المعنى المختصر للكلمة
pâniym:
the face (as the part that turns)
اللفظ الأصلي
פָּנִים
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
pâniym
(paw-neem)
تكرار الورود في الكتاب
2020
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
the face (as the part that turns)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[phrase] accept
a-(be-) fore(-time)
against
anger
[idiom] as (long as)
at
[phrase] battle
[phrase] because (of)
[phrase] beseech
countenance
edge
[phrase] employ
endure
[phrase] enquire
face
favour
fear of
for
forefront(-part)
form(-er time, -ward)
from
front
heaviness
[idiom] him(-self)
[phrase] honourable
[phrase] impudent
[phrase] in
it
look(-eth) (-s)
[idiom] me
[phrase] meet
[idiom] more than
mouth
of
off
(of) old (time)
[idiom] on
open
[phrase] out of
over against
the partial
person
[phrase] please
presence
propect
was purposed
by reason of
[phrase] regard
right forth
[phrase] serve
[idiom] shewbread
sight
state
straight
[phrase] street
[idiom] thee
[idiom] them(-selves)
through ([phrase] -out)
till
time(-s) past
(un-) to(-ward)
[phrase] upon
upside ([phrase] down)
with(-in, [phrase] -stand)
[idiom] ye
[idiom] you
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
לִפְנֵ֣י (219×)
לִפְנֵ֥י (164×)
פְּנֵ֣י (81×)
לִפְנֵ֖י (70×)
פְּנֵ֥י (56×)
מִפְּנֵ֖י (52×)
מִפְּנֵ֣י (45×)
לִפְנֵי֙ (30×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2020 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
ميخا 2: 13
Mic.2.13
قَدْ صَعِدَ الْفَاتِكُ أَمَامَهُمْ. يَقْتَحِمُونَ وَيَعْبُرُونَ مِنَ الْبَابِ، وَيَخْرُجُونَ مِنْهُ، وَيَجْتَازُ مَلِكُهُمْ أَمَامَهُمْ، وَالرَّبُّ فِي رَأْسِهِمْ.
עָלָ֤ה הַפֹּרֵץ֙ לִפְנֵיהֶ֔ם פָּֽרְצוּ֙ וַֽיַּעֲבֹ֔רוּ שַׁ֖עַר וַיֵּ֣צְאוּ ב֑וֹ וַיַּעֲבֹ֤ר מַלְכָּם֙ לִפְנֵיהֶ֔ם וַיהוָ֖ה בְּרֹאשָֽׁם
ميخا 3: 4
Mic.3.4
حِينَئِذٍ يَصْرُخُونَ إِلَى الرَّبِّ فَلاَ يُجِيبُهُمْ، بَلْ يَسْتُرُ وَجْهَهُ عَنْهُمْ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ كَمَا أَسَاءُوا أَعْمَالَهُمْ.
אָ֚ז יִזְעֲק֣וּ אֶל יְהוָ֔ה וְלֹ֥א יַעֲנֶ֖ה;אוֹתָ֑ם וְיַסְתֵּ֨ר פָּנָ֤יו מֵהֶם֙ בָּעֵ֣ת;הַהִ֔יא כַּאֲשֶׁ֥ר הֵרֵ֖עוּ מַעַלְלֵיהֶֽם
ميخا 6: 4
Mic.6.4
إِنِّي أَصْعَدْتُكَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، وَفَكَكْتُكَ مِنْ بَيْتِ الْعُبُودِيَّةِ، وَأَرْسَلْتُ أَمَامَكَ مُوسَى وَهارُونَ وَمَرْيَمَ.
כִּ֤י הֶעֱלִתִ֙יךָ֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם פְּדִיתִ֑יךָ וּמִבֵּ֥ית עֲבָדִ֖ים וָאֶשְׁלַ֣ח לְפָנֶ֔יךָ מֹשֶׁ֖ה אַהֲרֹ֥ן וּמִרְיָֽם
ناحوم 1: 5
Nah.1.5
اَلْجِبَالُ تَرْجُفُ مِنْهُ، وَالتِّلاَلُ تَذُوبُ، وَالأَرْضُ تُرْفَعُ مِنْ وَجْهِهِ، وَالْعَالَمُ وَكُلُّ السَّاكِنِينَ فِيهِ.
