المعنى المختصر للكلمة
ârown:
a box
اللفظ الأصلي
אָרוֹן
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
ârown
(aw-rone)
تكرار الورود في الكتاب
201
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
a box
الإنجليزية — KJV Translation Tags
ark
chest
coffin
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
אֲר֣וֹן (49×)
אֲר֥וֹן (23×)
אֲר֨וֹן (11×)
אֲר֤וֹן (11×)
אֲרוֹן֙ (8×)
אֲר֧וֹן (8×)
הָאָרֹ֖ן (5×)
אֲרוֹן (5×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (201 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 5: 8
1Sa.5.8
فَأَرْسَلُوا وَجَمَعُوا جَمِيعَ أَقْطَابِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ إِلَيْهِمْ وَقَالُوا: مَاذَا نَصْنَعُ بِتَابُوتِ إِلهِ إِسْرَائِيلَ. فَقَالُوا: لِيُنْقَلْ تَابُوتُ إِلهِ إِسْرَائِيلَ إِلَى جَتَّ. فَنَقَلُوا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ.
וַיִּשְׁלְח֡וּ וַיַּאַסְפוּ֩ כָּל סַרְנֵ֨י פְלִשְׁתִּ֜ים אֲלֵיהֶ֗ם וַיֹּֽאמְרוּ֙ מַֽה נַּעֲשֶׂ֗ה לַֽאֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֹּ֣אמְר֔וּ יִסֹּ֔ב אֲר֖וֹן אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל גַּ֣ת וַיַּסֵּ֕בּוּ אֲר֖וֹן אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 5: 8
1Sa.5.8
فَأَرْسَلُوا وَجَمَعُوا جَمِيعَ أَقْطَابِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ إِلَيْهِمْ وَقَالُوا: مَاذَا نَصْنَعُ بِتَابُوتِ إِلهِ إِسْرَائِيلَ. فَقَالُوا: لِيُنْقَلْ تَابُوتُ إِلهِ إِسْرَائِيلَ إِلَى جَتَّ. فَنَقَلُوا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ.
וַיִּשְׁלְח֡וּ וַיַּאַסְפוּ֩ כָּל סַרְנֵ֨י פְלִשְׁתִּ֜ים אֲלֵיהֶ֗ם וַיֹּֽאמְרוּ֙ מַֽה נַּעֲשֶׂ֗ה לַֽאֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֹּ֣אמְר֔וּ יִסֹּ֔ב אֲר֖וֹן אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל גַּ֣ת וַיַּסֵּ֕בּוּ אֲר֖וֹן אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 5: 8
1Sa.5.8
فَأَرْسَلُوا وَجَمَعُوا جَمِيعَ أَقْطَابِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ إِلَيْهِمْ وَقَالُوا: مَاذَا نَصْنَعُ بِتَابُوتِ إِلهِ إِسْرَائِيلَ. فَقَالُوا: لِيُنْقَلْ تَابُوتُ إِلهِ إِسْرَائِيلَ إِلَى جَتَّ. فَنَقَلُوا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ.
וַיִּשְׁלְח֡וּ וַיַּאַסְפוּ֩ כָּל סַרְנֵ֨י פְלִשְׁתִּ֜ים אֲלֵיהֶ֗ם וַיֹּֽאמְרוּ֙ מַֽה נַּעֲשֶׂ֗ה לַֽאֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֹּ֣אמְר֔וּ יִסֹּ֔ב אֲר֖וֹן אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל גַּ֣ת וַיַּסֵּ֕בּוּ אֲר֖וֹן אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 5: 10
1Sa.5.10
فَأَرْسَلُوا تَابُوتَ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ. وَكَانَ لَمَّا دَخَلَ تَابُوتُ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ أَنَّهُ صَرَخَ الْعَقْرُونِيُّونَ قَائِلِينَ: قَدْ نَقَلُوا إِلَيْنَا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ لِكَيْ يُمِيتُونَا نَحْنُ وَشَعْبَنَا.
