נֶפֶשׁ (H5315) - nephesh | معجم سترونغ العبري

ثُمَّ عَادَ يُونَاثَانُ وَاسْتَحْلَفَ دَاوُدَ بِمَحَبَّتِهِ لَهُ لأَنَّهُ أَحَبَّهُ مَحَبَّةَ نَفْسِهِ.

וַיּ֤וֹסֶף יְהֽוֹנָתָן֙ לְהַשְׁבִּ֣יעַ דָּוִ֔ד בְּאַהֲבָת֖וֹ אֹת֑וֹ כִּֽי אֲהֵבֽוֹ אַהֲבַ֥ת נַפְשׁ֖וֹ

وَاجْتَمَعَ إِلَيْهِ كُلُّ رَجُل مُتَضَايِق، وَكُلُّ مَنْ كَانَ عَلَيْهِ دَيْنٌ، وَكُلُّ رَجُل مُرِّ النَّفْسِ، فَكَانَ عَلَيْهِمْ رَئِيسًا. وَكَانَ مَعَهُ نَحْوُ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُل.

וַיִּֽתְקַבְּצ֣וּ אֵ֠לָיו כָּל אִ֨ישׁ מָצ֜וֹק וְכָל אִ֨ישׁ אֲשֶׁר ל֤וֹ נֹשֶׁא֙ וְכָל אִ֣ישׁ מַר נֶ֔פֶשׁ וַיְהִ֥י עֲלֵיהֶ֖ם לְשָׂ֑ר וַיִּהְי֣וּ עִמּ֔וֹ כְּאַרְבַּ֥ע מֵא֖וֹת אִֽישׁ

صموئيل الأول 22: 22 1Sa.22.22

فَقَالَ دَاوُدُ لأَبِيَاثَارَ: عَلِمْتُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ الَّذِي فِيهِ كَانَ دُوَاغُ الأَدُومِيُّ هُنَاكَ، أَنَّهُ يُخْبِرُ شَاوُلَ. أَنَا سَبَّبْتُ لِجَمِيعِ أَنْفُسِ بَيْتِ أَبِيكَ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד לְאֶבְיָתָ֗ר יָדַ֜עְתִּי בַּיּ֤וֹם;הַהוּא֙ כִּֽי;שָׁם֙ דּוֹאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֔י שָׁם֙ כִּֽי הַגֵּ֥ד;יַגִּ֖יד לְשָׁא֑וּל אָנֹכִ֣י סַבֹּ֔תִי בְּכָל נֶ֖פֶשׁ בֵּ֥ית אָבִֽיךָ

صموئيل الأول 22: 23 1Sa.22.23

أَقِمْ مَعِي. لاَ تَخَفْ، لأَنَّ الَّذِي يَطْلُبُ نَفْسِي يَطْلُبُ نَفْسَكَ، وَلكِنَّكَ عِنْدِي مَحْفُوظٌ.

שְׁבָ֤ה אִתִּי֙ אַל תִּירָ֔א כִּ֛י אֲשֶׁר יְבַקֵּ֥שׁ נַפְשִׁ֖י יְבַקֵּ֣שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ כִּֽי;אַתָּ֖ה עִמָּדִֽי מִשְׁמֶ֥רֶת

صموئيل الأول 22: 23 1Sa.22.23

أَقِمْ مَعِي. لاَ تَخَفْ، لأَنَّ الَّذِي يَطْلُبُ نَفْسِي يَطْلُبُ نَفْسَكَ، وَلكِنَّكَ عِنْدِي مَحْفُوظٌ.

שְׁבָ֤ה אִתִּי֙ אַל תִּירָ֔א כִּ֛י אֲשֶׁר יְבַקֵּ֥שׁ נַפְשִׁ֖י יְבַקֵּ֣שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ כִּֽי;אַתָּ֖ה עִמָּדִֽי מִשְׁמֶ֥רֶת

صموئيل الأول 23: 15 1Sa.23.15

فَرَأَى دَاوُدُ أَنَّ شَاوُلَ قَدْ خَرَجَ يَطْلُبُ نَفْسَهُ. وَكَانَ دَاوُدُ فِي بَرِّيَّةِ زِيفٍ فِي الْغَابِ.

