שָׁלַח (H7971) - shâlach | معجم سترونغ العبري

صموئيل الثاني 12: 1 2Sa.12.1

فَأَرْسَلَ الرَّبُّ نَاثَانَ إِلَى دَاوُدَ. فَجَاءَ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهُ: كَانَ رَجُلاَنِ فِي مَدِينَةٍ وَاحِدَةٍ، وَاحِدٌ مِنْهُمَا غَنِيٌّ وَالآخَرُ فَقِيرٌ.

וַיִּשְׁלַ֧ח יְהוָ֛ה נָתָ֖ן אֶל דָּוִ֑ד וַיָּבֹ֣א אֵלָ֗יו וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הָיוּ֙ שְׁנֵ֣י;אֲנָשִׁ֗ים בְּעִ֣יר אֶחָ֔ת אֶחָ֥ד עָשִׁ֖יר וְאֶחָ֥ד רָֽאשׁ

صموئيل الثاني 12: 25 2Sa.12.25

وَأَرْسَلَ بِيَدِ نَاثَانَ النَّبِيِّ وَدَعَا اسْمَهُ يَدِيدِيَّا مِنْ أَجْلِ الرَّبِّ.

וַיִּשְׁלַ֗ח בְּיַד֙ נָתָ֣ן הַנָּבִ֔יא וַיִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ יְדִ֣ידְיָ֑הּ בַּעֲב֖וּר יְהוָֽה

صموئيل الثاني 12: 27 2Sa.12.27

وَأَرْسَلَ يُوآبُ رُسُلاً إِلَى دَاوُدَ يَقُولُ: قَدْ حَارَبْتُ رِبَّةَ وَأَخَذْتُ أَيْضًا مَدِينَةَ الْمِيَاهِ.

וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב מַלְאָכִ֖ים אֶל דָּוִ֑ד וַיֹּ֙אמֶר֙ נִלְחַ֣מְתִּי בְרַבָּ֔ה לָכַ֖דְתִּי גַּם עִ֥יר הַמָּֽיִם

صموئيل الثاني 13: 7 2Sa.13.7

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى ثَامَارَ إِلَى الْبَيْتِ قَائِلاً: اذْهَبِي إِلَى بَيْتِ أَمْنُونَ أَخِيكِ وَاعْمَلِي لَهُ طَعَامًا.

וַיִּשְׁלַ֥ח דָּוִ֛ד אֶל תָּמָ֖ר הַבַּ֣יְתָה לֵאמֹ֑ר לְכִ֣י;נָ֗א בֵּ֚ית אַמְנ֣וֹן אָחִ֔יךְ וַעֲשִׂי ל֖וֹ הַבִּרְיָֽה

صموئيل الثاني 13: 16 2Sa.13.16

فَقَالَتْ لَهُ: لاَ سَبَبَ. هذَا الشَّرُّ بِطَرْدِكَ إِيَّايَ هُوَ أَعْظَمُ مِنَ الآخَرِ الَّذِي عَمِلْتَهُ بِي. فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَسْمَعَ لَهَا،

וַתֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אַל אוֹדֹ֞ת הַזֹּ֔את הָרָעָ֤ה לְשַׁלְּחֵ֑נִי הַגְּדוֹלָה֙ מֵאַחֶ֛רֶת אֲשֶׁר עָשִׂ֥יתָ עִמִּ֖י וְלֹ֥א אָבָ֖ה לִשְׁמֹ֥עַֽ לָֽהּ

صموئيل الثاني 13: 17 2Sa.13.17

بَلْ دَعَا غُلاَمَهُ الَّذِي كَانَ يَخْدِمُهُ وَقَالَ: اطْرُدْ هذِهِ عَنِّي خَارِجًا وَأَقْفِلِ الْبَابَ وَرَاءَهَا.

וַיִּקְרָ֗א נַעֲרוֹ֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ וַיֹּ֕אמֶר שִׁלְחוּ;נָ֥א זֹ֛את מֵעָלַ֖י הַח֑וּצָה וּנְעֹ֥ל הַדֶּ֖לֶת אַחֲרֶֽיהָ

صموئيل الثاني 13: 27 2Sa.13.27

فَأَلَحَّ عَلَيْهِ أَبْشَالُومُ، فَأَرْسَلَ مَعَهُ أَمْنُونَ وَجَمِيعَ بَنِي الْمَلِكِ.

