المعنى المختصر للكلمة
shâlam:
to be safe (in mind, body or estate)
اللفظ الأصلي
שָׁלַם
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
shâlam
(shaw-lam)
تكرار الورود في الكتاب
111
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
1
to be safe (in mind, body or estate)
2
figuratively, to be (causatively, make) completed
3
by implication, to be friendly
4
by extension, to reciprocate (in various applications)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
make amends
(make an) end
finish
full
give again
make good
(re-) pay (again)
(make) (to) (be at) peace(-able)
that is perfect
perform
(make) prosper(-ous)
recompense
render
requite
make restitution
restore
reward
[idiom] surely
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
יְשַׁלֵּֽם (6×)
יְשַׁלֶּם;לֽוֹ (3×)
יְשַׁלֵּ֥ם (3×)
יְשַׁלֵּ֔ם (3×)
וַתִּשְׁלַם֙ (3×)
תַּשְׁלִימֵֽנִי (2×)
תְשַׁלֵּֽם (2×)
שַׁלֵּ֣ם;יְשַׁלֵּ֔ם (2×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (111 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التكوين 44: 4
Gen.44.4
وَلَمَّا كَانُوا قَدْ خَرَجُوا مِنَ الْمَدِينَةِ وَلَمْ يَبْتَعِدُوا، قَالَ يُوسُفُ لِلَّذِي عَلَى بَيْتِهِ: قُمِ اسْعَ وَرَاءَ الرِّجَالِ، وَمَتَى أَدْرَكْتَهُمْ فَقُلْ لَهُمْ: لِمَاذَا جَازَيْتُمْ شَرًّا عِوَضًا عَنْ خَيْرٍ.
הֵ֠ם יָֽצְא֣וּ הָעִיר֮ לֹ֣א הִרְחִיקוּ֒ אָמַר֙ וְיוֹסֵ֤ף לַֽאֲשֶׁ֣ר עַל בֵּית֔וֹ ק֥וּם רְדֹ֖ף אַחֲרֵ֣י הָֽאֲנָשִׁ֑ים וְהִשַּׂגְתָּם֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם לָ֛מָּה שִׁלַּמְתֶּ֥ם רָעָ֖ה תַּ֥חַת טוֹבָֽה
الخروج 21: 34
Exo.21.34
فَصَاحِبُ الْبِئْرِ يُعَوِّضُ وَيَرُدُّ فِضَّةً لِصَاحِبِهِ، وَالْمَيْتُ يَكُونُ لَهُ.
בַּ֤עַל הַבּוֹר֙ יְשַׁלֵּ֔ם יָשִׁ֣יב כֶּ֖סֶף לִבְעָלָ֑יו וְהַמֵּ֖ת יִֽהְיֶה לּֽוֹ
الخروج 21: 36
Exo.21.36
لكِنْ إِذَا عُلِمَ أَنَّهُ ثَوْرٌ نَطَّاحٌ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَضْبِطْهُ صَاحِبُهُ، يُعَوِّضُ عَنِ الثَّوْرِ بِثَوْرٍ، وَالْمَيْتُ يَكُونُ لَهُ.
א֣וֹ נוֹדַ֗ע כִּ֠י שׁ֣וֹר נַגָּ֥ח מִתְּמ֣וֹל;שִׁלְשֹׁ֔ם וְלֹ֥א יִשְׁמְרֶ֖נּוּ בְּעָלָ֑יו שַׁלֵּ֨ם;יְשַׁלֵּ֥ם תַּ֣חַת שׁוֹר֙ הַשּׁ֔וֹר וְהַמֵּ֖ת יִֽהְיֶה לּֽוֹ
الخروج 22: 1
Exo.22.1
إِذَا سَرَقَ إِنْسَانٌ ثَوْرًا أَوْ شَاةً فَذَبَحَهُ أَوْ بَاعَهُ، يُعَوِّضُ عَنِ الثَّوْرِ بِخَمْسَةِ ثِيرَانٍ، وَعَنِ الشَّاةِ بِأَرْبَعَةٍ مِنَ الْغَنَمِ.
