זֶה (H2088) - zeh | معجم سترونغ العبري

وَهذَا تَأْكُلُونَهُ مِنْ كُلِّ مَا فِي الْمِيَاهِ: كُلُّ مَا لَهُ زَعَانِفُ وَحَرْشَفٌ تَأْكُلُونَهُ.

זֶה֙ תֹּֽאכְל֔וּ מִכֹּ֖ל אֲשֶׁ֣ר בַּמָּ֑יִם כֹּ֧ל אֲשֶׁר ל֛וֹ סְנַפִּ֥יר וְקַשְׂקֶ֖שֶׂת תֹּאכֵֽלוּ

وَهذَا مَا لاَ تَأْكُلُونَ مِنْهُ: النَّسْرُ وَالأَنُوقُ وَالْعُقَابُ

וְזֶ֕ה אֲשֶׁ֥ר לֹֽא תֹאכְל֖וּ מֵהֶ֑ם הַנֶּ֥שֶׁר וְהַפֶּ֖רֶס וְהָֽעָזְנִיָּֽה

وَهذَا هُوَ حُكْمُ الإِبْرَاءِ: يُبْرِئُ كُلُّ صَاحِبِ دَيْنٍ يَدَهُ مِمَّا أَقْرَضَ صَاحِبَهُ. لاَ يُطَالِبُ صَاحِبَهُ وَلاَ أَخَاهُ، لأَنَّهُ قَدْ نُودِيَ بِإِبْرَاءٍ لِلرَّبِّ.

וְזֶה֮ דְּבַ֣ר הַשְּׁמִטָּה֒ שָׁמ֗וֹט כָּל בַּ֙עַל֙ מַשֵּׁ֣ה יָד֔וֹ אֲשֶׁ֥ר יַשֶּׁ֖ה בְּרֵעֵ֑הוּ לֹֽא יִגֹּ֤שׂ רֵעֵ֙הוּ֙ אָחִ֔יו כִּֽי קָרָ֥א שְׁמִטָּ֖ה לַֽיהוָֽה

التثنية 15: 10 Deu.15.10

أَعْطِهِ وَلاَ يَسُوءْ قَلْبُكَ عِنْدَمَا تُعْطِيهِ، لأَنَّهُ بِسَبَبِ هذَا الأَمْرِ يُبَارِكُكَ الرَّبُّ إِلهُكَ فِي كُلِّ أَعْمَالِكَ وَجَمِيعِ مَا تَمْتَدُّ إِلَيْهِ يَدُكَ.

נָת֤וֹן;תִּתֵּן֙;ל֔וֹ וְלֹא יֵרַ֥ע לְבָבְךָ֖ בְּתִתְּךָ֣;ל֑וֹ כִּ֞י בִּגְלַ֣ל הַזֶּ֗ה הַדָּבָ֣ר יְבָרֶכְךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכָֽל מַעֲשֶׂ֔ךָ וּבְכֹ֖ל מִשְׁלַ֥ח יָדֶֽךָ

التثنية 15: 15 Deu.15.15

وَاذْكُرْ أَنَّكَ كُنْتَ عَبْدًا فِي أَرْضِ مِصْرَ، فَفَدَاكَ الرَّبُّ إِلهُكَ. لِذلِكَ أَنَا أُوصِيكَ بِهذَا الأَمْرِ الْيَوْمَ.

וְזָכַרְתָּ֗ כִּ֣י הָיִ֙יתָ֙ עֶ֤בֶד בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וַֽיִּפְדְּךָ֖ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ עַל;כֵּ֞ן אָנֹכִ֧י מְצַוְּךָ֛ הַזֶּ֖ה הַדָּבָ֥ר הַיּֽוֹם

التثنية 17: 5 Deu.17.5

فَأَخْرِجْ ذلِكَ الرَّجُلَ أَوْ تِلْكَ الْمَرْأَةَ، الَّذِي فَعَلَ ذلِكَ الأَمْرَ الشِّرِّيرَ إِلَى أَبْوَابِكَ، الرَّجُلَ أَوِ الْمَرْأَةَ، وَارْجُمْهُ بِالْحِجَارَةِ حَتَّى يَمُوتَ.

