זֹאת (H2063) - zôʼth | معجم سترونغ العبري

القضاة 15: 18 Jdg.15.18

ثُمَّ عَطِشَ جِدًّا فَدَعَا الرَّبَّ وَقَالَ: إِنَّكَ قَدْ جَعَلْتَ بِيَدِ عَبْدِكَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ، وَالآنَ أَمُوتُ مِنَ الْعَطَشِ وَأَسْقُطُ بِيَدِ الْغُلْفِ.

וַיִּצְמָא֮ מְאֹד֒ וַיִּקְרָ֤א יְהוָה֙ וַיֹּאמַ֔ר אַתָּה֙ נָתַ֣תָּ בְיַֽד עַבְדְּךָ֔ הַזֹּ֑את הַתְּשׁוּעָ֥ה הַגְּדֹלָ֖ה וְעַתָּה֙ אָמ֣וּת בַּצָּמָ֔א וְנָפַלְתִּ֖י בְּיַ֥ד הָעֲרֵלִֽים

القضاة 19: 11 Jdg.19.11

وَفِيمَا هُمْ عِنْدَ يَبُوسَ وَالنَّهَارُ قَدِ انْحَدَرَ جِدًّا، قَالَ الْغُلاَمُ لِسَيِّدِهِ: تَعَالَ نَمِيلُ إِلَى مَدِينَةِ الْيَبُوسِيِّينَ هذِهِ وَنَبِيتُ فِيهَا.

הֵ֣ם עִם יְב֔וּס וְהַיּ֖וֹם רַ֣ד מְאֹ֑ד וַיֹּ֨אמֶר הַנַּ֜עַר אֶל;אֲדֹנָ֗יו לְכָה;נָּ֛א וְנָס֛וּרָה אֶל עִֽיר הַיְבוּסִ֥י הַזֹּ֖את וְנָלִ֥ין בָּֽהּ

القضاة 19: 23 Jdg.19.23

فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ الْرَّجُلُ صَاحِبُ الْبَيْتِ وَقَالَ لَهُمْ: لاَ يَا إِخْوَتِي. لاَ تَفْعَلُوا شَرًّا. بَعْدَمَا دَخَلَ هذَا الرَّجُلُ بَيْتِي لاَ تَفْعَلُوا هذِهِ الْقَبَاحَةَ.

וַיֵּצֵ֣א אֲלֵיהֶ֗ם הָאִישׁ֙ בַּ֣עַל הַבַּ֔יִת וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אַל אַחַ֖י אַל תָּרֵ֣עוּ;נָ֑א אַ֠חֲרֵי בָּ֞א הַזֶּה֙ הָאִ֤ישׁ בֵּיתִ֔י אַֽל תַּעֲשׂ֖וּ הַזֹּֽאת הַנְּבָלָ֥ה

القضاة 19: 24 Jdg.19.24

هُوَذَا ابْنَتِي الْعَذْرَاءُ وَسُرِّيَّتُهُ. دَعُونِي أُخْرِجْهُمَا، فَأَذِلُّوهُمَا وَافْعَلُوا بِهِمَا مَا يَحْسُنُ فِي أَعْيُنِكُمْ. وَأَمَّا هذَا الرَّجُلُ فَلاَ تَعْمَلُوا بِهِ هذَا الأَمْرَ الْقَبِيحَ.

הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַבְּתוּלָ֜ה וּפִֽילַגְשֵׁ֗הוּ אוֹצִֽיאָה;נָּ֤א;אוֹתָם֙ וְעַנּ֣וּ;אוֹתָ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ם הַטּ֖וֹב בְּעֵינֵיכֶ֑ם הַזֶּה֙ וְלָאִ֤ישׁ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ הַזֹּֽאת דְּבַ֖ר הַנְּבָלָ֥ה

القضاة 19: 30 Jdg.19.30

وَكُلُّ مَنْ رَأَى قَالَ: لَمْ يَكُنْ وَلَمْ يُرَ مِثْلُ هذَا مِنْ يَوْمِ صُعُودِ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ. تَبَصَّرُوا فِيهِ وَتَشَاوَرُوا وَتَكَلَّمُوا.

וְהָיָ֣ה;כָל הָרֹאֶ֗ה וְאָמַר֙ לֹֽא נִהְיְתָ֤ה וְלֹֽא נִרְאֲתָה֙ כָּזֹ֔את לְמִיּ֞וֹם עֲל֤וֹת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵל֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם עַ֖ד הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם שִֽׂימוּ;לָכֶ֥ם עָלֶ֖יהָ עֻ֥צוּ וְדַבֵּֽרוּ

القضاة 20: 3 Jdg.20.3

فَسَمِعَ بَنُو بَنْيَامِينَ أَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَدْ صَعِدُوا إِلَى الْمِصْفَاةِ. وَقَالَ بَنُو إِسْرَائِيلَ: تَكَلَّمُوا، كَيْفَ كَانَتْ هذِهِ الْقَبَاحَةُ.

וַֽיִּשְׁמְעוּ֙ בְּנֵ֣י בִנְיָמִ֔ן כִּֽי בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל עָל֥וּ הַמִּצְפָּ֑ה וַיֹּֽאמְרוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל דַּבְּר֕וּ אֵיכָ֥ה נִהְיְתָ֖ה הַזֹּֽאת הָרָעָ֥ה

القضاة 20: 12 Jdg.20.12

وَأَرْسَلَ أَسْبَاطُ إِسْرَائِيلَ رِجَالاً إِلَى جَمِيعِ أَسْبَاطِ بَنْيَامِينَ قَائِلِينَ: مَا هذَا الشَّرُّ الَّذِي صَارَ فِيكُمْ.

וַֽיִּשְׁלְח֞וּ שִׁבְטֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֲנָשִׁ֔ים בְּכָל שִׁבְטֵ֥י בִנְיָמִ֖ן לֵאמֹ֑ר מָ֚ה הַזֹּ֔את הָרָעָ֣ה אֲשֶׁ֥ר נִהְיְתָ֖ה בָּכֶֽם

القضاة 21: 3 Jdg.21.3

وَقَالُوا: لِمَاذَا يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ حَدَثَتْ هذِهِ فِي إِسْرَائِيلَ، حَتَّى يُفْقَدَ الْيَوْمَ مِنْ إِسْرَائِيلَ سِبْطٌ.

וַיֹּ֣אמְר֔וּ לָמָ֗ה יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הָ֥יְתָה זֹּ֖את בְּיִשְׂרָאֵ֑ל לְהִפָּקֵ֥ד הַיּ֛וֹם מִיִּשְׂרָאֵ֖ל שֵׁ֥בֶט;אֶחָֽד

راعوث 1: 19 Rut.1.19

فَذَهَبَتَا كِلْتَاهُمَا حَتَّى دَخَلَتَا بَيْتَ لَحْمٍ. وَكَانَ عِنْدَ دُخُولِهِمَا بَيْتَ لَحْمٍ أَنَّ الْمَدِينَةَ كُلَّهَا تَحَرَّكَتْ بِسَبَبِهِمَا، وَقَالُوا: أَهذِهِ نُعْمِي.

וַתֵּלַ֣כְנָה שְׁתֵּיהֶ֔ם עַד בֹּאָ֖נָה בֵּ֣ית לָ֑חֶם וַיְהִ֗י כְּבֹאָ֙נָה֙ בֵּ֣ית לֶ֔חֶם הָעִיר֙ כָּל וַתֵּהֹ֤ם עֲלֵיהֶ֔ן וַתֹּאמַ֖רְנָה הֲזֹ֥את נָעֳמִֽי

راعوث 2: 5 Rut.2.5

فَقَالَ بُوعَزُ لِغُلاَمِهِ الْمُوَكَّلِ عَلَى الْحَصَّادِينَ: لِمَنْ هذِهِ الْفَتَاةُ.

וַיֹּ֤אמֶר בֹּ֙עַז֙ לְנַעֲר֔וֹ הַנִּצָּ֖ב עַל הַקּֽוֹצְרִ֑ים לְמִ֖י הַזֹּֽאת הַנַּעֲרָ֥ה

راعوث 4: 7 Rut.4.7

وَهذِهِ هِيَ الْعَادَةُ سَابِقًا فِي إِسْرَائِيلَ فِي أَمْرِ الْفِكَاكِ وَالْمُبَادَلَةِ، لأَجْلِ إِثْبَاتِ كُلِّ أَمْرٍ. يَخْلَعُ الرَّجُلُ نَعْلَهُ وَيُعْطِيهِ لِصَاحِبِهِ. فَهذِهِ هِيَ الْعَادَةُ فِي إِسْرَائِيلَ.

וְזֹאת֩ לְפָנִ֨ים בְּיִשְׂרָאֵ֜ל עַל הַגְּאוּלָּ֤ה הַתְּמוּרָה֙ וְעַל לְקַיֵּ֣ם כָּל דָּבָ֔ר שָׁלַ֥ף אִ֛ישׁ נַעֲל֖וֹ וְנָתַ֣ן לְרֵעֵ֑הוּ וְזֹ֥את הַתְּעוּדָ֖ה בְּיִשְׂרָאֵֽל

راعوث 4: 7 Rut.4.7

وَهذِهِ هِيَ الْعَادَةُ سَابِقًا فِي إِسْرَائِيلَ فِي أَمْرِ الْفِكَاكِ وَالْمُبَادَلَةِ، لأَجْلِ إِثْبَاتِ كُلِّ أَمْرٍ. يَخْلَعُ الرَّجُلُ نَعْلَهُ وَيُعْطِيهِ لِصَاحِبِهِ. فَهذِهِ هِيَ الْعَادَةُ فِي إِسْرَائِيلَ.

וְזֹאת֩ לְפָנִ֨ים בְּיִשְׂרָאֵ֜ל עַל הַגְּאוּלָּ֤ה הַתְּמוּרָה֙ וְעַל לְקַיֵּ֣ם כָּל דָּבָ֔ר שָׁלַ֥ף אִ֛ישׁ נַעֲל֖וֹ וְנָתַ֣ן לְרֵעֵ֑הוּ וְזֹ֥את הַתְּעוּדָ֖ה בְּיִשְׂרָאֵֽל

راعوث 4: 12 Rut.4.12

وَلْيَكُنْ بَيْتُكَ كَبَيْتِ فَارَصَ الَّذِي وَلَدَتْهُ ثَامَارُ لِيَهُوذَا، مِنَ النَّسْلِ الَّذِي يُعْطِيكَ الرَّبُّ مِنْ هذِهِ الْفَتَاةِ.

וִיהִ֤י בֵֽיתְךָ֙ כְּבֵ֣ית פֶּ֔רֶץ אֲשֶׁר יָלְדָ֥ה תָמָ֖ר לִֽיהוּדָ֑ה מִן הַזֶּ֗רַע אֲשֶׁ֨ר יִתֵּ֤ן;לְךָ֔ יְהוָה֙ מִן הַזֹּֽאת הַֽנַּעֲרָ֖ה

صموئيل الأول 2: 20 1Sa.2.20

وَبَارَكَ عَالِي أَلْقَانَةَ وَامْرَأَتَهُ وَقَالَ: يَجْعَلْ لَكَ الرَّبُّ نَسْلاً مِنْ هذِهِ الْمَرْأَةِ بَدَلَ الْعَارِيَّةِ الَّتِي أَعَارَتْ لِلرَّبِّ. وَذَهَبَا إِلَى مَكَانِهِمَا.

וּבֵרַ֨ךְ עֵלִ֜י אֶלְקָנָ֣ה אִשְׁתּ֗וֹ וְאָמַר֙ יָשֵׂם֩ לְךָ֥ יְהוָ֨ה זֶ֙רַע֙ מִן הַזֹּ֔את הָאִשָּׁ֣ה תַּ֚חַת שָׁאַ֖ל אֲשֶׁ֥ר הַשְּׁאֵלָ֔ה לַֽיהוָ֑ה וְהָלְכ֖וּ לִמְקֹמֽוֹ

صموئيل الأول 4: 6 1Sa.4.6

فَسَمِعَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ صَوْتَ الْهُتَافِ فَقَالُوا: مَا هُوَ صَوْتُ هذَا الْهُتَافِ الْعَظِيمِ فِي مَحَلَّةِ الْعِبْرَانِيِّينَ. وَعَلِمُوا أَنَّ تَابُوتَ الرَّبِّ جَاءَ إِلَى الْمَحَلَّةِ.

וַיִּשְׁמְע֤וּ פְלִשְׁתִּים֙ ק֣וֹל הַתְּרוּעָ֔ה וַיֹּ֣אמְר֔וּ מֶ֠ה ק֣וֹל הַזֹּ֖את הַתְּרוּעָ֧ה הַגְּדוֹלָ֛ה בְּמַחֲנֵ֣ה הָעִבְרִ֑ים וַיֵּ֣דְע֔וּ כִּ֚י אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה בָּ֖א אֶל הַֽמַּחֲנֶֽה

صموئيل الأول 4: 7 1Sa.4.7

فَخَافَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ لأَنَّهُمْ قَالُوا: قَدْ جَاءَ اللهُ إِلَى الْمَحَلَّةِ. وَقَالُوا: وَيْلٌ لَنَا لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مِثْلُ هذَا مُنْذُ أَمْسِ وَلاَ مَا قَبْلَهُ.

וַיִּֽרְאוּ֙ הַפְּלִשְׁתִּ֔ים כִּ֣י אָמְר֔וּ בָּ֥א אֱלֹהִ֖ים אֶל הַֽמַּחֲנֶ֑ה וַיֹּאמְרוּ֙ א֣וֹי לָ֔נוּ כִּ֣י לֹ֥א הָיְתָ֛ה כָּזֹ֖את אֶתְמ֥וֹל שִׁלְשֹֽׁם

صموئيل الأول 6: 9 1Sa.6.9

وَانْظُرُوا، فَإِنْ صَعِدَ فِي طَرِيقِ تُخُمِهِ إِلَى بَيْتَشَمْسَ فَإِنَّهُ هُوَ الَّذِي فَعَلَ بِنَا هذَا الشَّرَّ الْعَظِيمَ. وَإِلاَّ فَنَعْلَمُ أَنْ يَدَهُ لَمْ تَضْرِبْنَا. كَانَ ذلِكَ عَلَيْنَا عَرَضًا.

וּרְאִיתֶ֗ם אִם יַֽעֲלֶה֙ דֶּ֨רֶךְ גְּבוּל֤וֹ בֵּ֣ית;שֶׁ֔מֶשׁ ה֚וּא עָ֣שָׂה לָ֔נוּ הַזֹּ֑את הָרָעָ֥ה הַגְּדוֹלָ֖ה וְאִם וְיָדַ֙עְנוּ֙ כִּ֣י יָדוֹ֙ לֹ֤א נָ֣גְעָה;בָּ֔נוּ הָ֥יָה ה֖וּא לָֽנוּ מִקְרֶ֥ה

صموئيل الأول 9: 6 1Sa.9.6

فَقَالَ لَهُ: هُوَذَا رَجُلُ اللهِ فِي هذِهِ الْمَدِينَةِ، وَالرَّجُلُ مُكَرَّمٌ، كُلُّ مَا يَقُولُهُ يَصِيرُ. لِنَذْهَبِ الآنَ إِلَى هُنَاكَ لَعَلَّهُ يُخْبِرُنَا عَنْ طَرِيقِنَا الَّتِي نَسْلُكُ فِيهَا.

וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ הִנֵּה;נָ֤א אִישׁ אֱלֹהִים֙ הַזֹּ֔את בָּעִ֣יר וְהָאִ֣ישׁ נִכְבָּ֔ד כֹּ֥ל אֲשֶׁר יְדַבֵּ֖ר בּ֣וֹא נֵ֣לֲכָה עַתָּה֙ שָּׁ֔ם אוּלַי֙ יַגִּ֣יד;לָ֔נוּ דַּרְכֵּ֖נוּ אֲשֶׁר הָלַ֥כְנוּ עָלֶֽיהָ

صموئيل الأول 11: 2 1Sa.11.2

فَقَالَ لَهُمْ نَاحَاشُ الْعَمُّونِيُّ: بِهذَا أَقْطَعُ لَكُمْ. بِتَقْوِيرِ كُلِّ عَيْنٍ يُمْنَى لَكُمْ وَجَعْلِ ذلِكَ عَارًا عَلَى جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ.

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם נָחָשׁ֙ הָעַמּוֹנִ֔י בְּזֹאת֙ אֶכְרֹ֣ת לָכֶ֔ם בִּנְק֥וֹר כָּל עֵ֣ין יָמִ֑ין לָכֶ֖ם וְשַׂמְתִּ֥יהָ חֶרְפָּ֖ה עַל כָּל יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 12: 20 1Sa.12.20

فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِلشَّعْبِ: لاَ تَخَافُوا. إِنَّكُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ كُلَّ هذَا الشَّرِّ، وَلكِنْ لاَ تَحِيدُوا عَنِ الرَّبِّ، بَلِ اعْبُدُوا الرَّبَّ بِكُلِّ قُلُوبِكُمْ،

וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֤ל אֶל;הָעָם֙ אַל תִּירָ֔אוּ אַתֶּ֣ם עֲשִׂיתֶ֔ם כָּל הַזֹּ֑את הָרָעָ֖ה אַ֗ךְ אַל תָּס֙וּרוּ֙ מֵאַחֲרֵ֣י יְהוָ֔ה וַעֲבַדְתֶּ֥ם יְהוָ֖ה בְּכָל לְבַבְכֶֽם

صموئيل الأول 14: 38 1Sa.14.38

فَقَالَ شَاوُلُ: تَقَدَّمُوا إِلَى هُنَا يَا جَمِيعَ وُجُوهِ الشَّعْبِ، وَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا بِمَاذَا كَانَتْ هذِهِ الْخَطِيَّةُ الْيَوْمَ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל גֹּ֣שֽׁוּ הֲלֹ֔ם כֹּ֖ל פִּנּ֣וֹת הָעָ֑ם וּדְע֣וּ וּרְא֔וּ בַּמָּ֗ה הָֽיְתָ֛ה הַזֹּ֖את הַחַטָּ֥את הַיּֽוֹם

صموئيل الأول 14: 45 1Sa.14.45

فَقَالَ الشَّعْبُ لِشَاوُلَ: أَيَمُوتُ يُونَاثَانُ الَّذِي صَنَعَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ فِي إِسْرَائِيلَ. حَاشَا. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، لاَ تَسْقُطُ شَعْرَةٌ مِنْ رَأْسِهِ إِلَى الأَرْضِ لأَنَّهُ مَعَ اللهِ عَمِلَ هذَا الْيَوْمَ. فَافْتَدَى الشَّعْبُ يُونَاثَانَ فَلَمْ يَمُتْ.

וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אֶל;שָׁא֗וּל יָמוּת֙ הֲֽיוֹנָתָ֤ן אֲשֶׁ֣ר עָ֠שָׂה הַזֹּאת֮ הַיְשׁוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֣ה בְּיִשְׂרָאֵל֒ חָלִ֗ילָה חַי יְהוָה֙ אִם יִפֹּ֞ל מִשַּׂעֲרַ֤ת רֹאשׁוֹ֙ אַ֔רְצָה כִּֽי עִם אֱלֹהִ֥ים עָשָׂ֖ה הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וַיִּפְדּ֥וּ הָעָ֛ם יוֹנָתָ֖ן וְלֹא מֵֽת

صموئيل الأول 20: 2 1Sa.20.2

فَقَالَ لَهُ: حَاشَا. لاَ تَمُوتُ. هُوَذَا أَبِي لاَ يَعْمَلُ أَمْرًا كَبِيرًا وَلاَ أَمْرًا صَغِيرًا إِلاَّ وَيُخْبِرُنِي بِهِ. وَلِمَاذَا يُخْفِي عَنِّي أَبِي هذَا الأَمْرَ. لَيْسَ كَذَا.

וַיֹּ֨אמֶר ל֣וֹ חָלִילָה֮ לֹ֣א תָמוּת֒ הִנֵּ֡ה אָבִ֜י לֹֽא יַעֲשֶׂ֨ה דָּבָ֣ר גָּד֗וֹל א֚וֹ דָּבָ֣ר קָטֹ֔ן וְלֹ֥א יִגְלֶ֖ה;אֶת;אָזְנִ֑י וּמַדּוּעַ֩ יַסְתִּ֨יר מִמֶּ֛נִּי אָבִ֥י הַזֶּ֖ה הַדָּבָ֥ר אֵ֥ין זֹֽאת

صموئيل الأول 20: 3 1Sa.20.3

فَحَلَفَ أَيْضًا دَاوُدُ وَقَالَ: إِنَّ أَبَاكَ قَدْ عَلِمَ أَنِّي قَدْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ، فَقَالَ: لاَ يَعْلَمْ يُونَاثَانُ هذَا لِئَلاَّ يَغْتَمَّ. وَلكِنْ حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنَّهُ كَخَطْوَةٍ بَيْنِي وَبَيْنَ الْمَوْتِ.

וַיִּשָּׁבַ֨ע ע֜וֹד דָּוִ֗ד וַיֹּ֙אמֶר֙ אָבִ֗יךָ יָדֹ֨עַ;יָדַ֜ע כִּֽי מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ וַיֹּ֛אמֶר אַל יֵֽדַע יְהוֹנָתָ֖ן זֹ֥את פֶּן יֵֽעָצֵ֑ב וְאוּלָ֗ם חַי יְהוָה֙ וְחֵ֣י נַפְשֶׁ֔ךָ כִּ֣י כְפֶ֔שַׂע בֵּינִ֖י וּבֵ֥ין הַמָּֽוֶת

صموئيل الأول 22: 15 1Sa.22.15

فَهَلِ الْيَوْمَ ابْتَدَأْتُ أَسْأَلُ لَهُ مِنَ اللهِ. حَاشَا لِي. لاَ يَنْسِبِ الْمَلِكُ شَيْئًا لِعَبْدِهِ وَلاَ لِجَمِيعِ بَيْتِ أَبِي، لأَنَّ عَبْدَكَ لَمْ يَعْلَمْ شَيْئًا مِنْ كُلِّ هذَا صَغِيرًا أَوْ كَبِيرًا.

הַיּ֧וֹם הַחִלֹּ֛תִי לִשְׁאָל ל֥וֹ בֵאלֹהִ֖ים חָלִ֣ילָה לִּ֑י אַל יָשֵׂם֩ הַמֶּ֨לֶךְ דָבָר֙ בְּעַבְדּ֤וֹ בְּכָל בֵּ֣ית אָבִ֔י כִּ֠י עַבְדְּךָ֙ לֹֽא יָדַ֤ע דָּבָ֥ר בְּכָל זֹ֔את קָטֹ֖ן א֥וֹ גָדֽוֹל

صموئيل الأول 25: 27 1Sa.25.27

وَالآنَ هذِهِ الْبَرَكَةُ الَّتِي أَتَتْ بِهَا جَارِيَتُكَ إِلَى سَيِّدِي فَلْتُعْطَ لِلْغِلْمَانِ السَّائِرِينَ وَرَاءَ سَيِّدِي.

וְעַתָּה֙ הַזֹּ֔את הַבְּרָכָ֣ה אֲשֶׁר הֵבִ֥יא שִׁפְחָתְךָ֖ לַֽאדֹנִ֑י וְנִתְּנָה֙ לַנְּעָרִ֔ים בְּרַגְלֵ֥י הַמִּֽתְהַלְּכִ֖ים אֲדֹנִֽי

صموئيل الأول 25: 31 1Sa.25.31

أَنَّهُ لاَ تَكُونُ لَكَ هذِهِ مَصْدَمَةً وَمَعْثَرَةَ قَلْبٍ لِسَيِّدِي، أَنَّكَ قَدْ سَفَكْتَ دَمًا عَفْوًا، أَوْ أَنَّ سَيِّدِي قَدِ انْتَقَمَ لِنَفْسِهِ. وَإِذَا أَحْسَنَ الرَّبُّ إِلَى سَيِّدِي فَاذْكُرْ أَمَتَكَ.

וְלֹ֣א תִהְיֶ֣ה לְךָ֡ זֹ֣את לְפוּקָה֩ וּלְמִכְשׁ֨וֹל לֵ֜ב לַאדֹנִ֗י וְלִשְׁפָּךְ דָּם֙ חִנָּ֔ם אֲדֹנִ֖י וּלְהוֹשִׁ֥יעַ ל֑וֹ וְהֵיטִ֤ב יְהוָה֙ לַֽאדֹנִ֔י וְזָכַרְתָּ֖ אֲמָתֶֽךָ

صموئيل الثاني 1: 17 2Sa.1.17

وَرَثَا دَاوُدُ بِهذِهِ الْمَرْثَاةِ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ ابْنَهُ،

וַיְקֹנֵ֣ן דָּוִ֔ד הַזֹּ֑את הַקִּינָ֖ה שָׁא֖וּל יְהוֹנָתָ֥ן בְּנֽוֹ

صموئيل الثاني 2: 6 2Sa.2.6

وَالآنَ لِيَصْنَعِ الرَّبُّ مَعَكُمْ إِحْسَانًا وَحَقًّا، وَأَنَا أَيْضًا أَفْعَلُ مَعَكُمْ هذَا الْخَيْرَ لأَنَّكُمْ فَعَلْتُمْ هذَا الأَمْرَ.

וְעַתָּ֕ה יַֽעַשׂ יְהוָ֥ה עִמָּכֶ֖ם חֶ֣סֶד וֶאֱמֶ֑ת אָנֹכִ֗י וְגַ֣ם אֶעֱשֶׂ֤ה אִתְּכֶם֙ הַזֹּ֔את הַטּוֹבָ֣ה אֲשֶׁ֥ר עֲשִׂיתֶ֖ם הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר

صموئيل الثاني 6: 22 2Sa.6.22

وَإِنِّي أَتَصَاغَرُ دُونَ ذلِكَ وَأَكُونُ وَضِيعًا فِي عَيْنَيْ نَفْسِي، وَأَمَّا عِنْدَ الإِمَاءِ الَّتِي ذَكَرْتِ فَأَتَمَجَّدُ.

עוֹד֙ וּנְקַלֹּ֤תִי מִזֹּ֔את וְהָיִ֥יתִי שָׁפָ֖ל בְּעֵינָ֑י וְעִם הָֽאֲמָהוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר אָמַ֔רְתְּ אִכָּבֵֽדָה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (582 آية)