כִּ֤י יִגְנֹֽב אִישׁ֙ שׁ֣וֹר אוֹ שֶׂ֔ה וּטְבָח֖וֹ א֣וֹ מְכָר֑וֹ יְשַׁלֵּם֙ תַּ֣חַת הַשּׁ֔וֹר חֲמִשָּׁ֣ה בָקָ֗ר תַּ֥חַת הַשֶּֽׂה וְאַרְבַּע צֹ֖אן
الخروج 22: 3
Exo.22.3
وَلكِنْ إِنْ أَشْرَقَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ، فَلَهُ دَمٌ. إِنَّهُ يُعَوِّضُ. إِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ يُبَعْ بِسَرِقَتِهِ.
אִם זָרְחָ֥ה עָלָ֖יו הַשֶּׁ֛מֶשׁ ל֑וֹ דָּמִ֣ים שַׁלֵּ֣ם;יְשַׁלֵּ֔ם אִם אֵ֣ין ל֔וֹ וְנִמְכַּ֖ר בִּגְנֵבָתֽוֹ
الخروج 22: 4
Exo.22.4
إِنْ وُجِدَتِ السَّرِقَةُ فِي يَدِهِ حَيَّةً، ثَوْرًا كَانَتْ أَمْ حِمَارًا أَمْ شَاةً، يُعَوِّضُ بِاثْنَيْنِ.
אִֽם הִמָּצֵא֩;תִמָּצֵ֨א הַגְּנֵבָ֗ה בְיָד֜וֹ חַיִּ֑ים מִשּׁ֧וֹר עַד חֲמ֛וֹר עַד שֶׂ֖ה יְשַׁלֵּֽם שְׁנַ֖יִם
الخروج 22: 5
Exo.22.5
إِذَا رَعَى إِنْسَانٌ حَقْلاً أَوْ كَرْمًا وَسَرَّحَ مَوَاشِيَهُ فَرَعَتْ فِي حَقْلِ غَيْرِهِ، فَمِنْ أَجْوَدِ حَقْلِهِ، وَأَجْوَدِ كَرْمِهِ يُعَوِّضُ.
כִּ֤י יַבְעֶר אִישׁ֙ שָׂדֶ֣ה אוֹ כֶ֔רֶם וְשִׁלַּח֙ בְּעִיר֔וֹ וּבִעֵ֖ר בִּשְׂדֵ֣ה אַחֵ֑ר מֵיטַ֥ב שָׂדֵ֛הוּ וּמֵיטַ֥ב כַּרְמ֖וֹ יְשַׁלֵּֽם
الخروج 22: 6
Exo.22.6
إِذَا خَرَجَتْ نَارٌ وَأَصَابَتْ شَوْكًا فَاحْتَرَقَتْ أَكْدَاسٌ أَوْ زَرْعٌ أَوْ حَقْلٌ، فَالَّذِي أَوْقَدَ الْوَقِيدَ يُعَوِّضُ.
כִּֽי תֵצֵ֨א אֵ֜שׁ וּמָצְאָ֤ה קֹצִים֙ וְנֶאֱכַ֣ל גָּדִ֔ישׁ א֥וֹ הַקָּמָ֖ה א֣וֹ הַשָּׂדֶ֑ה הַמַּבְעִ֖ר הַבְּעֵרָֽה שַׁלֵּ֣ם;יְשַׁלֵּ֔ם
الخروج 22: 7
Exo.22.7
إِذَا أَعْطَى إِنْسَانٌ صَاحِبَهُ فِضَّةً أَوْ أَمْتِعَةً لِلْحِفْظِ، فَسُرِقَتْ مِنْ بَيْتِ الإِنْسَانِ، فَإِنْ وُجِدَ السَّارِقُ، يُعَوِّضُ بِاثْنَيْنِ.
