אָדָם (H120) - ʼâdâm | معجم سترونغ العبري

حزقيال 23: 42 Ezk.23.42

وَصَوْتُ جُمْهُورٍ مُتَرَفِّهِينَ مَعَهَا، مَعَ أُنَاسٍ مِنْ رَعَاعِ الْخَلْقِ. أُتِيَ بِسَكَارَى مِنَ الْبَرِّيَّةِ، الَّذِينَ جَعَلُوا أَسْوِرَةً عَلَى أَيْدِيهِمَا وَتَاجَ جَمَال عَلَى رُؤُوسِهِمَا.

וְק֣וֹל הָמוֹן֮ שָׁלֵ֣ו בָהּ֒ וְאֶל אֲנָשִׁים֙ מֵרֹ֣ב אָדָ֔ם מוּבָאִ֥ים סָבָאִ֖ים מִמִּדְבָּ֑ר וַֽיִּתְּנ֤וּ צְמִידִים֙ אֶל יְדֵיהֶ֔ן וַעֲטֶ֥רֶת תִּפְאֶ֖רֶת עַל רָאשֵׁיהֶֽן

حزقيال 24: 2 Ezk.24.2

يَا ابْنَ آدَمَ، اكْتُبْ لِنَفْسِكَ اسْمَ الْيَوْمِ، هذَا الْيَوْمَ بِعَيْنِهِ. فَإِنَّ مَلِكَ بَابِلَ قَدِ اقْتَرَبَ إِلَى أُورُشَلِيمَ هذَا الْيَوْمَ بِعَيْنِهِ.

בֶּן אָדָ֗ם כְּתָב לְךָ֙ שֵׁ֣ם הַיּ֔וֹם הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם עֶ֖צֶם מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ סָמַ֤ךְ אֶל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם בְּעֶ֖צֶם

حزقيال 24: 16 Ezk.24.16

يَا ابْنَ آدَمَ، هأَنَذَا آخُذُ عَنْكَ شَهْوَةَ عَيْنَيْكَ بِضَرْبَةٍ، فَلاَ تَنُحْ وَلاَ تَبْكِ وَلاَ تَنْزِلْ دُمُوعُكَ.

בֶּן אָדָ֕ם הִנְנִ֨י לֹקֵ֧חַ מִמְּךָ֛ מַחְמַ֥ד עֵינֶ֖יךָ בְּמַגֵּפָ֑ה וְלֹ֤א תִסְפֹּד֙ וְלֹ֣א תִבְכֶּ֔ה וְל֥וֹא תָב֖וֹא דִּמְעָתֶֽךָ

حزقيال 24: 25 Ezk.24.25

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، أَفَلاَ يَكُونُ فِي يَوْمٍ آخُذُ عَنْهُمْ عِزَّهُمْ، سُرُورَ فَخْرِهِمْ، شَهْوَةَ عُيُونِهِمْ وَرَفْعَةَ نَفْسِهِمْ: أَبْنَاءَهُمْ وَبَنَاتِهِمْ،

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֔ם הֲל֗וֹא בְּי֨וֹם קַחְתִּ֤י מֵהֶם֙ מָ֣עוּזָּ֔ם מְשׂ֖וֹשׂ תִּפְאַרְתָּ֑ם מַחְמַ֤ד עֵֽינֵיהֶם֙ מַשָּׂ֣א נַפְשָׁ֔ם בְּנֵיהֶ֖ם וּבְנוֹתֵיהֶֽם

حزقيال 25: 2 Ezk.25.2

يَا ابْنَ آدَمَ، اجْعَلْ وَجْهَكَ نَحْوَ بَنِي عَمُّونَ وَتَنَبَّأْ عَلَيْهِمْ،

בֶּן אָדָ֕ם שִׂ֥ים פָּנֶ֖יךָ אֶל בְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהִנָּבֵ֖א עֲלֵיהֶֽם

حزقيال 25: 13 Ezk.25.13

لِذلِكَ هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: وَأَمُدُّ يَدِي عَلَى أَدُومَ، وَأَقْطَعُ مِنْهَا الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ، وَأُصَيِّرُهَا خَرَابًا. مِنَ التَّيْمَنِ وَإِلَى دَدَانَ يَسْقُطُونَ بِالسَّيْفِ.

לָכֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה וְנָטִ֤תִי יָדִי֙ עַל אֱד֔וֹם וְהִכְרַתִּ֥י מִמֶּ֖נָּה אָדָ֣ם וּבְהֵמָ֑ה וּנְתַתִּ֤יהָ חָרְבָּה֙ מִתֵּימָ֔ן וּדְדָ֖נֶה יִפֹּֽלוּ בַּחֶ֥רֶב

حزقيال 26: 2 Ezk.26.2

يَا ابْنَ آدَمَ، مِنْ أَجْلِ أَنَّ صُورَ قَالَتْ عَلَى أُورُشَلِيمَ: هَهْ. قَدِ انْكَسَرَتْ مَصَارِيعُ الشُّعُوبِ. قَدْ تَحَوَّلَتْ إِلَيَّ. أَمْتَلِئُ إِذْ خَرِبَتْ.

בֶּן אָדָ֗ם יַ֠עַן אֲשֶׁר צֹּ֤ר אָ֨מְרָה עַל יְרוּשָׁלִַ֙ם֙ הֶאָ֔ח נִשְׁבְּרָ֛ה דַּלְת֥וֹת הָעַמִּ֖ים נָסֵ֣בָּה אֵלָ֑י אִמָּלְאָ֖ה הָחֳרָֽבָה

حزقيال 27: 2 Ezk.27.2

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، فَارْفَعْ مَرْثَاةً عَلَى صُورَ،

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֔ם שָׂ֥א קִינָֽה עַל צֹ֖ר

حزقيال 27: 13 Ezk.27.13

يَاوَانُ وَتُوبَالُ وَمَاشِكُ هُمْ تُجَّارُكِ. بِنُفُوسِ النَّاسِ وَبِآنِيَةِ النُّحَاسِ أَقَامُوا تِجَارَتَكِ.

יָוָ֤ן תֻּבַל֙ וָמֶ֔שֶׁךְ הֵ֖מָּה רֹֽכְלָ֑יִךְ בְּנֶ֤פֶשׁ אָדָם֙ וּכְלֵ֣י נְחֹ֔שֶׁת נָתְנ֖וּ מַעֲרָבֵֽךְ

حزقيال 28: 2 Ezk.28.2

يَا ابْنَ آدَمَ، قُلْ لِرَئِيسِ صُورَ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّهُ قَدِ ارْتَفَعَ قَلْبُكَ وَقُلْتَ: أَنَا إِلهٌ. فِي مَجْلِسِ الآلِهَةِ أَجْلِسُ فِي قَلْبِ الْبِحَارِ. وَأَنْتَ إِنْسَانٌ لاَ إِلهٌ، وَإِنْ جَعَلْتَ قَلْبَكَ كَقَلْبِ الآلِهَةِ.

בֶּן אָדָ֡ם אֱמֹר֩ לִנְגִ֨יד צֹ֜ר כֹּֽה אָמַ֣ר אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֗ה יַ֣עַן גָּבַ֤הּ לִבְּךָ֙ וַתֹּ֙אמֶר֙ אָ֔נִי אֵ֣ל מוֹשַׁ֧ב אֱלֹהִ֛ים יָשַׁ֖בְתִּי בְּלֵ֣ב יַמִּ֑ים וְאַתָּ֤ה אָדָם֙ וְֽלֹא אֵ֔ל וַתִּתֵּ֥ן לִבְּךָ֖ כְּלֵ֥ב אֱלֹהִֽים

حزقيال 28: 2 Ezk.28.2

يَا ابْنَ آدَمَ، قُلْ لِرَئِيسِ صُورَ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّهُ قَدِ ارْتَفَعَ قَلْبُكَ وَقُلْتَ: أَنَا إِلهٌ. فِي مَجْلِسِ الآلِهَةِ أَجْلِسُ فِي قَلْبِ الْبِحَارِ. وَأَنْتَ إِنْسَانٌ لاَ إِلهٌ، وَإِنْ جَعَلْتَ قَلْبَكَ كَقَلْبِ الآلِهَةِ.

בֶּן אָדָ֡ם אֱמֹר֩ לִנְגִ֨יד צֹ֜ר כֹּֽה אָמַ֣ר אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֗ה יַ֣עַן גָּבַ֤הּ לִבְּךָ֙ וַתֹּ֙אמֶר֙ אָ֔נִי אֵ֣ל מוֹשַׁ֧ב אֱלֹהִ֛ים יָשַׁ֖בְתִּי בְּלֵ֣ב יַמִּ֑ים וְאַתָּ֤ה אָדָם֙ וְֽלֹא אֵ֔ל וַתִּתֵּ֥ן לִבְּךָ֖ כְּלֵ֥ב אֱלֹהִֽים

حزقيال 28: 9 Ezk.28.9

هَلْ تَقُولُ قَوْلاً أَمَامَ قَاتِلِكَ: أَنَا إِلهٌ. وَأَنْتَ إِنْسَانٌ لاَ إِلهٌ فِي يَدِ طَاعِنِكَ.

הֶאָמֹ֤ר תֹּאמַר֙ לִפְנֵ֖י הֹֽרְגֶ֑ךָ אָ֔נִי אֱלֹהִ֣ים וְאַתָּ֥ה אָדָ֛ם וְלֹא אֵ֖ל בְּיַ֥ד מְחַלְלֶֽיךָ

حزقيال 28: 12 Ezk.28.12

يَا ابْنَ آدَمَ، ارْفَعْ مَرْثَاةً عَلَى مَلِكِ صُورَ وَقُلْ لَهُ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: أَنْتَ خَاتِمُ الْكَمَالِ، مَلآنٌ حِكْمَةً وَكَامِلُ الْجَمَالِ.

בֶּן אָדָ֕ם שָׂ֥א קִינָ֖ה עַל מֶ֣לֶךְ צ֑וֹר וְאָמַ֣רְתָּ לּ֗וֹ כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה אַתָּה֙ חוֹתֵ֣ם תָּכְנִ֔ית מָלֵ֥א חָכְמָ֖ה וּכְלִ֥יל יֹֽפִי

حزقيال 28: 21 Ezk.28.21

يَا ابْنَ آدَمَ، اجْعَلْ وَجْهَكَ نَحْوَ صَيْدُونَ وَتَنَبَّأْ عَلَيْهَا،

בֶּן אָדָ֕ם שִׂ֥ים פָּנֶ֖יךָ אֶל צִיד֑וֹן וְהִנָּבֵ֖א עָלֶֽיהָ

حزقيال 29: 2 Ezk.29.2

يَا ابْنَ آدَمَ، اجْعَلْ وَجْهَكَ نَحْوَ فِرْعَوْنَ مَلِكِ مِصْرَ وَتَنَبَّأْ عَلَيْهِ وَعَلَى مِصْرَ كُلِّهَا.

בֶּן אָדָ֕ם שִׂ֣ים פָּנֶ֔יךָ עַל פַּרְעֹ֖ה מֶ֣לֶךְ מִצְרָ֑יִם וְהִנָּבֵ֣א עָלָ֔יו וְעַל מִצְרַ֖יִם כֻּלָּֽהּ

حزقيال 29: 8 Ezk.29.8

لِذلِكَ هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: هأَنَذَا أَجْلِبُ عَلَيْكَ سَيْفًا، وَأَسْتَأْصِلُ مِنْكَ الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ.

לָכֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה הִנְנִ֛י מֵבִ֥יא עָלַ֖יִךְ חָ֑רֶב וְהִכְרַתִּ֥י מִמֵּ֖ךְ אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה

حزقيال 29: 11 Ezk.29.11

لاَ تَمُرُّ فِيهَا رِجْلُ إِنْسَانٍ، وَلاَ تَمُرُّ فِيهَا رِجْلُ بَهِيمَةٍ، وَلاَ تُسْكَنُ أَرْبَعِينَ سَنَةً.

לֹ֤א תַעֲבָר בָּהּ֙ רֶ֣גֶל אָדָ֔ם לֹ֣א תַעֲבָר בָּ֑הּ וְרֶ֥גֶל בְּהֵמָ֖ה וְלֹ֥א תֵשֵׁ֖ב אַרְבָּעִ֥ים שָׁנָֽה

حزقيال 29: 18 Ezk.29.18

يَا ابْنَ آدَمَ، إِنَّ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ اسْتَخْدَمَ جَيْشَهُ خِدْمَةً شَدِيدَةً عَلَى صُورَ. كُلُّ رَأْسٍ قَرِعَ، وَكُلُّ كَتِفٍ تَجَرَّدَتْ، وَلَمْ تَكُنْ لَهُ وَلاَ لِجَيْشِهِ أُجْرَةٌ مِنْ صُورَ لأَجْلِ خِدْمَتِهِ الَّتِي خَدَمَ بِهَا عَلَيْهَا.

בֶּן אָדָ֗ם נְבוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּ֠בֶל הֶעֱבִ֨יד חֵיל֜וֹ עֲבֹדָ֤ה גְדֹלָה֙ אֶל צֹ֔ר כָּל רֹ֣אשׁ מֻקְרָ֔ח וְכָל כָּתֵ֖ף מְרוּטָ֑ה לֹא הָ֨יָה ל֤וֹ וּלְחֵילוֹ֙ וְ֠שָׂכָר מִצֹּ֔ר עַל הָעֲבֹדָ֖ה אֲשֶׁר עָבַ֥ד עָלֶֽיהָ

حزقيال 30: 2 Ezk.30.2

يَا ابْنَ آدَمَ تَنَبَّأْ وَقُلْ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: وَلْوِلُوا: يَا لَلْيَوْمِ.

בֶּן אָדָ֕ם הִנָּבֵא֙ וְאָ֣מַרְתָּ֔ כֹּ֥ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה הֵילִ֖ילוּ הָ֥הּ;לַיּֽוֹם

حزقيال 30: 21 Ezk.30.21

يَا ابْنَ آدَمَ، إِنِّي كَسَرْتُ ذِرَاعَ فِرْعَوْنَ مَلِكِ مِصْرَ، وَهَا هِيَ لَنْ تُجْبَرُ بِوَضْعِ رَفَائِدَ وَلاَ بِوَضْعِ عِصَابَةٍ لِتُجْبَرَ فَتُمْسِكَ السَّيْفَ.

בֶּן אָדָ֕ם שָׁבָ֑רְתִּי זְר֛וֹעַ פַּרְעֹ֥ה מֶֽלֶךְ מִצְרַ֖יִם וְהִנֵּ֣ה לֹֽא חֻ֠בְּשָׁה לָתֵ֨ת רְפֻא֜וֹת לָשׂ֥וּם חִתּ֛וּל לְחָבְשָׁ֥הּ לִתְפֹּ֥שׂ בֶּחָֽרֶב

حزقيال 31: 2 Ezk.31.2

يَا ابْنَ آدَمَ، قُلْ لِفِرْعَوْنَ مَلِكِ مِصْرَ وَجُمْهُورِهِ: مَنْ أَشْبَهْتَ فِي عَظَمَتِكَ.

בֶּן אָדָ֕ם אֱמֹ֛ר אֶל;פַּרְעֹ֥ה מֶֽלֶךְ מִצְרַ֖יִם הֲמוֹנ֑וֹ אֶל;מִ֖י דָּמִ֥יתָ בְגָדְלֶֽךָ

حزقيال 31: 14 Ezk.31.14

لِكَيْلاَ تَرْتَفِعَ شَجَرَةٌ مَّا وَهِيَ عَلَى الْمِيَاهِ لِقَامَتِهَا، وَلاَ تَجْعَلُ فَرْعَهَا بَيْنَ الْغُيُومِ، وَلاَ تَقُومُ بَلُّوطَاتُهَا فِي ارْتِفَاعِهَا كُلُّ شَارِبَةٍ مَاءً، لأَنَّهَا قَدْ أُسْلِمَتْ جَمِيعًا إِلَى الْمَوْتِ، إِلَى الأَرْضِ السُّفْلَى، فِي وَسْطِ بَنِي آدَمَ مَعَ الْهَابِطِينَ فِي الْجُبِّ.

לְמַ֡עַן;אֲשֶׁר֩;לֹא יִגְבְּה֨וּ עֲצֵי כָּל מַ֗יִם בְקוֹמָתָ֜ם וְלֹֽא יִתְּנ֤וּ צַמַּרְתָּם֙ אֶל;בֵּ֣ין עֲבֹתִ֔ים וְלֹֽא יַעַמְד֧וּ אֵלֵיהֶ֛ם בְּגָבְהָ֖ם כָּל שֹׁ֣תֵי מָ֑יִם כִּֽי נִתְּנ֨וּ כֻלָּם֩ לַמָּ֜וֶת אֶל אֶ֣רֶץ תַּחְתִּ֗ית בְּת֛וֹךְ בְּנֵ֥י אָדָ֖ם אֶל י֥וֹרְדֵי בֽוֹר

حزقيال 32: 2 Ezk.32.2

يَا ابْنَ آدَمَ، ارْفَعْ مَرْثَاةً عَلَى فِرْعَوْنَ مَلِكِ مِصْرَ وَقُلْ لَهُ: أَشْبَهْتَ شِبْلَ الأُمَمِ وَأَنْتَ نَظِيرُ تِمْسَاحٍ فِي الْبِحَارِ. انْدَفَقْتَ بِأَنْهَارِكَ، وَكَدَّرْتَ الْمَاءَ بِرِجْلَيْكَ، وَعَكَّرْتَ أَنْهَارَهُمْ.

בֶּן אָדָ֗ם שָׂ֤א קִינָה֙ עַל פַּרְעֹ֣ה מֶֽלֶךְ מִצְרַ֔יִם וְאָמַרְתָּ֣ אֵלָ֔יו נִדְמֵ֑יתָ כְּפִ֥יר גּוֹיִ֖ם וְאַתָּה֙ כַּתַּנִּ֣ים בַּיַּמִּ֔ים וַתָּ֣גַח בְּנַהֲרוֹתֶ֗יךָ וַתִּדְלַח מַ֙יִם֙ בְּרַגְלֶ֔יךָ וַתִּרְפֹּ֖ס נַהֲרוֹתָֽם

حزقيال 32: 13 Ezk.32.13

وَأُبِيدُ جَمِيعَ بَهَائِمِهَا عَنِ الْمِيَاهِ الْكَثِيرَةِ، فَلاَ تُكَدِّرُهَا مِنْ بَعْدُ رِجْلُ إِنْسَانٍ، وَلاَ تُعَكِّرُهَا أَظْلاَفُ بَهِيمَةٍ.

וְהַֽאֲבַדְתִּי֙ כָּל בְּהֶמְתָּ֔הּ מֵעַ֖ל מַ֣יִם רַבִּ֑ים וְלֹ֨א תִדְלָחֵ֤ם ע֔וֹד רֶֽגֶל אָדָם֙ לֹ֥א תִדְלָחֵֽם וּפַרְס֥וֹת בְּהֵמָ֖ה

حزقيال 32: 18 Ezk.32.18

يَا ابْنَ آدَمَ، وَلْوِلْ عَلَى جُمْهُورِ مِصْرَ، وَأَحْدِرْهُ هُوَ وَبَنَاتِ الأُمَمِ الْعَظِيمَةِ إِلَى الأَرْضِ السُّفْلَى مَعَ الْهَابِطِينَ فِي الْجُبِّ.

בֶּן אָדָ֕ם נְהֵ֛ה עַל הֲמ֥וֹן מִצְרַ֖יִם וְהוֹרִדֵ֑הוּ א֠וֹתָהּ וּבְנ֨וֹת גּוֹיִ֧ם אַדִּרִ֛ם אֶל אֶ֥רֶץ תַּחְתִּיּ֖וֹת אֶת י֥וֹרְדֵי בֽוֹר

حزقيال 33: 2 Ezk.33.2

يَا ابْنَ آدَمْ، كَلِّمْ بَنِي شَعْبِكَ وقُلْ لَهُمْ: إِذَا جَلَبْتُ السَّيْفَ عَلَى أَرْضٍ، فَإِنْ أَخَذَ شَعْبُ الأَرْضِ رَجُلاً مِنْ بَيْنِهِمْ وَجَعَلُوهُ رَقِيبًا لَهُمْ،