וַֽיְשַׁלְּח֛וּ אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִ֖ים עֶקְר֑וֹן וַיְהִ֗י כְּב֨וֹא אֲר֤וֹן הָאֱלֹהִים֙ עֶקְר֔וֹן וַיִּזְעֲק֨וּ הָֽעֶקְרֹנִ֜ים לֵאמֹ֗ר הֵסַ֤בּוּ אֵלַי֙ אֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַהֲמִיתֵ֖נִי עַמִּֽי
صموئيل الأول 5: 10
1Sa.5.10
فَأَرْسَلُوا تَابُوتَ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ. وَكَانَ لَمَّا دَخَلَ تَابُوتُ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ أَنَّهُ صَرَخَ الْعَقْرُونِيُّونَ قَائِلِينَ: قَدْ نَقَلُوا إِلَيْنَا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ لِكَيْ يُمِيتُونَا نَحْنُ وَشَعْبَنَا.
וַֽיְשַׁלְּח֛וּ אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִ֖ים עֶקְר֑וֹן וַיְהִ֗י כְּב֨וֹא אֲר֤וֹן הָאֱלֹהִים֙ עֶקְר֔וֹן וַיִּזְעֲק֨וּ הָֽעֶקְרֹנִ֜ים לֵאמֹ֗ר הֵסַ֤בּוּ אֵלַי֙ אֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַהֲמִיתֵ֖נִי עַמִּֽי
صموئيل الأول 5: 10
1Sa.5.10
فَأَرْسَلُوا تَابُوتَ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ. وَكَانَ لَمَّا دَخَلَ تَابُوتُ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ أَنَّهُ صَرَخَ الْعَقْرُونِيُّونَ قَائِلِينَ: قَدْ نَقَلُوا إِلَيْنَا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ لِكَيْ يُمِيتُونَا نَحْنُ وَشَعْبَنَا.
וַֽיְשַׁלְּח֛וּ אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִ֖ים עֶקְר֑וֹן וַיְהִ֗י כְּב֨וֹא אֲר֤וֹן הָאֱלֹהִים֙ עֶקְר֔וֹן וַיִּזְעֲק֨וּ הָֽעֶקְרֹנִ֜ים לֵאמֹ֗ר הֵסַ֤בּוּ אֵלַי֙ אֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַהֲמִיתֵ֖נִי עַמִּֽי
صموئيل الأول 5: 11
1Sa.5.11
وَأَرْسَلُوا وَجَمَعُوا كُلَّ أَقْطَابِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَقَالُوا: أَرْسِلُوا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ فَيَرْجعَ إِلَى مَكَانِهِ وَلاَ يُمِيتَنَا نَحْنُ وَشَعْبَنَا. لأَنَّ اضْطِرَابَ الْمَوْتِ كَانَ فِي كُلِّ الْمَدِينَةِ. يَدُ اللهِ كَانَتْ ثَقِيلَةً جِدًّا هُنَاكَ.
וַיִּשְׁלְח֨וּ וַיַּאַסְפ֜וּ כָּל סַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים וַיֹּֽאמְרוּ֙ שַׁלְּח֞וּ אֲר֨וֹן אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְיָשֹׁ֣ב לִמְקֹמ֔וֹ וְלֹֽא יָמִ֥ית;אֹתִ֖י עַמִּ֑י כִּֽי מְהֽוּמַת מָ֙וֶת֙ הָיְתָ֤ה בְּכָל הָעִ֔יר יַ֥ד הָאֱלֹהִ֖ים כָּבְדָ֥ה מְאֹ֛ד שָֽׁם
صموئيل الأول 6: 1
1Sa.6.1
وَكَانَ تَابُوتُ اللهِ فِي بِلاَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ سَبْعَةَ أَشْهُرٍ.
וַיְהִ֧י אֲרוֹן יְהוָ֛ה בִּשְׂדֵ֥ה פְלִשְׁתִּ֖ים שִׁבְעָ֥ה חֳדָשִֽׁים
صموئيل الأول 6: 2
1Sa.6.2
فَدَعَا الْفِلِسْطِينِيُّونَ الْكَهَنَةَ وَالْعَرَّافِينَ قَائِلِينَ: مَاذَا نَعْمَلُ بِتَابُوتِ الرَّبِّ. أَخْبِرُونَا بِمَاذَا نُرْسِلُهُ إِلَى مَكَانِهِ.
