אֲנַחְנוּ (H587) - ʼănachnûw | معجم سترونغ العبري

يشوع 9: 22 Jos.9.22

فَدَعَاهُمْ يَشُوعُ وَكَلَّمَهُمْ قَائِلاً: لِمَاذَا خَدَعْتُمُونَا قَائِلِينَ: نَحْنُ بَعِيدُونَ عَنْكُمْ جِدًّا، وَأَنْتُمْ سَاكِنُونَ فِي وَسَطِنَا.

וַיִּקְרָ֤א;לָהֶם֙ יְהוֹשֻׁ֔עַ וַיְדַבֵּ֥ר;אֲלֵיהֶ֖ם לֵאמֹ֑ר לָמָּה֩ רִמִּיתֶ֨ם;אֹתָ֜נוּ לֵאמֹ֗ר אֲנַ֤חְנוּ רְחוֹקִ֨ים מִכֶּם֙ מְאֹ֔ד וְאַתֶּ֖ם יֹשְׁבִֽים בְּקִרְבֵּ֥נוּ

يشوع 24: 18 Jos.24.18

وَطَرَدَ الرَّبُّ مِنْ أَمَامِنَا جَمِيعَ الشُّعُوبِ، وَالأَمُورِيِّينَ السَّاكِنِينَ الأَرْضَ. فَنَحْنُ أَيْضًا نَعْبُدُ الرَّبَّ لأَنَّهُ هُوَ إِلهُنَا.

וַיְגָ֨רֶשׁ יְהוָ֜ה מִפָּנֵ֑ינוּ כָּל הָעַמִּ֗ים הָאֱמֹרִ֛י יֹשֵׁ֥ב הָאָ֖רֶץ אֲנַ֙חְנוּ֙ גַּם נַעֲבֹ֣ד יְהוָ֔ה כִּי ה֖וּא אֱלֹהֵֽינוּ

القضاة 9: 28 Jdg.9.28

فَقَالَ جَعَلُ بْنُ عَابِدٍ: مَنْ هُوَ أَبِيمَالِكُ وَمَنْ هُوَ شَكِيمُ حَتَّى نَخْدِمَهُ. أَمَا هُوَ ابْنُ يَرُبَّعْلَ، وَزَبُولُ وَكِيلُهُ. اخْدِمُوا رِجَالَ حَمُورَ أَبِي شَكِيمَ. فَلِمَاذَا نَخْدِمُهُ نَحْنُ.

וַיֹּ֣אמֶר גַּ֣עַל בֶּן עֶ֗בֶד מִֽי אֲבִימֶ֤לֶךְ וּמִֽי שְׁכֶם֙ כִּ֣י נַעַבְדֶ֔נּוּ הֲלֹ֥א בֶן יְרֻבַּ֖עַל וּזְבֻ֣ל פְּקִיד֑וֹ עִבְד֗וּ אַנְשֵׁ֤י חֲמוֹר֙ אֲבִ֣י שְׁכֶ֔ם וּמַדּ֖וּעַ נַעַבְדֶ֥נּוּ אֲנָֽחְנוּ

القضاة 16: 5 Jdg.16.5

فَصَعِدَ إِلَيْهَا أَقْطَابُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَقَالُوا لَهَا: تَمَلَّقِيهِ وَانْظُرِي بِمَاذَا قُوَّتُهُ الْعَظِيمَةُ، وَبِمَاذَا نَتَمَكَّنُ مِنْهُ لِكَيْ نُوثِقَهُ لإِذْلاَلِهِ، فَنُعْطِيَكِ كُلُّ وَاحِدٍ أَلْفًا وَمِئَةَ شَاقِلِ فِضَّةٍ.

