المعنى المختصر للكلمة
nuwd:
to nod, i.e. waver
اللفظ الأصلي
נוּד
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
nuwd
(nood)
تكرار الورود في الكتاب
24
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root
المعنى والشرح المفصل
to nod, i.e. waver
الإنجليزية — KJV Translation Tags
bemoan
flee
get
mourn
make to move
take pity
remove
shake
skip for joy
be sorry
vagabond
way
wandering
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
יָנ֣וּד (3×)
תָנֽוּד (1×)
תָּנֻ֖דוּ;ל֑וֹ (1×)
תָּנֹ֖ד;לָהֶ֑ם (1×)
תִּתְנוֹדָֽד (1×)
תְּנִדֵֽנִי (1×)
נֻּ֨דוּ (1×)
נֻ֤דוּ;לוֹ֙ (1×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (24 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التكوين 4: 12
Gen.4.12
مَتَى عَمِلْتَ الأَرْضَ لاَ تَعُودُ تُعْطِيكَ قُوَّتَهَا. تَائِهًا وَهَارِبًا تَكُونُ فِي الأَرْضِ.
כִּ֤י תַֽעֲבֹד֙ הָ֣אֲדָמָ֔ה לֹֽא תֹסֵ֥ף תֵּת;לָ֑ךְ כֹּחָ֖הּ נָ֥ע וָנָ֖ד תִּֽהְיֶ֥ה בָאָֽרֶץ
التكوين 4: 14
Gen.4.14
إِنَّكَ قَدْ طَرَدْتَنِي الْيَوْمَ عَنْ وَجْهِ الأَرْضِ، وَمِنْ وَجْهِكَ أَخْتَفِي وَأَكُونُ تَائِهًا وَهَارِبًا فِي الأَرْضِ، فَيَكُونُ كُلُّ مَنْ وَجَدَنِي يَقْتُلُنِي.
הֵן֩ גֵּרַ֨שְׁתָּ;אֹתִ֜י הַיּ֗וֹם מֵעַל֙ פְּנֵ֣י הָֽאֲדָמָ֔ה וּמִפָּנֶ֖יךָ אֶסָּתֵ֑ר וְהָיִ֜יתִי נָ֤ע וָנָד֙ בָּאָ֔רֶץ וְהָיָ֥ה כָל מֹצְאִ֖י יַֽהַרְגֵֽנִי
الملوك الأول 14: 15
1Ki.14.15
وَيَضْرِبُ الرَّبُّ إِسْرَائِيلَ كَاهْتِزَازِ الْقَصَبِ فِي الْمَاءِ، وَيَسْتَأْصِلُ إِسْرَائِيلَ عَنْ هذِهِ الأَرْضِ الصَّالِحَةِ الَّتِي أَعْطَاهَا لآبَائِهِمْ، وَيُبَدِّدُهُمْ إِلَى عَبْرِ النَّهْرِ لأَنَّهُمْ عَمِلُوا سَوَارِيَهُمْ وَأَغَاظُوا الرَّبَّ.
וְהִכָּ֨ה יְהוָ֜ה יִשְׂרָאֵ֗ל יָנ֣וּד הַקָּנֶה֮ בַּמַּיִם֒ וְנָתַ֣שׁ יִשְׂרָאֵ֗ל מֵ֠עַל הַזֹּאת֙ הָאֲדָמָ֨ה הַטּוֹבָ֤ה כַּאֲשֶׁ֨ר נָתַן֙ לַאֲב֣וֹתֵיהֶ֔ם וְזֵרָ֖ם מֵעֵ֣בֶר לַנָּהָ֑ר יַ֗עַן עָשׂוּ֙ אֲשֵׁ֣רֵיהֶ֔ם מַכְעִיסִ֖ים יְהוָֽה
الملوك الثاني 21: 8
2Ki.21.8
وَلاَ أَعُودُ أُزَحْزِحُ رِجْلَ إِسْرَائِيلَ مِنَ الأَرْضِ الَّتِي أَعْطَيْتُ لآبَائِهِمْ، وَذلِكَ إِذَا حَفِظُوا وَعَمِلُوا حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَيْتُهُمْ وَكُلَّ الشَّرِيعَةِ الَّتِي أَمَرَهُمْ عَبْدِي مُوسَى.
