אֱלֹהִים (H0430) - ʼĕlôhîym | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 25: 22 1Sa.25.22

هكَذَا يَصْنَعُ اللهُ لأَعْدَاءِ دَاوُدَ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنْ أَبْقَيْتُ مِنْ كُلِّ مَا لَهُ إِلَى الصَّبَاحِ بَائِلاً بِحَائِطٍ.

כֹּה יַעֲשֶׂ֧ה אֱלֹהִ֛ים לְאֹיְבֵ֥י דָוִ֖ד וְכֹ֣ה יֹסִ֑יף אִם אַשְׁאִ֧יר מִכָּל אֲשֶׁר ל֛וֹ עַד הַבֹּ֖קֶר מַשְׁתִּ֥ין בְּקִֽיר

صموئيل الأول 25: 29 1Sa.25.29

وَقَدْ قَامَ رَجُلٌ لِيُطَارِدَكَ وَيَطْلُبَ نَفْسَكَ، وَلكِنْ نَفْسُ سَيِّدِي لِتَكُنْ مَحْزُومَةً فِي حُزْمَةِ الْحَيَاةِ مَعَ الرَّبِّ إِلهِكَ. وَأَمَّا نَفْسُ أَعْدَائِكَ فَلْيَرْمِ بِهَا كَمَا مِنْ وَسَطِ كَفَّةِ الْمِقْلاَعِ.

וַיָּ֤קָם אָדָם֙ לִרְדָפְךָ֔ וּלְבַקֵּ֖שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ נֶ֨פֶשׁ אֲדֹנִ֜י וְֽהָיְתָה֩ צְרוּרָ֣ה בִּצְר֣וֹר הַחַיִּ֗ים אֵ֚ת יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ נֶ֤פֶשׁ אֹיְבֶ֙יךָ֙ יְקַלְּעֶ֔נָּה בְּת֖וֹךְ כַּ֥ף הַקָּֽלַע

صموئيل الأول 25: 32 1Sa.25.32

فَقَالَ دَاوُدُ لأَبِيجَايِلَ: مُبَارَكٌ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ الَّذِي أَرْسَلَكِ هذَا الْيَوْمَ لاسْتِقْبَالِي،

וַיֹּ֥אמֶר דָּוִ֖ד לַאֲבִיגַ֑ל בָּר֤וּךְ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֧ר שְׁלָחֵ֛ךְ הַזֶּ֖ה הַיּ֥וֹם לִקְרָאתִֽי

صموئيل الأول 25: 34 1Sa.25.34

وَلكِنْ حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ الَّذِي مَنَعَنِي عَنْ أَذِيَّتِكِ، إِنَّكِ لَوْ لَمْ تُبَادِرِي وَتَأْتِي لاسْتِقْبَالِي، لَمَا أُبْقِيَ لِنَابَالَ إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ بَائِلٌ بِحَائِطٍ.

וְאוּלָ֗ם חַי יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר מְנָעַ֔נִי מֵהָרַ֖ע;אֹתָ֑ךְ כִּ֣י;לוּלֵ֣י מִהַ֗רְתְּ וַתָּבֹאת֙ לִקְרָאתִ֔י כִּ֣י;אִם נוֹתַ֧ר לְנָבָ֛ל עַד א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר מַשְׁתִּ֥ין בְּקִֽיר

صموئيل الأول 26: 8 1Sa.26.8

فَقَالَ أَبِيشَايُ لِدَاوُدَ: قَدْ حَبَسَ اللهُ الْيَوْمَ عَدُوَّكَ فِي يَدِكَ. فَدَعْنِيَ الآنَ أَضْرِبْهُ بِالرُّمْحِ إِلَى الأَرْضِ دَفْعَةً وَاحِدَةً وَلاَ أُثَنِّي عَلَيْهِ.

וַיֹּ֤אמֶר אֲבִישַׁי֙ דָּוִ֔ד אֶל סִגַּ֨ר אֱלֹהִ֥ים הַיּ֛וֹם אוֹיִבְךָ֖ בְּיָדֶ֑ךָ וְעַתָּה֩;אַכֶּ֨נּוּ;נָ֜א בַּחֲנִ֤ית וּבָאָ֙רֶץ֙ פַּ֣עַם אַחַ֔ת וְלֹ֥א אֶשְׁנֶ֖ה לֽוֹ

صموئيل الأول 26: 19 1Sa.26.19

وَالآنَ فَلْيَسْمَعْ سَيِّدِي الْمَلِكُ كَلاَمَ عَبْدِهِ: فَإِنْ كَانَ الرَّبُّ قَدْ أَهَاجَكَ ضِدِّي فَلْيَشْتَمَّ تَقْدِمَةً. وَإِنْ كَانَ بَنُو النَّاسِ فَلْيَكُونُوا مَلْعُونِينَ أَمَامَ الرَّبِّ، لأَنَّهُمْ قَدْ طَرَدُونِي الْيَوْمَ مِنَ الانْضِمَامِ إِلَى نَصِيبِ الرَّبِّ قَائِلِينَ: اذْهَبِ اعْبُدْ آلِهَةً أُخْرَى.

וְעַתָּ֗ה יִֽשְׁמַֽע;נָא֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ דִּבְרֵ֣י עַבְדּ֑וֹ אִם יְהוָ֞ה הֱסִֽיתְךָ֥ בִי֙ יָרַ֣ח מִנְחָ֔ה וְאִ֣ם בְּנֵ֣י הָאָדָ֗ם אֲרוּרִ֥ים;הֵם֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה כִּֽי גֵרְשׁ֣וּנִי הַיּ֗וֹם מֵהִסְתַּפֵּ֜חַ בְּנַחֲלַ֤ת יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר לֵ֥ךְ עֲבֹ֖ד אֱלֹהִ֥ים אֲחֵרִֽים

صموئيل الأول 28: 13 1Sa.28.13

فَقَالَ لَهَا الْمَلِكُ: لاَ تَخَافِي. فَمَاذَا رَأَيْتِ. فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ لِشَاوُلَ: رَأَيْتُ آلِهَةً يَصْعَدُونَ مِنَ الأَرْضِ.

וַיֹּ֨אמֶר לָ֥הּ הַמֶּ֛לֶךְ אַל תִּֽירְאִ֖י כִּ֣י;מָ֣ה רָאִ֑ית וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל;שָׁא֔וּל רָאִ֖יתִי אֱלֹהִ֣ים עֹלִ֥ים מִן הָאָֽרֶץ

صموئيل الأول 28: 15 1Sa.28.15

فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِشَاوُلَ: لِمَاذَا أَقْلَقْتَنِي بِإِصْعَادِكَ إِيَّايَ. فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ ضَاقَ بِي الأَمْرُ جِدًّا. اَلْفِلِسْطِينِيُّونَ يُحَارِبُونَنِي، وَالرَّبُّ فَارَقَنِي وَلَمْ يَعُدْ يُجِيبُنِي لاَ بِالأَنْبِيَاءِ وَلاَ بِالأَحْلاَمِ. فَدَعَوْتُكَ لِكَيْ تُعْلِمَنِي مَاذَا أَصْنَعُ.

וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;שָׁא֔וּל לָ֥מָּה הִרְגַּזְתַּ֖נִי לְהַעֲל֣וֹת אֹתִ֑י וַיֹּ֣אמֶר שָׁ֠אוּל צַר;לִ֨י מְאֹ֜ד וּפְלִשְׁתִּ֣ים נִלְחָמִ֣ים;בִּ֗י וֵֽאלֹהִ֞ים סָ֤ר;מֵֽעָלַי֙ וְלֹֽא ע֗וֹד עָנָ֣נִי גַּ֤ם בְּיַֽד;הַנְּבִיאִם֙ גַּם בַּ֣חֲלֹמ֔וֹת וָאֶקְרָאֶ֣ה;לְךָ֔ לְהוֹדִיעֵ֖נִי מָ֥ה אֶעֱשֶֽׂה

صموئيل الأول 29: 9 1Sa.29.9

فَأَجَابَ أَخِيشُ وَقَالَ لِدَاوُدَ: عَلِمْتُ أَنَّكَ صَالِحٌ فِي عَيْنَيَّ كَمَلاَكِ اللهِ. إِلاَّ إِنَّ رُؤَسَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ قَالُوا: لاَ يَصْعَدْ مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ.

וַיַּ֣עַן אָכִישׁ֮ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;דָּוִד֒ יָדַ֕עְתִּי כִּ֣י;אַתָּ֛ה ט֥וֹב בְּעֵינַ֖י כְּמַלְאַ֣ךְ אֱלֹהִ֑ים אַ֣ךְ שָׂרֵ֤י פְלִשְׁתִּים֙ אָֽמְר֔וּ לֹֽא יַעֲלֶ֥ה עִמָּ֖נוּ בַּמִּלְחָמָֽה

صموئيل الأول 30: 6 1Sa.30.6

فَتَضَايَقَ دَاوُدُ جِدًّا لأَنَّ الشَّعْبَ قَالُوا بِرَجْمِهِ، لأَنَّ أَنْفُسَ جَمِيعِ الشَّعْبِ كَانَتْ مُرَّةً كُلُّ وَاحِدٍ عَلَى بَنِيهِ وَبَنَاتِهِ. وَأَمَّا دَاوُدُ فَتَشَدَّدَ بِالرَّبِّ إِلهِهِ.

וַתֵּ֨צֶר לְדָוִ֜ד מְאֹ֗ד כִּֽי הָעָם֙ אָמְר֤וּ לְסָקְל֔וֹ כִּֽי נֶ֣פֶשׁ כָּל הָעָ֔ם מָ֙רָה֙ אִ֖ישׁ עַל בָּנָ֣יו וְעַל;בְּנֹתָ֑יו דָּוִ֔ד וַיִּתְחַזֵּ֣ק בַּיהוָ֖ה אֱלֹהָֽיו

صموئيل الأول 30: 15 1Sa.30.15

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: هَلْ تَنْزِلُ بِي إِلَى هؤُلاَءِ الْغُزَاةِ. فَقَالَ: احْلِفْ لِي بِاللهِ أَنَّكَ لاَ تَقْتُلُنِي وَلاَ تُسَلِّمُنِي لِيَدِ سَيِّدِي، فَأَنْزِلَ بِكَ إِلَى هؤُلاَءِ الْغُزَاةِ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ דָּוִ֔ד הֲתוֹרִדֵ֖נִי אֶל הַזֶּ֑ה הַגְּד֣וּד וַיֹּ֡אמֶר הִשָּׁבְעָה֩ לִּ֨י בֵֽאלֹהִ֜ים אִם תְּמִיתֵ֗נִי וְאִם תַּסְגִּרֵ֙נִי֙ בְּיַד אֲדֹנִ֔י וְאוֹרִֽדְךָ֖ אֶל הַזֶּֽה הַגְּד֥וּד

صموئيل الثاني 2: 27 2Sa.2.27

فَقَالَ يُوآبُ: حَيٌّ هُوَ اللهُ، لَوْ لَمْ تَتَكَلَّمْ لَكَانَ الشَّعْبُ فِي الصَّبَاحِ قَدْ صَعِدَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ وَرَاءِ أَخِيهِ.

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֔ב חַ֚י הָֽאֱלֹהִ֔ים כִּ֥י;לוּלֵ֖א דִּבַּ֑רְתָּ כִּ֣י;אָ֤ז הָעָ֔ם מֵֽהַבֹּ֙קֶר֙ נַעֲלָ֣ה אִ֖ישׁ מֵאַחֲרֵ֥י אָחִֽיו

صموئيل الثاني 3: 9 2Sa.3.9

هكَذَا يَصْنَعُ اللهُ بِأَبْنَيْرَ وَهكَذَا يَزِيدُهُ، إِنَّهُ كَمَا حَلَفَ الرَّبُّ لِدَاوُدَ كَذلِكَ أَصْنَعُ لَهُ

כֹּֽה יַעֲשֶׂ֤ה אֱלֹהִים֙ לְאַבְנֵ֔ר וְכֹ֖ה יֹסִ֣יף;ל֑וֹ כִּ֗י כַּאֲשֶׁ֨ר נִשְׁבַּ֤ע יְהוָה֙ לְדָוִ֔ד כִּֽי;כֵ֖ן אֶֽעֱשֶׂה לּֽוֹ

صموئيل الثاني 3: 35 2Sa.3.35

وَجَاءَ جَمِيعُ الشَّعْبِ لِيُطْعِمُوا دَاوُدَ خُبْزًا، وَكَانَ بَعْدُ نَهَارٌ. فَحَلَفَ دَاوُدُ قَائِلاً: هكَذَا يَفْعَلُ لِيَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنْ كُنْتُ أَذُوقُ خُبْزًا أَوْ شَيْئًا آخَرَ قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ.

וַיָּבֹ֣א כָל הָעָ֗ם לְהַבְר֧וֹת דָּוִ֛ד לֶ֖חֶם בְּע֣וֹד הַיּ֑וֹם וַיִּשָּׁבַ֨ע דָּוִ֜ד לֵאמֹ֗ר כֹּ֣ה יַעֲשֶׂה לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יֹסִ֔יף כִּ֣י;אִם אֶטְעַם לֶ֖חֶם א֥וֹ כָל מְאֽוּמָה לִפְנֵ֧י בֽוֹא הַשֶּׁ֛מֶשׁ

صموئيل الثاني 5: 10 2Sa.5.10

وَكَانَ دَاوُدُ يَتَزَايَدُ مُتَعَظِّمًا، وَالرَّبُّ إِلهُ الْجُنُودِ مَعَهُ.

דָּוִ֖ד וַיֵּ֥לֶךְ;הָל֣וֹךְ וְגָד֑וֹל וַיהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י צְבָא֖וֹת עִמּֽוֹ

صموئيل الثاني 6: 2 2Sa.6.2

وَقَامَ دَاوُدُ وَذَهَبَ هُوَ وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي مَعَهُ مِنْ بَعَلَةِ يَهُوذَا، لِيُصْعِدُوا مِنْ هُنَاكَ تَابُوتَ اللهِ، الَّذِي يُدْعَى عَلَيْهِ بِالاسْمِ، اسْمِ رَبِّ الْجُنُودِ، الْجَالِسِ عَلَى الْكَرُوبِيمِ.

וַיָּ֣קָם דָּוִ֗ד וַיֵּ֣לֶךְ וְכָל הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ מִֽבַּעֲלֵ֖י יְהוּדָ֑ה לְהַעֲל֣וֹת מִשָּׁ֗ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁר נִקְרָ֣א שֵׁ֗ם שֵׁ֣ם יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת יֹשֵׁ֥ב עָלָֽיו הַכְּרֻבִ֖ים

صموئيل الثاني 6: 3 2Sa.6.3

فَأَرْكَبُوا تَابُوتَ اللهِ عَلَى عَجَلَةٍ جَدِيدَةٍ، وَحَمَلُوهُ مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الَّذِي فِي الأَكَمَةِ. وَكَانَ عُزَّةُ وَأَخِيُو، ابْنَا أَبِينَادَابَ يَسُوقَانِ الْعَجَلَةَ الْجَدِيدَةَ.

וַיַּרְכִּ֜בוּ אֲר֤וֹן הָֽאֱלֹהִים֙ אֶל עֲגָלָ֣ה חֲדָשָׁ֔ה וַיִּשָּׂאֻ֔הוּ מִבֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֑ה וְעֻזָּ֣א וְאַחְי֗וֹ בְּנֵי֙ אֲבִ֣ינָדָ֔ב נֹהֲגִ֖ים הָעֲגָלָ֥ה חֲדָשָֽׁה

صموئيل الثاني 6: 4 2Sa.6.4

فَأَخَذُوهَا مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الَّذِي فِي الأَكَمَةِ مَعَ تَابُوتِ اللهِ. وَكَانَ أَخِيُو يَسِيرُ أَمَامَ التَّابُوتِ،

וַיִּשָּׂאֻ֗הוּ מִבֵּ֤ית אֲבִֽינָדָב֙ אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֔ה עִ֖ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים וְאַחְי֕וֹ הֹלֵ֖ךְ לִפְנֵ֥י הָאָרֽוֹן

صموئيل الثاني 6: 6 2Sa.6.6

وَلَمَّا انْتَهَوْا إِلَى بَيْدَرِ نَاخُونَ مَدَّ عُزَّةُ إِلَى تَابُوتِ اللهِ وَأَمْسَكَهُ، لأَنَّ الثِّيرَانَ انْشَمَصَتْ.

וַיָּבֹ֖אוּ עַד גֹּ֣רֶן נָכ֑וֹן וַיִּשְׁלַ֨ח עֻזָּ֜א אֶל אֲר֤וֹן הָֽאֱלֹהִים֙ וַיֹּ֣אחֶז;בּ֔וֹ כִּ֥י הַבָּקָֽר שָׁמְט֖וּ

صموئيل الثاني 6: 7 2Sa.6.7

فَحَمِيَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى عُزَّةَ، وَضَرَبَهُ اللهُ هُنَاكَ لأَجْلِ غَفَلِهِ، فَمَاتَ هُنَاكَ لَدَى تَابُوتِ اللهِ.

וַיִּֽחַר אַ֤ף יְהוָה֙ בְּעֻזָּ֔ה וַיַּכֵּ֥הוּ הָאֱלֹהִ֖ים שָׁ֛ם עַל הַשַּׁ֑ל וַיָּ֣מָת שָׁ֔ם עִ֖ם אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִֽים

صموئيل الثاني 6: 7 2Sa.6.7

فَحَمِيَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى عُزَّةَ، وَضَرَبَهُ اللهُ هُنَاكَ لأَجْلِ غَفَلِهِ، فَمَاتَ هُنَاكَ لَدَى تَابُوتِ اللهِ.

וַיִּֽחַר אַ֤ף יְהוָה֙ בְּעֻזָּ֔ה וַיַּכֵּ֥הוּ הָאֱלֹהִ֖ים שָׁ֛ם עַל הַשַּׁ֑ל וַיָּ֣מָת שָׁ֔ם עִ֖ם אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִֽים

صموئيل الثاني 6: 12 2Sa.6.12

فَأُخْبِرَ الْمَلِكُ دَاوُدُ وَقِيلَ لَهُ: قَدْ بَارَكَ الرَّبُّ بَيْتَ عُوبِيدَ أَدُومَ، وَكُلَّ مَا لَهُ بِسَبَبِ تَابُوتِ اللهِ. فَذَهَبَ دَاوُدُ وَأَصْعَدَ تَابُوتَ اللهِ مِنْ بَيْتِ عُوبِيدَ أَدُومَ إِلَى مَدِينَةِ دَاوُدَ بِفَرَحٍ.

וַיֻּגַּ֗ד לַמֶּ֣לֶךְ דָּוִד֮ לֵאמֹר֒ בֵּרַ֣ךְ יְהוָ֗ה בֵּ֨ית עֹבֵ֤ד אֱדֹם֙ וְאֶת;כָּל אֲשֶׁר ל֔וֹ בַּעֲב֖וּר אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וַיַּעַל֩ אֲר֨וֹן הָאֱלֹהִ֜ים מִבֵּ֨ית עֹבֵ֥ד אֱדֹ֛ם עִ֥יר דָּוִ֖ד בְּשִׂמְחָֽה

صموئيل الثاني 6: 12 2Sa.6.12

فَأُخْبِرَ الْمَلِكُ دَاوُدُ وَقِيلَ لَهُ: قَدْ بَارَكَ الرَّبُّ بَيْتَ عُوبِيدَ أَدُومَ، وَكُلَّ مَا لَهُ بِسَبَبِ تَابُوتِ اللهِ. فَذَهَبَ دَاوُدُ وَأَصْعَدَ تَابُوتَ اللهِ مِنْ بَيْتِ عُوبِيدَ أَدُومَ إِلَى مَدِينَةِ دَاوُدَ بِفَرَحٍ.

וַיֻּגַּ֗ד לַמֶּ֣לֶךְ דָּוִד֮ לֵאמֹר֒ בֵּרַ֣ךְ יְהוָ֗ה בֵּ֨ית עֹבֵ֤ד אֱדֹם֙ וְאֶת;כָּל אֲשֶׁר ל֔וֹ בַּעֲב֖וּר אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וַיַּעַל֩ אֲר֨וֹן הָאֱלֹהִ֜ים מִבֵּ֨ית עֹבֵ֥ד אֱדֹ֛ם עִ֥יר דָּוִ֖ד בְּשִׂמְחָֽה

صموئيل الثاني 7: 2 2Sa.7.2

الْمَلِكَ قَالَ لِنَاثَانَ النَّبِيِّ: انْظُرْ. إِنِّي سَاكِنٌ فِي بَيْتٍ مِنْ أَرْزٍ، وَتَابُوتُ اللهِ سَاكِنٌ دَاخِلَ الشُّقَقِ.

הַמֶּ֙לֶךְ֙ וַיֹּ֤אמֶר אֶל;נָתָ֣ן הַנָּבִ֔יא רְאֵ֣ה;נָ֔א אָנֹכִ֥י יוֹשֵׁ֖ב בְּבֵ֣ית אֲרָזִ֑ים וַֽאֲרוֹן֙ הָֽאֱלֹהִ֔ים יֹשֵׁ֖ב בְּת֥וֹךְ הַיְרִיעָֽה

صموئيل الثاني 7: 22 2Sa.7.22

لِذلِكَ قَدْ عَظُمْتَ أَيُّهَا الرَّبُّ الإِلهُ، لأَنَّهُ لَيْسَ مِثْلُكَ وَلَيْسَ إِلهٌ غَيْرَكَ حَسَبَ كُلِّ مَا سَمِعْنَاهُ بِآذَانِنَا.

עַל;כֵּ֥ן גָּדַ֖לְתָּ יְהוִ֑ה אֲדֹנָ֣י כִּֽי אֵ֣ין כָּמ֗וֹךָ וְאֵ֤ין אֱלֹהִים֙ זֽוּלָתֶ֔ךָ בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר שָׁמַ֖עְנוּ בְּאָזְנֵֽינוּ

صموئيل الثاني 7: 23 2Sa.7.23

وَأَيَّةُ أُمَّةٍ عَلَى الأَرْضِ مِثْلُ شَعْبِكَ إِسْرَائِيلَ الَّذِي سَارَ اللهُ لِيَفْتَدِيَهُ لِنَفْسِهِ شَعْبًا، وَيَجْعَلَ لَهُ اسْمًا، وَيَعْمَلَ لَكُمُ الْعَظَائِمَ وَالتَّخَاوِيفَ لأَرْضِكَ أَمَامَ شَعْبِكَ الَّذِي افْتَدَيْتَهُ لِنَفْسِكَ مِنْ مِصْرَ، مِنَ الشُّعُوبِ وَآلِهَتِهِمْ.

וּמִ֤י גּ֥וֹי;אֶחָ֖ד בָּאָ֑רֶץ כְעַמְּךָ֙ כְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר הָלְכֽוּ אֱ֠לֹהִים לִפְדּֽוֹת ל֨וֹ לְעָ֜ם וְלָשׂ֧וּם ל֣וֹ שֵׁ֗ם וְלַעֲשׂ֨וֹת לָכֶ֜ם הַגְּדוּלָּ֤ה וְנֹֽרָאוֹת֙ לְאַרְצֶ֔ךָ מִפְּנֵ֣י עַמְּךָ֗ אֲשֶׁ֨ר פָּדִ֤יתָ לְּךָ֙ מִמִּצְרַ֔יִם גּוֹיִ֖ם וֵאלֹהָֽיו

صموئيل الثاني 7: 23 2Sa.7.23

وَأَيَّةُ أُمَّةٍ عَلَى الأَرْضِ مِثْلُ شَعْبِكَ إِسْرَائِيلَ الَّذِي سَارَ اللهُ لِيَفْتَدِيَهُ لِنَفْسِهِ شَعْبًا، وَيَجْعَلَ لَهُ اسْمًا، وَيَعْمَلَ لَكُمُ الْعَظَائِمَ وَالتَّخَاوِيفَ لأَرْضِكَ أَمَامَ شَعْبِكَ الَّذِي افْتَدَيْتَهُ لِنَفْسِكَ مِنْ مِصْرَ، مِنَ الشُّعُوبِ وَآلِهَتِهِمْ.

וּמִ֤י גּ֥וֹי;אֶחָ֖ד בָּאָ֑רֶץ כְעַמְּךָ֙ כְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר הָלְכֽוּ אֱ֠לֹהִים לִפְדּֽוֹת ל֨וֹ לְעָ֜ם וְלָשׂ֧וּם ל֣וֹ שֵׁ֗ם וְלַעֲשׂ֨וֹת לָכֶ֜ם הַגְּדוּלָּ֤ה וְנֹֽרָאוֹת֙ לְאַרְצֶ֔ךָ מִפְּנֵ֣י עַמְּךָ֗ אֲשֶׁ֨ר פָּדִ֤יתָ לְּךָ֙ מִמִּצְרַ֔יִם גּוֹיִ֖ם וֵאלֹהָֽיו

صموئيل الثاني 7: 24 2Sa.7.24

وَثَبَّتَّ لِنَفْسِكَ شَعْبَكَ إِسْرَائِيلَ، شَعْبًا لِنَفْسِكَ إِلَى الأَبَدِ، وَأَنْتَ يَا رَبُّ صِرْتَ لَهُمْ إِلهًا.

וַתְּכ֣וֹנֵֽן לְ֠ךָ עַמְּךָ֨ יִשְׂרָאֵ֧ל לְעָ֖ם לְךָ֛ עַד עוֹלָ֑ם וְאַתָּ֣ה יְהוָ֔ה הָיִ֥יתָ לָהֶ֖ם לֵאלֹהִֽים

صموئيل الثاني 7: 25 2Sa.7.25

وَالآنَ أَيُّهَا الرَّبُّ الإِلهُ أَقِمْ إِلَى الأَبَدِ الْكَلاَمَ الَّذِي تَكَلَّمْتَ بِهِ عَنْ عَبْدِكَ وَعَنْ بَيْتِهِ، وَافْعَلْ كَمَا نَطَقْتَ.

וְעַתָּה֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהִ֔ים הָקֵ֖ם עַד עוֹלָ֑ם הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר דִּבַּ֤רְתָּ עַֽל עַבְדְּךָ֙ וְעַל בֵּית֔וֹ וַעֲשֵׂ֖ה כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ

صموئيل الثاني 7: 26 2Sa.7.26

وَلِيَتَعَظَّمِ اسْمُكَ إِلَى الأَبَدِ، فَيُقَالَ: رَبُّ الْجُنُودِ إِلهٌ عَلَى إِسْرَائِيلَ. وَلْيَكُنْ بَيْتُ عَبْدِكَ دَاوُدَ ثَابِتًا أَمَامَكَ.

וְיִגְדַּ֨ל שִׁמְךָ֤ עַד עוֹלָם֙ לֵאמֹ֔ר יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֱלֹהִ֖ים עַל יִשְׂרָאֵ֑ל יִהְיֶ֥ה וּבֵית֙ עַבְדְּךָ֣ דָוִ֔ד נָכ֖וֹן לְפָנֶֽיךָ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2589 آية)