וַיִּפְרָץ בּ֖וֹ אַבְשָׁל֑וֹם וַיִּשְׁלַ֤ח אִתּוֹ֙ אַמְנ֔וֹן כָּל בְּנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 14: 2 2Sa.14.2

فَأَرْسَلَ يُوآبُ إِلَى تَقُوعَ وَأَخَذَ مِنْ هُنَاكَ امْرَأَةً حَكِيمَةً وَقَالَ لَهَا: تَظَاهَرِي بِالْحُزْنِ، وَالْبَسِي ثِيَابَ الْحُزْنِ، وَلاَ تَدَّهِنِي بِزَيْتٍ، بَلْ كُونِي كَامْرَأَةٍ لَهَا أَيَّامٌ كَثِيرَةٌ وَهِيَ تَنُوحُ عَلَى مَيْتٍ.

וַיִּשְׁלַ֤ח יוֹאָב֙ תְּק֔וֹעָה וַיִּקַּ֥ח מִשָּׁ֖ם אִשָּׁ֣ה חֲכָמָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לֶיהָ הִֽתְאַבְּלִי;נָ֞א וְלִבְשִׁי;נָ֣א בִגְדֵי אֵ֗בֶל וְאַל תָּס֙וּכִי֙ שֶׁ֔מֶן וְהָיִ֕ית כְּאִשָּׁ֗ה;זֶ֚ה יָמִ֣ים רַבִּ֔ים מִתְאַבֶּ֖לֶת עַל מֵֽת

صموئيل الثاني 14: 29 2Sa.14.29

فَأَرْسَلَ أَبْشَالُومُ إِلَى يُوآبَ لِيُرْسِلَهُ إِلَى الْمَلِكِ، فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَأْتِيَ إِلَيْهِ. ثُمَّ أَرْسَلَ أَيْضًا ثَانِيَةً، فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَأْتِيَ.

וַיִּשְׁלַ֨ח אַבְשָׁל֜וֹם אֶל יוֹאָ֗ב לִשְׁלֹ֤חַ;אֹתוֹ֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיִּשְׁלַ֥ח עוֹד֙ שֵׁנִ֔ית וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָבֽוֹא

صموئيل الثاني 14: 29 2Sa.14.29

فَأَرْسَلَ أَبْشَالُومُ إِلَى يُوآبَ لِيُرْسِلَهُ إِلَى الْمَلِكِ، فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَأْتِيَ إِلَيْهِ. ثُمَّ أَرْسَلَ أَيْضًا ثَانِيَةً، فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَأْتِيَ.

וַיִּשְׁלַ֨ח אַבְשָׁל֜וֹם אֶל יוֹאָ֗ב לִשְׁלֹ֤חַ;אֹתוֹ֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיִּשְׁלַ֥ח עוֹד֙ שֵׁנִ֔ית וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָבֽוֹא

صموئيل الثاني 14: 29 2Sa.14.29

فَأَرْسَلَ أَبْشَالُومُ إِلَى يُوآبَ لِيُرْسِلَهُ إِلَى الْمَلِكِ، فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَأْتِيَ إِلَيْهِ. ثُمَّ أَرْسَلَ أَيْضًا ثَانِيَةً، فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَأْتِيَ.

וַיִּשְׁלַ֨ח אַבְשָׁל֜וֹם אֶל יוֹאָ֗ב לִשְׁלֹ֤חַ;אֹתוֹ֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיִּשְׁלַ֥ח עוֹד֙ שֵׁנִ֔ית וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָבֽוֹא

صموئيل الثاني 14: 32 2Sa.14.32

فَقَالَ أَبْشَالُومُ لِيُوآبَ: هأَنَذَا قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ قَائِلاً: تَعَالَ إِلَى هُنَا فَأُرْسِلَكَ إِلَى الْمَلِكِ تَقُولُ: لِمَاذَا جِئْتُ مِنْ جَشُورَ. خَيْرٌ لِي لَوْ كُنْتُ بَاقِيًا هُنَاكَ. فَالآنَ إِنِّي أَرَى وَجْهَ الْمَلِكِ، وَإِنْ وُجِدَ فِيَّ إِثْمٌ فَلْيَقْتُلْنِي.

וַיֹּ֣אמֶר אַבְשָׁל֣וֹם אֶל;יוֹאָ֡ב הִנֵּ֣ה שָׁלַ֣חְתִּי אֵלֶ֣יךָ לֵאמֹ֡ר בֹּ֣א הֵ֠נָּה וְאֶשְׁלְחָה֩;אֹתְךָ֨ אֶל הַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר לָ֤מָּה בָּ֙אתִי֙ מִגְּשׁ֔וּר ט֥וֹב לִ֖י אֲנִי עֹ֣ד שָׁ֑ם וְעַתָּ֗ה אֶרְאֶה֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֥י עָוֹ֖ן וֶהֱמִתָֽנִי

صموئيل الثاني 14: 32 2Sa.14.32

فَقَالَ أَبْشَالُومُ لِيُوآبَ: هأَنَذَا قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ قَائِلاً: تَعَالَ إِلَى هُنَا فَأُرْسِلَكَ إِلَى الْمَلِكِ تَقُولُ: لِمَاذَا جِئْتُ مِنْ جَشُورَ. خَيْرٌ لِي لَوْ كُنْتُ بَاقِيًا هُنَاكَ. فَالآنَ إِنِّي أَرَى وَجْهَ الْمَلِكِ، وَإِنْ وُجِدَ فِيَّ إِثْمٌ فَلْيَقْتُلْنِي.

וַיֹּ֣אמֶר אַבְשָׁל֣וֹם אֶל;יוֹאָ֡ב הִנֵּ֣ה שָׁלַ֣חְתִּי אֵלֶ֣יךָ לֵאמֹ֡ר בֹּ֣א הֵ֠נָּה וְאֶשְׁלְחָה֩;אֹתְךָ֨ אֶל הַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר לָ֤מָּה בָּ֙אתִי֙ מִגְּשׁ֔וּר ט֥וֹב לִ֖י אֲנִי עֹ֣ד שָׁ֑ם וְעַתָּ֗ה אֶרְאֶה֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֥י עָוֹ֖ן וֶהֱמִתָֽנִי

صموئيل الثاني 15: 5 2Sa.15.5

وَكَانَ إِذَا تَقَدَّمَ أَحَدٌ لِيَسْجُدَ لَهُ، يَمُدُّ يَدَهُ وَيُمْسِكُهُ وَيُقَبِّلُهُ.

וְהָיָה֙ בִּקְרָב אִ֔ישׁ לְהִשְׁתַּחֲוֹ֖ת ל֑וֹ וְשָׁלַ֧ח יָד֛וֹ וְהֶחֱזִ֥יק;ל֖וֹ וְנָ֥שַׁק;לֽוֹ

صموئيل الثاني 15: 10 2Sa.15.10

وَأَرْسَلَ أَبْشَالُومُ جَوَاسِيسَ فِي جَمِيعِ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: إِذَا سَمِعْتُمْ صَوْتَ الْبُوقِ، فَقُولُوا: قَدْ مَلَكَ أَبْشَالُومُ فِي حَبْرُونَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח אַבְשָׁלוֹם֙ מְרַגְּלִ֔ים בְּכָל שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר כְּשָׁמְעֲכֶם֙ ק֣וֹל הַשֹּׁפָ֔ר וַאֲמַרְתֶּ֕ם מָלַ֥ךְ אַבְשָׁל֖וֹם בְּחֶבְרֽוֹן

صموئيل الثاني 15: 12 2Sa.15.12

وَأَرْسَلَ أَبْشَالُومُ إِلَى أَخِيتُوفَلَ الْجِيلُونِيِّ مُشِيرِ دَاوُدَ مِنْ مَدِينَتِهِ جِيلُوهَ إِذْ كَانَ يَذْبَحُ ذَبَائِحَ. وَكَانَتِ الْفِتْنَةُ شَدِيدَةً وَكَانَ الشَّعْبُ لاَ يَزَالُ يَتَزَايَدُ مَعَ أَبْشَالُومَ.

וַיִּשְׁלַ֣ח אַ֠בְשָׁלוֹם אֲחִיתֹ֨פֶל הַגִּֽילֹנִ֜י יוֹעֵ֣ץ דָּוִ֗ד מֵֽעִירוֹ֙ מִגִּלֹ֔ה בְּזָבְח֖וֹ הַזְּבָחִ֑ים וַיְהִ֤י הַקֶּ֙שֶׁר֙ אַמִּ֔ץ וְהָעָ֛ם הוֹלֵ֥ךְ וָרָ֖ב אֶת אַבְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 15: 36 2Sa.15.36

هُوَذَا هُنَاكَ مَعَهُمَا ابْنَاهُمَا أَخِيمَعَصُ لِصَادُوقَ وَيُونَاثَانُ لأَبِيَاثَارَ. فَتُرْسِلُونَ عَلَى أَيْدِيهِمَا إِلَيَّ كُلَّ كَلِمَةٍ تَسْمَعُونَهَا.

הִנֵּה שָׁ֤ם עִמָּם֙ שְׁנֵ֣י;בְנֵיהֶ֔ם אֲחִימַ֣עַץ לְצָד֔וֹק וִיהוֹנָתָ֖ן לְאֶבְיָתָ֑ר וּשְׁלַחְתֶּ֤ם בְּיָדָם֙ אֵלַ֔י כָּל דָּבָ֖ר תִּשְׁמָֽעוּ

صموئيل الثاني 17: 16 2Sa.17.16

فَالآنَ أَرْسِلُوا عَاجِلاً وَأَخْبِرُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لاَ تَبِتْ هذِهِ اللَّيْلَةَ فِي سُهُولِ الْبَرِّيَّةِ، بَلِ اعْبُرْ لِئَلاَّ يُبْتَلَعَ الْمَلِكُ وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي مَعَهُ.

וְעַתָּ֡ה שִׁלְח֣וּ מְהֵרָה֩ וְהַגִּ֨ידוּ לְדָוִ֜ד לֵאמֹ֗ר אַל תָּ֤לֶן הַלַּ֙יְלָה֙ בְּעַֽרְב֣וֹת הַמִּדְבָּ֔ר וְגַ֖ם עָב֣וֹר;תַּעֲב֑וֹר פֶּ֚ן יְבֻלַּ֣ע לַמֶּ֔לֶךְ וּלְכָל הָעָ֖ם אֲשֶׁ֥ר אִתּֽוֹ

صموئيل الثاني 18: 2 2Sa.18.2

وَأَرْسَلَ دَاوُدُ الشَّعْبَ ثُلْثًا بِيَدِ يُوآبَ، وَثُلْثًا بِيَدِ أَبِيشَايَ ابْنِ صَرُويَةَ أَخِي يُوآبَ، وَثُلْثًا بِيَدِ إِتَّايَ الْجَتِّيِّ. وَقَالَ الْمَلِكُ لِلشَّعْبِ: إِنِّي أَنَا أَيْضًا أَخْرُجُ مَعَكُمْ.

וַיְשַׁלַּ֨ח דָּוִ֜ד הָעָ֗ם הַשְּׁלִשִׁ֤ית בְּיַד יוֹאָב֙ וְ֠הַשְּׁלִשִׁית בְּיַ֨ד אֲבִישַׁ֤י בֶּן צְרוּיָה֙ אֲחִ֣י יוֹאָ֔ב וְהַ֨שְּׁלִשִׁ֔ת בְּיַ֖ד אִתַּ֣י הַגִּתִּ֑י וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֶל;הָעָ֔ם אֲנִ֖י גַּם יָצֹ֥א;אֵצֵ֛א עִמָּכֶֽם

صموئيل الثاني 18: 12 2Sa.18.12

فَقَالَ الرَّجُلُ لِيُوآبَ: فَلَوْ وُزِنَ فِي يَدِي أَلْفٌ مِنَ الْفِضَّةِ لَمَا كُنْتُ أَمُدُّ يَدِي إِلَى ابْنِ الْمَلِكِ، لأَنَّ الْمَلِكَ أَوْصَاكَ فِي آذَانِنَا أَنْتَ وَأَبِيشَايَ وَإِتَّايَ قَائِلاً: احْتَرِزُوا أَيًّا كَانَ مِنْكُمْ عَلَى الْفَتَى أَبْشَالُومَ.

וַיֹּ֤אמֶר הָאִישׁ֙ אֶל;יוֹאָ֔ב וְל֨וּא שֹׁקֵ֤ל עַל כַּפַּי֙ אֶ֣לֶף כֶּ֔סֶף לֹֽא אֶשְׁלַ֥ח יָדִ֖י אֶל בֶּן הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י הַמֶּ֗לֶךְ צִוָּ֣ה בְאָזְנֵ֜ינוּ אֹ֠תְךָ אֲבִישַׁ֤י אִתַּי֙ לֵאמֹ֔ר שִׁמְרוּ מִ֕י בַּנַּ֖עַר בְּאַבְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 18: 29 2Sa.18.29

فَقَالَ الْمَلِكُ: أَسَلاَمٌ لِلْفَتَى أَبْشَالُومَ. فَقَالَ أَخِيمَعَصُ: قَدْ رَأَيْتُ جُمْهُورًا عَظِيمًا عِنْدَ إِرْسَالِ يُوآبَ عَبْدَ الْمَلِكِ وَعَبْدَكَ، وَلَمْ أَعْلَمْ مَاذَا.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ שָׁל֥וֹם לַנַּ֖עַר לְאַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֣אמֶר אֲחִימַ֡עַץ רָאִיתִי֩ הֶהָמ֨וֹן הַגָּד֜וֹל לִ֠שְׁלֹחַ יוֹאָב֙ עֶ֨בֶד הַמֶּ֤לֶךְ עַבְדֶּ֔ךָ וְלֹ֥א יָדַ֖עְתִּי מָֽה

صموئيل الثاني 19: 11 2Sa.19.11

وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ دَاوُدُ إِلَى صَادُوقَ وَأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنَيْنِ قَائِلاً: كَلِّمَا شُيُوخَ يَهُوذَا قَائِلَيْنِ: لِمَاذَا تَكُونُونَ آخِرِينَ فِي إِرْجَاعِ الْمَلِكِ إِلَى بَيْتِهِ، وَقَدْ أَتَى كَلاَمُ جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الْمَلِكِ فِي بَيْتِهِ.

שָׁ֠לַח וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד אֶל צָד֨וֹק אֶבְיָתָ֥ר הַכֹּהֲנִים֮ לֵאמֹר֒ דַּבְּר֞וּ זִקְנֵ֤י יְהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר לָ֤מָּה תִֽהְיוּ֙ אַֽחֲרֹנִ֔ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּית֑וֹ בָּ֥א וּדְבַר֙ כָּל יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּיתֽוֹ

صموئيل الثاني 19: 14 2Sa.19.14

فَاسْتَمَالَ بِقُلُوبِ جَمِيعِ رِجَالِ يَهُوذَا كَرَجُل وَاحِدٍ، فَأَرْسَلُوا إِلَى الْمَلِكِ ارْجعْ أَنْتَ وَجَمِيعُ عَبِيدِكَ.

וַיַּ֛ט לְבַ֥ב כָּל אִישׁ יְהוּדָ֖ה כְּאִ֣ישׁ אֶחָ֑ד וַֽיִּשְׁלְחוּ֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ שׁ֥וּב אַתָּ֖ה וְכָל עֲבָדֶֽיךָ

صموئيل الثاني 19: 31 2Sa.19.31

وَنَزَلَ بَرْزِلاَّيُ الْجِلْعَادِيُّ مِنْ رُوجَلِيمَ وَعَبَرَ الأُرْدُنَّ مَعَ الْمَلِكِ لِيُشَيِّعَهُ عِنْدَ الأُرْدُنِّ.

יָרַ֖ד וּבַרְזִלַּי֙ הַגִּלְעָדִ֔י מֵרֹגְלִ֑ים וַיַּעֲבֹ֤ר הַיַּרְדֵּ֔ן אֶת הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְשַׁלְּח֖וֹ הַיַּרְדֵּֽן

صموئيل الثاني 22: 15 2Sa.22.15

أَرْسَلَ سِهَامًا فَشَتَّتَهُمْ، بَرْقًا فَأَزْعَجَهُمْ.

וַיִּשְׁלַ֥ח חִצִּ֖ים וַיְפִיצֵ֑ם בָּרָ֖ק וַיָּהֹֽם

صموئيل الثاني 22: 17 2Sa.22.17

أَرْسَلَ مِنَ الْعُلَى فَأَخَذَنِي، نَشَلَنِي مِنْ مِيَاهٍ كَثِيرَةٍ.

יִשְׁלַ֥ח מִמָּר֖וֹם יִקָּחֵ֑נִי יַֽמְשֵׁ֖נִי מִמַּ֥יִם רַבִּֽים

صموئيل الثاني 24: 13 2Sa.24.13

فَأَتَى جَادُ إِلَى دَاوُدَ وَأَخبَرهُ وَقَالَ لَهُ: أَتَأْتِي عَلَيْكَ سَبْعُ سِنِي جُوعٍ فِي أَرْضِكَ، أَمْ تَهْرُبُ ثَلاَثَةَ أَشْهُرٍ أَمَامَ أَعْدَائِكَ وَهُمْ يَتْبَعُونَكَ، أَمْ يَكُونُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَبَأٌ فِي أَرْضِكَ. فَالآنَ اعْرِفْ وَانْظُرْ مَاذَا أَرُدُّ جَوَابًا عَلَى مُرْسِلِي.

וַיָּבֹא גָ֥ד אֶל דָּוִ֖ד וַיַּגֶּד;ל֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֡וֹ הֲתָב֣וֹא לְךָ֣ שֶֽׁבַע שָׁנִ֣ים רָעָ֣ב בְּאַרְצֶ֡ךָ אִם נֻסְךָ֨ שְׁלֹשָׁ֣ה חֳ֠דָשִׁים לִפְנֵֽי צָרֶ֜יךָ וְה֣וּא רֹדְפֶ֗ךָ וְאִם הֱ֠יוֹת שְׁלֹ֨שֶׁת יָמִ֥ים דֶּ֙בֶר֙ בְּאַרְצֶ֔ךָ עַתָּה֙ דַּ֣ע וּרְאֵ֔ה מָה אָשִׁ֥יב דָּבָֽר שֹׁלְחִ֖י

صموئيل الثاني 24: 16 2Sa.24.16

وَبَسَطَ الْمَلاَكُ يَدَهُ عَلَى أُورُشَلِيمَ لِيُهْلِكَهَا، فَنَدِمَ الرَّبُّ عَنِ الشَّرِّ، وَقَالَ لِلْمَلاَكِ الْمُهْلِكِ الشَّعْبَ: كَفَى. الآنَ رُدَّ يَدَكَ. وَكَانَ مَلاَكُ الرَّبِّ عِنْدَ بَيْدَرِ أَرُونَةَ الْيَبُوسِيِّ.

וַיִּשְׁלַח֩ הַמַּלְאָ֥ךְ יָד֨וֹ יְרֽוּשָׁלִַם֮ לְשַׁחֲתָהּ֒ וַיִּנָּ֤חֶם יְהוָה֙ אֶל הָ֣רָעָ֔ה וַ֠יֹּאמֶר לַמַּלְאָ֞ךְ הַמַּשְׁחִ֤ית בָּעָם֙ רַ֔ב עַתָּ֖ה הֶ֣רֶף יָדֶ֑ךָ הָיָ֔ה וּמַלְאַ֤ךְ יְהוָה֙ עִם גֹּ֖רֶן הָאֲרַ֥וְנָה הַיְבֻסִֽי

الملوك الأول 1: 44 1Ki.1.44

وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ مَعَهُ صَادُوقَ الْكَاهِنَ وَنَاثَانَ النَّبِيَّ وَبَنَايَاهُوَ بْنَ يَهُويَادَاعَ وَالْجَلاَّدِينَ وَالسُّعَاةَ، وَقَدْ أَرْكَبُوهُ عَلَى بَغْلَةِ الْمَلِكِ،

וַיִּשְׁלַ֣ח הַ֠מֶּלֶךְ אִתּֽוֹ צָד֨וֹק הַכֹּהֵ֜ן נָתָ֣ן הַנָּבִ֗יא וּבְנָיָ֙הוּ֙ בֶּן יְה֣וֹיָדָ֔ע וְהַכְּרֵתִ֖י וְהַפְּלֵתִ֑י וַיַּרְכִּ֣בוּ;אֹת֔וֹ עַ֖ל פִּרְדַּ֥ת הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الأول 1: 53 1Ki.1.53

فَأَرْسَلَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ فَأَنْزَلُوهُ عَنِ الْمَذْبَحِ، فَأَتَى وَسَجَدَ لِلْمَلِكِ سُلَيْمَانَ. فَقَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ: اذْهَبْ إِلَى بَيْتِكَ.

וַיִּשְׁלַ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה וַיֹּרִדֻ֙הוּ֙ מֵעַ֣ל הַמִּזְבֵּ֔חַ וַיָּבֹ֕א וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וַיֹּֽאמֶר ל֥וֹ שְׁלֹמֹ֖ה לֵ֥ךְ לְבֵיתֶֽךָ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (841 آية)