וַיִּקְרְא֣וּ פְלִשְׁתִּ֗ים לַכֹּהֲנִ֤ים וְלַקֹּֽסְמִים֙ לֵאמֹ֔ר מַֽה נַּעֲשֶׂ֖ה לַאֲר֣וֹן יְהוָ֑ה הוֹדִעֻ֕נוּ בַּמֶּ֖ה נְשַׁלְּחֶ֥נּוּ לִמְקוֹמֽוֹ
صموئيل الأول 6: 3
1Sa.6.3
فَقَالُوا: إِذَا أَرْسَلْتُمْ تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ، فَلاَ تُرْسِلُوهُ فَارِغًا، بَلْ رُدُّوا لَهُ قُرْبَانَ إِثْمٍ. حِينَئِذٍ تَشْفَوْنَ وَيُعْلَمُ عِنْدَكُمْ لِمَاذَا لاَ تَرْتَفِعُ يَدُهُ عَنْكُمْ.
וַיֹּאמְר֗וּ אִֽם מְשַׁלְּחִ֞ים אֲר֨וֹן אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אַל תְּשַׁלְּח֤וּ;אֹתוֹ֙ רֵיקָ֔ם כִּֽי הָשֵׁ֥ב;תָּשִׁ֛יבוּ ל֖וֹ אָשָׁ֑ם אָ֤ז תֵּרָֽפְאוּ֙ וְנוֹדַ֣ע לָכֶ֔ם לָ֛מָּה לֹא תָס֥וּר יָד֖וֹ מִכֶּֽם
صموئيل الأول 6: 8
1Sa.6.8
وَخُذُوا تَابُوتَ الرَّبِّ وَاجْعَلُوهُ عَلَى الْعَجَلَةِ، وَضَعُوا أَمْتِعَةَ الذَّهَبِ الَّتِي تَرُدُّونَهَا لَهُ قُرْبَانَ إِثْمٍ فِي صُنْدُوق بِجَانِبِهِ وَأَطْلِقُوهُ فَيَذْهَبَ.
וּלְקַחְתֶּ֞ם אֲר֣וֹן יְהוָ֗ה וּנְתַתֶּ֤ם;אֹתוֹ֙ אֶל הָ֣עֲגָלָ֔ה תָּשִׂ֥ימוּ כְּלֵ֣י הַזָּהָ֗ב אֲשֶׁ֨ר הֲשֵׁבֹתֶ֥ם לוֹ֙ אָשָׁ֔ם בָאַרְגַּ֖ז מִצִּדּ֑וֹ וְשִׁלַּחְתֶּ֥ם;אֹת֖וֹ וְהָלָֽךְ
صموئيل الأول 6: 11
1Sa.6.11
وَوَضَعُوا تَابُوتَ الرَّبِّ عَلَى الْعَجَلَةِ مَعَ الصُّنْدُوقِ وَفِيرَانِ الذَّهَبِ وَتَمَاثِيلِ بَوَاسِيرِهِمْ.
וַיָּשִׂ֛מוּ אֲר֥וֹן יְהוָ֖ה אֶל הָעֲגָלָ֑ה הָאַרְגַּ֗ז עַכְבְּרֵ֣י הַזָּהָ֔ב צַלְמֵ֥י טְחֹרֵיהֶֽם
صموئيل الأول 6: 13
1Sa.6.13
وَكَانَ أَهْلُ بَيْتَشَمْسَ يَحْصُدُونَ حَصَادَ الْحِنْطَةِ فِي الْوَادِي، فَرَفَعُوا أَعْيُنَهُمْ وَرَأَوْا التَّابُوتَ وَفَرِحُوا بِرُؤْيَتِهِ.
וּבֵ֣ית קֹצְרִ֥ים קְצִיר חִטִּ֖ים בָּעֵ֑מֶק וַיִּשְׂא֣וּ עֵינֵיהֶ֗ם וַיִּרְאוּ֙ הָ֣אָר֔וֹן וַֽיִּשְׂמְח֖וּ לִרְאֽוֹת
صموئيل الأول 6: 15
1Sa.6.15
فَأَنْزَلَ اللاَّوِيُّونَ تَابُوتَ الرَّبِّ وَالصُّنْدُوقَ الَّذِي مَعَهُ الَّذِي فِيهِ أَمْتِعَةُ الذَّهَبِ وَوَضَعُوهُمَا عَلَى الْحَجَرِ الْكَبِيرِ. وَأَصْعَدَ أَهْلُ بَيْتَشَمْسَ مُحْرَقَاتٍ وَذَبَحُوا ذَبَائِحَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ لِلرَّبِّ.
