זֶה (H2088) - zeh | معجم سترونغ العبري

اَلرَّبُّ إِلهُنَا كَلَّمَنَا فِي حُورِيبَ قَائِلاً: كَفَاكُمْ قُعُودٌ فِي هذَا الْجَبَلِ،

יְהוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ דִּבֶּ֥ר אֵלֵ֖ינוּ בְּחֹרֵ֣ב לֵאמֹ֑ר רַב;לָכֶ֥ם שֶׁ֖בֶת הַזֶּֽה בָּהָ֥ר

وَفِي الْبَرِّيَّةِ، حَيْثُ رَأَيْتَ كَيْفَ حَمَلَكَ الرَّبُّ إِلهُكَ كَمَا يَحْمِلُ الإِنْسَانُ ابْنَهُ فِي كُلِّ الطَّرِيقِ الَّتِي سَلَكْتُمُوهَا حَتَّى جِئْتُمْ إِلَى هذَا الْمَكَانِ.

וּבַמִּדְבָּר֙ אֲשֶׁ֣ר רָאִ֔יתָ אֲשֶׁ֤ר נְשָׂאֲךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ כַּאֲשֶׁ֥ר יִשָּׂא אִ֖ישׁ בְּנ֑וֹ בְּכָל הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הֲלַכְתֶּ֔ם עַד בֹּאֲכֶ֖ם עַד הַזֶּֽה הַמָּק֥וֹם

التثنية 1: 32 Deu.1.32

وَلكِنْ فِي هذَا الأَمْرِ لَسْتُمْ وَاثِقِينَ بِالرَّبِّ إِلهِكُمُ

הַזֶּ֑ה וּבַדָּבָ֖ר אֵֽינְכֶם֙ מַאֲמִינִ֔ם בַּיהוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶֽם

التثنية 1: 35 Deu.1.35

لَنْ يَرَى إِنْسَانٌ مِنْ هؤُلاَءِ النَّاسِ، مِنْ هذَا الْجِيلِ الشِّرِّيرِ، الأَرْضَ الْجَيِّدَةَ الَّتِي أَقْسَمْتُ أَنْ أُعْطِيَهَا لآبَائِكُمْ،

אִם יִרְאֶ֥ה אִישׁ֙ בָּאֲנָשִׁ֣ים;הָאֵ֔לֶּה הַזֶּ֑ה הַדּ֥וֹר הָרָ֖ע הָאָ֣רֶץ הַטּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֣ר נִשְׁבַּ֔עְתִּי לָתֵ֖ת לַאֲבֹתֵיכֶֽם

التثنية 2: 3 Deu.2.3

كَفَاكُمْ دَوَرَانٌ بِهذَا الْجَبَلِ. تَحَوَّلُوا نَحْوَ الشِّمَالِ.

רַב;לָכֶ֕ם סֹ֖ב הַזֶּ֑ה הָהָ֣ר פְּנ֥וּ;לָכֶ֖ם צָפֹֽנָה

التثنية 2: 7 Deu.2.7

لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ قَدْ بَارَكَكَ فِي كُلِّ عَمَلِ يَدِكَ، عَارِفًا مَسِيرَكَ فِي هذَا الْقَفْرِ الْعَظِيمِ. اَلآنَ أَرْبَعُونَ سَنَةً لِلرَّبِّ إِلهِكَ مَعَكَ، لَمْ يَنْقُصْ عَنْكَ شَيْءٌ.

כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ בֵּֽרַכְךָ֗ בְּכֹל֙ מַעֲשֵׂ֣ה יָדֶ֔ךָ יָדַ֣ע לֶכְתְּךָ֔ הַזֶּ֑ה הַמִּדְבָּ֥ר הַגָּדֹ֖ל זֶ֣ה אַרְבָּעִ֣ים שָׁנָ֗ה יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ עִמָּ֔ךְ לֹ֥א חָסַ֖רְתָּ דָּבָֽר

التثنية 2: 7 Deu.2.7

لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ قَدْ بَارَكَكَ فِي كُلِّ عَمَلِ يَدِكَ، عَارِفًا مَسِيرَكَ فِي هذَا الْقَفْرِ الْعَظِيمِ. اَلآنَ أَرْبَعُونَ سَنَةً لِلرَّبِّ إِلهِكَ مَعَكَ، لَمْ يَنْقُصْ عَنْكَ شَيْءٌ.

כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ בֵּֽרַכְךָ֗ בְּכֹל֙ מַעֲשֵׂ֣ה יָדֶ֔ךָ יָדַ֣ע לֶכְתְּךָ֔ הַזֶּ֑ה הַמִּדְבָּ֥ר הַגָּדֹ֖ל זֶ֣ה אַרְבָּעִ֣ים שָׁנָ֗ה יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ עִמָּ֔ךְ לֹ֥א חָסַ֖רְתָּ דָּבָֽר

التثنية 2: 22 Deu.2.22

كَمَا فَعَلَ لِبَنِي عِيسُو السَّاكِنِينَ فِي سِعِيرَ الَّذِينَ أَتْلَفَ الْحُورِيِّينَ مِنْ قُدَّامِهِمْ، فَطَرَدُوهُمْ وَسَكَنُوا مَكَانَهُمْ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

כַּאֲשֶׁ֤ר עָשָׂה֙ לִבְנֵ֣י עֵשָׂ֔ו הַיֹּשְׁבִ֖ים בְּשֵׂעִ֑יר אֲשֶׁ֨ר הִשְׁמִ֤יד הַחֹרִי֙ מִפְּנֵיהֶ֔ם וַיִּֽירָשֻׁם֙ וַיֵּשְׁב֣וּ תַחְתָּ֔ם עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

التثنية 3: 14 Deu.3.14

يَائِيرُ ابْنُ مَنَسَّى أَخَذَ كُلَّ كُورَةِ أَرْجُوبَ إِلَى تُخْمِ الْجَشُورِيِّينَ وَالْمَعْكِيِّينَ، وَدَعَاهَا عَلَى اسْمِهِ بَاشَانَ حَوُّوثِ يَائِيرَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

יָאִ֣יר בֶּן מְנַשֶּׁ֗ה לָקַח֙ כָּל חֶ֣בֶל אַרְגֹּ֔ב עַד גְּב֥וּל הַגְּשׁוּרִ֖י וְהַמַּֽעֲכָתִ֑י וַיִּקְרָא֩;אֹתָ֨ם עַל שְׁמ֤וֹ הַבָּשָׁן֙ חַוֹּ֣ת יָאִ֔יר עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

التثنية 3: 25 Deu.3.25

دَعْنِي أَعْبُرْ وَأَرَى الأَرْضَ الْجَيِّدَةَ الَّتِي فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ، هذَا الْجَبَلَ الْجَيِّدَ وَلُبْنَانَ.

אֶעְבְּרָה;נָּ֗א וְאֶרְאֶה֙ הָאָ֣רֶץ הַטּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֖ר בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֑ן הַזֶּ֖ה הָהָ֥ר הַטּ֛וֹב וְהַלְּבָנֽוֹן

التثنية 3: 26 Deu.3.26

الرَّبَّ غَضِبَ عَلَيَّ بِسَبَبِكُمْ وَلَمْ يَسْمَعْ لِي، بَلْ قَالَ لِي الرَّبُّ: كَفَاكَ. لاَ تَعُدْ تُكَلِّمُنِي أَيْضًا فِي هذَا الأَمْرِ.

יְהוָ֥ה וַיִּתְעַבֵּ֨ר בִּי֙ לְמַ֣עַנְכֶ֔ם וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֵלָ֑י וַיֹּ֨אמֶר אֵלַי֙ יְהוָ֤ה רַב;לָ֔ךְ אַל תּ֗וֹסֶף דַּבֵּ֥ר ע֖וֹד אֵלַ֛י הַזֶּֽה בַּדָּבָ֥ר

التثنية 3: 27 Deu.3.27

اصْعَدْ إِلَى رَأْسِ الْفِسْجَةِ وَارْفَعْ عَيْنَيْكَ إِلَى الْغَرْبِ وَالشِّمَالِ وَالْجَنُوبِ وَالشَّرْقِ، وَانْظُرْ بِعَيْنَيْكَ، لكِنْ لاَ تَعْبُرُ هذَا الأُرْدُنَّ.

