אָדָם (H120) - ʼâdâm | معجم سترونغ العبري

حزقيال 14: 3 Ezk.14.3

يَا ابْنَ آدَمَ، هؤُلاَءِ الرِّجَالُ قَدْ أَصْعَدُوا أَصْنَامَهُمْ إِلَى قُلُوبِهِمْ، وَوَضَعُوا مَعْثَرَةَ إِثْمِهِمْ تِلْقَاءَ أَوْجُهِهِمْ. فَهَلْ أُسْأَلُ مِنْهُمْ سُؤَالاً.

בֶּן אָדָ֗ם הָאֵ֙לֶּה֙ הָאֲנָשִׁ֤ים הֶעֱל֤וּ גִלּֽוּלֵיהֶם֙ עַל לִבָּ֔ם נָתְנ֖וּ וּמִכְשׁ֣וֹל עֲוֹנָ֔ם נֹ֣כַח פְּנֵיהֶ֑ם הַאִדָּרֹ֥שׁ לָהֶֽם אִדָּרֵ֖שׁ

حزقيال 14: 13 Ezk.14.13

يَا ابْنَ آدَمَ، إِنْ أَخْطَأَتْ إِلَيَّ أَرْضٌ وَخَانَتْ خِيَانَةً، فَمَدَدْتُ يَدِي عَلَيْهَا وَكَسَرْتُ لَهَا قِوَامَ الْخُبْزِ، وَأَرْسَلْتُ عَلَيْهَا الْجُوعَ، وَقَطَعْتُ مِنْهَا الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ،

בֶּן אָדָ֗ם כִּ֤י תֶחֱטָא לִי֙ אֶ֚רֶץ לִמְעָל מַ֔עַל וְנָטִ֤יתִי יָדִי֙ עָלֶ֔יהָ וְשָׁבַ֥רְתִּי לָ֖הּ מַטֵּה לָ֑חֶם וְהִשְׁלַחְתִּי בָ֣הּ רָעָ֔ב וְהִכְרַתִּ֥י מִמֶּ֖נָּה אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה

حزقيال 14: 13 Ezk.14.13

يَا ابْنَ آدَمَ، إِنْ أَخْطَأَتْ إِلَيَّ أَرْضٌ وَخَانَتْ خِيَانَةً، فَمَدَدْتُ يَدِي عَلَيْهَا وَكَسَرْتُ لَهَا قِوَامَ الْخُبْزِ، وَأَرْسَلْتُ عَلَيْهَا الْجُوعَ، وَقَطَعْتُ مِنْهَا الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ،

בֶּן אָדָ֗ם כִּ֤י תֶחֱטָא לִי֙ אֶ֚רֶץ לִמְעָל מַ֔עַל וְנָטִ֤יתִי יָדִי֙ עָלֶ֔יהָ וְשָׁבַ֥רְתִּי לָ֖הּ מַטֵּה לָ֑חֶם וְהִשְׁלַחְתִּי בָ֣הּ רָעָ֔ב וְהִכְרַתִּ֥י מִמֶּ֖נָּה אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה

حزقيال 14: 17 Ezk.14.17

أَوْ إِنْ جَلَبْتُ سَيْفًا عَلَى تِلْكَ الأَرْضِ وَقُلْتُ: يَا سَيْفُ اعْبُرْ فِي الأَرْضِ، وَقَطَعْتُ مِنْهَا الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ،

א֛וֹ אָבִ֖יא חֶ֥רֶב עַל הַהִ֑יא הָאָ֣רֶץ וְאָמַרְתִּ֗י חֶ֚רֶב תַּעֲבֹ֣ר בָּאָ֔רֶץ וְהִכְרַתִּ֥י מִמֶּ֖נָּה אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה

حزقيال 14: 19 Ezk.14.19

أَوْ إِنْ أَرْسَلْتُ وَبَأً عَلَى تِلْكَ الأَرْضِ، وَسَكَبْتُ غَضَبِي عَلَيْهَا بِالدَّمِ لأَقْطَعَ مِنْهَا الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ،

א֛וֹ אֲשַׁלַּ֖ח דֶּ֥בֶר אֶל הַהִ֑יא הָאָ֣רֶץ וְשָׁפַכְתִּ֨י חֲמָתִ֤י עָלֶ֙יהָ֙ בְּדָ֔ם לְהַכְרִ֥ית מִמֶּ֖נָּה אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה

حزقيال 14: 21 Ezk.14.21

لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: كَمْ بِالْحَرِيِّ إِنْ أَرْسَلْتُ أَحْكَامِي الرَّدِيئَةَ عَلَى أُورُشَلِيمَ: سَيْفًا وَجُوعًا وَوَحْشًا رَدِيئًا وَوَبَأً، لأَقْطَعَ مِنْهَا الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ.

כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֗ה אַ֣ף כִּֽי שִׁלַּ֖חְתִּי שְׁפָטַ֣י הָרָעִ֡ים אֶל יְרוּשָׁלִָ֑ם חֶ֠רֶב וְרָעָ֞ב וְחַיָּ֤ה רָעָה֙ וָדֶ֔בֶר לְהַכְרִ֥ית מִמֶּ֖נָּה אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה

حزقيال 15: 2 Ezk.15.2

يَا ابْنَ آدَمَ، مَاذَا يَكُونُ عُودُ الْكَرْمِ فَوْقَ كُلِّ عُودٍ أَوْ فَوْقَ الْقَضِيبِ الَّذِي مِنْ شَجَرِ الْوَعْرِ.

בֶּן אָדָ֕ם מַה יִּֽהְיֶ֥ה עֵץ הַגֶּ֖פֶן מִכָּל עֵ֑ץ הַזְּמוֹרָ֕ה אֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה בַּעֲצֵ֥י הַיָּֽעַר

حزقيال 16: 2 Ezk.16.2

يَا ابْنَ آدَمَ، عَرِّفْ أُورُشَلِيمَ بِرَجَاسَاتِهَا،

בֶּן אָדָ֕ם הוֹדַ֥ע יְרוּשָׁלִַ֖ם תּוֹעֲבֹתֶֽיהָ

حزقيال 17: 2 Ezk.17.2

يَا ابْنَ آدَمَ، حَاجِ أُحْجِيَّةً وَمَثِّلْ مَثَلاً لِبَيْتِ إِسْرَائِيلَ،

בֶּן אָדָ֕ם ח֥וּד חִידָ֖ה וּמְשֹׁ֣ל מָשָׁ֑ל אֶל;בֵּ֖ית יִשְׂרָאֵֽל

حزقيال 19: 3 Ezk.19.3

رَبَّتْ وَاحِدًا مِنْ جِرَائِهَا فَصَارَ شِبْلاً، وَتَعَلَّمَ افْتِرَاسَ الْفَرِيسَةِ. أَكَلَ النَّاسَ.

וַתַּ֛עַל אֶחָ֥ד מִגֻּרֶ֖יהָ הָיָ֑ה כְּפִ֣יר וַיִּלְמַ֥ד לִטְרָף טֶ֖רֶף אָכָֽל אָדָ֥ם

حزقيال 19: 6 Ezk.19.6

فَتَمَشَّى بَيْنَ الأُسُودِ. صَارَ شِبْلاً وَتَعَلَّمَ افْتِرَاسَ الْفَرِيسَةِ. أَكَلَ النَّاسَ.

וַיִּתְהַלֵּ֥ךְ בְּתוֹךְ אֲרָי֖וֹת הָיָ֑ה כְּפִ֣יר וַיִּלְמַ֥ד לִטְרָף טֶ֖רֶף אָכָֽל אָדָ֥ם

حزقيال 20: 3 Ezk.20.3

يَا ابْنَ آدَمَ، كَلِّمْ شُيُوخَ إِسْرَائِيلَ وَقُلْ لَهُمْ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: هَلْ أَنْتُمْ آتُونَ لِتَسْأَلُونِي. حَيٌّ أَنَا، لاَ أُسْأَلُ مِنْكُمْ، يَقُولُ السَّيِّدُ الرَّبُّ.

בֶּן אָדָ֗ם דַּבֵּ֞ר זִקְנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה אַתֶּ֣ם בָּאִ֑ים הֲלִדְרֹ֥שׁ;אֹתִ֖י חַי אָ֙נִי֙ אִם אִדָּרֵ֣שׁ לָכֶ֔ם נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יְהוִֽה

حزقيال 20: 4 Ezk.20.4

هَلْ تَدِينُهُمْ. هَلْ تَدِينُ يَا ابْنَ آدَمَ. عَرِّفْهُمْ رَجَاسَاتِ آبَائِهِمْ،

הֲתִשְׁפֹּ֣ט;אֹתָ֔ם הֲתִשְׁפּ֖וֹט בֶּן אָדָ֑ם הוֹדִיעֵֽם תּוֹעֲבֹ֥ת אֲבוֹתָ֖ם

حزقيال 20: 11 Ezk.20.11

وَأَعْطَيْتُهُمْ فَرَائِضِي وَعَرَّفْتُهُمْ أَحْكَامِي الَّتِي إِنْ عَمِلَهَا إِنْسَانٌ يَحْيَا بِهَا.

וָאֶתֵּ֤ן;לָהֶם֙ חֻקּוֹתַ֔י הוֹדַ֣עְתִּי;אוֹתָ֑ם מִשְׁפָּטַ֖י אֲשֶׁ֨ר יַעֲשֶׂ֥ה;אוֹתָ֛ם הָאָדָ֖ם וָחַ֥י בָּהֶֽם

حزقيال 20: 13 Ezk.20.13

فَتَمَرَّدَ عَلَيَّ بَيْتُ إِسْرَائِيلَ فِي الْبَرِّيَّةِ. لَمْ يَسْلُكُوا فِي فَرَائِضِي وَرَفَضُوا أَحْكَامِي الَّتِي إِنْ عَمِلَهَا إِنْسَانٌ يَحْيَا بِهَا، وَنَجَّسُوا سُبُوتِي كَثِيرًا. فَقُلْتُ: إِنِّي أَسْكُبُ رِجْزِي عَلَيْهِمْ فِي الْبَرِّيَّةِ لإِفْنَائِهِمْ.

וַיַּמְרוּ בִ֨י בֵֽית יִשְׂרָאֵ֜ל בַּמִּדְבָּ֗ר לֹא הָלָ֜כוּ בְּחֻקּוֹתַ֨י מָאָ֗סוּ מִשְׁפָּטַ֣י אֲשֶׁר֩ יַעֲשֶׂ֨ה;אֹתָ֤ם הָֽאָדָם֙ וָחַ֣י בָּהֶ֔ם חִלְּל֣וּ שַׁבְּתֹתַ֖י מְאֹ֑ד וָאֹמַ֞ר לִשְׁפֹּ֨ךְ חֲמָתִ֧י עֲלֵיהֶ֛ם בַּמִּדְבָּ֖ר לְכַלּוֹתָֽם

حزقيال 20: 21 Ezk.20.21

فَتَمَرَّدَ الأَبْنَاءُ عَلَيَّ. لَمْ يَسْلُكُوا فِي فَرَائِضِي وَلَمْ يَحْفَظُوا أَحْكَامِي لِيَعْمَلُوهَا، الَّتِي إِنْ عَمِلَهَا إِنْسَانٌ يَحْيَا بِهَا، وَنَجَّسُوا سُبُوتِي. فَقُلْتُ: إِنِّي أَسْكُبُ رِجْزِي عَلَيْهِمْ لأُتِمَّ سَخَطِي عَلَيْهِمْ فِي الْبَرِّيَّةِ.

וַיַּמְרוּ הַבָּנִ֗ים בִ֣י לֹֽא הָ֠לָכוּ בְּחֻקּוֹתַ֣י לֹא שָׁמְר֜וּ מִשְׁפָּטַ֨י לַעֲשׂ֣וֹת;אוֹתָ֗ם אֲשֶׁר֩ יַעֲשֶׂ֨ה;אוֹתָ֤ם הָֽאָדָם֙ וָחַ֣י בָּהֶ֔ם חִלֵּ֑לוּ שַׁבְּתוֹתַ֖י וָאֹמַ֞ר לִשְׁפֹּ֧ךְ חֲמָתִ֣י עֲלֵיהֶ֗ם לְכַלּ֥וֹת אַפִּ֛י בָּ֖ם בַּמִּדְבָּֽר

حزقيال 20: 27 Ezk.20.27

لأَجْلِ ذلِكَ كَلِّمْ بَيْتَ إِسْرَائِيلَ يَا ابْنَ آدَمَ، وَقُلْ لَهُمْ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ: فِي هذَا أَيْضًا جَدَّفَ عَلَيَّ آبَاؤُكُمْ، إِذْ خَانُونِي خِيَانَةً

לָכֵ֞ן דַּבֵּ֨ר בֵּ֤ית יִשְׂרָאֵל֙ בֶּן אָדָ֔ם וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם כֹּ֥ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה זֹ֚את ע֗וֹד גִּדְּפ֤וּ אוֹתִי֙ אֲב֣וֹתֵיכֶ֔ם בְּמַעֲלָ֥ם;בִּ֖י מָֽעַל

حزقيال 20: 46 Ezk.20.46

يَا ابْنَ آدَمَ، اجْعَلْ وَجْهَكَ نَحْوَ التَّيْمَنِ، وَتَكَلَّمْ نَحْوَ الْجَنُوبِ، وَتَنَبَّأْ عَلَى وَعْرِ الْحَقْلِ فِي الْجَنُوبِ،

בֶּן אָדָ֗ם שִׂ֤ים פָּנֶ֙יךָ֙ דֶּ֣רֶךְ תֵּימָ֔נָה וְהַטֵּ֖ף אֶל דָּר֑וֹם וְהִנָּבֵ֛א אֶל יַ֥עַר הַשָּׂדֶ֖ה נֶֽגֶב

حزقيال 21: 2 Ezk.21.2

يَا ابْنَ آدَمَ، اجْعَلْ وَجْهَكَ نَحْوَ أُورُشَلِيمَ، وَتَكَلَّمْ عَلَى الْمَقَادِسِ، وَتَنَبَّأْ عَلَى أَرْضِ إِسْرَائِيلَ،

בֶּן אָדָ֗ם שִׂ֤ים פָּנֶ֙יךָ֙ אֶל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וְהַטֵּ֖ף אֶל מִקְדָּשִׁ֑ים וְהִנָּבֵ֖א אֶל אַדְמַ֥ת יִשְׂרָאֵֽל

حزقيال 21: 6 Ezk.21.6

أَمَّا أَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، فَتَنَهَّدْ بِانْكِسَارِ الْحَقَوَيْنِ، وَبِمَرَارَةٍ تَنَهَّدْ أَمَامَ عُيُونِهِمْ.

וְאַתָּ֥ה בֶן אָדָ֖ם הֵֽאָנַ֑ח בְּשִׁבְר֤וֹן מָתְנַ֙יִם֙ וּבִמְרִיר֔וּת תֵּֽאָנַ֖ח לְעֵינֵיהֶֽם

حزقيال 21: 9 Ezk.21.9

يَا ابْنَ آدَمَ، تَنَبَّأْ وَقُلْ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: قُلْ: سَيْفٌ سَيْفٌ حُدِّدَ وَصُقِلَ أَيْضًا.

בֶּן אָדָ֕ם הִנָּבֵא֙ וְאָ֣מַרְתָּ֔ כֹּ֖ה אָמַ֣ר אֲדֹנָ֑י אֱמֹ֕ר חֶ֥רֶב חֶ֛רֶב הוּחַ֖דָּה מְרוּטָֽה וְגַם

حزقيال 21: 12 Ezk.21.12

اصْرُخْ وَوَلْوِلْ يَا ابْنَ آدَمَ، لأَنَّهُ يَكُونُ عَلَى شَعْبِي وَعَلَى كُلِّ رُؤَسَاءِ إِسْرَائِيلَ. أَهْوَالٌ بِسَبَبِ السَّيْفِ تَكُونُ عَلَى شَعْبِي. لِذلِكَ اصْفِقْ عَلَى فَخْذِكَ.

זְעַ֤ק וְהֵילֵל֙ בֶּן אָדָ֔ם כִּי;הִיא֙ הָיתָ֣ה בְעַמִּ֔י בְּכָל נְשִׂיאֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל מְגוּרֵ֤י אֶל חֶ֙רֶב֙ הָי֣וּ אֶת עַמִּ֔י לָכֵ֖ן סְפֹ֥ק אֶל יָרֵֽךְ

حزقيال 21: 14 Ezk.21.14

فَتَنَبَّأْ أَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ وَاصْفِقْ كَفًّا عَلَى كَفّ، وَلْيُعَدِ السَّيْفُ ثَالِثَةً. هُوَ سَيْفُ الْقَتْلَى، سَيْفُ الْقَتْلِ الْعَظِيمِ الْمُحِيقُ بِهِمْ.

הִנָּבֵ֕א וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֔ם וְהַ֖ךְ כַּ֣ף אֶל כָּ֑ף וְתִכָּפֵ֞ל חֶ֤רֶב שְׁלִישִׁ֙תָה֙ הִ֗יא חֶ֣רֶב חֲלָלִ֔ים חֶ֚רֶב חָלָ֣ל הַגָּד֔וֹל הַחֹדֶ֖רֶת לָהֶֽם

حزقيال 21: 19 Ezk.21.19

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، عَيِّنْ لِنَفْسِكَ طَرِيقَيْنِ لِمَجِيءِ سَيْفِ مَلِكِ بَابِلَ. مِنْ أَرْضٍ وَاحِدَةٍ تَخْرُجُ الاثْنَتَانِ. وَاصْنَعْ صُوَّةً، عَلَى رَأْسِ طَرِيقِ الْمَدِينَةِ اصْنَعْهَا.

וְאַתָּ֨ה בֶן אָדָ֜ם שִׂים לְךָ֣ שְׁנַ֣יִם;דְּרָכִ֗ים לָבוֹא֙ חֶ֣רֶב מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל מֵאֶ֥רֶץ אֶחָ֖ד יֵצְא֣וּ שְׁנֵיהֶ֑ם בָּרֵ֔א וְיָ֣ד בְּרֹ֥אשׁ דֶּֽרֶךְ עִ֖יר בָּרֵֽא

حزقيال 21: 28 Ezk.21.28

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، فَتَنَبَّأْ وَقُلْ: هكَذَا قَالَ السَّيِّدُ الرَّبُّ، فِي بَنِي عَمُّونَ وَفِي تَعْيِيرِهِمْ، فَقُلْ: سَيْفٌ، سَيْفٌ مَسْلُولٌ لِلذَّبْحِ. مَصْقُولٌ لِلْغَايَةِ لِلْبَرِيقِ.

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֗ם הִנָּבֵ֤א וְאָֽמַרְתָּ֙ כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֔ה אֶל בְּנֵ֥י עַמּ֖וֹן וְאֶל חֶרְפָּתָ֑ם וְאָמַרְתָּ֗ חֶ֣רֶב חֶ֤רֶב פְּתוּחָה֙ לְטֶ֣בַח מְרוּטָ֔ה לְהָכִ֖יל לְמַ֥עַן;בָּרָֽק

حزقيال 22: 2 Ezk.22.2

وَأَنْتَ يَا ابْنَ آدَمَ، هَلْ تَدِينُ، هَلْ تَدِينُ مَدِينَةَ الدِّمَاءِ. فَعَرِّفْهَا كُلَّ رَجَاسَاتِهَا،

וְאַתָּ֣ה בֶן אָדָ֔ם הֲתִשְׁפֹּ֥ט הֲתִשְׁפֹּ֖ט עִ֣יר הַדָּמִ֑ים וְה֣וֹדַעְתָּ֔הּ כָּל תּוֹעֲבוֹתֶֽיהָ

حزقيال 22: 18 Ezk.22.18

يَا ابْنَ آدَمَ، قَدْ صَارَ لِي بَيْتُ إِسْرَائِيلَ زَغَلاً. كُلُّهُمْ نُحَاسٌ وَقَصْدِيرٌ وَحَدِيدٌ وَرَصَاصٌ فِي وَسْطِ كُورٍ. صَارُوا زَغَلَ فِضَّةٍ.

בֶּן אָדָ֕ם הָיוּ לִ֥י בֵֽית יִשְׂרָאֵ֖ל לְסִ֑יג כֻּלָּ֡ם נְ֠חֹשֶׁת וּבְדִ֨יל וּבַרְזֶ֤ל וְעוֹפֶ֙רֶת֙ בְּת֣וֹךְ כּ֔וּר הָיֽוּ סִגִ֥ים כֶּ֖סֶף

حزقيال 22: 24 Ezk.22.24

يَا ابْنَ آدَمَ، قُلْ لَهَا: أَنْتِ الأَرْضُ الَّتِي لَمْ تَطْهُرْ، لَمْ يُمْطَرْ عَلَيْهَا فِي يَوْمِ الْغَضَبِ.

בֶּן אָדָ֕ם אֱמָר לָ֕הּ אַ֣תְּ אֶ֔רֶץ הִ֑יא לֹ֥א מְטֹהָרָ֖ה לֹ֥א גֻשְׁמָ֖הּ בְּי֥וֹם זָֽעַם

حزقيال 23: 2 Ezk.23.2

يَا ابْنَ آدَمَ، كَانَ امْرَأَتَانِ ابْنَتَا أُمٍّ وَاحِدَةٍ،

בֶּן אָדָ֑ם הָיֽוּ שְׁתַּ֣יִם;נָשִׁ֔ים בְּנ֥וֹת אֵם אַחַ֖ת

حزقيال 23: 36 Ezk.23.36

وَقَالَ الرَّبُّ لِي: يَا ابْنَ آدَمَ، أَتَحْكُمُ عَلَى أُهُولَةَ وَأُهُولِيبَةَ. بَلْ أَخْبِرْهُمَا بِرَجَاسَاتِهِمَا،

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֵלַ֔י בֶּן אָדָ֕ם הֲתִשְׁפּ֥וֹט אֶֽת אָהֳלָ֖ה אָהֳלִיבָ֑ה וְהַגֵּ֣ד;לָהֶ֔ן תוֹעֲבוֹתֵיהֶֽן

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (543 آية)