כִּֽי יִתֵּן֩ אִ֨ישׁ רֵעֵ֜הוּ כֶּ֤סֶף אֽוֹ כֵלִים֙ לִשְׁמֹ֔ר וְגֻנַּ֖ב מִבֵּ֣ית הָאִ֑ישׁ אִם יִמָּצֵ֥א הַגַּנָּ֖ב יְשַׁלֵּ֥ם שְׁנָֽיִם
الخروج 22: 9
Exo.22.9
فِي كُلِّ دَعْوَى جِنَايَةٍ، مِنْ جِهَةِ ثَوْرٍ أَوْ حِمَارٍ أَوْ شَاةٍ أَوْ ثَوْبٍ أَوْ مَفْقُودٍ مَا، يُقَالُ: إِنَّ هذَا هُوَ، تُقَدَّمُ إِلَى اللهِ دَعْوَاهُمَا. فَالَّذِي يَحْكُمُ اللهُ بِذَنْبِهِ، يُعَوِّضُ صَاحِبَهُ بِاثْنَيْنِ.
עַֽל כָּל דְּבַר פֶּ֡שַׁע עַל שׁ֡וֹר עַל חֲ֠מוֹר עַל שֶׂ֨ה עַל שַׂלְמָ֜ה עַל כָּל;אֲבֵדָ֗ה אֲשֶׁ֤ר יֹאמַר֙ כִּי זֶ֔ה ה֣וּא יָבֹ֖א עַ֚ד הָֽאֱלֹהִ֔ים שְׁנֵיהֶ֑ם;דְּבַר אֲשֶׁ֤ר אֱלֹהִ֔ים יַרְשִׁיעֻן֙ יְשַׁלֵּ֥ם לְרֵעֵֽהוּ שְׁנַ֖יִם
الخروج 22: 11
Exo.22.11
فَيَمِينُ الرَّبِّ تَكُونُ بَيْنَهُمَا، هَلْ لَمْ يَمُدَّ يَدَهُ إِلَى مُلْكِ صَاحِبِهِ. فَيَقْبَلُ صَاحِبُهُ. فَلاَ يُعَوِّضُ.
שְׁבֻעַ֣ת יְהוָ֗ה תִּהְיֶה֙ בֵּ֣ין;שְׁנֵיהֶ֔ם אִם לֹ֥א שָׁלַ֛ח יָד֖וֹ בִּמְלֶ֣אכֶת רֵעֵ֑הוּ וְלָקַ֥ח בְּעָלָ֖יו וְלֹ֥א יְשַׁלֵּֽם
الخروج 22: 12
Exo.22.12
وَإِنْ سُرِقَ مِنْ عِنْدِهِ يُعَوِّضُ صَاحِبَهُ.
וְאִם גָּנֹ֥ב;יִגָּנֵ֖ב מֵעִמּ֑וֹ יְשַׁלֵּ֖ם לִבְעָלָֽיו
الخروج 22: 13
Exo.22.13
إِنِ افْتُرِسَ يُحْضِرُهُ شَهَادَةً. لاَ يُعَوِّضُ عَنِ الْمُفْتَرَسِ.
אִם טָרֹ֥ף;יִטָּרֵ֖ף יְבִאֵ֣הוּ עֵ֑ד לֹ֥א יְשַׁלֵּֽם הַטְּרֵפָ֖ה
الخروج 22: 14
Exo.22.14
وَإِذَا اسْتَعَارَ إِنْسَانٌ مِنْ صَاحِبِهِ فَانْكَسَرَ أَوْ مَاتَ، وَصَاحِبُهُ لَيْسَ مَعَهُ، يُعَوِّضُ.
וְכִֽי יִשְׁאַ֥ל אִ֛ישׁ מֵעִ֥ם רֵעֵ֖הוּ וְנִשְׁבַּ֣ר אוֹ מֵ֑ת בְּעָלָ֥יו אֵין עִמּ֖וֹ שַׁלֵּ֥ם;יְשַׁלֵּֽם
الخروج 22: 15
Exo.22.15
وَإِنْ كَانَ صَاحِبُهُ مَعَهُ لاَ يُعَوِّضُ. إِنْ كَانَ مُسْتَأْجَرًا أَتَى بِأُجْرَتِهِ.
אִם בְּעָלָ֥יו עִמּ֖וֹ לֹ֣א יְשַׁלֵּ֑ם אִם ה֔וּא שָׂכִ֣יר בָּ֖א בִּשְׂכָרֽוֹ
اللاويين 5: 16
Lev.5.16
وَيُعَوِّضُ عَمَّا أَخْطَأَ بِهِ مِنَ الْقُدْسِ، وَيَزِيدُ عَلَيْهِ خُمْسَهُ، وَيَدْفَعُهُ إِلَى الْكَاهِنِ، فَيُكَفِّرُ الْكَاهِنُ عَنْهُ بِكَبْشِ الإِثْمِ، فَيُصْفَحُ عَنْهُ.
יְשַׁלֵּ֗ם אֲשֶׁר֩ חָטָ֨א מִן הַקֹּ֜דֶשׁ יוֹסֵ֣ף עָלָ֔יו חֲמִֽישִׁתוֹ֙ וְנָתַ֥ן;אֹת֖וֹ לַכֹּהֵ֑ן יְכַפֵּ֥ר וְהַכֹּהֵ֗ן עָלָ֛יו בְּאֵ֥יל הָאָשָׁ֖ם וְנִסְלַ֥ח לֽוֹ
اللاويين 6: 5
Lev.6.5
أَوْ كُلَّ مَا حَلَفَ عَلَيْهِ كَاذِبًا. يُعَوِّضُهُ بِرَأْسِهِ، وَيَزِيدُ عَلَيْهِ خُمْسَهُ. إِلَى الَّذِي هُوَ لَهُ يَدْفَعُهُ يَوْمَ ذَبِيحَةِ إِثْمِهِ.
א֠וֹ מִכֹּ֞ל אֲשֶׁר יִשָּׁבַ֣ע עָלָיו֮ לַשֶּׁקֶר֒ וְשִׁלַּ֤ם;אֹתוֹ֙ בְּרֹאשׁ֔וֹ יֹסֵ֣ף עָלָ֑יו וַחֲמִשִׁתָ֖יו לַאֲשֶׁ֨ר ה֥וּא ל֛וֹ יִתְּנֶ֖נּוּ בְּי֥וֹם אַשְׁמָתֽוֹ
اللاويين 24: 18
Lev.24.18
وَمَنْ أَمَاتَ بَهِيمَةً يُعَوِّضُ عَنْهَا نَفْسًا بِنَفْسٍ.
וּמַכֵּ֥ה נֶֽפֶשׁ;בְּהֵמָ֖ה יְשַׁלְּמֶ֑נָּה תַּ֥חַת נֶ֖פֶשׁ נָֽפֶשׁ
اللاويين 24: 21
Lev.24.21
مَنْ قَتَلَ بَهِيمَةً يُعَوِّضُ عَنْهَا، وَمَنْ قَتَلَ إِنْسَانًا يُقْتَلْ.
וּמַכֵּ֥ה בְהֵמָ֖ה יְשַׁלְּמֶ֑נָּה וּמַכֵּ֥ה אָדָ֖ם יוּמָֽת
التثنية 7: 10
Deu.7.10
وَالْمُجَازِي الَّذِينَ يُبْغِضُونَهُ بِوُجُوهِهِمْ لِيُهْلِكَهُمْ. لاَ يُمْهِلُ مَنْ يُبْغِضُهُ. بِوَجْهِهِ يُجَازِيهِ.