הוֹרִ֣ידוּ וְהַלְוִיִּ֞ם אֲר֣וֹן יְהוָ֗ה הָאַרְגַּ֤ז אֲשֶׁר אִתּוֹ֙ אֲשֶׁר בּ֣וֹ כְלֵֽי זָהָ֔ב וַיָּשִׂ֖מוּ אֶל הָאֶ֣בֶן הַגְּדוֹלָ֑ה הֶעֱל֨וּ וְאַנְשֵׁ֣י בֵֽית;שֶׁ֗מֶשׁ עֹל֜וֹת וַֽיִּזְבְּח֧וּ זְבָחִ֛ים בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא לַֽיהוָֽה
صموئيل الأول 6: 18
1Sa.6.18
وَفِيرَانُ الذَّهَبِ بِعَدَدِ جَمِيعِ مُدُنِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ لِلْخَمْسَةِ الأَقْطَابِ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمُحَصَّنَةِ إِلَى قَرْيَةِ الصَّحْرَاءِ. وَشَاهِدٌ هُوَ الْحَجَرُ الْكَبِيرُ الَّذِي وَضَعُوا عَلَيْهِ تَابُوتَ الرَّبِّ. هُوَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ فِي حَقْلِ يَهُوشَعَ الْبَيْتِشَمْسِيِّ.
וְעַכְבְּרֵ֣י הַזָּהָ֗ב מִסְפַּ֞ר כָּל עָרֵ֤י פְלִשְׁתִּים֙ לַחֲמֵ֣שֶׁת הַסְּרָנִ֔ים מֵעִ֣יר מִבְצָ֔ר וְעַ֖ד כֹּ֣פֶר הַפְּרָזִ֑י אָבֵ֣ל הַגְּדוֹלָ֗ה אֲשֶׁ֨ר הִנִּ֤יחוּ עָלֶ֙יהָ֙ אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה עַ֚ד הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם בִּשְׂדֵ֥ה יְהוֹשֻׁ֖עַ בֵּֽית;הַשִּׁמְשִֽׁי
صموئيل الأول 6: 19
1Sa.6.19
وَضَرَبَ أَهْلَ بَيْتَشَمْسَ لأَنَّهُمْ نَظَرُوا إِلَى تَابُوتِ الرَّبِّ. وَضَرَبَ مِنَ الشَّعْبِ خَمْسِينَ أَلْفَ رَجُل وَسَبْعِينَ رَجُلاً. فَنَاحَ الشَّعْبُ لأَنَّ الرَّبَّ ضَرَبَ الشَّعْبَ ضَرْبَةً عَظِيمَةً.
וַיַּ֞ךְ בְּאַנְשֵׁ֣י בֵֽית;שֶׁ֗מֶשׁ כִּ֤י רָאוּ֙ בַּאֲר֣וֹן יְהוָ֔ה וַיַּ֤ךְ בָּעָם֙ חֲמִשִּׁ֥ים אֶ֖לֶף אִ֔ישׁ שִׁבְעִ֣ים אִ֑ישׁ וַיִּֽתְאַבְּל֣וּ הָעָ֔ם כִּֽי יְהוָ֛ה הִכָּ֧ה בָּעָ֖ם מַכָּ֥ה גְדוֹלָֽה
صموئيل الأول 6: 21
1Sa.6.21
وَأَرْسَلُوا رُسُلاً إِلَى سُكَّانِ قَرْيَةِ يَعَارِيمَ قَائِلِينَ: قَدْ رَدَّ الْفِلِسْطِينِيُّونَ تَابُوتَ الرَّبِّ، فَانْزِلُوا وَأَصْعِدُوهُ إِلَيْكُمْ.
וַֽיִּשְׁלְחוּ֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל יוֹשְׁבֵ֥י קִרְיַת יְעָרִ֖ים לֵאמֹ֑ר הֵשִׁ֤בוּ פְלִשְׁתִּים֙ אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה רְד֕וּ הַעֲל֥וּ;אֹת֖וֹ אֲלֵיכֶֽם
صموئيل الأول 7: 1
1Sa.7.1
فَجَاءَ أَهْلُ قَرْيَةِ يَعَارِيمَ وَأَصْعَدُوا تَابُوتَ الرَّبِّ وَأَدْخَلُوهُ إِلَى بَيْتِ أَبِينَادَابَ فِي الأَكَمَةِ، وَقَدَّسُوا أَلِعَازَارَ ابْنَهُ لأَجْلِ حِرَاسَةِ تَابُوتِ الرَّبِّ.