וַיַּעֲל֨וּ אֵלֶ֜יהָ סַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים וַיֹּ֨אמְרוּ לָ֜הּ פַּתִּ֣י;אוֹת֗וֹ וּרְאִי֙ בַּמֶּה֙ כֹּח֣וֹ גָד֔וֹל וּבַמֶּה֙ נ֣וּכַל ל֔וֹ וַאֲסַרְנֻ֖הוּ לְעַנֹּת֑וֹ וַאֲנַ֙חְנוּ֙;נִתַּן;לָ֔ךְ אִ֕ישׁ אֶ֥לֶף וּמֵאָ֖ה כָּֽסֶף

القضاة 18: 5 Jdg.18.5

فَقَالُوا لَهُ: اسْأَلْ مِنَ اللهِ لِنَعْلَمَ: هَلْ يَنْجَحُ طَرِيقُنَا الَّذِي نَحْنُ سَائِرُونَ فِيهِ.

וַיֹּ֥אמְרוּ ל֖וֹ שְׁאַל;נָ֣א בֵאלֹהִ֑ים וְנֵ֣דְעָ֔ה הֲתַצְלִ֣יחַ דַּרְכֵּ֔נוּ אֲשֶׁ֥ר אֲנַ֖חְנוּ הֹלְכִ֥ים עָלֶֽיהָ

القضاة 19: 18 Jdg.19.18

فَقَالَ لَهُ: نَحْنُ عَابِرُونَ مِنْ بَيْتِ يَهُوذَا إِلَى عِقَابِ جَبَلِ أَفْرَايِمَ. أَنَا مِنْ هُنَاكَ، وَقَدْ ذَهَبْتُ إِلَى بَيْتِ لَحْمِ يَهُوذَا، وَأَنَا ذَاهِبٌ إِلَى بَيْتِ الرَّبِّ وَلَيْسَ أَحَدٌ يَضُمُّنِي إِلَى الْبَيْتِ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו אֲנַ֜חְנוּ עֹבְרִ֨ים מִבֵּֽית לֶ֣חֶם יְהוּדָה֮ עַד יַרְכְּתֵ֣י הַר אֶפְרַיִם֒ אָנֹ֔כִי מִשָּׁ֣ם וָאֵלֵ֕ךְ עַד בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה אֲנִ֣י הֹלֵ֔ךְ בֵּ֤ית יְהוָה֙ וְאֵ֣ין אִ֔ישׁ מְאַסֵּ֥ף;אוֹתִ֖י הַבָּֽיְתָה

القضاة 21: 7 Jdg.21.7

مَاذَا نَعْمَلُ لِلْبَاقِينَ مِنْهُمْ فِي أَمْرِ النِّسَاءِ، وَقَدْ حَلَفْنَا نَحْنُ بِالرَّبِّ أَنْ لاَ نُعْطِيَهُمْ مِنْ بَنَاتِنَا نِسَاءً.

מַה נַּעֲשֶׂ֥ה לַנּוֹתָרִ֖ים לָהֶ֛ם לְנָשִׁ֑ים נִשְׁבַּ֣עְנוּ וַאֲנַ֙חְנוּ֙ בַֽיהוָ֔ה לְבִלְתִּ֛י תֵּת;לָהֶ֥ם מִבְּנוֹתֵ֖ינוּ לְנָשִֽׁים

القضاة 21: 18 Jdg.21.18

وَنَحْنُ لاَ نَقْدِرُ أَنْ نُعْطِيَهُمْ نِسَاءً مِنْ بَنَاتِنَا، لأَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ حَلَفُوا قَائِلِينَ: مَلْعُونٌ مَنْ أَعْطَى امْرَأَةً لِبَنْيَامِينَ.

וַאֲנַ֗חְנוּ לֹ֥א נוּכַ֛ל לָתֵת;לָהֶ֥ם נָשִׁ֖ים מִבְּנוֹתֵ֑ינוּ כִּֽי בְנֵֽי יִשְׂרָאֵל֙ נִשְׁבְּע֤וּ לֵאמֹ֔ר אָר֕וּר נֹתֵ֥ן אִשָּׁ֖ה לְבִנְיָמִֽן

صموئيل الأول 8: 20 1Sa.8.20

فَنَكُونُ نَحْنُ أَيْضًا مِثْلَ سَائِرِ الشُّعُوبِ، وَيَقْضِي لَنَا مَلِكُنَا وَيَخْرُجُ أَمَامَنَا وَيُحَارِبُ حُرُوبَنَا.