וְלֹ֣א אֹסִ֗יף לְהָנִיד֙ רֶ֣גֶל יִשְׂרָאֵ֔ל מִן הָ֣אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לַֽאֲבוֹתָ֑ם רַ֣ק אִם יִשְׁמְר֣וּ לַעֲשׂ֗וֹת כְּכֹל֙ אֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֔ים וּלְכָל הַ֨תּוֹרָ֔ה אֲשֶׁר צִוָּ֥ה;אֹתָ֖ם עַבְדִּ֥י מֹשֶֽׁה
أيوب 2: 11
Job.2.11
فَلَمَّا سَمِعَ أَصْحَابُ أَيُّوبَ الثَّلاَثَةُ بِكُلِّ الشَّرِّ الَّذِي أَتَى عَلَيْهِ، جَاءُوا كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ مَكَانِهِ: أَلِيفَازُ التَّيْمَانِيُّ وَبِلْدَدُ الشُّوحِيُّ وَصُوفَرُ النَّعْمَاتِيُّ، وَتَوَاعَدُوا أَنْ يَأْتُوا لِيَرْثُوا لَهُ وَيُعَزُّوهُ.
וַֽיִּשְׁמְע֞וּ רֵעֵ֣י אִיּ֗וֹב שְׁלֹ֣שֶׁת כָּל הָרָעָ֣ה הַזֹּאת֮ הַבָּ֣אָה עָלָיו֒ וַיָּבֹ֙אוּ֙ אִ֣ישׁ מִמְּקֹמ֔וֹ אֱלִיפַ֤ז הַתֵּימָנִי֙ וּבִלְדַּ֣ד הַשּׁוּחִ֔י וְצוֹפַ֖ר הַנַּֽעֲמָתִ֑י וַיִּוָּעֲד֣וּ;יַחְדָּ֔ו לָב֥וֹא לָנֽוּד ל֖וֹ וּֽלְנַחֲמֽוֹ
أيوب 42: 11
Job.42.11
فَجَاءَ إِلَيْهِ كُلُّ إِخْوَتِهِ وَكُلُّ أَخَوَاتِهِ وَكُلُّ مَعَارِفِهِ مِنْ قَبْلُ، وَأَكَلُوا مَعَهُ خُبْزًا فِي بَيْتِهِ، وَرَثَوْا لَهُ وَعَزَّوْهُ عَنْ كُلِّ الشَّرِّ الَّذِي جَلَبَهُ الرَّبُّ عَلَيْهِ، وَأَعْطَاهُ كُلٌّ مِنْهُمْ قَسِيطَةً وَاحِدَةً، وَكُلُّ وَاحِدٍ قُرْطًا مِنْ ذَهَبٍ.
וַיָּבֹ֣אוּ אֵ֠לָיו כָּל אֶחָ֨יו וְכָל אַחְיוֹתָ֜יו וְכָל יֹדְעָ֣יו לְפָנִ֗ים וַיֹּאכְל֨וּ עִמּ֣וֹ לֶחֶם֮ בְּבֵיתוֹ֒ וַיָּנֻ֤דוּ לוֹ֙ וַיְנַחֲמ֣וּ;אֹת֔וֹ עַ֚ל כָּל הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁר הֵבִ֥יא יְהוָ֖ה עָלָ֑יו וַיִּתְּנוּ;ל֗וֹ אִ֚ישׁ קְשִׂיטָ֣ה אֶחָ֔ת וְאִ֕ישׁ נֶ֥זֶם זָהָ֖ב
المزامير 11: 1
Psa.11.1
لإِمَامِ الْمُغَنِّينَ. لِدَاوُدَ عَلَى الرَّبِّ تَوَكَّلْتُ. كَيْفَ تَقُولُونَ لِنَفْسِي: اهْرُبُوا إِلَى جِبَالِكُمْ كَعُصْفُورٍ.