וַיָּבֹ֜אוּ אַנְשֵׁ֣י קִרְיַ֣ת יְעָרִ֗ים וַֽיַּעֲלוּ֙ אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה וַיָּבִ֣אוּ;אֹת֔וֹ אֶל בֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב בַּגִּבְעָ֑ה קִדְּשׁ֔וּ אֶלְעָזָ֤ר בְּנוֹ֙ לִשְׁמֹ֖ר אֲר֥וֹן יְהוָֽה
صموئيل الأول 7: 1
1Sa.7.1
فَجَاءَ أَهْلُ قَرْيَةِ يَعَارِيمَ وَأَصْعَدُوا تَابُوتَ الرَّبِّ وَأَدْخَلُوهُ إِلَى بَيْتِ أَبِينَادَابَ فِي الأَكَمَةِ، وَقَدَّسُوا أَلِعَازَارَ ابْنَهُ لأَجْلِ حِرَاسَةِ تَابُوتِ الرَّبِّ.
וַיָּבֹ֜אוּ אַנְשֵׁ֣י קִרְיַ֣ת יְעָרִ֗ים וַֽיַּעֲלוּ֙ אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה וַיָּבִ֣אוּ;אֹת֔וֹ אֶל בֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב בַּגִּבְעָ֑ה קִדְּשׁ֔וּ אֶלְעָזָ֤ר בְּנוֹ֙ לִשְׁמֹ֖ר אֲר֥וֹן יְהוָֽה
صموئيل الأول 7: 2
1Sa.7.2
وَكَانَ مِنْ يَوْمِ جُلُوسِ التَّابُوتِ فِي قَرْيَةِ يَعَارِيمَ أَنَّ الْمُدَّةَ طَالَتْ وَكَانَتْ عِشْرِينَ سَنَةً. وَنَاحَ كُلُّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَرَاءَ الرَّبِّ.
וַיְהִ֗י מִיּ֞וֹם שֶׁ֤בֶת הָֽאָרוֹן֙ בְּקִרְיַ֣ת יְעָרִ֔ים הַיָּמִ֔ים וַיִּרְבּוּ֙ וַיִּֽהְי֖וּ עֶשְׂרִ֣ים שָׁנָ֑ה וַיִּנָּה֛וּ כָּל בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל אַחֲרֵ֥י יְהוָֽה
صموئيل الأول 14: 18
1Sa.14.18
فَقَالَ شَاوُلُ لأَخِيَّا: قَدِّمْ تَابُوتَ اللهِ. لأَنَّ تَابُوتَ اللهِ كَانَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مَعَ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ לַֽאֲחִיָּ֔ה הַגִּ֖ישָׁה אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים כִּֽי אֲר֧וֹן הָאֱלֹהִ֛ים הָיָ֞ה בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא וּבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 14: 18
1Sa.14.18
فَقَالَ شَاوُلُ لأَخِيَّا: قَدِّمْ تَابُوتَ اللهِ. لأَنَّ تَابُوتَ اللهِ كَانَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مَعَ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ לַֽאֲחִיָּ֔ה הַגִּ֖ישָׁה אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים כִּֽי אֲר֧וֹן הָאֱלֹהִ֛ים הָיָ֞ה בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא וּבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الثاني 6: 2
2Sa.6.2
وَقَامَ دَاوُدُ وَذَهَبَ هُوَ وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي مَعَهُ مِنْ بَعَلَةِ يَهُوذَا، لِيُصْعِدُوا مِنْ هُنَاكَ تَابُوتَ اللهِ، الَّذِي يُدْعَى عَلَيْهِ بِالاسْمِ، اسْمِ رَبِّ الْجُنُودِ، الْجَالِسِ عَلَى الْكَرُوبِيمِ.
וַיָּ֣קָם דָּוִ֗ד וַיֵּ֣לֶךְ וְכָל הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ מִֽבַּעֲלֵ֖י יְהוּדָ֑ה לְהַעֲל֣וֹת מִשָּׁ֗ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁר נִקְרָ֣א שֵׁ֗ם שֵׁ֣ם יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת יֹשֵׁ֥ב עָלָֽיו הַכְּרֻבִ֖ים
صموئيل الثاني 6: 3
2Sa.6.3
فَأَرْكَبُوا تَابُوتَ اللهِ عَلَى عَجَلَةٍ جَدِيدَةٍ، وَحَمَلُوهُ مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الَّذِي فِي الأَكَمَةِ. وَكَانَ عُزَّةُ وَأَخِيُو، ابْنَا أَبِينَادَابَ يَسُوقَانِ الْعَجَلَةَ الْجَدِيدَةَ.
