מַדּוּעַ (H4069) - maddûwaʻ | معجم سترونغ العبري

التكوين 26: 27 Gen.26.27

فَقَالَ لَهُمْ إِسْحَاقُ: مَا بَالُكُمْ أَتَيْتُمْ إِلَيَّ وَأَنْتُمْ قَدْ أَبْغَضْتُمُونِي وَصَرَفْتُمُونِي مِنْ عِنْدِكُمْ.

וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ יִצְחָ֔ק מַדּ֖וּעַ בָּאתֶ֣ם אֵלָ֑י וְאַתֶּם֙ שְׂנֵאתֶ֣ם;אֹתִ֔י וַתְּשַׁלְּח֖וּנִי מֵאִתְּכֶֽם

التكوين 40: 7 Gen.40.7

فَسَأَلَ خَصِيَّيْ فِرْعَوْنَ اللَّذَيْنِ مَعَهُ فِي حَبْسِ بَيْتِ سَيِّدِهِ قَائِلاً: لِمَاذَا وَجْهَاكُمَا مُكْمَدَّانِ الْيَوْمَ.

וַיִּשְׁאַ֞ל סְרִיסֵ֣י פַרְעֹ֗ה אֲשֶׁ֨ר אִתּ֧וֹ בְמִשְׁמַ֛ר בֵּ֥ית אֲדֹנָ֖יו לֵאמֹ֑ר מַדּ֛וּעַ פְּנֵיכֶ֥ם רָעִ֖ים הַיּֽוֹם

الخروج 1: 18 Exo.1.18

فَدَعَا مَلِكُ مِصْرَ الْقَابِلَتَيْنِ وَقَالَ لَهُمَا: لِمَاذَا فَعَلْتُمَا هذَا الأَمْرَ وَاسْتَحْيَيْتُمَا الأَوْلاَدَ.

וַיִּקְרָ֤א מֶֽלֶךְ מִצְרַ֙יִם֙ לַֽמְיַלְּדֹ֔ת וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ן מַדּ֥וּעַ עֲשִׂיתֶ֖ן הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֣ר וַתְּחַיֶּ֖יןָ הַיְלָדִֽים

الخروج 2: 18 Exo.2.18

فَلَمَّا أَتَيْنَ إِلَى رَعُوئِيلَ أَبِيهِنَّ قَالَ: مَا بَالُكُنَّ أَسْرَعْتُنَّ فِي الْمَجِيءِ الْيَوْمَ.

וַתָּבֹ֕אנָה אֶל רְעוּאֵ֖ל אֲבִיהֶ֑ן וַיֹּ֕אמֶר מַדּ֛וּעַ מִהַרְתֶּ֥ן בֹּ֖א הַיּֽוֹם

الخروج 3: 3 Exo.3.3

فَقَالَ مُوسَى: أَمِيلُ لأَنْظُرَ هذَا الْمَنْظَرَ الْعَظِيمَ. لِمَاذَا لاَ تَحْتَرِقُ الْعُلَّيْقَةُ..

וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֔ה אָסֻֽרָה;נָּ֣א וְאֶרְאֶ֔ה הַזֶּ֑ה הַמַּרְאֶ֥ה הַגָּדֹ֖ל מַדּ֖וּעַ לֹא יִבְעַ֥ר הַסְּנֶֽה

الخروج 5: 14 Exo.5.14

فَضُرِبَ مُدَبِّرُو بَنِي إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ أَقَامَهُمْ عَلَيْهِمْ مُسَخِّرُو فِرْعَوْنَ، وَقِيلَ لَهُمْ: لِمَاذَا لَمْ تُكَمِّلُوا فَرِيضَتَكُمْ مِنْ صُنْعِ اللِّبْنِ أَمْسِ وَالْيَوْمَ كَالأَمْسِ وَأَوَّلَ مِنْ أَمْسِ..