בֶּן אָדָ֗ם דַּבֵּ֤ר בְּנֵֽי עַמְּךָ֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם כִּֽי אָבִ֥יא חָ֑רֶב עָלֶ֖יהָ אֶ֕רֶץ וְלָקְח֨וּ עַם הָאָ֜רֶץ אִ֤ישׁ;אֶחָד֙ מִקְצֵיהֶ֔ם וְנָתְנ֥וּ;אֹת֛וֹ לְצֹפֶֽה לָהֶ֖ם

حزقيال 33: 7 Ezk.33.7

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، فَقَدْ جَعَلْتُكَ رَقِيبًا لِبَيْتِ إِسْرَائِيلَ، فَتَسْمَعُ الْكَلاَمَ مِنْ فَمِي، وَتُحَذِّرُهُمْ مِنْ قِبَلِي.

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֔ם נְתַתִּ֖יךָ צֹפֶ֥ה לְבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל וְשָׁמַעְתָּ֤ דָּבָ֔ר מִפִּי֙ וְהִזְהַרְתָּ֥;אֹתָ֖ם מִמֶּֽנִּי

حزقيال 33: 10 Ezk.33.10

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ فَكَلِّمْ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ أَنْتُمْ تَتَكَلَّمُونَ هكَذَا قَائِلِينَ: إِنَّ مَعَاصِيَنَا وَخَطَايَانَا عَلَيْنَا، وَبِهَا نَحْنُ فَانُونَ، فَكَيْفَ نَحْيَا.

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֗ם אֱמֹר֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל אֲמַרְתֶּם֙ כֵּ֤ן לֵאמֹ֔ר כִּֽי פְשָׁעֵ֥ינוּ וְחַטֹּאתֵ֖ינוּ עָלֵ֑ינוּ וּבָ֛ם אֲנַ֥חְנוּ נְמַקִּ֖ים וְאֵ֥יךְ נִֽחְיֶֽה

حزقيال 33: 12 Ezk.33.12

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، فَقُلْ لِبَنِي شَعْبِكَ: إِنَّ بِرَّ الْبَارِّ لاَ يُنَجِّيهِ فِي يَوْمِ مَعْصِيَتِهِ، وَالشِّرِّيرُ لاَ يَعْثُرُ بِشَرِّهِ فِي يَوْمِ رُجُوعِهِ عَنْ شَرِّهِ. وَلاَ يَسْتَطِيعُ الْبَارُّ أَنْ يَحْيَا فِي يَوْمِ خَطِيئَتِهِ.

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֗ם אֱמֹ֤ר אֶל;בְּנֵֽי עַמְּךָ֙ צִדְקַ֣ת הַצַּדִּ֗יק לֹ֤א תַצִּילֶ֙נּוּ֙ בְּי֣וֹם פִּשְׁע֔וֹ הָֽרָשָׁע֙ לֹֽא יִכָּ֣שֶׁל וְרִשְׁעַ֤ת בְּי֖וֹם שׁוּב֣וֹ מֵֽרִשְׁע֑וֹ לֹ֥א יוּכַ֛ל וְצַדִּ֗יק לִֽחְי֥וֹת בְּי֥וֹם חֲטֹאתֽוֹ

حزقيال 33: 24 Ezk.33.24

يَا ابْنَ آدَمَ، إِنَّ السَّاكِنِينَ فِي هذِهِ الْخِرَبِ فِي أَرْضِ إِسْرَائِيلَ يَتَكَلَّمُونَ قَائِلِينَ: إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ وَاحِدًا وَقَدْ وَرِثَ الأَرْضَ، وَنَحْنُ كَثِيرُونَ، لَنَا أُعْطِيَتِ الأَرْضُ مِيرَاثًا.

בֶּן אָדָ֗ם יֹ֠שְׁבֵי הָאֵ֜לֶּה הֶחֳרָב֨וֹת עַל אַדְמַ֤ת יִשְׂרָאֵל֙ אֹמְרִ֣ים לֵאמֹ֔ר אַבְרָהָ֔ם הָיָ֣ה אֶחָד֙ וַיִּירַ֖שׁ הָאָ֑רֶץ וַאֲנַ֣חְנוּ רַבִּ֔ים לָ֛נוּ נִתְּנָ֥ה הָאָ֖רֶץ לְמוֹרָשָֽׁה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (543 آية)