וַיַּרְכִּ֜בוּ אֲר֤וֹן הָֽאֱלֹהִים֙ אֶל עֲגָלָ֣ה חֲדָשָׁ֔ה וַיִּשָּׂאֻ֔הוּ מִבֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֑ה וְעֻזָּ֣א וְאַחְי֗וֹ בְּנֵי֙ אֲבִ֣ינָדָ֔ב נֹהֲגִ֖ים הָעֲגָלָ֥ה חֲדָשָֽׁה
صموئيل الثاني 6: 4
2Sa.6.4
فَأَخَذُوهَا مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الَّذِي فِي الأَكَمَةِ مَعَ تَابُوتِ اللهِ. وَكَانَ أَخِيُو يَسِيرُ أَمَامَ التَّابُوتِ،
וַיִּשָּׂאֻ֗הוּ מִבֵּ֤ית אֲבִֽינָדָב֙ אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֔ה עִ֖ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים וְאַחְי֕וֹ הֹלֵ֖ךְ לִפְנֵ֥י הָאָרֽוֹן
صموئيل الثاني 6: 4
2Sa.6.4
فَأَخَذُوهَا مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الَّذِي فِي الأَكَمَةِ مَعَ تَابُوتِ اللهِ. وَكَانَ أَخِيُو يَسِيرُ أَمَامَ التَّابُوتِ،
וַיִּשָּׂאֻ֗הוּ מִבֵּ֤ית אֲבִֽינָדָב֙ אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֔ה עִ֖ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים וְאַחְי֕וֹ הֹלֵ֖ךְ לִפְנֵ֥י הָאָרֽוֹן
صموئيل الثاني 6: 6
2Sa.6.6
وَلَمَّا انْتَهَوْا إِلَى بَيْدَرِ نَاخُونَ مَدَّ عُزَّةُ إِلَى تَابُوتِ اللهِ وَأَمْسَكَهُ، لأَنَّ الثِّيرَانَ انْشَمَصَتْ.
וַיָּבֹ֖אוּ עַד גֹּ֣רֶן נָכ֑וֹן וַיִּשְׁלַ֨ח עֻזָּ֜א אֶל אֲר֤וֹן הָֽאֱלֹהִים֙ וַיֹּ֣אחֶז;בּ֔וֹ כִּ֥י הַבָּקָֽר שָׁמְט֖וּ
صموئيل الثاني 6: 7
2Sa.6.7
فَحَمِيَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى عُزَّةَ، وَضَرَبَهُ اللهُ هُنَاكَ لأَجْلِ غَفَلِهِ، فَمَاتَ هُنَاكَ لَدَى تَابُوتِ اللهِ.
וַיִּֽחַר אַ֤ף יְהוָה֙ בְּעֻזָּ֔ה וַיַּכֵּ֥הוּ הָאֱלֹהִ֖ים שָׁ֛ם עַל הַשַּׁ֑ל וַיָּ֣מָת שָׁ֔ם עִ֖ם אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִֽים
صموئيل الثاني 6: 9
2Sa.6.9
وَخَافَ دَاوُدُ مِنَ الرَّبِّ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ وَقَالَ: كَيْفَ يَأْتِي إِلَيَّ تَابُوتُ الرَّبِّ.
וַיִּרָ֥א דָוִ֛ד יְהוָ֖ה בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא וַיֹּ֕אמֶר אֵ֛יךְ יָב֥וֹא אֵלַ֖י אֲר֥וֹן יְהוָֽה
صموئيل الثاني 6: 10
2Sa.6.10
وَلَمْ يَشَأْ دَاوُدُ أَنْ يَنْقُلَ تَابُوتَ الرَّبِّ إِلَيْهِ، إِلَى مَدِينَةِ دَاوُدَ، فَمَالَ بِهِ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِ عُوبِيدَ أَدُومَ الْجَتِّيِّ.
וְלֹֽא אָבָ֣ה דָוִ֗ד לְהָסִ֥יר אֲר֥וֹן יְהוָ֖ה אֵלָ֛יו עַל עִ֣יר דָּוִ֑ד וַיַּטֵּ֣הוּ דָוִ֔ד בֵּ֥ית עֹבֵֽד אֱד֖וֹם הַגִּתִּֽי