וַיֻּכּ֗וּ שֹֽׁטְרֵי֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁר שָׂ֣מוּ עֲלֵהֶ֔ם נֹגְשֵׂ֥י פַרְעֹ֖ה לֵאמֹ֑ר מַדּ֡וּעַ לֹא֩ כִלִּיתֶ֨ם חָקְכֶ֤ם לִלְבֹּן֙ כִּתְמ֣וֹל הַיּֽוֹם תְּמ֖וֹל שִׁלְשֹׁ֔ם

الخروج 18: 14 Exo.18.14

فَلَمَّا رَأَى حَمُو مُوسَى كُلَّ مَا هُوَ صَانِعٌ لِلشَّعْبِ، قَالَ: مَا هذَا الأَمْرُ الَّذِي أَنْتَ صَانِعٌ لِلشَّعْبِ. مَا بَالُكَ جَالِسًا وَحْدَكَ وَجَمِيعُ الشَّعْبِ وَاقِفٌ عِنْدَكَ مِنَ الصَّبَاحِ إِلَى الْمَسَاءِ.

וַיַּרְא֙ חֹתֵ֣ן מֹשֶׁ֔ה כָּל אֲשֶׁר ה֥וּא עֹשֶׂ֖ה לָעָ֑ם וַיֹּ֗אמֶר מָֽה הַזֶּה֙ הַדָּבָ֤ר אֲשֶׁ֨ר אַתָּ֤ה עֹשֶׂה֙ לָעָ֔ם מַדּ֗וּעַ אַתָּ֤ה יוֹשֵׁב֙ לְבַדֶּ֔ךָ וְכָל הָעָ֛ם נִצָּ֥ב עָלֶ֖יךָ מִן בֹּ֥קֶר עַד עָֽרֶב

اللاويين 10: 17 Lev.10.17

مَا لَكُمَا لَمْ تَأْكُلاَ ذَبِيحَةَ الْخَطِيَّةِ فِي الْمَكَانِ الْمُقَدَّسِ. لأَنَّهَا قُدْسُ أَقْدَاسٍ، وَقَدْ أَعْطَاكُمَا إِيَّاهَا لِتَحْمِلاَ إِثْمَ الْجَمَاعَةِ تَكْفِيرًا عَنْهُمْ أَمَامَ الرَّبِّ.

מַדּ֗וּעַ לֹֽא אֲכַלְתֶּ֤ם הַֽחַטָּאת֙ בִּמְק֣וֹם הַקֹּ֔דֶשׁ כִּ֛י קֹ֥דֶשׁ קָֽדָשִׁ֖ים הִ֑וא נָתַ֣ן;לָכֶ֗ם וְאֹתָ֣הּ לָשֵׂאת֙ עֲוֹ֣ן הָעֵדָ֔ה לְכַפֵּ֥ר עֲלֵיהֶ֖ם לִפְנֵ֥י יְהוָֽה

العدد 12: 8 Num.12.8

فَمًا إِلَى فَمٍ وَعَيَانًا أَتَكَلَّمُ مَعَهُ، لاَ بِالأَلْغَازِ. وَشِبْهَ الرَّبِّ يُعَايِنُ. فَلِمَاذَا لاَ تَخْشَيَانِ أَنْ تَتَكَلَّمَا عَلَى عَبْدِي مُوسَى..

פֶּ֣ה אֶל פֶּ֞ה וּמַרְאֶה֙ אֲדַבֶּר בּ֗וֹ וְלֹ֣א בְחִידֹ֔ת וּתְמֻנַ֥ת יְהוָ֖ה יַבִּ֑יט וּמַדּ֙וּעַ֙ לֹ֣א יְרֵאתֶ֔ם לְדַבֵּ֖ר בְּעַבְדִּ֥י בְמֹשֶֽׁה

العدد 16: 3 Num.16.3

فَاجْتَمَعُوا عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ وَقَالُوا لَهُمَا: كَفَاكُمَا. إِنَّ كُلَّ الْجَمَاعَةِ بِأَسْرِهَا مُقَدَّسَةٌ وَفِي وَسَطِهَا الرَّبُّ. فَمَا بَالُكُمَا تَرْتَفِعَانِ عَلَى جَمَاعَةِ الرَّبِّ..