הָרִים֙ רָעֲשׁ֣וּ מִמֶּ֔נּוּ וְהַגְּבָע֖וֹת הִתְמֹגָ֑גוּ הָאָ֙רֶץ֙ וַתִּשָּׂ֤א מִפָּנָ֔יו וְתֵבֵ֖ל וְכָל יֹ֥שְׁבֵי בָֽהּ
ناحوم 1: 6
Nah.1.6
مَنْ يَقِفُ أَمَامَ سَخَطِهِ. وَمَنْ يَقُومُ فِي حُمُوِّ غَضَبِهِ. غَيْظُهُ يَنْسَكِبُ كَالنَّارِ، وَالصُّخُورُ تَنْهَدِمُ مِنْهُ.
מִ֣י יַֽעֲמ֔וֹד לִפְנֵ֤י זַעְמוֹ֙ וּמִ֥י יָק֖וּם בַּחֲר֣וֹן אַפּ֑וֹ חֲמָתוֹ֙ נִתְּכָ֣ה כָאֵ֔שׁ וְהַצֻּרִ֖ים נִתְּצ֥וּ מִמֶּֽנּוּ
ناحوم 2: 1
Nah.2.1
قَدِ ارْتَفَعَتِ الْمِقْمَعَةُ عَلَى وَجْهِكِ. احْرُسِ الْحِصْنَ. رَاقِبِ الطَّرِيقَ. شَدِّدِ الْحَقْوَيْنِ. مَكِّنِ الْقُوَّةَ جِدًّا.
עָלָ֥ה מֵפִ֛יץ עַל פָּנַ֖יִךְ נָצ֣וֹר מְצֻרָ֑ה צַפֵּה דֶ֙רֶךְ֙ חַזֵּ֣ק מָתְנַ֔יִם אַמֵּ֥ץ כֹּ֖חַ מְאֹֽד
ناحوم 2: 10
Nah.2.10
فَرَاغٌ وَخَلاَءٌ وَخَرَابٌ، وَقَلْبٌ ذَائِبٌ وَارْتِخَاءُ رُكَبٍ وَوَجَعٌ فِي كُلِّ حَقْوٍ. وَأَوْجُهُ جَمِيعِهِمْ تَجْمَعُ حُمْرَةً.
בּוּקָ֥ה וּמְבוּקָ֖ה וּמְבֻלָּקָ֑ה וְלֵ֨ב נָמֵ֜ס וּפִ֣ק בִּרְכַּ֗יִם וְחַלְחָלָה֙ בְּכָל מָתְנַ֔יִם וּפְנֵ֥י כֻלָּ֖ם קִבְּצ֥וּ פָארֽוּר
ناحوم 3: 5
Nah.3.5
هأَنَذَا عَلَيْكِ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ، فَأَكْشِفُ أَذْيَالَكِ إِلَى فَوْقِ وَجْهِكِ، وَأُرِي الأُمَمَ عَوْرَتَكِ وَالْمَمَالِكَ خِزْيَكِ.
הִנְנִ֣י אֵלַ֗יִךְ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְגִלֵּיתִ֥י שׁוּלַ֖יִךְ עַל פָּנָ֑יִךְ וְהַרְאֵיתִ֤י גוֹיִם֙ מַעְרֵ֔ךְ וּמַמְלָכ֖וֹת קְלוֹנֵֽךְ
حبقوق 1: 9
Hab.1.9
يَأْتُونَ كُلُّهُمْ لِلظُّلْمِ. مَنْظَرُ وُجُوهِهِمْ إِلَى قُدَّامٍ، وَيَجْمَعُونَ سَبْيًا كَالرَّمْلِ.
יָב֔וֹא כֻּלֹּה֙ לְחָמָ֣ס פְּנֵיהֶ֖ם מְגַמַּ֥ת;קָדִ֑ימָה וַיֶּאֱסֹ֥ף שֶֽׁבִי כַּח֖וֹל
حبقوق 2: 20
Hab.2.20
أَمَّا الرَّبُّ فَفِي هَيْكَلِ قُدْسِهِ. فَاسْكُتِي قُدَّامَهُ يَا كُلَّ الأَرْضِ.