וַיַּ֣רְא דָוִ֔ד כִּֽי שָׁא֖וּל יָצָ֥א לְבַקֵּ֣שׁ נַפְשׁ֑וֹ וְדָוִ֥ד בְּמִדְבַּר זִ֖יף בַּחֹֽרְשָׁה

صموئيل الأول 23: 20 1Sa.23.20

فَالآنَ حَسَبَ كُلِّ شَهْوَةِ نَفْسِكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ فِي النُّزُولِ انْزِلْ، وَعَلَيْنَا أَنْ نُسَلِّمَهُ لِيَدِ الْمَلِكِ.

וְ֠עַתָּה לְכָל אַוַּ֨ת נַפְשְׁךָ֥ הַמֶּ֛לֶךְ לָרֶ֖דֶת רֵ֑ד וְלָ֥נוּ הַסְגִּיר֖וֹ בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 24: 11 1Sa.24.11

فَانْظُرْ يَا أَبِي، انْظُرْ أَيْضًا طَرَفَ جُبَّتِكَ بِيَدِي. فَمِنْ قَطْعِي طَرَفَ جُبَّتِكَ وَعَدَمِ قَتْلِي إِيَّاكَ اعْلَمْ وَانْظُرْ أَنَّهُ لَيْسَ فِي يَدِي شَرٌّ وَلاَ جُرْمٌ، وَلَمْ أُخْطِئْ إِلَيْكَ، وَأَنْتَ تَصِيدُ نَفْسِي لِتَأْخُذَهَا.

רְאֵ֔ה וְאָבִ֣י רְאֵ֛ה גַּ֗ם כְּנַ֥ף מְעִילְךָ֖ בְּיָדִ֑י כִּ֡י בְּכָרְתִי֩ כְּנַ֨ף מְעִֽילְךָ֜ וְלֹ֣א הֲרַגְתִּ֗יךָ דַּ֤ע וּרְאֵה֙ כִּי֩ אֵ֨ין בְּיָדִ֜י רָעָ֤ה וָפֶ֙שַׁע֙ וְלֹא חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֛ה צֹדֶ֥ה נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ

صموئيل الأول 25: 26 1Sa.25.26

وَالآنَ يَا سَيِّدِي، حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنَّ الرَّبَّ قَدْ مَنَعَكَ عَنْ إِتْيَانِ الدِّمَاءِ وَانْتِقَامِ يَدِكَ لِنَفْسِكَ. وَالآنَ فَلْيَكُنْ كَنَابَالَ أَعْدَاؤُكَ وَالَّذِينَ يَطْلُبُونَ الشَّرَّ لِسَيِّدِي.

וְעַתָּ֣ה אֲדֹנִ֗י חַי יְהוָ֤ה וְחֵֽי נַפְשְׁךָ֙ אֲשֶׁ֨ר יְהוָה֙ מְנָעֲךָ֤ מִבּ֣וֹא בְדָמִ֔ים וְהוֹשֵׁ֥עַ יָדְךָ֖ לָ֑ךְ וְעַתָּ֗ה יִֽהְי֤וּ כְנָבָל֙ אֹיְבֶ֔יךָ וְהַֽמְבַקְשִׁ֥ים רָעָֽה אֶל;אֲדֹנִ֖י

صموئيل الأول 25: 29 1Sa.25.29

وَقَدْ قَامَ رَجُلٌ لِيُطَارِدَكَ وَيَطْلُبَ نَفْسَكَ، وَلكِنْ نَفْسُ سَيِّدِي لِتَكُنْ مَحْزُومَةً فِي حُزْمَةِ الْحَيَاةِ مَعَ الرَّبِّ إِلهِكَ. وَأَمَّا نَفْسُ أَعْدَائِكَ فَلْيَرْمِ بِهَا كَمَا مِنْ وَسَطِ كَفَّةِ الْمِقْلاَعِ.

וַיָּ֤קָם אָדָם֙ לִרְדָפְךָ֔ וּלְבַקֵּ֖שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ נֶ֨פֶשׁ אֲדֹנִ֜י וְֽהָיְתָה֩ צְרוּרָ֣ה בִּצְר֣וֹר הַחַיִּ֗ים אֵ֚ת יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ נֶ֤פֶשׁ אֹיְבֶ֙יךָ֙ יְקַלְּעֶ֔נָּה בְּת֖וֹךְ כַּ֥ף הַקָּֽלַע

صموئيل الأول 25: 29 1Sa.25.29

وَقَدْ قَامَ رَجُلٌ لِيُطَارِدَكَ وَيَطْلُبَ نَفْسَكَ، وَلكِنْ نَفْسُ سَيِّدِي لِتَكُنْ مَحْزُومَةً فِي حُزْمَةِ الْحَيَاةِ مَعَ الرَّبِّ إِلهِكَ. وَأَمَّا نَفْسُ أَعْدَائِكَ فَلْيَرْمِ بِهَا كَمَا مِنْ وَسَطِ كَفَّةِ الْمِقْلاَعِ.

וַיָּ֤קָם אָדָם֙ לִרְדָפְךָ֔ וּלְבַקֵּ֖שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ נֶ֨פֶשׁ אֲדֹנִ֜י וְֽהָיְתָה֩ צְרוּרָ֣ה בִּצְר֣וֹר הַחַיִּ֗ים אֵ֚ת יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ נֶ֤פֶשׁ אֹיְבֶ֙יךָ֙ יְקַלְּעֶ֔נָּה בְּת֖וֹךְ כַּ֥ף הַקָּֽלַע

صموئيل الأول 25: 29 1Sa.25.29

وَقَدْ قَامَ رَجُلٌ لِيُطَارِدَكَ وَيَطْلُبَ نَفْسَكَ، وَلكِنْ نَفْسُ سَيِّدِي لِتَكُنْ مَحْزُومَةً فِي حُزْمَةِ الْحَيَاةِ مَعَ الرَّبِّ إِلهِكَ. وَأَمَّا نَفْسُ أَعْدَائِكَ فَلْيَرْمِ بِهَا كَمَا مِنْ وَسَطِ كَفَّةِ الْمِقْلاَعِ.

וַיָּ֤קָם אָדָם֙ לִרְדָפְךָ֔ וּלְבַקֵּ֖שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ נֶ֨פֶשׁ אֲדֹנִ֜י וְֽהָיְתָה֩ צְרוּרָ֣ה בִּצְר֣וֹר הַחַיִּ֗ים אֵ֚ת יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ נֶ֤פֶשׁ אֹיְבֶ֙יךָ֙ יְקַלְּעֶ֔נָּה בְּת֖וֹךְ כַּ֥ף הַקָּֽלַע

صموئيل الأول 26: 21 1Sa.26.21

فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ أَخْطَأْتُ. اِرْجعْ يَا ابْنِي دَاوُدُ لأَنِّي لاَ أُسِيءُ إِلَيْكَ بَعْدُ مِنْ أَجْلِ أَنَّ نَفْسِي كَانَتْ كَرِيمَةً فِي عَيْنَيْكَ الْيَوْمَ. هُوَذَا قَدْ حَمِقْتُ وَضَلَلْتُ كَثِيرًا جِدًّا.

וַיֹּאמֶר֩ שָׁא֨וּל חָטָ֜אתִי שׁ֣וּב בְּנִֽי דָוִ֗ד כִּ֠י לֹֽא אָרַ֤ע לְךָ֙ ע֔וֹד תַּ֠חַת אֲשֶׁ֨ר נַפְשִׁ֛י יָקְרָ֥ה בְּעֵינֶ֖יךָ הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה הִנֵּ֥ה הִסְכַּ֛לְתִּי וָאֶשְׁגֶּ֖ה הַרְבֵּ֥ה מְאֹֽד

صموئيل الأول 26: 24 1Sa.26.24

وَهُوَذَا كَمَا كَانَتْ نَفْسُكَ عَظِيمَةً الْيَوْمَ فِي عَيْنَيَّ، كَذلِكَ لِتَعْظُمْ نَفْسِي فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ فَيَنْقُذْنِي مِنْ كُلِّ ضِيق.

וְהִנֵּ֗ה כַּאֲשֶׁ֨ר נַפְשְׁךָ֛ גָּדְלָ֧ה הַיּ֥וֹם;הַזֶּ֖ה בְּעֵינָ֑י כֵּ֣ן תִּגְדַּ֤ל נַפְשִׁי֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה וְיַצִּלֵ֖נִי מִכָּל צָרָֽה

صموئيل الأول 26: 24 1Sa.26.24

وَهُوَذَا كَمَا كَانَتْ نَفْسُكَ عَظِيمَةً الْيَوْمَ فِي عَيْنَيَّ، كَذلِكَ لِتَعْظُمْ نَفْسِي فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ فَيَنْقُذْنِي مِنْ كُلِّ ضِيق.

וְהִנֵּ֗ה כַּאֲשֶׁ֨ר נַפְשְׁךָ֛ גָּדְלָ֧ה הַיּ֥וֹם;הַזֶּ֖ה בְּעֵינָ֑י כֵּ֣ן תִּגְדַּ֤ל נַפְשִׁי֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה וְיַצִּלֵ֖נִי מִכָּל צָרָֽה

صموئيل الأول 28: 9 1Sa.28.9

فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: هُوَذَا أَنْتَ تَعْلَمُ مَا فَعَلَ شَاوُلُ، كَيْفَ قَطَعَ أَصْحَابَ الْجَانِّ وَالتَّوَابعِ مِنَ الأَرْضِ. فَلِمَاذَا تَضَعُ شَرَكًا لِنَفْسِي لِتُمِيتَهَا.

וַתֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הָֽאִשָּׁ֜ה הִנֵּ֨ה אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֲשֶׁר עָשָׂ֣ה שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הִכְרִ֛ית הָאֹב֥וֹת הַיִּדְּעֹנִ֖י מִן הָאָ֑רֶץ וְלָמָ֥ה מִתְנַקֵּ֥שׁ בְּנַפְשִׁ֖י לַהֲמִיתֵֽנִי

صموئيل الأول 28: 21 1Sa.28.21

ثُمَّ جَاءَتِ الْمَرْأَةُ إِلَى شَاوُلَ وَرَأَتْ أَنَّهُ مُرْتَاعٌ جِدًّا، فَقَالَتْ لَهُ: هُوَذَا قَدْ سَمِعَتْ جَارِيَتُكَ لِصَوْتِكَ فَوَضَعْتُ نَفْسِي فِي كَفِّي وَسَمِعْتُ لِكَلاَمِكَ الَّذِي كَلَّمْتَنِي بِهِ.

וַתָּב֤וֹא הָֽאִשָּׁה֙ אֶל שָׁא֔וּל וַתֵּ֖רֶא כִּי נִבְהַ֣ל מְאֹ֑ד וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו הִנֵּ֨ה שָׁמְעָ֤ה שִׁפְחָֽתְךָ֙ בְּקוֹלֶ֔ךָ וָאָשִׂ֤ים נַפְשִׁי֙ בְּכַפִּ֔י וָֽאֶשְׁמַע֙ דְּבָרֶ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתָּ אֵלָֽי

صموئيل الأول 30: 6 1Sa.30.6

فَتَضَايَقَ دَاوُدُ جِدًّا لأَنَّ الشَّعْبَ قَالُوا بِرَجْمِهِ، لأَنَّ أَنْفُسَ جَمِيعِ الشَّعْبِ كَانَتْ مُرَّةً كُلُّ وَاحِدٍ عَلَى بَنِيهِ وَبَنَاتِهِ. وَأَمَّا دَاوُدُ فَتَشَدَّدَ بِالرَّبِّ إِلهِهِ.

וַתֵּ֨צֶר לְדָוִ֜ד מְאֹ֗ד כִּֽי הָעָם֙ אָמְר֤וּ לְסָקְל֔וֹ כִּֽי נֶ֣פֶשׁ כָּל הָעָ֔ם מָ֙רָה֙ אִ֖ישׁ עַל בָּנָ֣יו וְעַל;בְּנֹתָ֑יו דָּוִ֔ד וַיִּתְחַזֵּ֣ק בַּיהוָ֖ה אֱלֹהָֽיו

صموئيل الثاني 1: 9 2Sa.1.9

فَقَالَ لِي: قِفْ عَلَيَّ وَاقْتُلْنِي لأَنَّهُ قَدِ اعْتَرَانِيَ الدُّوَارُ، لأَنَّ كُلَّ نَفْسِي بَعْدُ فِيَّ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י עֲמָד;נָ֤א עָלַי֙ וּמֹ֣תְתֵ֔נִי כִּ֥י אֲחָזַ֖נִי הַשָּׁבָ֑ץ כִּֽי כָל נַפְשִׁ֖י ע֥וֹד בִּֽי

صموئيل الثاني 3: 21 2Sa.3.21

وَقَالَ أَبْنَيْرُ لِدَاوُدَ: أَقُومُ وَأَذْهَبُ وَأَجْمَعُ إِلَى سَيِّدِي الْمَلِكِ جَمِيعَ إِسْرَائِيلَ، فَيَقْطَعُونَ مَعَكَ عَهْدًا، وَتَمْلِكُ حَسَبَ كُلِّ مَا تَشْتَهِي نَفْسُكَ. فَأَرْسَلَ دَاوُدُ أَبْنَيْرَ فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.

וַיֹּ֣אמֶר אַבְנֵ֣ר אֶל;דָּוִ֡ד אָק֣וּמָה וְֽאֵלֵ֡כָה וְאֶקְבְּצָה֩ אֶל אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל וְיִכְרְת֤וּ אִתְּךָ֙ בְּרִ֔ית וּמָ֣לַכְתָּ֔ בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר תְּאַוֶּ֖ה נַפְשֶׁ֑ךָ וַיְּשַׁלַּ֥ח דָּוִ֛ד אַבְנֵ֖ר וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 4: 8 2Sa.4.8

وَأَتَيَا بِرَأْسِ إِيشْبُوشَثَ إِلَى دَاوُدَ إِلَى حَبْرُونَ، وَقَالاَ لِلْمَلِكِ: هُوَذَا رَأْسُ إِيشْبُوشَثَ بْنِ شَاوُلَ عَدُوِّكَ الَّذِي كَانَ يَطْلُبُ نَفْسَكَ. وَقَدْ أَعْطَى الرَّبُّ لِسَيِّدِي الْمَلِكِ انْتِقَامًا فِي هذَا الْيَوْمِ مِنْ شَاوُلَ وَمِنْ نَسْلِهِ.

וַ֠יָּבִאוּ רֹ֨אשׁ אִֽישׁ;בֹּ֥שֶׁת אֶל דָּוִד֮ אֶל חֶבְרוֹן֒ וַיֹּֽאמְרוּ֙ הַמֶּ֔לֶךְ הִנֵּֽה רֹ֣אשׁ אִֽישׁ;בֹּ֗שֶׁת בֶּן שָׁאוּל֙ אֹֽיִבְךָ֔ אֲשֶׁ֥ר בִּקֵּ֖שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ וַיִּתֵּ֣ן יְ֠הוָה לַֽאדֹנִ֨י הַמֶּ֤לֶךְ נְקָמוֹת֙ הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֔ה מִשָּׁא֖וּל וּמִזַּרְעֽוֹ

صموئيل الثاني 4: 9 2Sa.4.9

فَأَجَابَ دَاوُدُ رَكَابَ وَبَعْنَةَ أَخَاهُ، ابْنَيْ رِمُّونَ الْبَئِيرُوتِيِّ، وَقَالَ لَهُمَا: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ الَّذِي فَدَى نَفْسِي مِنْ كُلِّ ضِيق،

וַיַּ֨עַן דָּוִ֜ד רֵכָ֣ב בַּעֲנָ֣ה אָחִ֗יו בְּנֵ֛י רִמּ֥וֹן הַבְּאֵֽרֹתִ֖י וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֑ם חַי יְהוָ֕ה אֲשֶׁר פָּדָ֥ה נַפְשִׁ֖י מִכָּל צָרָֽה

صموئيل الثاني 5: 8 2Sa.5.8

وَقَالَ دَاوُدُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ: إِنَّ الَّذِي يَضْرِبُ الْيَبُوسِيِّينَ وَيَبْلُغُ إِلَى الْقَنَاةِ وَالْعُرْجِ وَالْعُمْيِ الْمُبْغَضِينَ مِنْ نَفْسِ دَاوُدَ. لِذلِكَ يَقُولُونَ: لاَ يَدْخُلِ الْبَيْتَ أَعْمَى أَوْ أَعْرَجُ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא כָּל מַכֵּ֤ה יְבֻסִי֙ וְיִגַּ֣ע בַּצִּנּ֔וֹר הַפִּסְחִים֙ הַ֣עִוְרִ֔ים שְׂנֻאֵ֖י עַל נֶ֣פֶשׁ דָּוִ֑ד כֵּן֙ יֹֽאמְר֔וּ לֹ֥א יָב֖וֹא הַבָּֽיִת עִוֵּ֣ר וּפִסֵּ֔חַ

صموئيل الثاني 11: 11 2Sa.11.11

فَقَالَ أُورِيَّا لِدَاوُدَ: إِنَّ التَّابُوتَ وَإِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا سَاكِنُونَ فِي الْخِيَامِ، وَسَيِّدِي يُوآبُ وَعَبِيدُ سَيِّدِي نَازِلُونَ عَلَى وَجْهِ الصَّحْرَاءِ، وَأَنَا آتِي إِلَى بَيْتِي لآكُلَ وَأَشْرَبَ وَأَضْطَجعَ مَعَ امْرَأَتِي. وَحَيَاتِكَ وَحَيَاةِ نَفْسِكَ، لاَ أَفْعَلُ هذَا الأَمْرَ.

וַיֹּ֨אמֶר אוּרִיָּ֜ה אֶל;דָּוִ֗ד הָ֠אָרוֹן וְיִשְׂרָאֵ֨ל וִֽיהוּדָ֜ה יֹשְׁבִ֣ים בַּסֻּכּ֗וֹת וַאדֹנִ֨י יוֹאָ֜ב וְעַבְדֵ֤י אֲדֹנִ֨י חֹנִ֔ים עַל פְּנֵ֤י הַשָּׂדֶה֙ וַאֲנִ֞י אָב֧וֹא אֶל בֵּיתִ֛י לֶאֱכֹ֥ל וְלִשְׁתּ֖וֹת וְלִשְׁכַּ֣ב עִם אִשְׁתִּ֑י חַיֶּ֙ךָ֙ וְחֵ֣י נַפְשֶׁ֔ךָ אִֽם אֶעֱשֶׂ֖ה הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר

صموئيل الثاني 14: 7 2Sa.14.7

وَهُوَذَا الْعَشِيرَةُ كُلُّهَا قَدْ قَامَتْ عَلَى جَارِيَتِكَ وَقَالُوا: سَلِّمِي ضَارِبَ أَخِيهِ لِنَقْتُلَهُ بِنَفْسِ أَخِيهِ الَّذِي قَتَلَهُ، فَنُهْلِكَ الْوَارِثَ أَيْضًا. فَيُطْفِئُونَ جَمْرَتِي الَّتِي بَقِيَتْ، وَلاَ يَتْرُكُونَ لِرَجُلِي اسْمًا وَلاَ بَقِيَّةً عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ.

וְהִנֵּה֩ הַמִּשְׁפָּחָ֜ה כָֽל קָ֨מָה עַל שִׁפְחָתֶ֗ךָ וַיֹּֽאמְרוּ֙ תְּנִ֣י מַכֵּ֣ה אָחִ֗יו וּנְמִתֵ֙הוּ֙ בְּנֶ֤פֶשׁ אָחִיו֙ אֲשֶׁ֣ר הָרָ֔ג וְנַשְׁמִ֖ידָה הַיּוֹרֵ֑שׁ גַּ֣ם וְכִבּ֗וּ גַּֽחַלְתִּי֙ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁאָ֔רָה לְבִלְתִּ֧י שִׂים לְאִישִׁ֛י שֵׁ֥ם וּשְׁאֵרִ֖ית עַל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה

صموئيل الثاني 14: 14 2Sa.14.14

لأَنَّهُ لاَ بُدَّ أَنْ نَمُوتَ وَنَكُونَ كَالْمَاءِ الْمُهْرَاقِ عَلَى الأَرْضِ الَّذِي لاَ يُجْمَعُ وَلاَ يَنْزِعُ اللهُ نَفْسًا بَلْ يُفَكِّرُ أَفْكَارًا حَتَّى لاَ يُطْرَدَ عَنْهُ مَنْفِيُّهُ.

כִּי מ֣וֹת;נָמ֔וּת וְכַמַּ֙יִם֙ הַנִּגָּרִ֣ים אַ֔רְצָה אֲשֶׁ֖ר לֹ֣א יֵאָסֵ֑פוּ וְלֹֽא יִשָּׂ֤א אֱלֹהִים֙ נֶ֔פֶשׁ וְחָשַׁב֙ מַֽחֲשָׁב֔וֹת לְבִלְתִּ֛י יִדַּ֥ח מִמֶּ֖נּוּ נִדָּֽח

صموئيل الثاني 14: 19 2Sa.14.19

فَقَالَ الْمَلِكُ: هَلْ يَدُ يُوآبَ مَعَكِ فِي هذَا كُلِّهِ. فَأَجَابَتِ الْمَرْأَةُ وَقَالَتْ: حَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ يَا سَيِّدِي الْمَلِكَ، لاَ يُحَادُ يَمِينًا أَوْ يَسَارًا عَنْ كُلِّ مَا تَكَلَّمَ بِهِ سَيِّدِي الْمَلِكُ، لأَنَّ عَبْدَكَ يُوآبَ هُوَ أَوْصَانِي، وَهُوَ وَضَعَ فِي فَمِ جَارِيَتِكَ كُلَّ هذَا الْكَلاَمِ.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲיַ֥ד יוֹאָ֛ב אִתָּ֖ךְ זֹ֑את בְּכָל וַתַּ֣עַן הָאִשָּׁ֣ה וַתֹּ֡אמֶר חֵֽי נַפְשְׁךָ֩ אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ אִם אִ֣שׁ לְהֵמִ֣ין וּלְהַשְׂמִ֗יל מִכֹּ֤ל אֲשֶׁר דִּבֶּר֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי עַבְדְּךָ֤ יוֹאָב֙ ה֣וּא צִוָּ֔נִי וְה֗וּא שָׂ֚ם בְּפִ֣י שִׁפְחָֽתְךָ֔ כָּל הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֖ים

صموئيل الثاني 16: 11 2Sa.16.11

وَقَالَ دَاوُدُ لأَبِيشَايَ وَلِجَمِيعِ عَبِيدِهِ: هُوَذَا ابْنِي الَّذِي خَرَجَ مِنْ أَحْشَائِي يَطْلُبُ نَفْسِي، فَكَمْ بِالْحَرِيِّ الآنَ بَنْيَامِينِيٌّ. دَعُوهُ يَسُبَّ لأَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֤ד אֶל;אֲבִישַׁי֙ וְאֶל;כָּל עֲבָדָ֔יו הִנֵּ֥ה בְנִ֛י אֲשֶׁר יָצָ֥א מִמֵּעַ֖י מְבַקֵּ֣שׁ נַפְשִׁ֑י וְאַ֨ף;כִּֽי עַתָּ֜ה בֶּן;הַיְמִינִ֗י הַנִּ֤חוּ;לוֹ֙ וִֽיקַלֵּ֔ל כִּ֥י יְהוָֽה אָֽמַר ל֖וֹ

صموئيل الثاني 17: 8 2Sa.17.8

ثُمَ قَالَ حُوشَاي: أَنْتَ تَعْلَمُ أَبَاكَ وَرِجَالَهُ أَنَّهُمْ جَبَابِرَةٌ، وَأَنَّ أَنْفُسَهُمْ مُرَّةٌ كَدُبَّةٍ مُثْكِل فِي الْحَقْلِ. وَأَبُوكَ رَجُلُ قِتَال وَلاَ يَبِيتُ مَعَ الشَّعْبِ.

וַיֹּ֣אמֶר חוּשַׁ֗י אַתָּ֣ה יָ֠דַעְתָּ אָבִ֨יךָ אֲנָשָׁ֜יו כִּ֧י;הֵ֗מָּה גִבֹּרִ֣ים נֶ֙פֶשׁ֙;הֵ֔מָּה וּמָרֵ֥י כְּדֹ֥ב שַׁכּ֖וּל בַּשָּׂדֶ֑ה וְאָבִ֙יךָ֙ אִ֣ישׁ מִלְחָמָ֔ה וְלֹ֥א יָלִ֖ין אֶת הָעָֽם

صموئيل الثاني 18: 13 2Sa.18.13

وَإِّلا فَكُنْتُ فَعَلْتُ بِنَفْسِي زُورًا، إِذْ لاَ يَخْفَى عَنِ الْمَلِكِ شَيْءٌ، وأَنْتَ كُنْتَ وَقَفْتَ ضِدِّي.

אֽוֹ עָשִׂ֤יתִי בְנַפְשִׁי֙ שֶׁ֔קֶר לֹא יִכָּחֵ֣ד מִן הַמֶּ֑לֶךְ וְכָל;דָּבָ֖ר וְאַתָּ֖ה תִּתְיַצֵּ֥ב מִנֶּֽגֶד

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (737 آية)