וְהָיִ֥ינוּ אֲנַ֖חְנוּ גַם כְּכָל הַגּוֹיִ֑ם וּשְׁפָטָ֤נוּ מַלְכֵּ֙נוּ֙ וְיָצָ֣א לְפָנֵ֔ינוּ וְנִלְחַ֖ם מִלְחֲמֹתֵֽנוּ

صموئيل الأول 14: 8 1Sa.14.8

فَقَالَ يُونَاثَانُ: هُوَذَا نَحْنُ نَعْبُرُ إِلَى الْقَوْمِ وَنُظْهِرُ أَنْفُسَنَا لَهُمْ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן הִנֵּ֛ה אֲנַ֥חְנוּ עֹבְרִ֖ים אֶל הָאֲנָשִׁ֑ים וְנִגְלִ֖ינוּ אֲלֵיהֶֽם

صموئيل الأول 20: 42 1Sa.20.42

فَقَالَ يُونَاثَانُ لِدَاوُدَ: اذْهَبْ بِسَلاَمٍ لأَنَّنَا كِلَيْنَا قَدْ حَلَفْنَا بِاسْمِ الرَّبِّ قَائِلَيْنِ: الرَّبُّ يَكُونُ بَيْنِي وَبَيْنَكَ وَبَيْنَ نَسْلِي وَنَسْلِكَ إِلَى الأَبَدِ. فَقَامَ وَذَهَبَ، وَأَمَّا يُونَاثَانُ فَجَاءَ إِلَى الْمَدِينَةِ.

וַיֹּ֧אמֶר יְהוֹנָתָ֛ן לְדָוִ֖ד לֵ֣ךְ לְשָׁל֑וֹם אֲנַ֗חְנוּ שְׁנֵ֜ינוּ אֲשֶׁר֩ נִשְׁבַּ֨עְנוּ בְּשֵׁ֤ם יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר יְהוָ֞ה יִֽהְיֶ֣ה בֵּינִ֣י וּבֵינֶ֗ךָ וּבֵ֥ין זַרְעִ֛י זַרְעֲךָ֖ עַד עוֹלָֽם וַיָּ֖קָם וַיֵּלַ֑ךְ וִיהוֹנָתָ֖ן בָּ֥א הָעִֽיר

صموئيل الأول 23: 3 1Sa.23.3

فَقَالَ رِجَالُ دَاوُدَ لَهُ: هَا نَحْنُ ههُنَا فِي يَهُوذَا خَائِفُونَ، فَكَمْ بِالْحَرِيِّ إِذَا ذَهَبْنَا إِلَى قَعِيلَةَ ضِدَّ صُفُوفِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

וַיֹּ֨אמְר֜וּ אַנְשֵׁ֤י דָוִד֙ אֵלָ֔יו הִנֵּ֨ה אֲנַ֥חְנוּ פֹ֛ה בִּֽיהוּדָ֖ה יְרֵאִ֑ים וְאַף֙ כִּֽי נֵלֵ֣ךְ קְעִלָ֔ה אֶל מַֽעַרְכ֖וֹת פְּלִשְׁתִּֽים

صموئيل الأول 30: 14 1Sa.30.14

فَإِنَّنَا قَدْ غَزَوْنَا عَلَى جَنُوبِيِّ الْكَرِيتِيِّينَ، وَعَلَى مَا لِيَهُوذَا وَعَلَى جَنُوبِيِّ كَالِبَ وَأَحْرَقْنَا صِقْلَغَ بِالنَّارِ.

אֲנַ֡חְנוּ פָּשַׁ֜טְנוּ נֶ֧גֶב הַכְּרֵתִ֛י וְעַל אֲשֶׁ֥ר לִֽיהוּדָ֖ה וְעַל נֶ֣גֶב כָּלֵ֑ב שָׂרַ֥פְנוּ צִקְלַ֖ג בָאֵֽשׁ

صموئيل الثاني 5: 1 2Sa.5.1

وَجَاءَ جَمِيعُ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ إِلَى دَاوُدَ، إِلَى حَبْرُونَ، وَتَكَلَّمُوا قَائِلِينَ: هُوَذَا عَظْمُكَ وَلَحْمُكَ نَحْنُ.

