ע֔וֹד בַּמִּדְבָּ֑ר וְשִֽׁחַתֶּ֖ם לְכָל הַזֶּֽה הָעָ֥ם
التثنية 3: 20
Deu.3.20
حَتَّى يُرِيحَ الرَّبُّ إِخْوَتَكُمْ مِثْلَكُمْ وَيَمْتَلِكُوا هُمْ أَيْضًا الأَرْضَ الَّتِي الرَّبُّ إِلهُكُمْ يُعْطِيهِمْ فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ. ثُمَّ تَرْجِعُونَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى مُلْكِهِ الَّذِي أَعْطَيْتُكُمْ.
עַ֠ד יָנִ֨יחַ יְהוָ֥ה לַֽאֲחֵיכֶם֮ כָּכֶם֒ וְיָרְשׁ֣וּ הֵ֔ם גַם הָאָ֕רֶץ אֲשֶׁר יְהוָ֧ה אֱלֹהֵיכֶ֛ם נֹתֵ֥ן;לָהֶ֖ם בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֑ן וְשַׁבְתֶּ֗ם אִ֚ישׁ לִֽירֻשָּׁת֔וֹ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֖תִּי;לָכֶֽם
التثنية 5: 14
Deu.5.14
وَأَمَّا الْيَوْمُ السَّابعُ فَسَبْتٌ لِلرَّبِّ إِلهِكَ، لاَ تَعْمَلْ فِيهِ عَمَلاً مَّا أَنْتَ وَابْنُكَ وَابْنَتُكَ وَعَبْدُكَ وَأَمَتُكَ وَثَوْرُكَ وَحِمَارُكَ وَكُلُّ بَهَائِمِكَ، وَنَزِيلُكَ الَّذِي فِي أَبْوَابِكَ لِكَيْ يَسْتَرِيحَ، عَبْدُكَ وَأَمَتُكَ مِثْلَكَ.
וְי֙וֹם֙ הַשְּׁבִיעִ֜֔י שַׁבָּ֖֣ת לַיהוָ֣֥ה אֱלֹהֶ֑֗יךָ לֹ֣א תַעֲשֶׂ֣ה מְלָאכָ֡ה כָל אַתָּ֣ה וּבִנְךָֽ וּבִתֶּ֣ךָ וְעַבְדְּךָֽ וַ֠אֲמָתֶךָ וְשׁוֹרְךָ֨ וַחֲמֹֽרְךָ֜ וְכָל בְּהֶמְתֶּ֗ךָ וְגֵֽרְךָ֙ אֲשֶׁ֣ר בִּשְׁעָרֶ֔יךָ לְמַ֗עַן יָנ֛וּחַ עַבְדְּךָ֥ וַאֲמָתְךָ֖ כָּמֽ֑וֹךָ
التثنية 12: 10
Deu.12.10
فَمَتَى عَبَرْتُمُ الأُرْدُنَّ وَسَكَنْتُمُ الأَرْضَ الَّتِي يَقْسِمُهَا لَكُمُ الرَّبُّ إِلهُكُمْ، وَأَرَاحَكُمْ مِنْ جَمِيعِ أَعْدَائِكُمُ الَّذِينَ حَوَالَيْكُمْ وَسَكَنْتُمْ آمِنِينَ،
וַעֲבַרְתֶּם֮ הַיַּרְדֵּן֒ וִֽישַׁבְתֶּ֣ם בָּאָ֔רֶץ אֲשֶׁר מַנְחִ֣יל אֶתְכֶ֑ם יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם וְהֵנִ֨יחַ;לָכֶ֧ם מִכָּל אֹיְבֵיכֶ֛ם מִסָּבִ֖יב וִֽישַׁבְתֶּם בֶּֽטַח
التثنية 14: 28
Deu.14.28
فِي آخِرِ ثَلاَثِ سِنِينَ تُخْرِجُ كُلَّ عُشْرِ مَحْصُولِكَ فِي تِلْكَ السَّنَةِ وَتَضَعُهُ فِي أَبْوَابِكَ.
מִקְצֵ֣ה שָׁלֹ֣שׁ שָׁנִ֗ים תּוֹצִיא֙ כָּל מַעְשַׂר֙ תְּבוּאָ֣תְךָ֔ בַּשָּׁנָ֖ה;הַהִ֑וא וְהִנַּחְתָּ֖ בִּשְׁעָרֶֽיךָ