וְהֽוֹצֵאתָ֣ הַה֡וּא הָאִ֣ישׁ אוֹ֩ הַהִ֜וא הָאִשָּׁ֨ה אֲשֶׁ֣ר עָ֠שׂוּ הַזֶּה֙ הַדָּבָ֨ר הָרָ֤ע אֶל שְׁעָרֶ֔יךָ הָאִ֕ישׁ א֖וֹ הָאִשָּׁ֑ה וּסְקַלְתָּ֥ם בָּאֲבָנִ֖ים וָמֵֽתוּ

التثنية 17: 16 Deu.17.16

وَلكِنْ لاَ يُكَثِّرْ لَهُ الْخَيْلَ، وَلاَ يَرُدُّ الشَّعْبَ إِلَى مِصْرَ لِكَيْ يُكَثِّرَ الْخَيْلَ، وَالرَّبُّ قَدْ قَالَ لَكُمْ: لاَ تَعُودُوا تَرْجِعُونَ فِي هذِهِ الطَّرِيقِ أَيْضًا.

רַק֮ לֹא יַרְבֶּה לּ֣וֹ סוּסִים֒ וְלֹֽא יָשִׁ֤יב הָעָם֙ מִצְרַ֔יְמָה לְמַ֖עַן הַרְבּ֣וֹת ס֑וּס וַֽיהוָה֙ אָמַ֣ר לָכֶ֔ם לֹ֣א תֹסִפ֗וּן לָשׁ֛וּב הַזֶּ֖ה בַּדֶּ֥רֶךְ עֽוֹד

التثنية 18: 3 Deu.18.3

وَهذَا يَكُونُ حَقُّ الْكَهَنَةِ مِنَ الشَّعْبِ، مِنَ الَّذِينَ يَذْبَحُونَ الذَّبَائِحَ بَقَرًا كَانَتْ أَوْ غَنَمًا. يُعْطُونَ الْكَاهِنَ السَّاعِدَ وَالْفَكَّيْنِ وَالْكِرْشَ.

וְזֶ֡ה יִהְיֶה֩ מִשְׁפַּ֨ט הַכֹּהֲנִ֜ים מֵאֵ֣ת הָעָ֗ם מֵאֵ֛ת זֹבְחֵ֥י הַזֶּ֖בַח שׁ֣וֹר אִם שֶׂ֑ה וְנָתַן֙ לַכֹּהֵ֔ן הַזְּרֹ֥עַ וְהַלְּחָיַ֖יִם וְהַקֵּבָֽה

التثنية 19: 4 Deu.19.4

وَهذَا هُوَ حُكْمُ الْقَاتِلِ الَّذِي يَهْرُبُ إِلَى هُنَاكَ فَيَحْيَا: مَنْ ضَرَبَ صَاحِبَهُ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَهُوَ غَيْرُ مُبْغِضٍ لَهُ مُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ.

וְזֶה֙ דְּבַ֣ר הָרֹצֵ֔חַ אֲשֶׁר יָנ֥וּס שָׁ֖מָּה וָחָ֑י אֲשֶׁ֨ר יַכֶּ֤ה רֵעֵ֙הוּ֙ בִּבְלִי דַ֔עַת וְה֛וּא לֹא שֹׂנֵ֥א ל֖וֹ מִתְּמֹ֥ל שִׁלְשֹֽׁם

التثنية 21: 7 Deu.21.7

وَيُصَرِّحُونَ وَيَقُولُونَ: أَيْدِينَا لَمْ تَسْفِكْ هذَا الدَّمَ، وَأَعْيُنُنَا لَمْ تُبْصِرْ.

וְעָנ֖וּ וְאָמְר֑וּ יָדֵ֗ינוּ לֹ֤א שָֽׁפְכוּ֙ הַזֶּ֔ה הַדָּ֣ם וְעֵינֵ֖ינוּ לֹ֥א רָאֽוּ

التثنية 21: 20 Deu.21.20

وَيَقُولاَنِ لِشُيُوخِ مَدِينَتِهِ: ابْنُنَا هذَا مُعَانِدٌ وَمَارِدٌ لاَ يَسْمَعُ لِقَوْلِنَا، وَهُوَ مُسْرِفٌ وَسِكِّيرٌ.

וְאָמְר֞וּ זִקְנֵ֣י עִיר֗וֹ בְּנֵ֤נוּ זֶה֙ סוֹרֵ֣ר וּמֹרֶ֔ה אֵינֶ֥נּוּ שֹׁמֵ֖עַ בְּקֹלֵ֑נוּ זוֹלֵ֖ל וְסֹבֵֽא

التثنية 22: 16 Deu.22.16

وَيَقُولُ أَبُو الْفَتَاةِ لِلشُّيُوخِ: أَعْطَيْتُ هذَا الرَّجُلَ ابْنَتِي زَوْجَةً فَأَبْغَضَهَا.

וְאָמַ֛ר אֲבִ֥י הַֽנַּעַרָ֖ה הַזְּקֵנִ֑ים נָתַ֜תִּי הַזֶּ֛ה לָאִ֥ישׁ בִּתִּ֗י לְאִשָּׁ֖ה וַיִּשְׂנָאֶֽהָ

التثنية 22: 20 Deu.22.20

وَلكِنْ إِنْ كَانَ هذَا الأَمْرُ صَحِيحًا، لَمْ تُوجَدْ عُذْرَةٌ لِلْفَتَاةِ.

וְאִם הָיָ֔ה הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֖ר אֱמֶ֣ת לֹא נִמְצְא֥וּ בְתוּלִ֖ים לַֽנַּעֲרָֽה

التثنية 22: 26 Deu.22.26

وَأَمَّا الْفَتَاةُ فَلاَ تَفْعَلْ بِهَا شَيْئًا. لَيْسَ عَلَى الْفَتَاةِ خَطِيَّةٌ لِلْمَوْتِ، بَلْ كَمَا يَقُومُ رَجُلٌ عَلَى صَاحِبِهِ وَيَقْتُلُهُ قَتْلاً. هكَذَا هذَا الأَمْرُ.

וְלַֽנַּעֲרָה֙ לֹא תַעֲשֶׂ֣ה דָבָ֔ר אֵ֥ין לַֽנַּעֲרָ֖ה חֵ֣טְא מָ֑וֶת כִּ֡י כַּאֲשֶׁר֩ יָק֨וּם אִ֤ישׁ עַל רֵעֵ֙הוּ֙ וּרְצָח֣וֹ נֶ֔פֶשׁ כֵּ֖ן הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר

التثنية 24: 18 Deu.24.18

وَاذْكُرْ أَنَّكَ كُنْتَ عَبْدًا فِي مِصْرَ فَفَدَاكَ الرَّبُّ إِلهُكَ مِنْ هُنَاكَ. لِذلِكَ أَنَا أُوصِيكَ أَنْ تَعْمَلَ هذَا الأَمْرَ.

וְזָכַרְתָּ֗ כִּ֣י הָיִ֙יתָ֙ עֶ֤בֶד בְּמִצְרַ֔יִם וַֽיִּפְדְּךָ֛ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ מִשָּׁ֑ם עַל;כֵּ֞ן אָנֹכִ֤י מְצַוְּךָ֙ לַעֲשׂ֔וֹת הַזֶּֽה הַדָּבָ֖ר

التثنية 24: 22 Deu.24.22

وَاذْكُرْ أَنَّكَ كُنْتَ عَبْدًا فِي أَرْضِ مِصْرَ. لِذلِكَ أَنَا أُوصِيكَ أَنْ تَعْمَلَ هذَا الأَمْرَ.

וְזָ֣כַרְתָּ֔ כִּי הָיִ֖יתָ עֶ֥בֶד בְּאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם עַל;כֵּ֞ן אָנֹכִ֤י מְצַוְּךָ֙ לַעֲשׂ֔וֹת הַזֶּֽה הַדָּבָ֖ר

التثنية 26: 9 Deu.26.9

وَأَدْخَلَنَا هذَا الْمَكَانَ، وَأَعْطَانَا هذِهِ الأَرْضَ، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً.

וַיְבִאֵ֖נוּ הַזֶּ֑ה הַמָּק֣וֹם וַיִּתֶּן;לָ֙נוּ֙ הַזֹּ֔את הָאָ֣רֶץ אֶ֛רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ

التثنية 26: 16 Deu.26.16

هذَا الْيَوْمَ قَدْ أَمَرَكَ الرَّبُّ إِلهُكَ أَنْ تَعْمَلَ بِهذِهِ الْفَرَائِضِ وَالأَحْكَامِ، فَاحْفَظْ وَاعْمَلْ بِهَا مِنْ كُلِّ قَلْبِكَ وَمِنْ كُلِّ نَفْسِكَ.

הַזֶּ֗ה הַיּ֣וֹם מְצַוְּךָ֧ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ לַעֲשׂ֛וֹת הָאֵ֖לֶּה הַחֻקִּ֥ים הַמִּשְׁפָּטִ֑ים וְשָׁמַרְתָּ֤ וְעָשִׂ֙יתָ֙ אוֹתָ֔ם בְּכָל לְבָבְךָ֖ וּבְכָל נַפְשֶֽׁךָ

التثنية 28: 58 Deu.28.58

إِنْ لَمْ تَحْرِصْ لِتَعْمَلَ بِجَمِيعِ كَلِمَاتِ هذَا النَّامُوسِ الْمَكْتُوبَةِ فِي هذَا السِّفْرِ، لِتَهَابَ هذَا الاسْمَ الْجَلِيلَ الْمَرْهُوبَ، الرَّبَّ إِلهَكَ،

אִם לֹ֨א תִשְׁמֹ֜ר לַעֲשׂ֗וֹת כָּל דִּבְרֵי֙ הַזֹּ֔את הַתּוֹרָ֣ה הַכְּתוּבִ֖ים הַזֶּ֑ה בַּסֵּ֣פֶר לְ֠יִרְאָה הַזֶּ֔ה הַשֵּׁ֞ם הַנִּכְבָּ֤ד וְהַנּוֹרָא֙ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ

التثنية 28: 58 Deu.28.58

إِنْ لَمْ تَحْرِصْ لِتَعْمَلَ بِجَمِيعِ كَلِمَاتِ هذَا النَّامُوسِ الْمَكْتُوبَةِ فِي هذَا السِّفْرِ، لِتَهَابَ هذَا الاسْمَ الْجَلِيلَ الْمَرْهُوبَ، الرَّبَّ إِلهَكَ،

אִם לֹ֨א תִשְׁמֹ֜ר לַעֲשׂ֗וֹת כָּל דִּבְרֵי֙ הַזֹּ֔את הַתּוֹרָ֣ה הַכְּתוּבִ֖ים הַזֶּ֑ה בַּסֵּ֣פֶר לְ֠יִרְאָה הַזֶּ֔ה הַשֵּׁ֞ם הַנִּכְבָּ֤ד וְהַנּוֹרָא֙ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ

التثنية 29: 4 Deu.29.4

وَلكِنْ لَمْ يُعْطِكُمُ الرَّبُّ قَلْبًا لِتَفْهَمُوا، وَأَعْيُنًا لِتُبْصِرُوا، وَآذَانًا لِتَسْمَعُوا إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

וְלֹֽא נָתַן֩;לָכֶ֥ם יְהוָ֨ה לֵב֙ לָדַ֔עַת וְעֵינַ֥יִם לִרְא֖וֹת וְאָזְנַ֣יִם לִשְׁמֹ֑עַ עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

التثنية 29: 7 Deu.29.7

وَلَمَّا جِئْتُمْ إِلَى هذَا الْمَكَانِ خَرَجَ سِيحُونُ مَلِكُ حَشْبُونَ وَعُوجُ مَلِكُ بَاشَانَ لِلِقَائِنَا لِلْحَرْبِ فَكَسَّرْنَاهُمَا،

וַתָּבֹ֖אוּ אֶל הַזֶּ֑ה הַמָּק֣וֹם וַיֵּצֵ֣א סִיחֹ֣ן מֶֽלֶךְ חֶ֠שְׁבּוֹן וְע֨וֹג מֶֽלֶךְ הַבָּשָׁ֧ן לִקְרָאתֵ֛נוּ לַמִּלְחָמָ֖ה וַנַּכֵּֽם

التثنية 29: 20 Deu.29.20

لاَ يَشَاءُ الرَّبُّ أَنْ يَرْفَقَ بِهِ، بَلْ يُدَخِّنُ حِينَئِذٍ غَضَبُ الرَّبِّ وَغَيْرَتُهُ عَلَى ذلِكَ الرَّجُلِ، فَتَحِلُّ عَلَيْهِ كُلُّ اللَّعَنَاتِ الْمَكْتُوبَةِ فِي هذَا الْكِتَابِ، وَيَمْحُو الرَّبُّ اسْمَهُ مِنْ تَحْتِ السَمَاءِ.

לֹא יֹאבֶ֣ה יְהוָה֮ סְלֹ֣חַֽ לוֹ֒ כִּ֣י יֶעְשַׁ֨ן אָ֠ז אַף יְהוָ֤ה וְקִנְאָתוֹ֙ הַה֔וּא בָּאִ֣ישׁ וְרָ֤בְצָה בּוֹ֙ כָּל הָ֣אָלָ֔ה הַכְּתוּבָ֖ה הַזֶּ֑ה בַּסֵּ֣פֶר וּמָחָ֤ה יְהוָה֙ שְׁמ֔וֹ מִתַּ֖חַת הַשָּׁמָֽיִם

التثنية 29: 21 Deu.29.21

وَيُفْرِزُهُ الرَّبُّ لِلشَّرِّ مِنْ جَمِيعِ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ حَسَبَ جَمِيعِ لَعَنَاتِ الْعَهْدِ الْمَكْتُوبَةِ فِي كِتَابِ الشَّرِيعَةِ هذَا.

וְהִבְדִּיל֤וֹ יְהוָה֙ לְרָעָ֔ה מִכֹּ֖ל שִׁבְטֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל כְּכֹל֙ אָל֣וֹת הַבְּרִ֔ית הַכְּתוּבָ֕ה בְּסֵ֥פֶר הַתּוֹרָ֖ה הַזֶּֽה

التثنية 29: 24 Deu.29.24

وَيَقُولُ جَمِيعُ الأُمَمِ: لِمَاذَا فَعَلَ الرَّبُّ هكَذَا بِهذِهِ الأَرْضِ. لِمَاذَا حُمُوُّ هذَا الْغَضَبِ الْعَظِيمِ.

וְאָֽמְרוּ֙ כָּל הַגּוֹיִ֔ם עַל;מֶ֨ה עָשָׂ֧ה יְהוָ֛ה כָּ֖כָה הַזֹּ֑את לָאָ֣רֶץ מֶ֥ה חֳרִ֛י הַזֶּֽה הָאַ֥ף הַגָּד֖וֹל

التثنية 29: 27 Deu.29.27

فَاشْتَعَلَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى تِلْكَ الأَرْضِ حَتَّى جَلَبَ عَلَيْهَا كُلَّ اللَّعَنَاتِ الْمَكْتُوبَةِ فِي هذَا السِّفْرِ.

וַיִּֽחַר אַ֥ף יְהוָ֖ה הַהִ֑וא בָּאָ֣רֶץ לְהָבִ֤יא עָלֶ֙יהָ֙ כָּל הַקְּלָלָ֔ה הַכְּתוּבָ֖ה הַזֶּֽה בַּסֵּ֥פֶר

التثنية 30: 10 Deu.30.10

إِذَا سَمِعْتَ لِصَوْتِ الرَّبِّ إِلهِكَ لِتَحْفَظَ وَصَايَاهُ وَفَرَائِضَهُ الْمَكْتُوبَةَ فِي سِفْرِ الشَّرِيعَةِ هذَا. إِذَا رَجَعْتَ إِلَى الرَّبِّ إِلهِكَ بِكُلِّ قَلْبِكَ وَبِكُلِّ نَفْسِكَ.

כִּ֣י תִשְׁמַ֗ע בְּקוֹל֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ לִשְׁמֹ֤ר מִצְוֹתָיו֙ וְחֻקֹּתָ֔יו הַכְּתוּבָ֕ה בְּסֵ֥פֶר הַתּוֹרָ֖ה הַזֶּ֑ה כִּ֤י תָשׁוּב֙ אֶל יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכָל לְבָבְךָ֖ וּבְכָל נַפְשֶֽׁךָ

التثنية 31: 2 Deu.31.2

وَقَالَ لَهُمْ: أَنَا الْيَوْمَ ابْنُ مِئَةٍ وَعِشْرِينَ سَنَةً. لاَ أَسْتَطِيعُ الْخُرُوجَ وَالدُّخُولَ بَعْدُ، وَالرَّبُّ قَدْ قَالَ لِي: لاَ تَعْبُرُ هذَا الأُرْدُنَّ.

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם אָנֹכִי֙ הַיּ֔וֹם בֶּן מֵאָה֩ וְעֶשְׂרִ֨ים שָׁנָ֤ה לֹא אוּכַ֥ל לָצֵ֣את וְלָב֑וֹא ע֖וֹד וַֽיהוָה֙ אָמַ֣ר אֵלַ֔י לֹ֥א תַעֲבֹ֖ר הַזֶּֽה הַיַּרְדֵּ֥ן

التثنية 31: 7 Deu.31.7

فَدَعَا مُوسَى يَشُوعَ، وَقَالَ لَهُ أَمَامَ أَعْيُنِ جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ: تَشَدَّدْ وَتَشَجَّعْ، لأَنَّكَ أَنْتَ تَدْخُلُ مَعَ هذَا الشَّعْبِ الأَرْضَ الَّتِي أَقْسَمَ الرَّبُّ لآبَائِهِمْ أَنْ يُعْطِيَهُمْ وَأَنْتَ تَقْسِمُهَا لَهُمْ.

וַיִּקְרָ֨א מֹשֶׁ֜ה לִֽיהוֹשֻׁ֗עַ וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו לְעֵינֵ֣י כָל יִשְׂרָאֵ֘ל חֲזַ֣ק וֶאֱמָץ֒ כִּ֣י אַתָּ֗ה תָּבוֹא֙ אֶת הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם הָאָ֕רֶץ אֲשֶׁ֨ר נִשְׁבַּ֧ע יְהוָ֛ה לַאֲבֹתָ֖ם לָתֵ֣ת;לָהֶ֑ם וְאַתָּ֖ה תַּנְחִילֶ֥נָּה אוֹתָֽם

التثنية 31: 16 Deu.31.16

وَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: هَا أَنْتَ تَرْقُدُ مَعَ آبَائِكَ، فَيَقُومُ هذَا الشَّعْبُ وَيَفْجُرُ وَرَاءَ آلِهَةِ الأَجْنَبِيِّينَ فِي الأَرْضِ الَّتِي هُوَ دَاخِلٌ إِلَيْهَا فِي مَا بَيْنَهُمْ، وَيَتْرُكُنِي وَيَنْكُثُ عَهْدِي الَّذِي قَطَعْتُهُ مَعَهُ.

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ מֹשֶׁ֔ה הִנְּךָ֥ שֹׁכֵ֖ב עִם אֲבֹתֶ֑יךָ וְקָם֩ הַזֶּ֜ה הָעָ֨ם וְזָנָ֣ה אַחֲרֵ֣י אֱלֹהֵ֣י נֵֽכַר הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֨ר בָא שָׁ֙מָּה֙ בְּקִרְבּ֔וֹ וַעֲזָבַ֕נִי וְהֵפֵר֙ בְּרִיתִ֔י אֲשֶׁ֥ר כָּרַ֖תִּי אִתּֽוֹ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1073 آية)