לַמְנַצֵּ֗חַ לְדָ֫וִ֥ד בַּֽיהוָ֨ה חָסִ֗יתִי אֵ֭יךְ תֹּאמְר֣וּ לְנַפְשִׁ֑י נ֝֗וּדִי הַרְכֶ֥ם צִפּֽוֹר
المزامير 36: 11
Psa.36.11
لاَ تَأْتِنِي رِجْلُ الْكِبْرِيَاءِ، وَيَدُ الأَشْرَارِ لاَ تُزَحْزِحْنِي.
אַל תְּ֭בוֹאֵנִי רֶ֣גֶל גַּאֲוָ֑ה וְיַד רְ֝שָׁעִ֗ים אַל תְּנִדֵֽנִי
المزامير 69: 20
Psa.69.20
الْعَارُ قَدْ كَسَرَ قَلْبِي فَمَرِضْتُ. انْتَظَرْتُ رِقَّةً فَلَمْ تَكُنْ، وَمُعَزِّينَ فَلَمْ أَجِدْ.
חֶרְפָּ֤ה שָֽׁבְרָ֥ה לִבִּ֗י וָֽאָ֫נ֥וּשָׁה וָאֲקַוֶּ֣ה לָנ֣וּד וָאַ֑יִן וְ֝לַמְנַחֲמִ֗ים וְלֹ֣א מָצָֽאתִי
الأمثال 26: 2
Pro.26.2
كَالْعُصْفُورِ لِلْفَرَارِ وَكَالسُّنُونَةِ لِلطَّيَرَانِ، كَذلِكَ لَعْنَةٌ بِلاَ سَبَبٍ لاَ تَأْتِي.
כַּצִּפּ֣וֹר לָ֭נוּד כַּדְּר֣וֹר לָע֑וּף כֵּ֥ן קִֽלְלַ֥ת חִ֝נָּ֗ם ל֣וֹ תָבֹֽא
إشعياء 24: 20
Isa.24.20
تَرَنَّحَتِ الأَرْضُ تَرَنُّحًا كَالسَّكْرَانِ، وَتَدَلْدَلَتْ كَالْعِرْزَالِ، وَثَقُلَ عَلَيْهَا ذَنْبُهَا، فَسَقَطَتْ وَلاَ تَعُودُ تَقُومُ.
נ֣וֹעַ אֶ֙רֶץ֙ תָּנ֤וּעַ כַּשִּׁכּ֔וֹר וְהִֽתְנוֹדְדָ֖ה כַּמְּלוּנָ֑ה וְכָבַ֤ד עָלֶ֙יהָ֙ פִּשְׁעָ֔הּ וְנָפְלָ֖ה וְלֹא תֹסִ֥יף קֽוּם
إشعياء 51: 19
Isa.51.19
اِثْنَانِ هُمَا مُلاَقِيَاكِ. مَنْ يَرْثِي لَكِ. الْخَرَابُ وَالانْسِحَاقُ وَالْجُوعُ وَالسَّيْفُ. بِمَنْ أُعَزِّيكِ.
שְׁתַּ֤יִם הֵ֙נָּה֙ קֹֽרְאֹתַ֔יִךְ מִ֖י יָנ֣וּד לָ֑ךְ הַשֹּׁ֧ד וְהַשֶּׁ֛בֶר וְהָרָעָ֥ב וְהַחֶ֖רֶב מִ֥י אֲנַחֲמֵֽךְ
إرميا 4: 1
Jer.4.1
إِنْ رَجَعْتَ يَا إِسْرَائِيلُ، يَقُولُ الرَّبُّ، إِنْ رَجَعْتَ إِلَيَّ وَإِنْ نَزَعْتَ مَكْرُهَاتِكَ مِنْ أَمَامِي، فَلاَ تَتِيهُ.
אִם תָּשׁ֨וּב יִשְׂרָאֵ֧ל נְאֻם יְהוָ֛ה תָּשׁ֑וּב אֵלַ֖י וְאִם תָּסִ֧יר שִׁקּוּצֶ֛יךָ מִפָּנַ֖י וְלֹ֥א תָנֽוּד
إرميا 15: 5
Jer.15.5
فَمَنْ يَشْفُقُ عَلَيْكِ يَا أُورُشَلِيمُ، وَمَنْ يُعَزِّيكِ، وَمَنْ يَمِيلُ لِيَسْأَلَ عَنْ سَلاَمَتِكِ.