וַיָּבֹ֜אוּ כָּל שִׁבְטֵ֧י יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל דָּוִ֖ד חֶבְר֑וֹנָה וַיֹּאמְר֣וּ לֵאמֹ֔ר הִנְנ֛וּ עַצְמְךָ֥ וּֽבְשָׂרְךָ֖ אֲנָֽחְנוּ

الملوك الأول 3: 18 1Ki.3.18

وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ بَعْدَ وِلاَدَتِي وَلَدَتْ هذِهِ الْمَرْأَةُ أَيْضًا، وَكُنَّا مَعًا، وَلَمْ يَكُنْ مَعَنَا غَرِيبٌ فِي الْبَيْتِ غَيْرَنَا نَحْنُ كِلْتَيْنَا فِي الْبَيْتِ.

וַיְהִ֞י בַּיּ֤וֹם הַשְּׁלִישִׁי֙ לְלִדְתִּ֔י וַתֵּ֖לֶד הַזֹּ֑את הָאִשָּׁ֣ה גַּם וַאֲנַ֣חְנוּ יַחְדָּ֗ו אֵֽין אִתָּ֙נוּ֙ זָ֤ר בַּבַּ֔יִת זוּלָתִ֥י אֲנַ֖חְנוּ שְׁתַּֽיִם בַּבָּֽיִת

الملوك الأول 3: 18 1Ki.3.18

وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ بَعْدَ وِلاَدَتِي وَلَدَتْ هذِهِ الْمَرْأَةُ أَيْضًا، وَكُنَّا مَعًا، وَلَمْ يَكُنْ مَعَنَا غَرِيبٌ فِي الْبَيْتِ غَيْرَنَا نَحْنُ كِلْتَيْنَا فِي الْبَيْتِ.

וַיְהִ֞י בַּיּ֤וֹם הַשְּׁלִישִׁי֙ לְלִדְתִּ֔י וַתֵּ֖לֶד הַזֹּ֑את הָאִשָּׁ֣ה גַּם וַאֲנַ֣חְנוּ יַחְדָּ֗ו אֵֽין אִתָּ֙נוּ֙ זָ֤ר בַּבַּ֔יִת זוּלָתִ֥י אֲנַ֖חְנוּ שְׁתַּֽיִם בַּבָּֽיִת

الملوك الأول 22: 3 1Ki.22.3

فَقَالَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ لِعَبِيدِهِ: أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَامُوتَ جِلْعَادَ لَنَا وَنَحْنُ سَاكِتُونَ عَنْ أَخْذِهَا مِنْ يَدِ مَلِكِ أَرَامَ.

וַיֹּ֤אמֶר מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ אֶל;עֲבָדָ֔יו הַיְדַעְתֶּ֕ם כִּֽי רָמֹ֣ת גִּלְעָ֑ד לָ֖נוּ וַאֲנַ֣חְנוּ מַחְשִׁ֔ים מִקַּ֣חַת;אֹתָ֔הּ מִיַּ֖ד מֶ֥לֶךְ אֲרָֽם

الملوك الثاني 6: 1 2Ki.6.1

وَقَالَ بَنُو الأَنْبِيَاءِ لأَلِيشَعَ: هُوَذَا الْمَوْضِعُ الَّذِي نَحْنُ مُقِيمُونَ فِيهِ أَمَامَكَ ضَيِّقٌ عَلَيْنَا.

וַיֹּאמְר֥וּ בְנֵֽי הַנְּבִיאִ֖ים אֶל;אֱלִישָׁ֑ע הִנֵּֽה;נָ֣א הַמָּק֗וֹם אֲשֶׁ֨ר אֲנַ֜חְנוּ יֹשְׁבִ֥ים שָׁ֛ם לְפָנֶ֖יךָ צַ֥ר מִמֶּֽנּוּ

الملوك الثاني 7: 3 2Ki.7.3

وَكَانَ أَرْبَعَةُ رِجَال بُرْصٍ عِنْدَ مَدْخَلِ الْبَابِ، فَقَالَ أَحَدُهُمْ لِصَاحِبِهِ: لِمَاذَا نَحْنُ جَالِسُونَ هُنَا حَتَّى نَمُوتَ.

הָי֥וּ וְאַרְבָּעָ֧ה אֲנָשִׁ֛ים מְצֹרָעִ֖ים פֶּ֣תַח הַשָּׁ֑עַר וַיֹּֽאמְרוּ֙ אִ֣ישׁ אֶל;רֵעֵ֔הוּ מָ֗ה אֲנַ֛חְנוּ יֹשְׁבִ֥ים פֹּ֖ה עַד מָֽתְנוּ

الملوك الثاني 7: 9 2Ki.7.9

ثُمَّ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: لَسْنَا عَامِلِينَ حَسَنًا. هذَا الْيَوْمُ هُوَ يَوْمُ بِشَارَةٍ وَنَحْنُ سَاكِتُونَ، فَإِنِ انْتَظَرْنَا إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ يُصَادِفُنَا شَرٌّ. فَهَلُمَّ الآنَ نَدْخُلْ وَنُخْبِرْ بَيْتَ الْمَلِكِ.

וַיֹּאמְרוּ֩ אִ֨ישׁ אֶל;רֵעֵ֜הוּ לֹֽא;אֲנַ֣חְנוּ עֹשִׂ֗ים כֵ֣ן הַזֶּה֙ הַיּ֤וֹם ה֔וּא יוֹם בְּשֹׂרָ֣ה וַאֲנַ֣חְנוּ מַחְשִׁ֗ים וְחִכִּ֛ינוּ עַד א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר וּמְצָאָ֣נוּ עָו֑וֹן לְכ֣וּ וְעַתָּה֙ וְנָבֹ֔אָה וְנַגִּ֖ידָה בֵּ֥ית הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الثاني 10: 4 2Ki.10.4

فَخَافُوا جِدًّا جِدًّا وَقَالُوا: هُوَذَا مَلِكَانِ لَمْ يَقِفَا أَمَامَهُ، فَكَيْفَ نَقِفُ نَحْنُ.

וַיִּֽרְאוּ֙ מְאֹ֣ד מְאֹ֔ד וַיֹּ֣אמְר֔וּ הִנֵּה֙ שְׁנֵ֣י;הַמְּלָכִ֔ים לֹ֥א עָמְד֖וּ לְפָנָ֑יו וְאֵ֖יךְ נַעֲמֹ֥ד אֲנָֽחְנוּ

الملوك الثاني 10: 5 2Ki.10.5

فَأَرْسَلَ الَّذِي عَلَى الْبَيْتِ وَالَّذِي عَلَى الْمَدِينَةِ وَالشُّيُوخُ وَالْمُرَبُّونَ إِلَى يَاهُو قَائِلِينَ: عَبِيدُكَ نَحْنُ، وَكُلَّ مَا قُلْتَ لَنَا نَفْعَلُهُ. لاَ نُمَلِّكُ أَحَدًا. مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ فَافْعَلْهُ.

וַיִּשְׁלַ֣ח אֲשֶׁר עַל הַבַּ֣יִת וַאֲשֶׁ֪ר עַל הָעִ֟יר וְהַזְּקֵנִים֩ וְהָאֹמְנִ֨ים אֶל יֵה֤וּא לֵאמֹר֙ עֲבָדֶ֣יךָ אֲנַ֔חְנוּ וְכֹ֛ל אֲשֶׁר תֹּאמַ֥ר אֵלֵ֖ינוּ נַעֲשֶׂ֑ה לֹֽא נַמְלִ֣יךְ אִ֔ישׁ הַטּ֥וֹב בְּעֵינֶ֖יךָ עֲשֵֽׂה

الملوك الثاني 10: 13 2Ki.10.13

صَادَفَ يَاهُو إِخْوَةَ أَخَزْيَا مَلِكِ يَهُوذَا، فَقَالَ: مَنْ أَنْتُمْ. فَقَالُوا: نَحْنُ إِخْوَةُ أَخَزْيَا، وَنَحْنُ نَازِلُونَ لِنُسَلِّمَ عَلَى بَنِي الْمَلِكِ وَبَنِي الْمَلِكَةِ.

מָצָא֙ וְיֵה֗וּא אֲחֵי֙ אֲחַזְיָ֣הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֔ה וַיֹּ֖אמֶר מִ֣י אַתֶּ֑ם וַיֹּאמְר֗וּ אֲחֵ֤י אֲחַזְיָ֙הוּ֙ אֲנַ֔חְנוּ וַנֵּ֛רֶד לִשְׁל֥וֹם בְּנֵֽי הַמֶּ֖לֶךְ וּבְנֵ֥י הַגְּבִירָֽה

أخبار الأيام الأول 11: 1 1Ch.11.1

وَاجْتَمَعَ كُلُّ إِسْرَائِيلَ إِلَى دَاوُدَ فِي حَبْرُونَ قَائِلِينَ: هُوَذَا عَظْمُكَ وَلَحْمُكَ نَحْنُ.

וַיִּקָּבְצ֧וּ כָֽל יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל דָּוִ֖יד חֶבְר֣וֹנָה לֵאמֹ֑ר הִנֵּ֛ה עַצְמְךָ֥ וּֽבְשָׂרְךָ֖ אֲנָֽחְנוּ

أخبار الأيام الأول 29: 15 1Ch.29.15

لأَنَّنَا نَحْنُ غُرَبَاءُ أَمَامَكَ، وَنُزَلاَءُ مِثْلُ كُلِّ آبَائِنَا. أَيَّامُنَا كَالظِّلِّ عَلَى الأَرْضِ وَلَيْسَ رَجَاءٌ.

כִּֽי אֲנַ֧חְנוּ גֵרִ֨ים לְפָנֶ֛יךָ וְתוֹשָׁבִ֖ים כְּכָל אֲבֹתֵ֑ינוּ יָמֵ֛ינוּ כַּצֵּ֧ל עַל הָאָ֖רֶץ וְאֵ֥ין מִקְוֶֽה

أخبار الأيام الثاني 2: 16 2Ch.2.16

وَنَحْنُ نَقْطَعُ خَشَبًا مِنْ لُبْنَانَ حَسَبَ كُلِّ احْتِيَاجِكَ، وَنَأْتِي بِهِ إِلَيْكَ أَرْمَاثًا عَلَى الْبَحْرِ إِلَى يَافَا، وَأَنْتَ تُصْعِدُهُ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַ֠אֲנַחְנוּ נִכְרֹ֨ת עֵצִ֤ים מִן הַלְּבָנוֹן֙ כְּכָל צָרְכֶּ֔ךָ וּנְבִיאֵ֥ם לְךָ֛ רַפְסֹד֖וֹת עַל יָ֣ם יָפ֑וֹ וְאַתָּ֛ה תַּעֲלֶ֥ה;אֹתָ֖ם יְרוּשָׁלִָֽם

أخبار الأيام الثاني 13: 10 2Ch.13.10

وَأَمَّا نَحْنُ فَالرَّبُّ هُوَ إِلهُنَا، وَلَمْ نَتْرُكْهُ. وَالْكَهَنَةُ الْخَادِمُونَ الرَّبَّ هُمْ بَنُو هَارُونَ وَاللاَّوِيُّونَ فِي الْعَمَلِ،

וַאֲנַ֛חְנוּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ וְלֹ֣א עֲזַבְנֻ֑הוּ וְכֹ֨הֲנִ֜ים מְשָׁרְתִ֤ים לַֽיהוָה֙ בְּנֵ֣י אַהֲרֹ֔ן וְהַלְוִיִּ֖ם בַּמְלָֽאכֶת

أخبار الأيام الثاني 13: 11 2Ch.13.11

وَيُوقِدُونَ لِلرَّبِّ مُحْرَقَاتٍ كُلَّ صَبَاحٍ وَمَسَاءٍ. وَبَخُورُ أَطْيَابٍ وَخُبْزُ الْوُجُوهِ عَلَى الْمَائِدَةِ الطَّاهِرَةِ، وَمَنَارَةُ الذَّهَبِ وَسُرُجُهَا لِلإِيقَادِ كُلَّ مَسَاءٍ، لأَنَّنَا نَحْنُ حَارِسُونَ حِرَاسَةَ الرَّبِّ إِلهِنَا. وَأَمَّا أَنْتُمْ فَقَدْ تَرَكْتُمُوهُ.

וּמַקְטִרִ֣ים לַיהוָ֡ה עֹל֣וֹת בַּבֹּֽקֶר;בַּבֹּ֣קֶר וּבָעֶֽרֶב;בָּעֶ֣רֶב וּקְטֹֽרֶת סַמִּים֩ לֶ֜חֶם וּמַעֲרֶ֨כֶת עַל הַשֻּׁלְחָ֣ן הַטָּה֗וֹר וּמְנוֹרַ֨ת הַזָּהָ֤ב וְנֵרֹתֶ֙יהָ֙ לְבָעֵר֙ בָּעֶ֣רֶב;בָּעֶ֔רֶב כִּֽי אֲנַ֔חְנוּ שֹׁמְרִ֣ים מִשְׁמֶ֖רֶת יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וְאַתֶּ֖ם עֲזַבְתֶּ֥ם;אֹתֽוֹ

أخبار الأيام الثاني 20: 12 2Ch.20.12

يَا إِلهَنَا أَمَا تَقْضِي عَلَيْهِمْ، لأَنَّهُ لَيْسَ فِينَا قُوَّةٌ أَمَامَ هذَا الْجُمْهُورِ الْكَثِيرِ الآتِي عَلَيْنَا، وَنَحْنُ لاَ نَعْلَمُ مَاذَا نَعْمَلُ وَلكِنْ نَحْوَكَ أَعْيُنُنَا.

אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ הֲלֹ֣א תִשְׁפָּט בָּ֔ם כִּ֣י אֵ֥ין בָּ֙נוּ֙ כֹּ֔חַ לִ֠פְנֵי הַזֶּ֖ה הֶהָמ֥וֹן הָרָ֛ב הַבָּ֣א עָלֵ֑ינוּ וַאֲנַ֗חְנוּ לֹ֤א נֵדַע֙ מַֽה נַּעֲשֶׂ֔ה כִּ֥י עָלֶ֖יךָ עֵינֵֽינוּ

عزرا 4: 2 Ezr.4.2

تَقَدَّمُوا إِلَى زَرُبَّابِلَ وَرُؤُوسِ الآبَاءِ وَقَالُوا لَهُمْ: نَبْنِي مَعَكُمْ لأَنَّنَا نَظِيرَكُمْ نَطْلُبُ إِلهَكُمْ، وَلَهُ قَدْ ذَبَحْنَا مِنْ أَيَّامِ أَسَرْحَدُّونَ مَلِكِ أَشُّورَ الَّذِي أَصْعَدَنَا إِلَى هُنَا.

וַיִּגְּשׁ֨וּ אֶל זְרֻבָּבֶ֜ל רָאשֵׁ֣י הָֽאָב֗וֹת וַיֹּאמְר֤וּ לָהֶם֙ נִבְנֶ֣ה עִמָּכֶ֔ם כִּ֣י כָכֶ֔ם נִדְר֖וֹשׁ לֵֽאלֹהֵיכֶ֑ם וְל֣וֹ אֲנַ֣חְנוּ;זֹבְחִ֗ים מִימֵי֙ אֵסַ֤ר;חַדֹּן֙ מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֔וּר הַמַּעֲלֶ֥ה;אֹתָ֖נוּ פֹּֽה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (109 آية)