וַיִּֽקָּהֲל֞וּ עַל מֹשֶׁ֣ה אַהֲרֹ֗ן וַיֹּאמְר֣וּ אֲלֵהֶם֮ רַב;לָכֶם֒ כִּ֤י כָל הָֽעֵדָה֙ כֻּלָּ֣ם קְדֹשִׁ֔ים וּבְתוֹכָ֖ם יְהוָ֑ה וּמַדּ֥וּעַ תִּֽתְנַשְּׂא֖וּ וְעַֽל קְהַ֥ל יְהוָֽה

يشوع 17: 14 Jos.17.14

وَكَلَّمَ بَنُو يُوسُفَ يَشُوعَ قَائِلِينَ: لِمَاذَا أَعْطَيْتَنِي قُرْعَةً وَاحِدَةً وَحِصَّةً وَاحِدَةً نَصِيبًا وَأَنَا شَعْبٌ عَظِيمٌ، لأَنَّهُ إِلَى الآنَ قَدْ بَارَكَنِيَ الرَّبُّ.

וַֽיְדַבְּרוּ֙ בְּנֵ֣י יוֹסֵ֔ף יְהוֹשֻׁ֖עַ לֵאמֹ֑ר מַדּוּעַ֩ נָתַ֨תָּה;לִּ֜י גּוֹרָ֤ל אֶחָד֙ וְחֶ֣בֶל אֶחָ֔ד נַחֲלָ֗ה וַֽאֲנִ֣י עַם רָ֔ב עַ֥ד;אֲשֶׁר עַד;כֹּ֖ה בֵּֽרְכַ֥נִי יְהוָֽה

القضاة 5: 28 Jdg.5.28

مِنَ الْكُوَّةِ أَشْرَفَتْ وَوَلْوَلَتْ أُمُّ سِيسَرَا مِنَ الشُّبَّاكِ: لِمَاذَا أَبْطَأَتْ مَرْكَبَاتُهُ عَنِ الْمَجِيءِ. لِمَاذَا تَأَخَّرَتْ خَطَوَاتُ مَرَاكِبِهِ.

בְּעַד֩ הַחַלּ֨וֹן נִשְׁקְפָ֧ה וַתְּיַבֵּ֛ב אֵ֥ם סִֽיסְרָ֖א בְּעַ֣ד הָֽאֶשְׁנָ֑ב מַדּ֗וּעַ בֹּשֵׁ֤שׁ רִכְבּוֹ֙ לָב֔וֹא מַדּ֣וּעַ אֶֽחֱר֔וּ פַּעֲמֵ֖י מַרְכְּבוֹתָֽיו

القضاة 5: 28 Jdg.5.28

مِنَ الْكُوَّةِ أَشْرَفَتْ وَوَلْوَلَتْ أُمُّ سِيسَرَا مِنَ الشُّبَّاكِ: لِمَاذَا أَبْطَأَتْ مَرْكَبَاتُهُ عَنِ الْمَجِيءِ. لِمَاذَا تَأَخَّرَتْ خَطَوَاتُ مَرَاكِبِهِ.

בְּעַד֩ הַחַלּ֨וֹן נִשְׁקְפָ֧ה וַתְּיַבֵּ֛ב אֵ֥ם סִֽיסְרָ֖א בְּעַ֣ד הָֽאֶשְׁנָ֑ב מַדּ֗וּעַ בֹּשֵׁ֤שׁ רִכְבּוֹ֙ לָב֔וֹא מַדּ֣וּעַ אֶֽחֱר֔וּ פַּעֲמֵ֖י מַרְכְּבוֹתָֽיו

القضاة 9: 28 Jdg.9.28

فَقَالَ جَعَلُ بْنُ عَابِدٍ: مَنْ هُوَ أَبِيمَالِكُ وَمَنْ هُوَ شَكِيمُ حَتَّى نَخْدِمَهُ. أَمَا هُوَ ابْنُ يَرُبَّعْلَ، وَزَبُولُ وَكِيلُهُ. اخْدِمُوا رِجَالَ حَمُورَ أَبِي شَكِيمَ. فَلِمَاذَا نَخْدِمُهُ نَحْنُ.

וַיֹּ֣אמֶר גַּ֣עַל בֶּן עֶ֗בֶד מִֽי אֲבִימֶ֤לֶךְ וּמִֽי שְׁכֶם֙ כִּ֣י נַעַבְדֶ֔נּוּ הֲלֹ֥א בֶן יְרֻבַּ֖עַל וּזְבֻ֣ל פְּקִיד֑וֹ עִבְד֗וּ אַנְשֵׁ֤י חֲמוֹר֙ אֲבִ֣י שְׁכֶ֔ם וּמַדּ֖וּעַ נַעַבְדֶ֥נּוּ אֲנָֽחְנוּ

القضاة 11: 7 Jdg.11.7

فَقَالَ يَفْتَاحُ لِشُيُوخِ جِلْعَادَ: أَمَا أَبْغَضْتُمُونِي أَنْتُمْ وَطَرَدْتُمُونِي مِنْ بَيْتِ أَبِي. فَلِمَاذَا أَتَيْتُمْ إِلَيَّ الآنَ إِذْ تَضَايَقْتُمْ.

וַיֹּ֤אמֶר יִפְתָּח֙ לְזִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד הֲלֹ֤א שְׂנֵאתֶ֣ם;אוֹתִ֔י אַתֶּם֙ וַתְּגָרְשׁ֖וּנִי מִבֵּ֣ית אָבִ֑י וּמַדּ֜וּעַ בָּאתֶ֤ם אֵלַי֙ עַ֔תָּה כַּאֲשֶׁ֖ר צַ֥ר;לָכֶֽם

القضاة 11: 26 Jdg.11.26

حِينَ أَقَامَ إِسْرَائِيلُ فِي حَشْبُونَ وَقُرَاهَا، وَعَرُوعِيرَ وَقُرَاهَا وَكُلِّ الْمُدُنِ الَّتِي عَلَى جَانِبِ أَرْنُونَ ثَلاَثَ مِئَةِ سَنَةٍ. فَلِمَاذَا لَمْ تَسْتَرِدَّهَا فِي تِلْكَ الْمُدَّةِ.

בְּשֶׁ֣בֶת יִ֠שְׂרָאֵל בְּחֶשְׁבּ֨וֹן וּבִבְנוֹתֶ֜יהָ וּבְעַרְע֣וֹר וּבִבְנוֹתֶ֗יהָ וּבְכָל הֶֽעָרִים֙ אֲשֶׁר֙ עַל יְדֵ֣י אַרְנ֔וֹן שְׁלֹ֥שׁ מֵא֖וֹת שָׁנָ֑ה וּמַדּ֥וּעַ לֹֽא הִצַּלְתֶּ֖ם בָּעֵ֥ת;הַהִֽיא

القضاة 12: 1 Jdg.12.1

وَاجْتَمَعَ رِجَالُ أَفْرَايِمَ وَعَبَرُوا إِلَى جِهَةِ الشِّمَالِ، وَقَالُوا لِيَفْتَاحَ: لِمَاذَا عَبَرْتَ لِمُحَارَبَةِ بَنِي عَمُّونَ وَلَمْ تَدْعُنَا لِلذَّهَابِ مَعَكَ. نُحْرِقُ بَيْتَكَ عَلَيْكَ بِنَارٍ.

וַיִּצָּעֵק֙ אִ֣ישׁ אֶפְרַ֔יִם וַֽיַּעֲבֹ֖ר צָפ֑וֹנָה וַיֹּאמְר֨וּ לְיִפְתָּ֜ח מַדּ֣וּעַ עָבַ֣רְתָּ לְהִלָּחֵ֣ם בִּבְנֵי עַמּ֗וֹן לֹ֤א וְלָ֙נוּ֙;קָרָ֙אתָ֙ לָלֶ֣כֶת עִמָּ֔ךְ נִשְׂרֹ֥ף בֵּיתְךָ֕ עָלֶ֖יךָ בָּאֵֽשׁ

راعوث 2: 10 Rut.2.10

فَسَقَطَتْ عَلَى وَجْهِهَا وَسَجَدَتْ إِلَى الأَرْضِ وَقَالَتْ لَهُ: كَيْفَ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ حَتَّى تَنْظُرَ إِلَيَّ وَأَنَا غَرِيبَةٌ.

וַתִּפֹּל֙ עַל פָּנֶ֔יהָ וַתִּשְׁתַּ֖חוּ אָ֑רְצָה וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו מַדּוּעַ֩ מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ לְהַכִּירֵ֔נִי וְאָּנֹכִ֖י נָכְרִיָּֽה

صموئيل الأول 20: 2 1Sa.20.2

فَقَالَ لَهُ: حَاشَا. لاَ تَمُوتُ. هُوَذَا أَبِي لاَ يَعْمَلُ أَمْرًا كَبِيرًا وَلاَ أَمْرًا صَغِيرًا إِلاَّ وَيُخْبِرُنِي بِهِ. وَلِمَاذَا يُخْفِي عَنِّي أَبِي هذَا الأَمْرَ. لَيْسَ كَذَا.

וַיֹּ֨אמֶר ל֣וֹ חָלִילָה֮ לֹ֣א תָמוּת֒ הִנֵּ֡ה אָבִ֜י לֹֽא יַעֲשֶׂ֨ה דָּבָ֣ר גָּד֗וֹל א֚וֹ דָּבָ֣ר קָטֹ֔ן וְלֹ֥א יִגְלֶ֖ה;אֶת;אָזְנִ֑י וּמַדּוּעַ֩ יַסְתִּ֨יר מִמֶּ֛נִּי אָבִ֥י הַזֶּ֖ה הַדָּבָ֥ר אֵ֥ין זֹֽאת

صموئيل الأول 20: 27 1Sa.20.27

وَكَانَ فِي الْغَدِ الثَّانِي مِنَ الشَّهْرِ أَنَّ مَوْضِعَ دَاوُدَ خَلاَ، فَقَالَ شَاوُلُ لِيُونَاثَانَ ابْنِهِ: لِمَاذَا لَمْ يَأْتِ ابْنُ يَسَّى إِلَى الطَّعَامِ لاَ أَمْسِ وَلاَ الْيَوْمَ.

וַיְהִ֗י מִֽמָּחֳרַ֤ת הַשֵּׁנִ֔י הַחֹ֙דֶשׁ֙ מְק֣וֹם דָּוִ֑ד וַיִּפָּקֵ֖ד וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מַדּ֜וּעַ לֹא בָ֧א בֶן יִשַׁ֛י אֶל הַלָּֽחֶם גַּם;תְּמ֥וֹל גַּם;הַיּ֖וֹם

صموئيل الأول 21: 1 1Sa.21.1

فَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى نُوبٍ إِلَى أَخِيمَالِكَ الْكَاهِنِ، فَاضْطَرَبَ أَخِيمَالِكُ عِنْدَ لِقَاءِ دَاوُدَ وَقَالَ لَهُ: لِمَاذَا أَنْتَ وَحْدَكَ وَلَيْسَ مَعَكَ أَحَدٌ..

וַיָּבֹ֤א דָוִד֙ נֹ֔בֶה אֶל אֲחִימֶ֖לֶךְ הַכֹּהֵ֑ן וַיֶּחֱרַ֨ד אֲחִימֶ֜לֶךְ לִקְרַ֣את דָּוִ֗ד וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מַדּ֤וּעַ אַתָּה֙ לְבַדֶּ֔ךָ אֵ֥ין אִתָּֽךְ וְאִ֖ישׁ

صموئيل الثاني 3: 7 2Sa.3.7

وَكَانَتْ لِشَاوُلَ سُرِّيَّةٌ اسْمُهَا رِصْفَةُ بِنْتُ أَيَّةَ. فَقَالَ لأَبْنَيْرَ: لِمَاذَا دَخَلْتَ إِلَى سُرِّيَّةِ أَبِي.

וּלְשָׁא֣וּל פִּלֶ֔גֶשׁ וּשְׁמָ֖הּ רִצְפָּ֣ה בַת אַיָּ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;אַבְנֵ֔ר מַדּ֥וּעַ בָּ֖אתָה אֶל פִּילֶ֥גֶשׁ אָבִֽי

صموئيل الثاني 11: 10 2Sa.11.10

فأَخْبَرُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لَمْ يَنْزِلْ أُورِيَّا إِلَى بَيْتِهِ. فَقَالَ دَاوُدُ لأُورِيَّا: أَمَا جِئْتَ مِنَ السَّفَرِ. فَلِمَاذَا لَمْ تَنْزِلْ إِلَى بَيْتِكَ.

וַיַּגִּ֤דוּ לְדָוִד֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא יָרַ֥ד אוּרִיָּ֖ה אֶל בֵּית֑וֹ וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אוּרִיָּ֗ה;אֶל הֲל֤וֹא אַתָּ֣ה;בָ֔א מִדֶּ֙רֶךְ֙ מַדּ֖וּעַ לֹֽא יָרַ֥דְתָּ אֶל בֵּיתֶֽךָ

صموئيل الثاني 11: 20 2Sa.11.20

فَإِنِ اشْتَعَلَ غَضَبُ الْمَلِكِ، وَقَالَ لَكَ: لِمَاذَا دَنَوْتُمْ مِنَ الْمَدِينَةِ لِلْقِتَالِ. أَمَا عَلِمْتُمْ أَنَّهُمْ يَرْمُونَ مِنْ عَلَى السُّورِ.

וְהָיָ֗ה;אִֽם תַּעֲלֶה֙ חֲמַ֣ת הַמֶּ֔לֶךְ וְאָמַ֣ר לְךָ֔ מַדּ֛וּעַ נִגַּשְׁתֶּ֥ם אֶל הָעִ֖יר לְהִלָּחֵ֑ם הֲל֣וֹא יְדַעְתֶּ֔ם אֲשֶׁר יֹר֖וּ מֵעַ֥ל הַחוֹמָֽה

صموئيل الثاني 12: 9 2Sa.12.9

لِمَاذَا احْتَقَرْتَ كَلاَمَ الرَّبِّ لِتَعْمَلَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيْهِ. قَدْ قَتَلْتَ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ بِالسَّيْفِ، وَأَخَذْتَ امْرَأَتَهُ لَكَ امْرَأَةً، وَإِيَّاهُ قَتَلْتَ بِسَيْفِ بَنِي عَمُّونَ.

מַדּ֜וּעַ בָּזִ֣יתָ דְּבַ֣ר יְהוָ֗ה לַעֲשׂ֣וֹת הָרַע֮ בְּעֵינַי֒ הִכִּ֣יתָ אוּרִיָּ֤ה הַֽחִתִּי֙ בַחֶ֔רֶב לָקַ֥חְתָּ אִשְׁתּ֔וֹ לְּךָ֖ לְאִשָּׁ֑ה וְאֹת֣וֹ הָרַ֔גְתָּ בְּחֶ֖רֶב בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן

صموئيل الثاني 13: 4 2Sa.13.4

فَقَالَ لَهُ: لِمَاذَا يَا ابْنَ الْمَلِكِ أَنْتَ ضَعِيفٌ هكَذَا مِنْ صَبَاحٍ إِلَى صَبَاحٍ. أَمَا تُخْبِرُنِي. فَقَالَ لَهُ أَمْنُونُ: إِنِّي أُحِبُّ ثَامَارَ أُخْتَ أَبْشَالُومَ أَخِي.

וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ מַדּ֣וּעַ בֶּן הַמֶּ֙לֶךְ֙ אַ֠תָּה דַּ֤ל כָּ֣כָה בַּבֹּ֣קֶר בַּבֹּ֔קֶר הֲל֖וֹא תַּגִּ֣יד;לִ֑י וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ אַמְנ֔וֹן אֲנִ֥י אֹהֵֽב תָּמָ֗ר אֲח֛וֹת אַבְשָׁלֹ֥ם אָחִ֖י

صموئيل الثاني 16: 10 2Sa.16.10

فَقَالَ الْمَلِكُ: مَا لِي وَلَكُمْ يَا بَنِي صَرُويَةَ. يَسُبَّ لأَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: سُبَّ دَاوُدَ. وَمَنْ يَقُولُ: لِمَاذَا تَفْعَلُ هكَذَا.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַה לִּ֥י וְלָכֶ֖ם בְּנֵ֣י צְרֻיָ֑ה יְקַלֵּ֗ל כִּ֤י יְהוָה֙ אָ֤מַר לוֹ֙ קַלֵּ֣ל דָּוִ֔ד וּמִ֣י יֹאמַ֔ר מַדּ֖וּעַ עָשִׂ֥יתָה כֵּֽן

صموئيل الثاني 18: 11 2Sa.18.11

فَقَالَ يُوآبُ لِلرَّجُلِ الَّذِي أَخْبَرَهُ: إِنَّكَ قَدْ رَأَيْتَهُ، فَلِمَاذَا لَمْ تَضْرِبْهُ هُنَاكَ إِلَى الأَرْضِ. وَعَلَيَّ أَنْ أُعْطِيَكَ عَشَرَةً مِنَ الْفِضَّةِ وَمِنْطَقَةً

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֗ב לָאִישׁ֙ הַמַּגִּ֣יד;ל֔וֹ וְהִנֵּ֣ה רָאִ֔יתָ וּמַדּ֛וּעַ לֹֽא הִכִּית֥וֹ שָׁ֖ם אָ֑רְצָה וְעָלַ֗י לָ֤תֶת;לְךָ֙ עֲשָׂ֣רָה כֶ֔סֶף וַחֲגֹרָ֖ה;אֶחָֽת

صموئيل الثاني 19: 41 2Sa.19.41

وَإِذَا بِجَمِيعِ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ جَاءُونَ إِلَى الْمَلِكِ، وَقَالُوا لِلْمَلِكِ: لِمَاذَا سَرِقَكَ إِخْوَتُنَا رِجَالُ يَهُوذَا وَعَبَرُوا الأُرْدُنَّ بِالْمَلِكِ وَبَيْتِهِ وَكُلِّ رِجَالِ دَاوُدَ مَعَهُ..

וְהִנֵּ֛ה כָּל אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל בָּאִ֣ים אֶל הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּאמְר֣וּ אֶל;הַמֶּ֡לֶךְ מַדּוּעַ֩ גְּנָב֨וּךָ אַחֵ֜ינוּ אִ֣ישׁ יְהוּדָ֗ה וַיַּעֲבִ֨רוּ הַיַּרְדֵּ֔ן הַמֶּ֤לֶךְ בֵּיתוֹ֙ וְכָל אַנְשֵׁ֥י דָוִ֖ד עִמּֽוