שָׁלַח (H7971) - shâlach | معجم سترونغ العبري

فَأَرْسَلَ إِيشْبُوشَثُ وَأَخَذَهَا مِنْ عِنْدِ رَجُلِهَا، مِنْ فَلْطِيئِيلَ بْنِ لاَيِشَ.

וַיִּשְׁלַח֙ אִ֣ישׁ;בֹּ֔שֶׁת וַיִּקָּחֶ֖הָ מֵ֣עִֽם אִ֑ישׁ מֵעִ֖ם פַּלְטִיאֵ֥ל בֶּן לָֽיִשׁ

وَقَالَ أَبْنَيْرُ لِدَاوُدَ: أَقُومُ وَأَذْهَبُ وَأَجْمَعُ إِلَى سَيِّدِي الْمَلِكِ جَمِيعَ إِسْرَائِيلَ، فَيَقْطَعُونَ مَعَكَ عَهْدًا، وَتَمْلِكُ حَسَبَ كُلِّ مَا تَشْتَهِي نَفْسُكَ. فَأَرْسَلَ دَاوُدُ أَبْنَيْرَ فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.

וַיֹּ֣אמֶר אַבְנֵ֣ר אֶל;דָּוִ֡ד אָק֣וּמָה וְֽאֵלֵ֡כָה וְאֶקְבְּצָה֩ אֶל אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל וְיִכְרְת֤וּ אִתְּךָ֙ בְּרִ֔ית וּמָ֣לַכְתָּ֔ בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר תְּאַוֶּ֖ה נַפְשֶׁ֑ךָ וַיְּשַׁלַּ֥ח דָּוִ֛ד אַבְנֵ֖ר וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 3: 22 2Sa.3.22

وَإِذَا بِعَبِيدِ دَاوُدَ وَيُوآبُ قَدْ جَاءُوا مِنَ الْغَزْوِ وَأَتَوْا بِغَنِيمَةٍ كَثِيرَةٍ مَعَهُمْ، وَلَمْ يَكُنْ أَبْنَيْرُ مَعَ دَاوُدَ فِي حَبْرُونَ، لأَنَّهُ كَانَ قَدْ أَرْسَلَهُ فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.

וְהִנֵּה֩ עַבְדֵ֨י דָוִ֤ד וְיוֹאָב֙ בָּ֣א מֵֽהַגְּד֔וּד הֵבִ֑יאוּ וְשָׁלָ֥ל רָ֖ב עִמָּ֣ם אֵינֶ֤נּוּ וְאַבְנֵ֗ר עִם דָּוִד֙ בְּחֶבְר֔וֹן כִּ֥י שִׁלְּח֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 3: 23 2Sa.3.23

وَجَاءَ يُوآبُ وَكُلُّ الْجَيْشِ الَّذِي مَعَهُ. فَأَخْبَرُوا يُوآبَ قَائِلِينَ: قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ بْنُ نَيْرٍ إِلَى الْمَلِكِ فَأَرْسَلَهُ، فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.

בָּ֑אוּ וְיוֹאָ֛ב וְכָל הַצָּבָ֥א אֲשֶׁר אִתּ֖וֹ וַיַּגִּ֤דוּ לְיוֹאָב֙ לֵאמֹ֔ר בָּֽא אַבְנֵ֤ר בֶּן נֵר֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיְשַׁלְּחֵ֖הוּ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 3: 24 2Sa.3.24

فَدَخَلَ يُوآبُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالَ: مَاذَا فَعَلْتَ. هُوَذَا قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ إِلَيْكَ. لِمَاذَا أَرْسَلْتَهُ فَذَهَبَ.

וַיָּבֹ֤א יוֹאָב֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֖אמֶר לָמָּה;זֶּ֥ה עָשִׂ֑יתָה הִנֵּה בָ֤א אַבְנֵר֙ אֵלֶ֔יךָ מֶ֣ה שִׁלַּחְתּ֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ;הָלֽוֹךְ

صموئيل الثاني 3: 26 2Sa.3.26

ثُمَّ خَرَجَ يُوآبُ مِنْ عِنْدِ دَاوُدَ وَأَرْسَلَ رُسُلاً وَرَاءَ أَبْنَيْرَ، فَرَدُّوهُ مِنْ بِئْرِ السِّيرَةِ وَدَاوُدُ لاَ يَعْلَمُ.

וַיֵּצֵ֤א יוֹאָב֙ מֵעִ֣ם דָּוִ֔ד וַיִּשְׁלַ֤ח מַלְאָכִים֙ אַחֲרֵ֣י אַבְנֵ֔ר וַיָּשִׁ֥בוּ;אֹת֖וֹ מִבּ֣וֹר הַסִּרָ֑ה וְדָוִ֖ד לֹ֥א יָדָֽע

صموئيل الثاني 5: 11 2Sa.5.11

وَأَرْسَلَ حِيرَامُ مَلِكُ صُورَ رُسُلاً إِلَى دَاوُدَ، وَخَشَبَ أَرْزٍ وَنَجَّارِينَ وَبَنَّائِينَ فَبَنَوْا لِدَاوُدَ بَيْتًا.

וַ֠יִּשְׁלַח חִירָ֨ם מֶֽלֶךְ צֹ֥ר מַלְאָכִים֮ אֶל דָּוִד֒ וַעֲצֵ֣י אֲרָזִ֔ים וְחָרָשֵׁ֣י;עֵ֔ץ וְחָֽרָשֵׁ֖י;אֶ֣בֶן;קִ֑יר וַיִּבְנֽוּ לְדָוִֽד בַ֖יִת

صموئيل الثاني 6: 6 2Sa.6.6

وَلَمَّا انْتَهَوْا إِلَى بَيْدَرِ نَاخُونَ مَدَّ عُزَّةُ إِلَى تَابُوتِ اللهِ وَأَمْسَكَهُ، لأَنَّ الثِّيرَانَ انْشَمَصَتْ.

וַיָּבֹ֖אוּ עַד גֹּ֣רֶן נָכ֑וֹן וַיִּשְׁלַ֨ח עֻזָּ֜א אֶל אֲר֤וֹן הָֽאֱלֹהִים֙ וַיֹּ֣אחֶז;בּ֔וֹ כִּ֥י הַבָּקָֽר שָׁמְט֖וּ

صموئيل الثاني 8: 10 2Sa.8.10

فَأَرْسَلَ تُوعِي يُورَامَ ابْنَهُ إِلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ لِيَسْأَلَ عَنْ سَلاَمَتِهِ وَيُبَارِكَهُ لأَنَّهُ حَارَبَ هَدَدَ عَزَرَ وَضَرَبَهُ، لأَنَّ هَدَدَ عَزَرَ كَانَتْ لَهُ حُرُوبٌ مَعَ تُوعِي. وَكَانَ بِيَدِهِ آنِيَةُ فِضَّةٍ وَآنِيَةُ ذَهَبٍ وَآنِيَةُ نُحَاسٍ.

וַיִּשְׁלַ֣ח תֹּ֣עִי יֽוֹרָם בְּנ֣וֹ אֶל הַמֶּֽלֶךְ דָּ֠וִד לִשְׁאָל לְשָׁל֜וֹם וּֽלְבָרֲכ֗וֹ עַל֩;אֲשֶׁ֨ר נִלְחַ֤ם בַּהֲדַדְעֶ֙זֶר֙ וַיַּכֵּ֔הוּ כִּי הֲדַדְעָ֑זֶר אִ֛ישׁ מִלְחֲמ֥וֹת תֹּ֖עִי הָיָ֣ה וּבְיָד֗וֹ כְּלֵֽי כֶ֥סֶף וּכְלֵֽי זָהָ֖ב וּכְלֵ֥י נְחֹֽשֶׁת

صموئيل الثاني 9: 5 2Sa.9.5

فَأَرْسَلَ الْمَلِكُ دَاوُدُ وَأَخَذَهُ مِنْ بَيْتِ مَاكِيرَ بْنِ عَمِّيئِيلَ مِنْ لُودَبَارَ.

וַיִּשְׁלַ֖ח הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וַיִּקָּחֵ֗הוּ מִבֵּ֛ית מָכִ֥יר בֶּן עַמִּיאֵ֖ל מִלּ֥וֹ;דְבָֽר

صموئيل الثاني 10: 2 2Sa.10.2

فَقَالَ دَاوُدُ: أَصْنَعُ مَعْرُوفًا مَعَ حَانُونَ بْنِ نَاحَاشَ كَمَا صَنَعَ أَبُوهُ مَعِي مَعْرُوفًا. فَأَرْسَلَ دَاوُدُ بِيَدِ عَبِيدِهِ يُعَزِّيهِ عَنْ أَبِيهِ. فَجَاءَ عَبِيدُ دَاوُدَ إِلَى أَرْضِ بَنِي عَمُّونَ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶעֱשֶׂה חֶ֣סֶד עִם חָנ֣וּן בֶּן נָחָ֗שׁ כַּאֲשֶׁר֩ עָשָׂ֨ה אָבִ֤יו עִמָּדִי֙ חֶ֔סֶד וַיִּשְׁלַ֨ח דָּוִ֧ד בְּיַד עֲבָדָ֖יו לְנַחֲמ֛וֹ אֶל אָבִ֑יו וַיָּבֹ֙אוּ֙ עַבְדֵ֣י דָוִ֔ד אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן

صموئيل الثاني 10: 3 2Sa.10.3

فَقَالَ رُؤَسَاءُ بَنِي عَمُّونَ لِحَانُونَ سَيِّدِهِمْ: هَلْ يُكْرِمُ دَاوُدُ أَبَاكَ فِي عَيْنَيْكَ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَيْكَ مُعَزِّينَ. أَلَيْسَ لأَجْلِ فَحْصِ الْمَدِينَةِ وَتَجَسُّسِهَا وَقَلْبِهَا، أَرْسَلَ دَاوُدُ عَبِيدَهُ إِلَيْكَ.

וַיֹּאמְרוּ֩ שָׂרֵ֨י בְנֵֽי עַמּ֜וֹן חָנ֣וּן אֲדֹֽנֵיהֶ֗ם הַֽמְכַבֵּ֨ד דָּוִ֤ד אָבִ֙יךָ֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי שָׁלַ֥ח לְךָ֖ מְנַֽחֲמִ֑ים הֲ֠לוֹא בַּעֲב֞וּר חֲק֤וֹר הָעִיר֙ וּלְרַגְּלָ֣הּ וּלְהָפְכָ֔הּ שָׁלַ֥ח דָּוִ֛ד עֲבָדָ֖יו אֵלֶֽיךָ

صموئيل الثاني 10: 3 2Sa.10.3

فَقَالَ رُؤَسَاءُ بَنِي عَمُّونَ لِحَانُونَ سَيِّدِهِمْ: هَلْ يُكْرِمُ دَاوُدُ أَبَاكَ فِي عَيْنَيْكَ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَيْكَ مُعَزِّينَ. أَلَيْسَ لأَجْلِ فَحْصِ الْمَدِينَةِ وَتَجَسُّسِهَا وَقَلْبِهَا، أَرْسَلَ دَاوُدُ عَبِيدَهُ إِلَيْكَ.

וַיֹּאמְרוּ֩ שָׂרֵ֨י בְנֵֽי עַמּ֜וֹן חָנ֣וּן אֲדֹֽנֵיהֶ֗ם הַֽמְכַבֵּ֨ד דָּוִ֤ד אָבִ֙יךָ֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי שָׁלַ֥ח לְךָ֖ מְנַֽחֲמִ֑ים הֲ֠לוֹא בַּעֲב֞וּר חֲק֤וֹר הָעִיר֙ וּלְרַגְּלָ֣הּ וּלְהָפְכָ֔הּ שָׁלַ֥ח דָּוִ֛ד עֲבָדָ֖יו אֵלֶֽיךָ

صموئيل الثاني 10: 4 2Sa.10.4

فَأَخَذَ حَانُونُ عَبِيدَ دَاوُدَ وَحَلَقَ أَنْصَافَ لِحَاهُمْ، وَقَصَّ ثِيَابَهُمْ مِنَ الْوَسَطِ إِلَى أَسْتَاهِهِمْ، ثُمَّ أَطْلَقَهُمْ.

וַיִּקַּ֨ח חָנ֜וּן עַבְדֵ֣י דָוִ֗ד וַיְגַלַּח֙ חֲצִ֣י זְקָנָ֔ם וַיִּכְרֹ֧ת מַדְוֵיהֶ֛ם בַּחֵ֖צִי עַ֣ד שְׁתֽוֹתֵיהֶ֑ם וַֽיְשַׁלְּחֵֽם

صموئيل الثاني 10: 5 2Sa.10.5

وَلَمَّا أَخْبَرُوا دَاوُدَ أَرْسَلَ لِلِقَائِهِمْ، لأَنَّ الرِّجَالَ كَانُوا خَجِلِينَ جِدًّا. وَقَالَ الْمَلِكُ: أَقِيمُوا فِي أَرِيحَا حَتَّى تَنْبُتَ لِحَاكُمْ ثُمَّ ارْجِعُوا.

וַיַּגִּ֤דוּ לְדָוִד֙ וַיִּשְׁלַ֣ח לִקְרָאתָ֔ם כִּֽי הָאֲנָשִׁ֖ים הָי֥וּ נִכְלָמִ֣ים מְאֹ֑ד וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ שְׁב֣וּ בִֽירֵח֔וֹ עַד יְצַמַּ֥ח זְקַנְכֶ֖ם וְשַׁבְתֶּֽם

صموئيل الثاني 10: 6 2Sa.10.6

وَلَمَّا رَأَى بَنُو عَمُّونَ أَنَّهُمْ قَدْ أَنْتَنُوا عِنْدَ دَاوُدَ، أَرْسَلَ بَنُو عَمُّونَ وَاسْتَأْجَرُوا أَرَامَ بَيْتِ رَحُوبَ وَأَرَامَ صُوبَا، عِشْرِينَ أَلْفَ رَاجِل، وَمِنْ مَلِكِ مَعْكَةَ أَلْفَ رَجُل، وَرِجَالَ طُوبَ اثْنَيْ عَشَرَ أَلْفَ رَجُل.

וַיִּרְאוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן כִּ֥י נִבְאֲשׁ֖וּ בְּדָוִ֑ד וַיִּשְׁלְח֣וּ בְנֵֽי עַמּ֡וֹן וַיִּשְׂכְּרוּ֩ אֲרַ֨ם בֵּית רְח֜וֹב אֲרַ֣ם צוֹבָ֗א עֶשְׂרִ֥ים אֶ֙לֶף֙ רַגְלִ֔י מֶ֤לֶךְ מַֽעֲכָה֙ אֶ֣לֶף אִ֔ישׁ וְאִ֣ישׁ ט֔וֹב שְׁנֵים עָשָׂ֥ר אֶ֖לֶף אִֽישׁ

صموئيل الثاني 10: 7 2Sa.10.7

فَلَمَّا سَمِعَ دَاوُدُ أَرْسَلَ يُوآبَ وَكُلَّ جَيْشِ الْجَبَابِرَةِ.

וַיִּשְׁמַ֖ע דָּוִ֑ד וַיִּשְׁלַח֙ יוֹאָ֔ב כָּל הַצָּבָ֖א הַגִּבֹּרִֽים

صموئيل الثاني 10: 16 2Sa.10.16

وَأَرْسَلَ هَدَرُ عَزَرَ فَأَبْرَزَ أَرَامَ الَّذِي فِي عَبْرِ النَّهْرِ، فَأَتَوْا إِلَى حِيلاَمَ وَأَمَامَهُمْ شُوبَكُ رَئِيسُ جَيْشِ هَدَرِ عَزَرَ.

וַיִּשְׁלַ֣ח הֲדַדְעֶ֗זֶר וַיֹּצֵ֤א אֲרָם֙ אֲשֶׁר֙ מֵעֵ֣בֶר הַנָּהָ֔ר וַיָּבֹ֖אוּ חֵילָ֑ם לִפְנֵיהֶֽם וְשׁוֹבַ֛ךְ שַׂר צְבָ֥א הֲדַדְעֶ֖זֶר

صموئيل الثاني 11: 1 2Sa.11.1

وَكَانَ عِنْدَ تَمَامِ السَّنَةِ، فِي وَقْتِ خُرُوجِ الْمُلُوكِ، أَنَّ دَاوُدَ أَرْسَلَ يُوآبَ وَعَبِيدَهُ مَعَهُ وَجَمِيعَ إِسْرَائِيلَ، فَأَخْرَبُوا بَنِي عَمُّونَ وَحَاصَرُوا رِبَّةَ. وَأَمَّا دَاوُدُ فَأَقَامَ فِي أُورُشَلِيمَ.

וַיְהִי֩ לִתְשׁוּבַ֨ת הַשָּׁנָ֜ה לְעֵ֣ת צֵ֣את הַמַּלְאֿכִ֗ים דָּוִ֡ד וַיִּשְׁלַ֣ח יוֹאָב֩ עֲבָדָ֨יו עִמּ֜וֹ כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל וַיַּשְׁחִ֙תוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן וַיָּצֻ֖רוּ רַבָּ֑ה וְדָוִ֖ד יוֹשֵׁ֥ב בִּירוּשָׁלִָֽם

صموئيل الثاني 11: 3 2Sa.11.3

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ وَسَأَلَ عَنِ الْمَرْأَةِ، فَقَالَ أَلَيْسَتْ هذِهِ بَثْشَبَعَ بِنْتَ أَلِيعَامَ امْرَأَةَ أُورِيَّا الْحِثِّيِّ..

וַיִּשְׁלַ֣ח דָּוִ֔ד וַיִּדְרֹ֖שׁ לָֽאִשָּׁ֑ה וַיֹּ֗אמֶר הֲלוֹא זֹאת֙ בַּת;שֶׁ֣בַע בַּת אֱלִיעָ֔ם אֵ֖שֶׁת אוּרִיָּ֥ה הַחִתִּֽי

صموئيل الثاني 11: 4 2Sa.11.4

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلاً وَأَخَذَهَا، فَدَخَلَتْ إِلَيْهِ، فَاضْطَجَعَ مَعَهَا وَهِيَ مُطَهَّرَةٌ مِنْ طَمْثِهَا. ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِهَا.

וַיִּשְׁלַח֩ דָּוִ֨ד מַלְאָכִ֜ים וַיִּקָּחֶ֗הָ וַתָּב֤וֹא אֵלָיו֙ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֔הּ וְהִ֥יא מִתְקַדֶּ֖שֶׁת מִטֻּמְאָתָ֑הּ וַתָּ֖שָׁב אֶל בֵּיתָֽהּ

صموئيل الثاني 11: 5 2Sa.11.5

وَحَبِلَتِ الْمَرْأَةُ، فَأَرْسَلَتْ وَأَخْبَرَتْ دَاوُدَ وَقَالَتْ: إِنِّي حُبْلَى.