וַֽיהוָ֖ה בְּהֵיכַ֣ל קָדְשׁ֑וֹ הַ֥ס מִפָּנָ֖יו כָּל הָאָֽרֶץ
حبقوق 3: 5
Hab.3.5
قُدَّامَهُ ذَهَبَ الْوَبَأُ، وَعِنْدَ رِجْلَيْهِ خَرَجَتِ الْحُمَّى.
לְפָנָ֖יו יֵ֣לֶךְ דָּ֑בֶר לְרַגְלָֽיו וְיֵצֵ֥א רֶ֖שֶׁף
صفنيا 1: 2
Zep.1.2
نَزْعًا أَنْزَعُ الْكُلَّ عَنْ وَجْهِ الأَرْضِ، يَقُولُ الرَّبُّ.
אָסֹ֨ף;אָסֵ֜ף כֹּ֗ל מֵעַ֛ל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָ֖ה נְאֻם יְהוָֽה
صفنيا 1: 3
Zep.1.3
أَنْزِعُ الإِنْسَانَ وَالْحَيَوَانَ. أَنْزِعُ طُيُورَ السَّمَاءِ وَسَمَكَ الْبَحْرِ، وَالْمَعَاثِرَ مَعَ الأَشْرَارِ، وَأَقْطَعُ الإِنْسَانَ عَنْ وَجْهِ الأَرْضِ، يَقُولُ الرَّبُّ.
אָסֵ֨ף אָדָ֜ם וּבְהֵמָ֗ה אָסֵ֤ף עוֹף הַשָּׁמַ֙יִם֙ וּדְגֵ֣י הַיָּ֔ם וְהַמַּכְשֵׁל֖וֹת אֶת הָרְשָׁעִ֑ים וְהִכְרַתִּ֣י הָאָדָ֗ם מֵעַ֛ל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָ֖ה נְאֻם יְהוָֽה
صفنيا 1: 7
Zep.1.7
اُسْكُتْ قُدَّامَ السَّيِّدِ الرَّبِّ، لأَنَّ يَوْمَ الرَّبِّ قَرِيبٌ. لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَعَدَّ ذَبِيحَةً. قَدَّسَ مَدْعُوِّيهِ.
הַ֕ס מִפְּנֵ֖י אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה כִּ֤י י֣וֹם יְהוָ֔ה קָרוֹב֙ כִּֽי יְהוָ֛ה הֵכִ֧ין זֶ֖בַח הִקְדִּ֥ישׁ קְרֻאָֽיו
حجي 1: 12
Hag.1.12
حِينَئِذٍ سَمِعَ زَرُبَّابِلُ بْنُ شَأَلْتِيئِيلَ وَيَهُوشَعُ بْنُ يَهُوصَادِقَ الْكَاهِنِ الْعَظِيمِ، وَكُلُّ بَقِيَّةِ الشَّعْبِ صَوْتَ الرَّبِّ إِلهِهِمْ وَكَلاَمَ حَجَّي النَّبِيِّ كَمَا أَرْسَلَهُ الرَّبُّ إِلهُهُمْ. وَخَافَ الشَّعْبُ أَمَامَ وَجْهِ الرَّبِّ.
וַיִּשְׁמַ֣ע זְרֻבָּבֶ֣ל בֶּֽן שַׁלְתִּיאֵ֡ל וִיהוֹשֻׁ֣עַ בֶּן יְהוֹצָדָק֩ הַכֹּהֵ֨ן הַגָּד֜וֹל וְכֹ֣ל שְׁאֵרִ֣ית הָעָ֗ם בְּקוֹל֙ יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיהֶ֔ם דִּבְרֵי֙ חַגַּ֣י הַנָּבִ֔יא כַּאֲשֶׁ֥ר שְׁלָח֖וֹ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם וַיִּֽירְא֥וּ הָעָ֖ם מִפְּנֵ֥י יְהוָֽה
حجي 2: 14
Hag.2.14
فَأَجَابَ حَجَّي وَقَالَ: هكَذَا هذَا الشَّعْبُ، وَهكَذَا هذِهِ الأُمَّةُ قُدَّامِي، يَقُولُ الرَّبُّ، وَهكَذَا كُلُّ عَمَلِ أَيْدِيهِمْ وَمَا يُقَرِّبُونَهُ هُنَاكَ. هُوَ نَجِسٌ.
וַיַּ֨עַן חַגַּ֜י וַיֹּ֗אמֶר כֵּ֣ן הַ֠זֶּה הָֽעָם וְכֵן הַזֶּ֤ה הַגּ֨וֹי לְפָנַי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְכֵ֖ן כָּל מַעֲשֵׂ֣ה יְדֵיהֶ֑ם וַאֲשֶׁ֥ר יַקְרִ֛יבוּ שָׁ֖ם הֽוּא;טָמֵ֥א
زكريا 2: 13
Zec.2.13
اُسْكُتُوا يَا كُلَّ الْبَشَرِ قُدَّامَ الرَّبِّ، لأَنَّهُ قَدِ اسْتَيْقَظَ مِنْ مَسْكَنِ قُدْسِهِ.
הַ֥ס כָּל בָּשָׂ֖ר מִפְּנֵ֣י יְהוָ֑ה כִּ֥י נֵע֖וֹר מִמְּע֥וֹן קָדְשֽׁוֹ
زكريا 3: 1
Zec.3.1
وَأَرَانِي يَهُوشَعَ الْكَاهِنَ الْعَظِيمَ قَائِمًا قُدَّامَ مَلاَكِ الرَّبِّ، وَالشَّيْطَانُ قَائِمٌ عَنْ يَمِينِهِ لِيُقَاوِمَهُ.
וַיַּרְאֵ֗נִי יְהוֹשֻׁ֙עַ֙ הַכֹּהֵ֣ן הַגָּד֔וֹל עֹמֵ֕ד לִפְנֵ֖י מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֑ה וְהַשָּׂטָ֛ן עֹמֵ֥ד עַל יְמִינ֖וֹ לְשִׂטְנֽוֹ
زكريا 3: 3
Zec.3.3
وَكَانَ يَهُوشَعُ لاَبِسًا ثِيَابًا قَذِرَةً وَوَاقِفًا قُدَّامَ الْمَلاَكِ.
הָיָ֥ה וִיהוֹשֻׁ֕עַ לָבֻ֖שׁ בְּגָדִ֣ים צוֹאִ֑ים וְעֹמֵ֖ד לִפְנֵ֥י הַמַּלְאָֽךְ
زكريا 3: 4
Zec.3.4
فَأَجَابَ وَكَلَّمَ الْوَاقِفِينَ قُدَّامَهُ قَائِلاً: انْزِعُوا عَنْهُ الثِّيَابَ الْقَذِرَةَ. وَقَالَ لَهُ: انْظُرْ. قَدْ أَذْهَبْتُ عَنْكَ إِثْمَكَ، وَأُلْبِسُكَ ثِيَابًا مُزَخْرَفَةً.
וַיַּ֣עַן וַיֹּ֗אמֶר הָעֹמְדִ֤ים לְפָנָיו֙ לֵאמֹ֔ר הָסִ֛ירוּ מֵעָלָ֑יו הַבְּגָדִ֥ים הַצֹּאִ֖ים וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו רְאֵ֨ה הֶעֱבַ֤רְתִּי מֵעָלֶ֙יךָ֙ עֲוֹנֶ֔ךָ וְהַלְבֵּ֥שׁ;אֹתְךָ֖ מַחֲלָצֽוֹת
زكريا 3: 8
Zec.3.8
فَاسْمَعْ يَا يَهُوشَعُ الْكَاهِنُ الْعَظِيمُ أَنْتَ وَرُفَقَاؤُكَ الْجَالِسُونَ أَمَامَكَ، لأَنَّهُمْ رِجَالُ آيَةٍ، لأَنِّي هأَنَذَا آتِي بِعَبْدِي الْغُصْنِ.
שְֽׁמַֽע נָ֞א;יְהוֹשֻׁ֣עַ הַכֹּהֵ֣ן הַגָּד֗וֹל אַתָּה֙ וְרֵעֶ֙יךָ֙ הַיֹּשְׁבִ֣ים לְפָנֶ֔יךָ כִּֽי;הֵ֑מָּה אַנְשֵׁ֥י מוֹפֵ֖ת כִּֽי הִנְנִ֥י מֵבִ֛יא עַבְדִּ֖י צֶֽמַח
زكريا 3: 9
Zec.3.9
فَهُوَذَا الْحَجَرُ الَّذِي وَضَعْتُهُ قُدَّامَ يَهُوشَعَ عَلَى حَجَرٍ وَاحِدٍ سَبْعُ أَعْيُنٍ. هأَنَذَا نَاقِشٌ نَقْشَهُ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ، وَأُزِيلُ إِثْمَ تِلْكَ الأَرْضِ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ.
כִּ֣י;הִנֵּ֣ה הָאֶ֗בֶן אֲשֶׁ֤ר נָתַ֙תִּי֙ לִפְנֵ֣י יְהוֹשֻׁ֔עַ עַל אֶ֥בֶן אַחַ֖ת שִׁבְעָ֣ה עֵינָ֑יִם הִנְנִ֧י מְפַתֵּ֣חַ פִּתֻּחָ֗הּ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּמַשְׁתִּ֛י עֲוֹ֥ן הַהִ֖יא הָאָֽרֶץ בְּי֥וֹם אֶחָֽד
زكريا 4: 7
Zec.4.7
مَنْ أَنْتَ أَيُّهَا الْجَبَلُ الْعَظِيمُ. أَمَامَ زَرُبَّابِلَ تَصِيرُ سَهْلاً. فَيُخْرِجُ حَجَرَ الزَّاوِيَةِ بَيْنَ الْهَاتِفِينَ: كَرَامَةً، كَرَامَةً لَهُ.
מִֽי אַתָּ֧ה הַֽר הַגָּד֛וֹל לִפְנֵ֥י זְרֻבָּבֶ֖ל לְמִישֹׁ֑ר וְהוֹצִיא֙ הָאֶ֣בֶן הָרֹאשָׁ֔ה תְּשֻׁא֕וֹת חֵ֥ן חֵ֖ן לָֽהּ
زكريا 5: 3
Zec.5.3
فَقَالَ لِي: هذِهِ هِيَ اللَّعْنَةُ الْخَارِجَةُ عَلَى وَجْهِ كُلِّ الأَرْضِ. لأَنَّ كُلَّ سَارِق يُبَادُ مِنْ هُنَا بِحَسَبِهَا، وَكُلَّ حَالِفٍ يُبَادُ مِنْ هُنَاكَ بِحَسَبِهَا.
וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י זֹ֚את הָֽאָלָ֔ה הַיּוֹצֵ֖את עַל פְּנֵ֣י כָל הָאָ֑רֶץ כִּ֣י כָל הַגֹּנֵ֗ב נִקָּ֔ה מִזֶּה֙ כָּמ֣וֹהָ וְכָל הַנִּ֨שְׁבָּ֔ע נִקָּֽה מִזֶּ֖ה כָּמ֥וֹהָ
زكريا 7: 2
Zec.7.2
لَمَّا أَرْسَلَ أَهْلُ بَيْتِ إِيلَ شَرَاصِرَ وَرَجَمَ مَلِكَ وَرِجَالَهُمْ لِيُصَلُّوا قُدَّامَ الرَّبِّ،
וַיִּשְׁלַח֙ בֵּֽית אֵ֔ל שַׂר;אֶ֕צֶר וְרֶ֥גֶם;מֶ֖לֶךְ וַֽאֲנָשָׁ֑יו לְחַלּ֖וֹת פְּנֵ֥י יְהוָֽה
زكريا 8: 10
Zec.8.10
لأَنَّهُ قَبْلَ هذِهِ الأَيَّامِ لَمْ تَكُنْ لِلإِنْسَانِ أُجْرَةٌ وَلاَ لِلْبَهِيمَةِ أُجْرَةٌ، وَلاَ سَلاَمٌ لِمَنْ خَرَجَ أَوْ دَخَلَ مِنْ قِبَلِ الضِّيقِ. وَأَطْلَقْتُ كُلَّ إِنْسَانٍ، الرَّجُلَ عَلَى قَرِيبِهِ.
כִּ֗י לִפְנֵי֙ הָהֵ֔ם הַיָּמִ֣ים לֹ֣א נִֽהְיָ֔ה הָֽאָדָם֙ שְׂכַ֤ר אֵינֶ֑נָּה הַבְּהֵמָ֖ה וּשְׂכַ֥ר אֵין שָׁלוֹם֙ וְלַיּוֹצֵ֨א וְלַבָּ֤א מִן הַצָּ֔ר וַאֲשַׁלַּ֥ח כָּל הָאָדָ֖ם אִ֥ישׁ בְּרֵעֵֽהוּ
زكريا 8: 21
Zec.8.21
وَسُكَّانُ وَاحِدَةٍ يَسِيرُونَ إِلَى أُخْرَى قَائِلِينَ: لِنَذْهَبْ ذَهَابًا لِنَتَرَضَّى وَجْهَ الرَّبِّ وَنَطْلُبَ رَبَّ الْجُنُودِ. أَنَا أَيْضًا أَذْهَبُ.
יֹשְׁבֵי֩ אַחַ֨ת וְֽהָלְכ֡וּ אֶל אַחַ֜ת לֵאמֹ֗ר נֵלְכָ֤ה הָלוֹךְ֙ לְחַלּוֹת֙ פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וּלְבַקֵּ֖שׁ יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת אָֽנִי גַּם אֵלְכָ֖ה
زكريا 8: 22
Zec.8.22
فَتَأْتِي شُعُوبٌ كَثِيرَةٌ وَأُمَمٌ قَوِيَّةٌ لِيَطْلُبُوا رَبَّ الْجُنُودِ فِي أُورُشَلِيمَ، وَلْيَتَرَضُّوا وَجْهَ الرَّبِّ.
וּבָ֨אוּ עַמִּ֤ים רַבִּים֙ וְגוֹיִ֣ם עֲצוּמִ֔ים לְבַקֵּ֛שׁ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת בִּירוּשָׁלִָ֑ם וּלְחַלּ֖וֹת פְּנֵ֥י יְהוָֽה
زكريا 12: 8
Zec.12.8
فِي ذلِكَ الْيَوْمِ يَسْتُرُ الرَّبُّ سُكَّانَ أُورُشَلِيمَ، فَيَكُونُ الْعَاثِرُ مِنْهُمْ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مِثْلَ دَاوُدَ، وَبَيْتُ دَاوُدَ مِثْلَ اللهِ، مِثْلَ مَلاَكِ الرَّبِّ أَمَامَهُمْ.
בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא יָגֵ֤ן יְהוָה֙ יוֹשֵׁ֣ב יְרוּשָׁלִַ֔ם וְהָיָ֞ה הַנִּכְשָׁ֥ל בָּהֶ֛ם בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא כְּדָוִ֑יד וּבֵ֤ית דָּוִיד֙ כֵּֽאלֹהִ֔ים כְּמַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה לִפְנֵיהֶֽם
زكريا 14: 5
Zec.14.5
وَتَهْرُبُونَ فِي جِوَاءِ جِبَالِي، لأَنَّ جِوَاءَ الْجِبَالِ يَصِلُ إِلَى آصَلَ. وَتَهْرُبُونَ كَمَا هَرَبْتُمْ مِنَ الزَّلْزَلَةِ فِي أَيَّامِ عُزِّيَّا مَلِكِ يَهُوذَا. وَيَأْتِي الرَّبُّ إِلهِي وَجَمِيعُ الْقِدِّيسِينَ مَعَكَ.
וְנַסְתֶּ֣ם גֵּֽיא הָרַ֗י כִּֽי גֵּי הָרִים֮ יַגִּ֣יעַ אֶל אָצַל֒ וְנַסְתֶּ֗ם כַּאֲשֶׁ֤ר נַסְתֶּם֙ מִפְּנֵ֣י הָרַ֔עַשׁ בִּימֵ֖י עֻזִּיָּ֣ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֑ה וּבָא֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהַ֔י כָּל קְדֹשִׁ֖ים עִמָּֽךְ