אָב (H1) - ʼâb | معجم سترونغ العبري

حزقيال 22: 7 Ezk.22.7

فِيكِ أَهَانُوا أَبًا وَأُمًّا. فِي وَسْطِكِ عَامَلُوا الْغَرِيبَ بِالظُّلْمِ. فِيكِ اضْطَهَدُوا الْيَتِيمَ وَالأَرْمَلَةَ.

בָ֔ךְ הֵקַ֣לּוּ אָ֤ב וָאֵם֙ בְּתוֹכֵ֑ךְ עָשׂ֥וּ לַגֵּ֛ר בַעֹ֖שֶׁק בָֽךְ ה֥וֹנוּ יָת֥וֹם וְאַלְמָנָ֖ה

حزقيال 22: 10 Ezk.22.10

فِيكِ كَشَفَ الإِنْسَانُ عَوْرَةَ أَبِيهِ. فِيكِ أَذَلُّوا الْمُتَنَجِّسَةَ بِطَمْثِهَا.

בָ֑ךְ גִּלָּה עֶרְוַת אָ֖ב בָֽךְ עִנּוּ טְמֵאַ֥ת הַנִּדָּ֖ה

حزقيال 22: 11 Ezk.22.11

إِنْسَانٌ فَعَلَ الرِّجْسَ بِامْرَأَةِ قَرِيبِهِ. إِنْسَانٌ نَجَّسَ كَنَّتَهُ بِرَذِيلَةٍ. إِنْسَانٌ أَذَلَّ فِيكِ أُخْتَهُ بِنْتَ أَبِيهِ.

וְאִ֣ישׁ עָשָׂה֙ תּֽוֹעֵבָ֔ה אֵ֣שֶׁת רֵעֵ֗הוּ וְאִ֥ישׁ טִמֵּ֣א כַּלָּת֖וֹ בְזִמָּ֑ה וְאִ֛ישׁ עִנָּה בָֽךְ אֲחֹת֥וֹ בַת אָבִ֖יו

حزقيال 36: 28 Ezk.36.28

وَتَسْكُنُونَ الأَرْضَ الَّتِي أَعْطَيْتُ آبَاءَكُمْ وَتَكُونُونَ لِي شَعْبًا وَأَنَا أَكُونُ لَكُمْ إِلهًا.

וִישַׁבְתֶּ֣ם בָּאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לַאֲבֹֽתֵיכֶ֑ם וִהְיִ֤יתֶם לִי֙ לְעָ֔ם וְאָ֣נֹכִ֔י אֶהְיֶ֥ה לָכֶ֖ם לֵאלֹהִֽים

حزقيال 37: 25 Ezk.37.25

وَيَسْكُنُونَ فِي الأَرْضِ الَّتِي أَعْطَيْتُ عَبْدِي يَعْقُوبَ الَّتِي سَكَنَهَا آبَاؤُكُمْ، وَيَسْكُنُونَ فِيهَا هُمْ وَبَنُوهُمْ وَبَنُو بَنِيهِمْ إِلَى الأَبَدِ، وَعَبْدِي دَاوُدُ رَئِيسٌ عَلَيْهِمْ إِلَى الأَبَدِ.

וְיָשְׁב֣וּ עַל הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֤ר נָתַ֙תִּי֙ לְעַבְדִּ֣י לְיַֽעֲקֹ֔ב אֲשֶׁ֥ר יָֽשְׁבוּ;בָ֖הּ אֲבֽוֹתֵיכֶ֑ם וְיָשְׁב֣וּ עָלֶ֡יהָ הֵ֠מָּה וּבְנֵיהֶ֞ם וּבְנֵ֤י בְנֵיהֶם֙ עַד עוֹלָ֔ם עַבְדִּ֔י וְדָוִ֣ד נָשִׂ֥יא לָהֶ֖ם לְעוֹלָֽם

حزقيال 44: 25 Ezk.44.25

وَلاَ يَدْنُوا مِنْ إِنْسَانٍ مَيِّتٍ فَيَتَنَجَّسُوا. أَمَّا لأَبٍ أَوْ أُمٍّ أَوِ ابْنٍ أَوِ ابْنَةٍ أَوْ أَخٍ أَوْ أُخْتٍ لَمْ تَكُنْ لِرَجُل يَتَنَجَّسُونَ.