וּמְשַׁלֵּ֧ם לְשֹׂנְאָ֛יו פָּנָ֖יו לְהַאֲבִיד֑וֹ לֹ֤א יְאַחֵר֙ אֶל לְשֹׂ֣נְא֔וֹ פָּנָ֖יו יְשַׁלֶּם;לֽוֹ
التثنية 7: 10
Deu.7.10
وَالْمُجَازِي الَّذِينَ يُبْغِضُونَهُ بِوُجُوهِهِمْ لِيُهْلِكَهُمْ. لاَ يُمْهِلُ مَنْ يُبْغِضُهُ. بِوَجْهِهِ يُجَازِيهِ.
וּמְשַׁלֵּ֧ם לְשֹׂנְאָ֛יו פָּנָ֖יו לְהַאֲבִיד֑וֹ לֹ֤א יְאַחֵר֙ אֶל לְשֹׂ֣נְא֔וֹ פָּנָ֖יו יְשַׁלֶּם;לֽוֹ
التثنية 20: 12
Deu.20.12
وَإِنْ لَمْ تُسَالِمْكَ، بَلْ عَمِلَتْ مَعَكَ حَرْبًا، فَحَاصِرْهَا.
וְאִם לֹ֤א תַשְׁלִים֙ עִמָּ֔ךְ וְעָשְׂתָ֥ה עִמְּךָ֖ מִלְחָמָ֑ה וְצַרְתָּ֖;עָלֶֽיהָ
التثنية 23: 21
Deu.23.21
إِذَا نَذَرْتَ نَذْرًا لِلرَّبِّ إِلهِكَ فَلاَ تُؤَخِّرْ وَفَاءَهُ، لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ يَطْلُبُهُ مِنْكَ فَتَكُونُ عَلَيْكَ خَطِيَّةٌ.
כִּֽי תִדֹּ֥ר נֶ֙דֶר֙ לַיהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ לֹ֥א תְאַחֵ֖ר לְשַׁלְּמ֑וֹ כִּֽי יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ דָּרֹ֨שׁ;יִדְרְשֶׁ֜נּוּ מֵֽעִמָּ֔ךְ וְהָיָ֥ה בְךָ֖ חֵֽטְא
التثنية 32: 41
Deu.32.41
إِذَا سَنَنْتُ سَيْفِي الْبَارِقَ، وَأَمْسَكَتْ بِالْقَضَاءِ يَدِي، أَرُدُّ نَقْمَةً عَلَى أَضْدَادِي، وَأُجَازِي مُبْغِضِيَّ.
אִם שַׁנּוֹתִי֙ חַרְבִּ֔י בְּרַ֣ק וְתֹאחֵ֥ז בְּמִשְׁפָּ֖ט יָדִ֑י אָשִׁ֤יב נָקָם֙ לְצָרָ֔י אֲשַׁלֵּֽם וְלִמְשַׂנְאַ֖י
يشوع 10: 1
Jos.10.1
فَلَمَّا سَمِعَ أَدُونِي صَادَقَ مَلِكُ أُورُشَلِيمَ أَنَّ يَشُوعَ قَدْ أَخَذَ عَايَ وَحَرَّمَهَا. كَمَا فَعَلَ بِأَرِيحَا وَمَلِكِهَا فَعَلَ بِعَايٍ وَمَلِكِهَا، وَأَنَّ سُكَّانَ جِبْعُونَ قَدْ صَالَحُوا إِسْرَائِيلَ وَكَانُوا فِي وَسَطِهِمْ،
וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ אֲדֹֽנִי צֶ֜דֶק מֶ֣לֶךְ יְרוּשָׁלִַ֗ם יְהוֹשֻׁ֣עַ כִּֽי לָכַ֨ד הָעַי֮ וַיַּחֲרִימָהּ֒ כַּאֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֤ה לִֽירִיחוֹ֙ וּלְמַלְכָּ֔הּ עָשָׂ֥ה לָעַ֖י וּלְמַלְכָּ֑הּ יֹשְׁבֵ֤י גִבְעוֹן֙ וְכִ֨י הִשְׁלִ֜ימוּ יִשְׂרָאֵ֔ל וַיִּֽהְי֖וּ בְּקִרְבָּֽם
يشوع 10: 4
Jos.10.4
اصْعَدُوا إِلَيَّ وَأَعِينُونِي، فَنَضْرِبَ جِبْعُونَ لأَنَّهَا صَالَحَتْ يَشُوعَ وَبَنِي إِسْرَائِيلَ.
עֲלֽוּ אֵלַ֣י וְעִזְרֻ֔נִי וְנַכֶּ֖ה גִּבְע֑וֹן כִּֽי הִשְׁלִ֥ימָה יְהוֹשֻׁ֖עַ בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
يشوع 11: 19
Jos.11.19
لَمْ تَكُنْ مَدِينَةٌ صَالَحَتْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِلاَّ الْحِوِّيِّينَ سُكَّانَ جِبْعُونَ، بَلْ أَخَذُوا الْجَمِيعَ بِالْحَرْبِ.
לֹֽא הָיְתָ֣ה עִ֗יר הִשְׁלִ֙ימָה֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל בִּלְתִּ֥י הַחִוִּ֖י יֹשְׁבֵ֣י גִבְע֑וֹן לָקְח֥וּ הַכֹּ֖ל בַמִּלְחָמָֽה
القضاة 1: 7
Jdg.1.7
فَقَالَ أَدُونِي بَازَقَ: سَبْعُونَ مَلِكًا مَقْطُوعَةٌ أَبَاهِمُ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلِهِمْ كَانُوا يَلْتَقِطُونَ تَحْتَ مَائِدَتِي. كَمَا فَعَلْتُ كَذلِكَ جَازَانِيَ اللهُ. وَأَتَوْا بِهِ إِلَى أُورُشَلِيمَ فَمَاتَ هُنَاكَ.
וַיֹּ֣אמֶר אֲדֹֽנִי בֶ֗זֶק שִׁבְעִ֣ים מְלָכִ֡ים מְקֻצָּצִ֗ים בְּֽהֹנוֹת֩ יְדֵיהֶ֨ם וְרַגְלֵיהֶ֜ם הָי֤וּ מְלַקְּטִים֙ תַּ֣חַת שֻׁלְחָנִ֔י כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי כֵּ֥ן לִ֖י;שִׁלַּם אֱלֹהִ֑ים וַיְבִיאֻ֥הוּ יְרוּשָׁלִַ֖ם וַיָּ֥מָת שָֽׁם
راعوث 2: 12
Rut.2.12
لِيُكَافِئِ الرَّبُّ عَمَلَكِ، وَلْيَكُنْ أَجْرُكِ كَامِلاً مِنْ عِنْدِ الرَّبِّ إِلهِ إِسْرَائِيلَ الَّذِي جِئْتِ لِكَيْ تَحْتَمِي تَحْتَ جَنَاحَيْهِ.
יְשַׁלֵּ֥ם יְהוָ֖ה פָּעֳלֵ֑ךְ וּתְהִ֨י מַשְׂכֻּרְתֵּ֜ךְ שְׁלֵמָ֗ה מֵעִ֤ם יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁר בָּ֖את לַחֲס֥וֹת תַּֽחַת כְּנָפָֽיו
صموئيل الأول 24: 19
1Sa.24.19
فَإِذَا وَجَدَ رَجُلٌ عَدُوَّهُ، فَهَلْ يُطْلِقُهُ فِي طَرِيقِ خَيْرٍ. فَالرَّبُّ يُجَازِيكَ خَيْرًا عَمَّا فَعَلْتَهُ لِي الْيَوْمَ هذَا.
וְכִֽי יִמְצָ֥א אִישׁ֙ אֹ֣יְב֔וֹ וְשִׁלְּח֖וֹ בְּדֶ֣רֶךְ טוֹבָ֑ה וַֽיהוָה֙ יְשַׁלֶּמְךָ֣ טוֹבָ֔ה תַּ֚חַת עָשִׂ֖יתָה לִֽי הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה