מִן (H4480) - min | معجم سترونغ العبري

الملوك الأول 11: 26 1Ki.11.26

وَيَرُبْعَامُ بْنُ نَابَاطَ، أَفْرَايِمِيٌّ مِنْ صَرَدَةَ، عَبْدٌ لِسُلَيْمَانَ. وَاسْمُ أُمِّهِ صَرُوعَةُ، وَهِيَ امْرأَةٌ أَرْمَلَةٌ، رَفَعَ يَدَهُ عَلَى الْمَلِكِ.

וְיָרָבְעָם֩ בֶּן נְבָ֨ט אֶפְרָתִ֜י מִן הַצְּרֵדָ֗ה עֶ֖בֶד לִשְׁלֹמֹ֑ה וְשֵׁ֤ם אִמּוֹ֙ צְרוּעָה֙ אִשָּׁ֣ה אַלְמָנָ֔ה וַיָּ֥רֶם יָ֖ד בַּמֶּֽלֶךְ

الملوك الأول 12: 9 1Ki.12.9

وَقَالَ لَهُمْ: بِمَاذَا تُشِيرُونَ أَنْتُمْ فَنَرُدَّ جَوَابًا عَلَى هذَا الشَّعْبِ الَّذِينَ كَلَّمُونِي قَائِلِينَ: خَفِّفْ مِنَ النِّيرِ الَّذِي جَعَلَهُ عَلَيْنَا أَبُوكَ.

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם מָ֚ה נֽוֹעָצִ֔ים אַתֶּ֣ם וְנָשִׁ֥יב דָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה הָעָ֣ם אֲשֶׁ֨ר דִּבְּר֤וּ;אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר הָקֵל֙ מִן הָעֹ֔ל אֲשֶׁר נָתַ֥ן עָלֵֽינוּ אָבִ֖יךָ

الملوك الأول 13: 5 1Ki.13.5

وَانْشَقَّ الْمَذْبَحُ وَذُرِيَ الرَّمَادُ مِن عَلىَ الْمَذبَحِ حَسَبَ الْعَلاَمَةِ الَّتِي أَعْطَاهَا رَجُلُ اللهِ بِكَلاَمِ الرَّبِّ.

נִקְרָ֔ע וְהַמִּזְבֵּ֣חַ וַיִּשָּׁפֵ֥ךְ הַדֶּ֖שֶׁן מִן הַמִּזְבֵּ֑חַ כַּמּוֹפֵ֗ת אֲשֶׁ֥ר נָתַ֛ן אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים בִּדְבַ֥ר יְהוָֽה

الملوك الأول 13: 26 1Ki.13.26

وَلَمَّا سَمِعَ النَّبِيُّ الَّذِي أَرْجَعَهُ عَنِ الطَّرِيقِ قَالَ: هُوَ رَجُلُ اللهِ الَّذِي خَالَفَ قَوْلَ الرَّبِّ، فَدَفَعَهُ الرَّبُّ لِلأَسَدِ فَافْتَرَسَهُ وَقَتَلَهُ حَسَبَ كَلاَمِ الرَّبِّ الَّذِي كَلَّمَهُ بِهِ.

וַיִּשְׁמַ֣ע הַנָּבִיא֮ אֲשֶׁ֣ר הֱשִׁיב֣וֹ מִן הַדֶּרֶךְ֒ וַיֹּ֙אמֶר֙ ה֔וּא אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֣ים אֲשֶׁ֥ר מָרָ֖ה פִּ֣י יְהוָ֑ה וַיִּתְּנֵ֨הוּ יְהוָ֜ה לָאַרְיֵ֗ה וַֽיִּשְׁבְּרֵ֙הוּ֙ וַיְמִתֵ֔הוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָ֖ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּר;לֽוֹ

الملوك الأول 15: 12 1Ki.15.12

وَأَزَالَ الْمَأْبُونِينَ مِنَ الأَرْضِ، وَنَزَعَ جَمِيعَ الأَصْنَامِ الَّتِي عَمِلَهَا آبَاؤُهُ،

וַיַּעֲבֵ֥ר הַקְּדֵשִׁ֖ים מִן הָאָ֑רֶץ וַיָּ֙סַר֙ כָּל הַגִּלֻּלִ֔ים אֲשֶׁ֥ר עָשׂ֖וּ אֲבֹתָֽיו

الملوك الأول 16: 2 1Ki.16.2

مِنْ أَجْلِ أَنِّي قَدْ رَفَعْتُكَ مِنَ التُّرَابِ وَجَعَلْتُكَ رَئِيسًا عَلَى شَعْبِي إِسْرَائِيلَ، فَسِرْتَ فِي طَرِيقِ يَرُبْعَامَ وَجَعَلْتَ شَعْبِي إِسْرَائِيلَ يُخْطِئُونَ وَيُغِيظُونَنِي بِخَطَايَاهُمْ

יַ֗עַן;אֲשֶׁ֤ר הֲרִימֹתִ֙יךָ֙ מִן הֶ֣עָפָ֔ר וָאֶתֶּנְךָ֣ נָגִ֔יד עַ֖ל עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַתֵּ֣לֶךְ בְּדֶ֣רֶךְ יָרָבְעָ֗ם עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַֽתַּחֲטִא֙ לְהַכְעִיסֵ֖נִי בְּחַטֹּאתָֽם

الملوك الأول 17: 6 1Ki.17.6

وَكَانَتِ الْغِرْبَانُ تَأْتِي إِلَيْهِ بِخُبْزٍ وَلَحْمٍ صَبَاحًا، وَبِخُبْزٍ وَلَحْمٍ مَسَاءً، وَكَانَ يَشْرَبُ مِنَ النَّهْرِ.

וְהָעֹרְבִ֗ים מְבִיאִ֨ים ל֜וֹ לֶ֤חֶם וּבָשָׂר֙ בַּבֹּ֔קֶר וְלֶ֥חֶם וּבָשָׂ֖ר בָּעָ֑רֶב יִשְׁתֶּֽה וּמִן הַנַּ֖חַל

الملوك الأول 17: 23 1Ki.17.23

فَأَخَذَ إِيلِيَّا الْوَلَدَ وَنَزَلَ بِهِ مِنَ الْعُلِّيَّةِ إِلَى الْبَيْتِ وَدَفَعَهُ لأُمِّهِ، وَقَالَ إِيلِيَّا: انْظُرِي، ابْنُكِ حَيٌّ

וַיִּקַּ֨ח אֵלִיָּ֜הוּ הַיֶּ֗לֶד וַיֹּרִדֵ֤הוּ מִן הָעֲלִיָּה֙ הַבַּ֔יְתָה וַֽיִּתְּנֵ֖הוּ לְאִמּ֑וֹ וַיֹּ֙אמֶר֙ אֵ֣לִיָּ֔הוּ רְאִ֖י בְּנֵֽךְ חַ֥י

الملوك الأول 19: 7 1Ki.19.7

ثُمَّ عَادَ مَلاَكُ الرَّبِّ ثَانِيَةً فَمَسَّهُ وَقَالَ: قُمْ وَكُلْ، لأَنَّ الْمَسَافَةَ كَثِيرَةٌ عَلَيْكَ.

וַיָּשָׁב֩ מַלְאַ֨ךְ יְהוָ֤ה שֵׁנִית֙ וַיִּגַּע;בּ֔וֹ וַיֹּ֖אמֶר ק֣וּם אֱכֹ֑ל כִּ֛י הַדָּֽרֶךְ רַ֥ב מִמְּךָ֖

الملوك الأول 20: 7 1Ki.20.7

فَدَعَا مَلِكُ إِسْرَائِيلَ جَمِيعَ شُيُوخِ الأَرْضِ وَقَالَ: اعْلَمُوا وَانْظُرُوا أَنَّ هذَا يَطْلُبُ الشَّرَّ، لأَنَّهُ أَرْسَلَ إِلَيَّ نِسَائِي وَبَنِيَّ وَفِضَّتِي وَذَهَبِي وَلَمْ أَمْنَعْهَا عَنْهُ.

וַיִּקְרָ֤א מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ לְכָל זִקְנֵ֣י הָאָ֔רֶץ וַיֹּ֙אמֶר֙ דְּעֽוּ;נָ֣א וּרְא֔וּ כִּ֥י זֶ֣ה מְבַקֵּ֑שׁ רָעָ֖ה כִּֽי שָׁלַ֨ח אֵלַ֜י לְנָשַׁ֤י וּלְבָנַי֙ וּלְכַסְפִּ֣י וְלִזְהָבִ֔י וְלֹ֥א מָנַ֖עְתִּי מִמֶּֽנּוּ

الملوك الأول 20: 19 1Ki.20.19

فَخَرَجَ غِلْمَانُ رُؤَسَاءِ الْمُقَاطَعَاتِ، هؤُلاَءِ مِنَ الْمَدِينَةِ وَالْجَيْشُ الَّذِي وَرَاءَهُمْ،

יָצְא֣וּ נַעֲרֵ֖י שָׂרֵ֣י הַמְּדִינ֑וֹת וְאֵ֙לֶּה֙ מִן הָעִ֔יר וְהַחַ֖יִל אֲשֶׁ֥ר אַחֲרֵיהֶֽם

الملوك الأول 20: 23 1Ki.20.23

وَأَمَّا عَبِيدُ مَلِكِ أَرَامَ فَقَالُوا لَهُ: إِنَّ آلِهَتَهُمْ آلِهَةُ جِبَال، لِذلِكَ قَوُوا عَلَيْنَا. وَلكِنْ إِذَا حَارَبْنَاهُمْ فِي السَّهْلِ فَإِنَّنَا نَقْوَى عَلَيْهِمْ.

וְעַבְדֵ֨י מֶֽלֶךְ אֲרָ֜ם אָמְר֣וּ אֵלָ֗יו אֱלֹהֵ֤י אֱלֹ֣הֵיהֶ֔ם הָרִים֙ עַל;כֵּ֖ן חָזְק֣וּ מִמֶּ֑נּוּ וְאוּלָ֗ם נִלָּחֵ֤ם אִתָּם֙ בַּמִּישׁ֔וֹר אִם;לֹ֥א נֶחֱזַ֖ק מֵהֶֽם

الملوك الأول 20: 33 1Ki.20.33

فَتَفَاءَلَ الرِّجَالُ وَأَسْرَعُوا وَلَجُّوا هَلْ هُوَ مِنْهُ. وَقَالُوا: أَخُوكَ بَنْهَدَدُ. فَقَالَ: ادْخُلُوا خُذُوهُ فَخَرَجَ إِلَيْهِ بَنْهَدَدُ فَأَصْعَدَهُ إِلَى الْمَرْكَبَةِ.

יְנַחֲשׁ֨וּ וְהָאֲנָשִׁים֩ וַֽיְמַהֲר֜וּ וַיַּחְלְט֣וּ הֲמִמֶּ֗נּוּ וַיֹּֽאמְרוּ֙ אָחִ֣יךָ בֶן;הֲדַ֔ד וַיֹּ֖אמֶר בֹּ֣אוּ קָחֻ֑הוּ וַיֵּצֵ֤א אֵלָיו֙ בֶּן;הֲדַ֔ד וַֽיַּעֲלֵ֖הוּ עַל הַמֶּרְכָּבָֽה

الملوك الأول 21: 2 1Ki.21.2

فَكَلَّمَ أَخْآبُ نَابُوتَ قَائِلاً: أَعْطِنِي كَرْمَكَ فَيَكُونَ لِي بُسْتَانَ بُقُول، لأَنَّهُ قَرِيبٌ بِجَانِبِ بَيْتِي، فَأُعْطِيَكَ عِوَضَهُ كَرْمًا مِنْهُ. أَوْ إِذَا حَسُنَ فِي عَيْنَيْكَ أَعْطَيْتُكَ ثَمَنَهُ فِضَّةً.

וַיְדַבֵּ֣ר אַחְאָ֣ב נָב֣וֹת לֵאמֹר֩ תְּנָה;לִּ֨י כַּרְמְךָ֜ וִֽיהִי לִ֣י לְגַן יָרָ֗ק כִּ֣י;ה֤וּא קָרוֹב֙ אֵ֣צֶל בֵּיתִ֔י וְאֶתְּנָ֤ה;לְךָ֙ תַּחְתָּ֔יו כֶּ֖רֶם מִמֶּ֑נּוּ אִ֚ם ט֣וֹב בְּעֵינֶ֔יךָ אֶתְּנָה מְחִ֥יר כֶ֖סֶף

الملوك الأول 22: 34 1Ki.22.34

وَإِنَّ رَجُلاً نَزَعَ فِي قَوْسِهِ غَيْرَ مُتَعَمِّدٍ وَضَرَبَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ بَيْنَ أَوْصَالِ الدِّرْعِ. فَقَالَ لِمُدِيرِ مَرْكَبَتِهِ: رُدَّ يَدَكَ وَأَخْرِجْنِي مِنَ الْجَيْشِ لأَنِّي قَدْ جُرِحْتُ.

וְאִ֗ישׁ מָשַׁ֤ךְ בַּקֶּ֙שֶׁת֙ לְתֻמּ֔וֹ וַיַּכֶּה֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל בֵּ֥ין הַדְּבָקִ֖ים הַשִּׁרְיָ֑ן וַיֹּ֣אמֶר לְרַכָּב֗וֹ הֲפֹ֥ךְ יָדְךָ֛ וְהוֹצִיאֵ֥נִי מִן הַֽמַּחֲנֶ֖ה כִּ֥י הָחֳלֵֽיתִי

الملوك الأول 22: 43 1Ki.22.43

وَسَارَ فِي كُلِّ طَرِيقِ آسَا أَبِيهِ. لَمْ يَحِدْ عَنْهَا، إِذْ عَمِلَ الْمُسْتَقِيمَ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ. إِلاَّ أَنَّ الْمُرْتَفَعَاتِ لَمْ تُنْتَزِعْ، بَلْ كَانَ الشَّعْبُ لاَ يَزَالُ يَذْبَحُ وَيُوقِدُ عَلَى الْمُرْتَفَعَاتِ.

וַיֵּ֗לֶךְ בְּכָל דֶּ֛רֶךְ אָסָ֥א אָבִ֖יו לֹא סָ֣ר מִמֶּ֑נּוּ לַעֲשׂ֥וֹת הַיָּשָׁ֖ר בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה אַ֥ךְ הַבָּמ֖וֹת לֹֽא סָ֑רוּ הָעָ֛ם ע֥וֹד מְזַבְּחִ֥ים וּֽמְקַטְּרִ֖ים בַּבָּמֽוֹת

الملوك الأول 22: 46 1Ki.22.46

وَبَقِيَّةُ الْمَأْبُونِينَ الَّذِينَ بَقُوا فِي أَيَّامِ آسَا أَبِيهِ أَبَادَهُمْ مِنَ الأَرْضِ.

וְיֶ֙תֶר֙ הַקָּדֵ֔שׁ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁאַ֔ר בִּימֵ֖י אָסָ֣א אָבִ֑יו בִּעֵ֖ר מִן הָאָֽרֶץ

الملوك الثاني 1: 4 2Ki.1.4

فَلِذلِكَ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: إِنَّ السَّرِيرَ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ. فَانْطَلَقَ إِيلِيَّا.

וְלָכֵן֙ כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּ֣י מ֣וֹת תָּמ֑וּת וַיֵּ֖לֶךְ אֵלִיָּֽה

الملوك الثاني 1: 6 2Ki.1.6

فَقَالُوا لَهُ: صَعِدَ رَجُلٌ لِلِقَائِنَا وَقَالَ لَنَا: اذْهَبُوا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَلِكِ الَّذِي أَرْسَلَكُمْ وَقُولُوا لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَليسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ أَرْسَلْتَ لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ، لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.

וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו עָלָ֣ה אִ֣ישׁ לִקְרָאתֵ֗נוּ וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵינוּ֮ לְכ֣וּ שׁוּבוּ֮ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ אֲשֶׁר שָׁלַ֣ח אֶתְכֶם֒;וְדִבַּרְתֶּ֣ם אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתָּ֣ה;שֹׁלֵ֔חַ לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֑וֹן לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת

الملوك الثاني 1: 10 2Ki.1.10

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لِرَئِيسَ الْخَمْسِينَ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּעֲנֶ֣ה אֵלִיָּ֗הוּ וַיְדַבֵּר֮ אֶל;שַׂ֣ר הַחֲמִשִּׁים֒ וְאִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ אֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 10 2Ki.1.10

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لِرَئِيسَ الْخَمْسِينَ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּעֲנֶ֣ה אֵלִיָּ֗הוּ וַיְדַבֵּר֮ אֶל;שַׂ֣ר הַחֲמִשִּׁים֒ וְאִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ אֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 12 2Ki.1.12

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لَهُمْ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارُ اللهِ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּ֣עַן אֵלִיָּה֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶם֒ אִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ אֱלֹהִים֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 12 2Ki.1.12

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لَهُمْ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارُ اللهِ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּ֣עַן אֵלִיָּה֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶם֒ אִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ אֱלֹהִים֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 14 2Ki.1.14

هُوَذَا قَدْ نَزَلَتْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْ رَئِيسَيِ الْخَمْسِينَيْنِ الأَوَّلَيْنِ وَخَمْسِينَيْهِمَا، وَالآنَ فَلْتُكْرَمْ نَفْسِي فِي عَيْنَيْكَ.

הִ֠נֵּה יָ֤רְדָה אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַ֠תֹּאכַל שְׁנֵ֞י;שָׂרֵ֧י הַחֲמִשִּׁ֛ים הָרִאשֹׁנִ֖ים חֲמִשֵּׁיהֶ֑ם וְעַתָּ֕ה תִּיקַ֥ר נַפְשִׁ֖י בְּעֵינֶֽיךָ

الملوك الثاني 1: 16 2Ki.1.16

وَقَالَ لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكَ أَرْسَلْتَ رُسُلاً لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ، أَلَيْسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ لِتَسْأَلَ عَنْ كَلاَمِهِ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.

וַיְדַבֵּ֨ר אֵלָ֜יו כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֲשֶׁר;יַ֜עַן שָׁלַ֣חְתָּ מַלְאָכִים֮ לִדְרֹשׁ֮ בְּבַ֣עַל זְבוּב֮ אֱלֹהֵ֣י עֶקְרוֹן֒ הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ לִדְרֹ֖שׁ בִּדְבָר֑וֹ לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת

الملوك الثاني 2: 1 2Ki.2.1

وَكَانَ عِنْدَ إِصْعَادِ الرَّبِّ إِيلِيَّا فِي الْعَاصِفَةِ إِلَى السَّمَاءِ، أَنَّ إِيلِيَّا وَأَلِيشَعَ ذَهَبَا مِنَ الْجِلْجَالِ.

וַיְהִ֗י בְּהַעֲל֤וֹת יְהוָה֙ אֵ֣לִיָּ֔הוּ בַּֽסְעָרָ֖ה הַשָּׁמָ֑יִם אֵלִיָּ֛הוּ וֶאֱלִישָׁ֖ע וַיֵּ֧לֶךְ מִן הַגִּלְגָּֽל

الملوك الثاني 2: 23 2Ki.2.23

ثُمَّ صَعِدَ مِنْ هُنَاكَ إِلَى بَيْتِ إِيلَ. وَفِيمَا هُوَ صَاعِدٌ فِي الطَّرِيقِ إِذَا بِصِبْيَانٍ صِغَارٍ خَرَجُوا مِنَ الْمَدِينَةِ وَسَخِرُوا مِنْهُ وَقَالُوا لَهُ: اصْعَدْ يَا أَقْرَعُ. اصْعَدْ يَا أَقْرَعُ..

וַיַּ֥עַל מִשָּׁ֖ם בֵּֽית אֵ֑ל וְה֣וּא עֹלֶ֣ה בַדֶּ֗רֶךְ וּנְעָרִ֤ים קְטַנִּים֙ יָצְא֣וּ מִן הָעִ֔יר וַיִּתְקַלְּסוּ בוֹ֙ וַיֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ עֲלֵ֥ה קֵרֵ֖חַ עֲלֵ֥ה קֵרֵֽחַ

الملوك الثاني 2: 24 2Ki.2.24

فَالْتَفَتَ إِلَى وَرَائِهِ وَنَظَرَ إِلَيْهِمْ وَلَعَنَهُمْ بِاسْمِ الرَّبِّ، فَخَرَجَتْ دُبَّتَانِ مِنَ الْوَعْرِ وَافْتَرَسَتَا مِنْهُمُ اثْنَيْنِ وَأَرْبَعِينَ وَلَدًا.

וַיִּ֤פֶן אַֽחֲרָיו֙ וַיִּרְאֵ֔ם וַֽיְקַלְלֵ֖ם בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וַתֵּצֶ֨אנָה שְׁתַּ֤יִם;דֻּבִּים֙ מִן הַיַּ֔עַר וַתְּבַקַּ֣עְנָה מֵהֶ֔ם וּשְׁנֵ֖י אַרְבָּעִ֥ים יְלָדִֽים

الملوك الثاني 3: 3 2Ki.3.3

إِلاَّ أَنَّهُ لَصِقَ بِخَطَايَا يَرُبْعَامَ بْنِ نَبَاطَ الَّذِي جَعَلَ إِسْرَائِيلَ يُخْطِئُ. لَمْ يَحِدْ عَنْهَا.

רַ֠ק דָּבֵ֑ק בְּחַטֹּ֞אות יָרָבְעָ֧ם בֶּֽן נְבָ֛ט אֲשֶׁר הֶחֱטִ֥יא;יִשְׂרָאֵ֖ל לֹא סָ֖ר מִמֶּֽנָּה

الملوك الثاني 3: 26 2Ki.3.26

فَلَمَّا رَأَى مَلِكُ مُوآبَ أَنَّ الْحَرْبَ قَدِ اشْتَدَّتْ عَلَيْهِ أَخَذَ مَعَهُ سَبْعَ مِئَةِ رَجُل مُسْتَلِّي السُّيُوفِ لِكَيْ يَشُقُّوا إِلَى مَلِكِ أَدُومَ، فَلَمْ يَقْدِرُوا.

וַיַּרְא֙ מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֔ב כִּֽי הַמִּלְחָמָ֑ה חָזַ֥ק מִמֶּ֖נּוּ וַיִּקַּ֣ח א֠וֹתוֹ שְׁבַע מֵא֨וֹת אִ֜ישׁ שֹׁ֣לֵֽף חֶ֗רֶב לְהַבְקִ֛יעַ אֶל מֶ֥לֶךְ אֱד֖וֹם וְלֹ֥א יָכֹֽלוּ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1140 آية)