לֹ֥א יָב֖וֹא וְאֶל אָדָ֔ם מֵ֣ת לְטָמְאָ֑ה כִּ֣י;אִם לְאָ֡ב וּ֠לְאֵם וּלְבֵ֨ן וּלְבַ֜ת לְאָ֗ח וּלְאָח֛וֹת לֹא הָיְתָ֥ה לְאִ֖ישׁ יִטַּמָּֽאוּ

حزقيال 47: 14 Ezk.47.14

وَتَمْتَلِكُونَهَا أَحَدُكُمْ كَصَاحِبِهِ، الَّتِي رَفَعْتُ يَدِي لأُعْطِيَ آبَاءَكُمْ وَهذِهِ الأَرْضُ تَقَعُ لَكُمْ نَصِيبًا.

וּנְחַלְתֶּ֤ם;אוֹתָהּ֙ אִ֣ישׁ כְּאָחִ֔יו אֲשֶׁ֤ר נָשָׂ֙אתִי֙ יָדִ֔י לְתִתָּ֖הּ לַאֲבֹֽתֵיכֶ֑ם הַזֹּ֛את הָאָ֧רֶץ וְנָ֨פְלָ֜ה לָכֶ֖ם בְּנַחֲלָֽה

دانيال 9: 6 Dan.9.6

وَمَا سَمِعْنَا مِنْ عَبِيدِكَ الأَنْبِيَاءِ الَّذِينَ بِاسْمِكَ كَلَّمُوا مُلُوكَنَا وَرُؤَسَاءَنَا وَآبَاءَنَا وَكُلَّ شَعْبِ الأَرْضِ.

וְלֹ֤א שָׁמַ֙עְנוּ֙ אֶל עֲבָדֶ֣יךָ הַנְּבִיאִ֔ים אֲשֶׁ֤ר בְּשִׁמְךָ֔ דִּבְּרוּ֙ מְלָכֵ֥ינוּ שָׂרֵ֖ינוּ וַאֲבֹתֵ֑ינוּ וְאֶ֖ל;כָּל עַ֥ם הָאָֽרֶץ

دانيال 9: 8 Dan.9.8

يَا سَيِّدُ، لَنَا خِزْيُ الْوُجُوهِ، لِمُلُوكِنَا، لِرُؤَسَائِنَا وَلآبَائِنَا لأَنَّنَا أَخْطَأْنَا إِلَيْكَ.

יְהוָ֗ה לָ֚נוּ בֹּ֣שֶׁת הַפָּנִ֔ים לִמְלָכֵ֥ינוּ לְשָׂרֵ֖ינוּ וְלַאֲבֹתֵ֑ינוּ אֲשֶׁ֥ר חָטָ֖אנוּ לָֽךְ

دانيال 9: 16 Dan.9.16

يَا سَيِّدُ، حَسَبَ كُلِّ رَحْمَتِكَ اصْرِفْ سَخَطَكَ وَغَضَبَكَ عَنْ مَدِينَتِكَ أُورُشَلِيمَ جَبَلِ قُدْسِكَ، إِذْ لِخَطَايَانَا وَلآثَامِ آبَائِنَا أُورُشَلِيمُ وَشَعْبُكَ عَارًا عِنْدَ جَمِيعِ الَّذِينَ حَوْلَنَا.