עֲלֵ֣ה רֹ֣אשׁ הַפִּסְגָּ֗ה וְשָׂ֥א עֵינֶ֛יךָ יָ֧מָּה וְצָפֹ֛נָה וְתֵימָ֥נָה וּמִזְרָ֖חָה וּרְאֵ֣ה בְעֵינֶ֑יךָ כִּי לֹ֥א תַעֲבֹ֖ר הַזֶּֽה הַיַּרְדֵּ֥ן

التثنية 3: 28 Deu.3.28

وَأَمَّا يَشُوعُ فَأَوْصِهِ وَشَدِّدْهُ وَشَجِّعْهُ، لأَنَّهُ هُوَ يَعْبُرُ أَمَامَ هذَا الشَّعْبِ، وَهُوَ يَقْسِمُ لَهُمُ الأَرْضَ الَّتِي تَرَاهَا.

יְהוֹשֻׁ֖עַ וְצַ֥ו וְחַזְּקֵ֣הוּ וְאַמְּצֵ֑הוּ כִּי ה֣וּא יַעֲבֹ֗ר לִפְנֵי֙ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם וְהוּא֙ יַנְחִ֣יל אוֹתָ֔ם הָאָ֖רֶץ אֲשֶׁ֥ר תִּרְאֶֽה

التثنية 4: 6 Deu.4.6

فَاحْفَظُوا وَاعْمَلُوا. لأَنَّ ذلِكَ حِكْمَتُكُمْ وَفِطْنَتُكُمْ أَمَامَ أَعْيُنِ الشُّعُوبِ الَّذِينَ يَسْمَعُونَ كُلَّ هذِهِ الْفَرَائِضِ، فَيَقُولُونَ: هذَا الشَّعْبُ الْعَظِيمُ إِنَّمَا هُوَ شَعْبٌ حَكِيمٌ وَفَطِنٌ.

וּשְׁמַרְתֶּם֮ וַעֲשִׂיתֶם֒ כִּ֣י הִ֤וא חָכְמַתְכֶם֙ וּבִ֣ינַתְכֶ֔ם לְעֵינֵ֖י הָעַמִּ֑ים אֲשֶׁ֣ר יִשְׁמְע֗וּן כָּל הָאֵ֔לֶּה הַחֻקִּ֣ים וְאָמְר֗וּ הַזֶּֽה הַגּ֥וֹי הַגָּד֖וֹל רַ֚ק עַם חָכָ֣ם וְנָב֔וֹן

التثنية 4: 32 Deu.4.32

فَاسْأَلْ عَنِ الأَيَّامِ الأُولَى الَّتِي كَانَتْ قَبْلَكَ، مِنَ الْيَوْمِ الَّذِي خَلَقَ اللهُ الإِنْسَانَ عَلَى الأَرْضِ، وَمِنْ أَقْصَاءِ السَّمَاءِ إِلَى أَقْصَائِهَا. هَلْ جَرَى مِثْلُ هذَا الأَمْرِ الْعَظِيمِ، أَوْ هَلْ سُمِعَ نَظِيرُهُ.

כִּ֣י;שְׁאַל;נָא֩ לְיָמִ֨ים רִֽאשֹׁנִ֜ים אֲשֶׁר הָי֣וּ לְפָנֶ֗יךָ לְמִן הַיּוֹם֙ אֲשֶׁר֩ בָּרָ֨א אֱלֹהִ֤ים אָדָם֙ עַל הָאָ֔רֶץ וּלְמִקְצֵ֥ה הַשָּׁמַ֖יִם וְעַד קְצֵ֣ה;הַשָּׁמָ֑יִם הֲנִֽהְיָ֗ה הַזֶּ֔ה כַּדָּבָ֤ר הַגָּדוֹל֙ א֖וֹ הֲנִשְׁמַ֥ע כָּמֹֽהוּ

التثنية 5: 24 Deu.5.24

وَقُلْتُمْ: هُوَذَا الرَّبُّ إِلهُنَا قَدْ أَرَانَا مَجْدَهُ وَعَظَمَتَهُ، وَسَمِعْنَا صَوْتَهُ مِنْ وَسَطِ النَّارِ. هذَا الْيَوْمَ قَدْ رَأَيْنَا أَنَّ اللهَ يُكَلِّمُ الإِنْسَانَ وَيَحْيَا.

וַתֹּאמְר֗וּ הֵ֣ן יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ הֶרְאָ֜נוּ כְּבֹד֣וֹ גָּדְל֔וֹ שָׁמַ֖עְנוּ קֹל֥וֹ מִתּ֣וֹךְ הָאֵ֑שׁ הַזֶּה֙ הַיּ֤וֹם רָאִ֔ינוּ כִּֽי אֱלֹהִ֛ים יְדַבֵּ֧ר הָֽאָדָ֖ם וָחָֽי

التثنية 5: 28 Deu.5.28

فَسَمِعَ الرَّبُّ صَوْتَ كَلاَمِكُمْ حِينَ كَلَّمْتُمُونِي وَقَالَ لِي الرَّبُّ: سَمِعْتُ صَوْتَ كَلاَمِ هؤُلاَءِ الشَّعْبِ الَّذِي كَلَّمُوكَ قَدْ أَحْسَنُوا فِي كُلِّ مَا تَكَلَّمُوا.

וַיִּשְׁמַ֤ע יְהוָה֙ ק֣וֹל דִּבְרֵיכֶ֔ם בְּדַבֶּרְכֶ֖ם;אֵלָ֑י וַיֹּ֨אמֶר אֵלַ֗י יְהוָ֜ה שָׁ֠מַעְתִּי ק֨וֹל דִּבְרֵ֜י הַזֶּה֙ הָעָ֤ם אֲשֶׁ֣ר דִּבְּר֣וּ;אֵלֶ֔יךָ הֵיטִ֖יבוּ כָּל אֲשֶׁ֥ר דִּבֵּֽרוּ

التثنية 5: 29 Deu.5.29

يَا لَيْتَ قَلْبَهُمْ كَانَ هكَذَا فِيهِمْ حَتَّى يَتَّقُونِي وَيَحْفَظُوا جَمِيعَ وَصَايَايَ كُلَّ الأَيَّامِ، لِكَيْ لَهُمْ وَلأَوْلاَدِهِمْ خَيْرٌ إِلَى الأَبَدِ.

מִֽי;יִתֵּ֡ן לְבָבָ֨ם וְהָיָה֩ זֶ֜ה לָהֶ֗ם לְיִרְאָ֥ה;אֹתִ֛י וְלִשְׁמֹ֥ר כָּל מִצְוֹתַ֖י כָּל הַיָּמִ֑ים לְמַ֨עַן לָהֶ֛ם וְלִבְנֵיהֶ֖ם יִיטַ֥ב לְעֹלָֽם

التثنية 8: 2 Deu.8.2

وَتَتَذَكَّرُ كُلَّ الطَّرِيقِ الَّتِي فِيهَا سَارَ بِكَ الرَّبُّ إِلهُكَ هذِهِ الأَرْبَعِينَ سَنَةً فِي الْقَفْرِ، لِكَيْ يُذِلَّكَ وَيُجَرِّبَكَ لِيَعْرِفَ مَا فِي قَلْبِكَ: أَتَحْفَظُ وَصَايَاهُ أَمْ لاَ.

וְזָכַרְתָּ֣ כָּל הַדֶּ֗רֶךְ אֲשֶׁ֨ר הֹלִֽיכֲךָ֜ יְהוָ֧ה אֱלֹהֶ֛יךָ זֶ֛ה אַרְבָּעִ֥ים שָׁנָ֖ה בַּמִּדְבָּ֑ר לְמַ֨עַן עַנֹּֽתְךָ֜ לְנַסֹּֽתְךָ֗ לָדַ֜עַת אֲשֶׁ֧ר בִּֽלְבָבְךָ֛ הֲתִשְׁמֹ֥ר מִצְוֹתָ֖יו אִם לֹֽא

التثنية 8: 4 Deu.8.4

ثِيَابُكَ لَمْ تَبْلَ عَلَيْكَ، وَرِجْلُكَ لَمْ تَتَوَرَّمْ هذِهِ الأَرْبَعِينَ سَنَةً.

שִׂמְלָ֨תְךָ֜ לֹ֤א בָֽלְתָה֙ מֵֽעָלֶ֔יךָ וְרַגְלְךָ֖ לֹ֣א בָצֵ֑קָה זֶ֖ה אַרְבָּעִ֥ים שָׁנָֽה

التثنية 8: 17 Deu.8.17

وَلِئَلاَّ تَقُولَ فِي قَلْبِكَ: قُوَّتِي وَقُدْرَةُ يَدِيَ اصْطَنَعَتْ لِي هذِهِ الثَّرْوَةَ.

וְאָמַרְתָּ֖ בִּלְבָבֶ֑ךָ כֹּחִי֙ וְעֹ֣צֶם יָדִ֔י עָ֥שָׂה לִ֖י הַזֶּֽה הַחַ֥יִל

التثنية 9: 7 Deu.9.7

اُذْكُرْ. لاَ تَنْسَ كَيْفَ أَسْخَطْتَ الرَّبَّ إِلهَكَ فِي الْبَرِّيَّةِ. مِنَ الْيَوْمِ الَّذِي خَرَجْتَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ حَتَّى أَتَيْتُمْ إِلَى هذَا الْمَكَانِ كُنْتُمْ تُقَاوِمُونَ الرَّبَّ.

זְכֹר֙ אַל תִּשְׁכַּ֔ח אֲשֶׁר הִקְצַ֛פְתָּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ בַּמִּדְבָּ֑ר לְמִן הַיּ֞וֹם אֲשֶׁר יָצָ֣אתָ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֗יִם עַד בֹּֽאֲכֶם֙ עַד הַזֶּ֔ה הַמָּק֣וֹם הֱיִיתֶ֖ם מַמְרִ֥ים;עִם יְהוָֽה

التثنية 9: 12 Deu.9.12

قَالَ الرَّبُّ لِي: قُمِ انْزِلْ عَاجِلاً مِنْ هُنَا، لأَنَّهُ قَدْ فَسَدَ شَعْبُكَ الَّذِي أَخْرَجْتَهُ مِنْ مِصْرَ. زَاغُوا سَرِيعًا عَنِ الطَّرِيقِ الَّتِي أَوْصَيْتُهُمْ. صَنَعُوا لأَنْفُسِهِمْ تِمْثَالاً مَسْبُوكًا.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗י ק֣וּם רֵ֤ד מַהֵר֙ מִזֶּ֔ה כִּ֚י שִׁחֵ֣ת עַמְּךָ֔ אֲשֶׁ֥ר הוֹצֵ֖אתָ מִמִּצְרָ֑יִם סָ֣רוּ מַהֵ֗ר מִן הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֔ם עָשׂ֥וּ לָהֶ֖ם מַסֵּכָֽה

التثنية 9: 13 Deu.9.13

وَكَلَّمَنِيَ الرَّبُّ قَائِلاً: رَأَيْتُ هذَا الشَّعْبَ وَإِذَا هُوَ شَعْبٌ صُلْبُ الرَّقَبَةِ.

וַיֹּ֥אמֶר;אֵלַ֣י יְהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר רָאִ֙יתִי֙ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם וְהִנֵּ֥ה עַם קְשֵׁה עֹ֖רֶף

التثنية 9: 27 Deu.9.27

اُذْكُرْ عَبِيدَكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ. لاَ تَلْتَفِتْ إِلَى غَلاَظَةِ هذَا الشَّعْبِ وَإِثْمِهِ وَخَطِيَّتِهِ،

זְכֹר֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ לְאַבְרָהָ֥ם לְיִצְחָ֖ק וּֽלְיַעֲקֹ֑ב אַל תֵּ֗פֶן אֶל קְשִׁי֙ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם רִשְׁע֖וֹ חַטָּאתֽוֹ

التثنية 10: 8 Deu.10.8

فِي ذلِكَ الْوَقْتِ أَفْرَزَ الرَّبُّ سِبْطَ لاَوِي لِيَحْمِلُوا تَابُوتَ عَهْدِ الرَّبِّ، وَلِكَيْ يَقِفُوا أَمَامَ الرَّبِّ لِيَخْدِمُوهُ وَيُبَارِكُوا بِاسْمِهِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

בָּעֵ֣ת;הַהִ֗וא הִבְדִּ֤יל יְהוָה֙ שֵׁ֣בֶט הַלֵּוִ֔י לָשֵׂ֖את אֲר֣וֹן בְּרִית יְהוָ֑ה לַעֲמֹד֩ לִפְנֵ֨י יְהוָ֤ה לְשָֽׁרְתוֹ֙ וּלְבָרֵ֣ךְ בִּשְׁמ֔וֹ עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

التثنية 11: 4 Deu.11.4

وَالَّتِي عَمِلَهَا بِجَيْشِ مِصْرَ بِخَيْلِهِمْ وَمَرَاكِبِهِمْ، حَيْثُ أَطَافَ مِيَاهَ بَحْرِ سُوفٍ عَلَى وُجُوهِهِمْ حِينَ سَعَوْا وَرَاءَكُمْ، فَأَبَادَهُمُ الرَّبُّ إِلَى هذَا الْيَوْمِ،

וַאֲשֶׁ֣ר עָשָׂה֩ לְחֵ֨יל מִצְרַ֜יִם לְסוּסָ֣יו וּלְרִכְבּ֗וֹ אֲשֶׁ֨ר הֵצִ֜יף מֵ֤י יַם סוּף֙ עַל פְּנֵיהֶ֔ם בְּרָדְפָ֖ם אַחֲרֵיכֶ֑ם וַיְאַבְּדֵ֣ם יְהוָ֔ה עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

التثنية 11: 5 Deu.11.5

وَالَّتِي عَمِلَهَا لَكُمْ فِي الْبَرِّيَّةِ حَتَّى جِئْتُمْ إِلَى هذَا الْمَكَانِ،

וַאֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֛ה לָכֶ֖ם בַּמִּדְבָּ֑ר עַד בֹּאֲכֶ֖ם עַד הַזֶּֽה הַמָּק֥וֹם

التثنية 13: 11 Deu.13.11

فَيَسْمَعُ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ وَيَخَافُونَ، وَلاَ يَعُودُونَ يَعْمَلُونَ مِثْلَ هذَا الأَمْرِ الشِّرِّيرِ فِي وَسَطِكَ.

יִשְׁמְע֖וּ וְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל וְיִֽרָא֑וּן וְלֹֽא יוֹסִ֣פוּ לַעֲשׂ֗וֹת הַזֶּ֖ה כַּדָּבָ֥ר הָרָ֛ע בְּקִרְבֶּֽךָ

التثنية 14: 7 Deu.14.7

إِلاَّ هذِهِ فَلاَ تَأْكُلُوهَا، مِمَّا يَجْتَرُّ وَمِمَّا يَشُقُّ الظِّلْفَ الْمُنْقَسِمَ: الْجَمَلُ وَالأَرْنَبُ وَالْوَبْرُ، لأَنَّهَا تَجْتَرُّ لكِنَّهَا لاَ تَشُقُّ ظِلْفًا، فَهِيَ نَجِسَةٌ لَكُمْ.

אַ֣ךְ זֶ֞ה לֹ֤א תֹֽאכְלוּ֙ מִמַּֽעֲלֵ֣י;הַגֵּרָ֔ה וּמִמַּפְרִיסֵ֥י הַפַּרְסָ֖ה הַשְּׁסוּעָ֑ה הַ֠גָּמָל הָאַרְנֶ֨בֶת הַשָּׁפָ֜ן כִּֽי;הֵ֗מָּה מַעֲלֵ֧ה;גֵרָ֣ה לֹ֣א הִפְרִ֔יסוּ וּפַרְסָה֙ הֵ֖ם טְמֵאִ֥ים לָכֶֽם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1073 آية)