כִּ֠י;מִֽי יַחְמֹ֤ל עָלַ֙יִךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וּמִ֖י יָנ֣וּד;לָ֑ךְ וּמִ֣י יָס֔וּר לִשְׁאֹ֥ל לְשָׁלֹ֖ם;לָֽךְ
إرميا 16: 5
Jer.16.5
لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: لاَ تَدْخُلْ بَيْتَ النَّوْحِ وَلاَ تَمْضِ لِلنَّدْبِ وَلاَ تُعَزِّهِمْ، لأَنِّي نَزَعْتُ سَلاَمِي مِنْ هذَا الشَّعْبِ، يَقُولُ الرَّبُّ، الإِحْسَانَ وَالْمَرَاحِمَ.
כִּֽי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אַל תָּבוֹא֙ בֵּ֣ית מַרְזֵ֔חַ וְאַל תֵּלֵ֣ךְ לִסְפּ֔וֹד וְאַל תָּנֹ֖ד;לָהֶ֑ם כִּֽי אָסַ֨פְתִּי שְׁלוֹמִ֜י מֵאֵ֨ת הַזֶּה֙ הָעָ֤ם נְאֻם יְהוָ֔ה הַחֶ֖סֶד הָֽרַחֲמִֽים
إرميا 18: 16
Jer.18.16
لِتُجْعَلْ أَرْضُهُمْ خَرَابًا وَصَفِيرًا أَبَدِيًّا. كُلُّ مَارّ فِيهَا يَدْهَشُ وَيَنْغِضُ رَأْسَهُ.
לָשׂ֥וּם אַרְצָ֛ם לְשַׁמָּ֖ה שְׁרִיק֣וֹת עוֹלָ֑ם כֹּ֚ל עוֹבֵ֣ר עָלֶ֔יהָ יִשֹּׁ֖ם וְיָנִ֥יד בְּרֹאשֽׁוֹ
إرميا 22: 10
Jer.22.10
لاَ تَبْكُوا مَيْتًا وَلاَ تَنْدُبُوهُ. ابْكُوا، ابْكُوا مَنْ يَمْضِي، لأَنَّهُ لاَ يَرْجعُ بَعْدُ فَيَرَى أَرْضَ مِيلاَدِهِ.
אַל תִּבְכּ֣וּ לְמֵ֔ת וְאַל תָּנֻ֖דוּ;ל֑וֹ בְּכ֤וּ בָכוֹ֙ לַֽהֹלֵ֔ךְ כִּ֣י לֹ֤א יָשׁוּב֙ ע֔וֹד וְרָאָ֖ה אֶ֥רֶץ מוֹלַדְתּֽוֹ
إرميا 31: 18
Jer.31.18
سَمْعًا سَمِعْتُ أَفْرَايِمَ يَنْتَحِبُ: أَدَّبْتَنِي فَتَأَدَّبْتُ كَعِجْل غَيْرِ مَرُوضٍ. تَوِّبْنِي فَأَتُوبَ، لأَنَّكَ أَنْتَ الرَّبُّ إِلهِي.
שָׁמ֣וֹעַ שָׁמַ֗עְתִּי אֶפְרַ֙יִם֙ מִתְנוֹדֵ֔ד יִסַּרְתַּ֙נִי֙ וָֽאִוָּסֵ֔ר כְּעֵ֖גֶל לֹ֣א לֻמָּ֑ד הֲשִׁיבֵ֣נִי וְאָשׁ֔וּבָה כִּ֥י אַתָּ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽי
إرميا 48: 17
Jer.48.17
اُنْدُبُوهَا يَا جَمِيعَ الَّذِينَ حَوَالَيْهَا، وَكُلَّ الْعَارِفِينَ اسْمَهَا قُولُوا: كَيْفَ انْكَسَرَ قَضِيبُ الْعِزِّ، عَصَا الْجَلاَلِ.
נֻ֤דוּ;לוֹ֙ כָּל סְבִיבָ֔יו וְכֹ֖ל יֹדְעֵ֣י שְׁמ֑וֹ אִמְר֗וּ אֵיכָ֤ה נִשְׁבַּר֙ מַטֵּה עֹ֔ז מַקֵּ֖ל תִּפְאָרָֽה
إرميا 48: 27
Jer.48.27
أَفَمَا كَانَ إِسْرَائِيلُ ضُحْكَةً لَكَ. هَلْ وُجِدَ بَيْنَ اللُّصُوصِ حَتَّى أَنَّكَ كُلَّمَا كُنْتَ تَتَكَلَّمُ بِهِ كُنْتَ تَنْغَضُ الرَّأْسَ.
וְאִ֣ם;ל֣וֹא הָיָ֤ה יִשְׂרָאֵ֔ל הַשְּׂחֹ֗ק לְךָ֙ אִם נִמְצָ֑א בְּגַנָּבִ֖ים כִּֽי מִדֵּ֧י דְבָרֶ֥יךָ בּ֖וֹ תִּתְנוֹדָֽד
إرميا 49: 30
Jer.49.30
اُهْرُبُوا. انْهَزِمُوا جِدًّا. تَعَمَّقُوا فِي السَّكَنِ يَا سُكَّانَ حَاصُورَ، يَقُولُ الرَّبُّ، لأَنَّ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ قَدْ أَشَارَ عَلَيْكُمْ مَشُورَةً، وَفَكَّرَ عَلَيْكُمْ فِكْرًا.
נֻסוּ֩ נֻּ֨דוּ מְאֹ֜ד הֶעְמִ֧יקוּ לָשֶׁ֛בֶת יֹשְׁבֵ֥י חָצ֖וֹר נְאֻם יְהוָ֑ה כִּֽי נְבוּכַדְרֶאצַּ֤ר מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ יָעַ֨ץ עֲלֵיכֶ֜ם עֵצָ֔ה וְחָשַׁ֥ב עֲלֵיכֶ֖ם מַחֲשָׁבָֽה
إرميا 50: 3
Jer.50.3
لأَنَّهُ قَدْ طَلَعَتْ عَلَيْهَا أُمَّةٌ مِنَ الشِّمَالِ هِيَ تَجْعَلُ أَرْضَهَا خَرِبَةً فَلاَ يَكُونُ فِيهَا سَاكِنٌ. مِنْ إِنْسَانٍ إِلَى حَيَوَانٍ هَرَبُوا وَذَهَبُوا.
כִּ֣י עָלָה֩ עָלֶ֨יהָ גּ֜וֹי מִצָּפ֗וֹן הֽוּא יָשִׁ֤ית אַרְצָהּ֙ לְשַׁמָּ֔ה וְלֹֽא יִהְיֶ֥ה בָּ֑הּ יוֹשֵׁ֖ב מֵאָדָ֥ם וְעַד בְּהֵמָ֖ה נָ֥דוּ הָלָֽכוּ
إرميا 50: 8
Jer.50.8
اُهْرُبُوا مِنْ وَسْطِ بَابِلَ وَاخْرُجُوا مِنْ أَرْضِ الْكَلْدَانِيِّينَ، وَكُونُوا مِثْلَ كَرَارِيِزَ أَمَامَ الْغَنَمِ.
נֻ֚דוּ מִתּ֣וֹךְ בָּבֶ֔ל צֵ֑אוּ וּמֵאֶ֥רֶץ כַּשְׂדִּ֖ים וִהְי֕וּ כְּעַתּוּדִ֖ים לִפְנֵי צֹֽאן
ناحوم 3: 7
Nah.3.7
وَيَكُونُ كُلُّ مَنْ يَرَاكِ يَهْرُبُ مِنْكِ وَيَقُولُ: خَرِبَتْ نِينَوَى، مَنْ يَرْثِي لَهَا. مِنْ أَيْنَ أَطْلُبُ لَكِ مُعَزِّينَ..
וְהָיָ֤ה כָל רֹאַ֙יִךְ֙ יִדּ֣וֹד מִמֵּ֔ךְ וְאָמַר֙ שָׁדְּדָ֣ה נִֽינְוֵ֔ה מִ֖י יָנ֣וּד לָ֑הּ מֵאַ֛יִן אֲבַקֵּ֥שׁ לָֽךְ מְנַחֲמִ֖ים