אֲדֹנָ֗י כְּכָל צִדְקֹתֶ֙ךָ֙ נָ֤א;יָֽשָׁב וַחֲמָ֣תְךָ֔ אַפְּךָ֙ מֵעִֽירְךָ֥ יְרוּשָׁלִַ֖ם הַר קָדְשֶׁ֑ךָ כִּ֤י בַחֲטָאֵ֙ינוּ֙ וּבַעֲוֹנ֣וֹת אֲבֹתֵ֔ינוּ יְרוּשָׁלִַ֧ם וְעַמְּךָ֛ לְחֶרְפָּ֖ה לְכָל סְבִיבֹתֵֽינוּ

دانيال 11: 24 Dan.11.24

يَدْخُلُ بَغْتَةً عَلَى أَسْمَنِ الْبِلاَدِ وَيَفْعَلُ مَا لَمْ يَفْعَلْهُ آبَاؤُهُ وَلاَ آبَاءُ آبَائِهِ. يَبْذُرُ بَيْنَهُمْ نَهْبًا وَغَنِيمَةً وَغِنًى، وَيُفَكِّرُ أَفْكَارَهُ عَلَى الْحُصُونِ، وَذلِكَ إِلَى حِينٍ.

יָבוֹא֒ בְּשַׁלְוָ֞ה וּבְמִשְׁמַנֵּ֣י מְדִינָה֮ וְעָשָׂ֗ה אֲשֶׁ֨ר לֹא עָשׂ֤וּ אֲבֹתָיו֙ וַאֲב֣וֹת אֲבֹתָ֔יו יִבְז֑וֹר לָהֶ֣ם בִּזָּ֧ה וְשָׁלָ֛ל וּרְכ֖וּשׁ יְחַשֵּׁ֥ב מַחְשְׁבֹתָ֖יו וְעַ֧ל מִבְצָרִ֛ים וְעַד עֵֽת

دانيال 11: 24 Dan.11.24

يَدْخُلُ بَغْتَةً عَلَى أَسْمَنِ الْبِلاَدِ وَيَفْعَلُ مَا لَمْ يَفْعَلْهُ آبَاؤُهُ وَلاَ آبَاءُ آبَائِهِ. يَبْذُرُ بَيْنَهُمْ نَهْبًا وَغَنِيمَةً وَغِنًى، وَيُفَكِّرُ أَفْكَارَهُ عَلَى الْحُصُونِ، وَذلِكَ إِلَى حِينٍ.

יָבוֹא֒ בְּשַׁלְוָ֞ה וּבְמִשְׁמַנֵּ֣י מְדִינָה֮ וְעָשָׂ֗ה אֲשֶׁ֨ר לֹא עָשׂ֤וּ אֲבֹתָיו֙ וַאֲב֣וֹת אֲבֹתָ֔יו יִבְז֑וֹר לָהֶ֣ם בִּזָּ֧ה וְשָׁלָ֛ל וּרְכ֖וּשׁ יְחַשֵּׁ֥ב מַחְשְׁבֹתָ֖יו וְעַ֧ל מִבְצָרִ֛ים וְעַד עֵֽת

دانيال 11: 24 Dan.11.24

يَدْخُلُ بَغْتَةً عَلَى أَسْمَنِ الْبِلاَدِ وَيَفْعَلُ مَا لَمْ يَفْعَلْهُ آبَاؤُهُ وَلاَ آبَاءُ آبَائِهِ. يَبْذُرُ بَيْنَهُمْ نَهْبًا وَغَنِيمَةً وَغِنًى، وَيُفَكِّرُ أَفْكَارَهُ عَلَى الْحُصُونِ، وَذلِكَ إِلَى حِينٍ.

יָבוֹא֒ בְּשַׁלְוָ֞ה וּבְמִשְׁמַנֵּ֣י מְדִינָה֮ וְעָשָׂ֗ה אֲשֶׁ֨ר לֹא עָשׂ֤וּ אֲבֹתָיו֙ וַאֲב֣וֹת אֲבֹתָ֔יו יִבְז֑וֹר לָהֶ֣ם בִּזָּ֧ה וְשָׁלָ֛ל וּרְכ֖וּשׁ יְחַשֵּׁ֥ב מַחְשְׁבֹתָ֖יו וְעַ֧ל מִבְצָרִ֛ים וְעַד עֵֽת

دانيال 11: 37 Dan.11.37

وَلاَ يُبَالِي بِآلِهَةِ آبَائِهِ وَلاَ بِشَهْوَةِ النِّسَاءِ، وَبِكُلِّ إِلهٍ لاَ يُبَالِي لأَنَّهُ يَتَعَظَّمُ عَلَى الْكُلِّ.

לֹ֣א יָבִ֔ין וְעַל;אֱלֹהֵ֤י אֲבֹתָיו֙ וְעַל;חֶמְדַּ֥ת נָשִׁ֛ים וְעַֽל;כָּל אֱל֖וֹהַּ לֹ֣א יָבִ֑ין כִּ֥י יִתְגַּדָּֽל עַל כֹּ֖ל

دانيال 11: 38 Dan.11.38

وَيُكْرِمُ إِلهَ الْحُصُونِ فِي مَكَانِهِ، وَإِلهًا لَمْ تَعْرِفْهُ آبَاؤُهُ، يُكْرِمُهُ بِالذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَبِالْحِجَارَةِ الْكَرِيمَةِ وَالنَّفَائِسِ.

יְכַבֵּ֑ד וְלֶאֱלֹ֙הַּ֙ מָֽעֻזִּ֔ים עַל כַּנּ֖וֹ וְלֶאֱל֜וֹהַּ לֹא יְדָעֻ֣הוּ אֲבֹתָ֗יו יְכַבֵּ֛ד בְּזָהָ֥ב וּבְכֶ֛סֶף וּבְאֶ֥בֶן יְקָרָ֖ה וּבַחֲמֻדֽוֹת

هوشع 9: 10 Hos.9.10

وَجَدْتُ إِسْرَائِيلَ كَعِنَبٍ فِي الْبَرِّيَّةِ. رَأَيْتُ آبَاءَكُمْ كَبَاكُورَةٍ عَلَى تِينَةٍ فِي أَوَّلِهَا. أَمَّا هُمْ فَجَاءُوا إِلَى بَعْلِ فَغُورَ، وَنَذَرُوا أَنْفُسَهُمْ لِلْخِزْيِ، وَصَارُوا رِجْسًا كَمَا أَحَبُّوا.

מָצָ֙אתִי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל כַּעֲנָבִ֣ים בַּמִּדְבָּ֗ר רָאִ֖יתִי אֲבֽוֹתֵיכֶ֑ם כְּבִכּוּרָ֤ה בִתְאֵנָה֙ בְּרֵ֣אשִׁיתָ֔הּ הֵ֜מָּה בָּ֣אוּ בַֽעַל פְּע֗וֹר וַיִּנָּֽזְרוּ֙ לַבֹּ֔שֶׁת וַיִּהְי֥וּ שִׁקּוּצִ֖ים כְּאָהֳבָֽם

يوئيل 1: 2 Jol.1.2

اِسْمَعُوا هذَا أَيُّهَا الشُّيُوخُ، وَأَصْغُوا يَا جَمِيعَ سُكَّانِ الأَرْضِ. هَلْ حَدَثَ هذَا فِي أَيَّامِكُمْ، أَوْ فِي أَيَّامِ آبَائِكُمْ.

שִׁמְעוּ זֹאת֙ הַזְּקֵנִ֔ים וְהַֽאֲזִ֔ינוּ כֹּ֖ל יוֹשְׁבֵ֣י הָאָ֑רֶץ הֶהָ֤יְתָה זֹּאת֙ בִּֽימֵיכֶ֔ם וְאִ֖ם בִּימֵ֥י אֲבֹֽתֵיכֶֽם

عاموس 2: 4 Amo.2.4

هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ ذُنُوبِ يَهُوذَا الثَّلاَثَةِ وَالأَرْبَعَةِ لاَ أَرْجعُ عَنْهُ، لأَنَّهُمْ رَفَضُوا نَامُوسَ اللهِ وَلَمْ يَحْفَظُوا فَرَائِضَهُ، وَأَضَلَّتْهُمْ أَكَاذِيبُهُمُ الَّتِي سَارَ آبَاؤُهُمْ وَرَاءَهَا.

כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה עַל פִּשְׁעֵ֣י יְהוּדָ֔ה שְׁלֹשָׁה֙ אַרְבָּעָ֖ה לֹ֣א אֲשִׁיבֶ֑נּוּ עַֽל מָאֳסָ֞ם תּוֹרַ֣ת יְהוָ֗ה לֹ֣א שָׁמָ֔רוּ וְחֻקָּיו֙ וַיַּתְעוּם֙ כִּזְבֵיהֶ֔ם אֲשֶׁר הָלְכ֥וּ אֲבוֹתָ֖ם אַחֲרֵיהֶֽם

عاموس 2: 7 Amo.2.7

الَّذِينَ يَتَهَمَّمُونَ تُرَابَ الأَرْضِ عَلَى رُؤُوسِ الْمَسَاكِينِ، وَيَصُدُّونَ سَبِيلَ الْبَائِسِينَ، وَيَذْهَبُ رَجُلٌ وَأَبُوهُ إِلَى صَبِيَّةٍ وَاحِدَةٍ حَتَّى يُدَنِّسُوا اسْمَ قُدْسِي.

הַשֹּׁאֲפִ֤ים עֲפַר אֶ֙רֶץ֙ עַל בְּרֹ֣אשׁ דַּלִּ֔ים יַטּ֑וּ וְדֶ֥רֶךְ עֲנָוִ֖ים יֵֽלְכוּ֙ וְאִ֣ישׁ וְאָבִ֗יו אֶל הַֽנַּעֲרָ֔ה לְמַ֥עַן חַלֵּ֖ל שֵׁ֥ם קָדְשִֽׁי

ميخا 7: 6 Mic.7.6

لأَنَّ الابْنَ مُسْتَهِينٌ بِالأَبِ، وَالْبِنْتَ قَائِمَةٌ عَلَى أُمِّهَا، وَالْكَنَّةَ عَلَى حَمَاتِهَا، وَأَعْدَاءُ الإِنْسَانِ أَهْلُ بَيْتِهِ.

כִּֽי בֵן֙ מְנַבֵּ֣ל אָ֔ב בַּ֚ת קָמָ֣ה בְאִמָּ֔הּ כַּלָּ֖ה בַּחֲמֹתָ֑הּ אֹיְבֵ֥י אִ֖ישׁ אַנְשֵׁ֥י בֵיתֽוֹ

ميخا 7: 20 Mic.7.20

تَصْنَعُ الأَمَانَةَ لِيَعْقُوبَ وَالرَّأْفَةَ لإِبْرَاهِيمَ، اللَّتَيْنِ حَلَفْتَ لآبَائِنَا مُنْذُ أَيَّامِ الْقِدَمِ.

תִּתֵּ֤ן אֱמֶת֙ לְיַֽעֲקֹ֔ב חֶ֖סֶד לְאַבְרָהָ֑ם אֲשֶׁר נִשְׁבַּ֥עְתָּ לַאֲבֹתֵ֖ינוּ מִ֥ימֵי קֶֽדֶם

زكريا 1: 2 Zec.1.2

قَدْ غَضِبَ الرَّبُّ غَضَبًا عَلَى آبَائِكُمْ.

קָצַ֧ף יְהוָ֛ה קָֽצֶף עַל אֲבֽוֹתֵיכֶ֖ם

زكريا 1: 4 Zec.1.4

لاَ تَكُونُوا كَآبَائِكُمُ الَّذِينَ نَادَاهُمُ الأَنْبِيَاءُ الأَوَّلُونَ قَائِلِينَ: هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ: ارْجِعُوا عَنْ طُرُقِكُمُ الشِّرِّيرَةِ وَعَنْ أَعْمَالِكُمُ الشِّرِّيرَةِ. فَلَمْ يَسْمَعُوا وَلَمْ يُصْغُوا إِلَيَّ، يَقُولُ رَبُّ

אַל תִּהְי֣וּ כַאֲבֹֽתֵיכֶ֡ם אֲשֶׁ֣ר קָרְאֽוּ;אֲלֵיהֶם֩ הַנְּבִיאִ֨ים הָרִֽאשֹׁנִ֜ים לֵאמֹ֗ר כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת שׁ֤וּבוּ נָא֙ מִדַּרְכֵיכֶ֣ם הָרָעִ֔ים וּמַֽעֲלְלֵיכֶ֖ם הָֽרָעִ֑ים וְלֹ֥א שָׁמְע֛וּ וְלֹֽא הִקְשִׁ֥יבוּ אֵלַ֖י נְאֻם יְהוָֽה

زكريا 1: 5 Zec.1.5

آبَاؤُكُمْ أَيْنَ هُمْ. وَالأَنْبِيَاءُ هَلْ أَبَدًا يَحْيَوْنَ.

אֲבֽוֹתֵיכֶ֖ם אַיֵּה הֵ֑ם וְהַ֨נְּבִאִ֔ים הַלְעוֹלָ֖ם יִֽחְיֽוּ

زكريا 1: 6 Zec.1.6

وَلكِنْ كَلاَمِي وَفَرَائِضِي الَّتِي أَوْصَيْتُ عَبِيدِي الأَنْبِيَاءَ، أَفَلَمْ تُدْرِكْ آبَاءَكُمْ. فَرَجَعُوا وَقَالُوا: كَمَا قَصَدَ رَبُّ الْجُنُودِ أَنْ يَصْنَعَ بِنَا كَطُرُقِنَا وَكَأَعْمَالِنَا، كَذلِكَ فَعَلَ بِنَا.

אַ֣ךְ דְּבָרַ֣י וְחֻקַּ֗י אֲשֶׁ֤ר צִוִּ֙יתִי֙ עֲבָדַ֣י הַנְּבִיאִ֔ים הֲל֥וֹא הִשִּׂ֖יגוּ אֲבֹתֵיכֶ֑ם וַיָּשׁ֣וּבוּ וַיֹּאמְר֗וּ כַּאֲשֶׁ֨ר זָמַ֜ם יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ לַעֲשׂ֣וֹת לָ֔נוּ כִּדְרָכֵ֙ינוּ֙ וּכְמַ֣עֲלָלֵ֔ינוּ כֵּ֖ן עָשָׂ֥ה אִתָּֽנוּ

زكريا 8: 14 Zec.8.14

لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ: كَمَا أَنِّي فَكَّرْتُ فِي أَنْ أُسِيءَ إِلَيْكُمْ حِينَ أَغْضَبَنِي آبَاؤُكُمْ، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ، وَلَمْ أَنْدَمْ.

כִּ֣י כֹ֣ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ כַּאֲשֶׁ֨ר זָמַמְ֜תִּי לְהָרַ֣ע לָכֶ֗ם בְּהַקְצִ֤יף;אֹתִ֔י אֲבֹֽתֵיכֶם֙ אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְלֹ֖א נִחָֽמְתִּי

زكريا 13: 3 Zec.13.3

وَيَكُونُ إِذَا تَنَبَّأَ أَحَدٌ بَعْدُ أَنَّ أَبَاهُ وَأُمَّهُ، وَالِدَيْهِ، يَقُولاَنِ لَهُ: لاَ تَعِيشُ لأَنَّكَ تَكَلَّمْتَ بِالْكَذِبِ بِاسْمِ الرَّبِّ. فَيَطْعَنُهُ أَبُوهُ وَأُمُّهُ، وَالِدَاهُ، عِنْدَمَا يَتَنَبَّأُ.