וַתַּ֖הַר הָֽאִשָּׁ֑ה וַתִּשְׁלַח֙ וַתַּגֵּ֣ד לְדָוִ֔ד וַתֹּ֖אמֶר אָנֹֽכִי הָרָ֥ה

صموئيل الثاني 11: 6 2Sa.11.6

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ. فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ אֶל יוֹאָ֔ב שְׁלַ֣ח אֵלַ֔י אֽוּרִיָּ֖ה הַחִתִּ֑י וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב אֽוּרִיָּ֖ה אֶל דָּוִֽד

صموئيل الثاني 11: 6 2Sa.11.6

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ. فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ אֶל יוֹאָ֔ב שְׁלַ֣ח אֵלַ֔י אֽוּרִיָּ֖ה הַחִתִּ֑י וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב אֽוּרִיָּ֖ה אֶל דָּוִֽד

صموئيل الثاني 11: 6 2Sa.11.6

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ. فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ אֶל יוֹאָ֔ב שְׁלַ֣ח אֵלַ֔י אֽוּרִיָּ֖ה הַחִתִּ֑י וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב אֽוּרִיָּ֖ה אֶל דָּוִֽד

صموئيل الثاني 11: 12 2Sa.11.12

فَقَالَ دَاوُدُ لأُورِيَّا: أَقِمْ هُنَا الْيَوْمَ أَيْضًا، وَغَدًا أُطْلِقُكَ. فَأَقَامَ أُورِيَّا فِي أُورُشَلِيمَ ذلِكَ الْيَوْمَ وَغَدَهُ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אוּרִיָּ֗ה שֵׁ֥ב בָּזֶ֛ה הַיּ֖וֹם גַּם וּמָחָ֣ר אֲשַׁלְּחֶ֑ךָּ וַיֵּ֨שֶׁב אוּרִיָּ֧ה בִירוּשָׁלִַ֛ם הַה֖וּא בַּיּ֥וֹם וּמִֽמָּחֳרָֽת

صموئيل الثاني 11: 14 2Sa.11.14

وَفِي الصَّبَاحِ كَتَبَ دَاوُدُ مَكْتُوبًا إِلَى يُوآبَ وَأَرْسَلَهُ بِيَدِ أُورِيَّا.

וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וַיִּכְתֹּ֥ב דָּוִ֛ד סֵ֖פֶר אֶל יוֹאָ֑ב וַיִּשְׁלַ֖ח בְּיַ֥ד אוּרִיָּֽה

صموئيل الثاني 11: 18 2Sa.11.18

فَأَرْسَلَ يُوآبُ وَأَخْبَرَ دَاوُدَ بِجَمِيعِ أُمُورِ الْحَرْبِ.

וַיִּשְׁלַ֖ח יוֹאָ֑ב וַיַּגֵּ֣ד לְדָוִ֔ד כָּל דִּבְרֵ֖י הַמִּלְחָמָֽה

صموئيل الثاني 11: 22 2Sa.11.22

فَذَهَبَ الرَّسُولُ وَدَخَلَ وَأَخْبَرَ دَاوُدَ بِكُلِّ مَا أَرْسَلَهُ فِيهِ يُوآبُ.

וַיֵּ֖לֶךְ הַמַּלְאָ֑ךְ וַיָּבֹא֙ וַיַּגֵּ֣ד לְדָוִ֔ד כָּל אֲשֶׁ֥ר שְׁלָח֖וֹ יוֹאָֽב

صموئيل الثاني 11: 27 2Sa.11.27

وَلَمَّا مَضَتِ الْمَنَاحَةُ أَرْسَلَ دَاوُدُ وَضَمَّهَا إِلَى بَيْتِهِ، وَصَارَتْ لَهُ امْرَأَةً وَوَلَدَتْ لَهُ ابْنًا. وَأَمَّا الأَمْرُ الَّذِي فَعَلَهُ دَاوُدُ فَقَبُحَ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ.

וַיַּעֲבֹ֣ר הָאֵ֗בֶל וַיִּשְׁלַ֨ח דָּוִ֜ד וַיַּאַסְפָ֤הּ אֶל בֵּיתוֹ֙ וַתְּהִי ל֣וֹ לְאִשָּׁ֔ה וַתֵּ֥לֶד ל֖וֹ בֵּ֑ן הַדָּבָ֛ר אֲשֶׁר עָשָׂ֥ה דָוִ֖ד וַיֵּ֧רַע בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (841 آية)