וְהָיָ֗ה כִּֽי יִנָּבֵ֣א אִישׁ֮ עוֹד֒ אָבִ֨יו וְאִמּ֤וֹ יֹֽלְדָיו֙ וְאָמְר֣וּ אֵ֠לָיו לֹ֣א תִֽחְיֶ֔ה כִּ֛י דִּבַּ֖רְתָּ שֶׁ֥קֶר בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּדְקָרֻ֜הוּ אָבִ֧יהוּ וְאִמּ֛וֹ יֹלְדָ֖יו בְּהִנָּבְאֽוֹ

زكريا 13: 3 Zec.13.3

وَيَكُونُ إِذَا تَنَبَّأَ أَحَدٌ بَعْدُ أَنَّ أَبَاهُ وَأُمَّهُ، وَالِدَيْهِ، يَقُولاَنِ لَهُ: لاَ تَعِيشُ لأَنَّكَ تَكَلَّمْتَ بِالْكَذِبِ بِاسْمِ الرَّبِّ. فَيَطْعَنُهُ أَبُوهُ وَأُمُّهُ، وَالِدَاهُ، عِنْدَمَا يَتَنَبَّأُ.

וְהָיָ֗ה כִּֽי יִנָּבֵ֣א אִישׁ֮ עוֹד֒ אָבִ֨יו וְאִמּ֤וֹ יֹֽלְדָיו֙ וְאָמְר֣וּ אֵ֠לָיו לֹ֣א תִֽחְיֶ֔ה כִּ֛י דִּבַּ֖רְתָּ שֶׁ֥קֶר בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּדְקָרֻ֜הוּ אָבִ֧יהוּ וְאִמּ֛וֹ יֹלְדָ֖יו בְּהִנָּבְאֽוֹ

ملاخي 1: 6 Mal.1.6

الابْنُ يُكْرِمُ أَبَاهُ، وَالْعَبْدُ سَيِّدَهُ. فَإِنْ كُنْتُ أَنَا أَبًا، فَأَيْنَ كَرَامَتِي. وَإِنْ كُنْتُ سَيِّدًا، فَأَيْنَ هَيْبَتِي. قَالَ لَكُمْ رَبُّ الْجُنُودِ. أَيُّهَا الْكَهَنَةُ الْمُحْتَقِرُونَ اسْمِي. وَتَقُولُونَ: بِمَ احْتَقَرْنَا اسْمَكَ.

בֵּ֛ן יְכַבֵּ֥ד אָ֖ב וְעֶ֣בֶד אֲדֹנָ֑יו וְאִם אָ֣נִי אָ֣ב אַיֵּ֣ה כְבוֹדִ֡י וְאִם;אָנִי֩ אֲדוֹנִ֣ים אַיֵּ֨ה מוֹרָאִ֜י אָמַ֣ר לָכֶם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת הַכֹּֽהֲנִים֙ בּוֹזֵ֣י שְׁמִ֔י וַאֲמַרְתֶּ֕ם בַּמֶּ֥ה בָזִ֖ינוּ שְׁמֶֽךָ

ملاخي 1: 6 Mal.1.6

الابْنُ يُكْرِمُ أَبَاهُ، وَالْعَبْدُ سَيِّدَهُ. فَإِنْ كُنْتُ أَنَا أَبًا، فَأَيْنَ كَرَامَتِي. وَإِنْ كُنْتُ سَيِّدًا، فَأَيْنَ هَيْبَتِي. قَالَ لَكُمْ رَبُّ الْجُنُودِ. أَيُّهَا الْكَهَنَةُ الْمُحْتَقِرُونَ اسْمِي. وَتَقُولُونَ: بِمَ احْتَقَرْنَا اسْمَكَ.

בֵּ֛ן יְכַבֵּ֥ד אָ֖ב וְעֶ֣בֶד אֲדֹנָ֑יו וְאִם אָ֣נִי אָ֣ב אַיֵּ֣ה כְבוֹדִ֡י וְאִם;אָנִי֩ אֲדוֹנִ֣ים אַיֵּ֨ה מוֹרָאִ֜י אָמַ֣ר לָכֶם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת הַכֹּֽהֲנִים֙ בּוֹזֵ֣י שְׁמִ֔י וַאֲמַרְתֶּ֕ם בַּמֶּ֥ה בָזִ֖ינוּ שְׁמֶֽךָ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1205 آية)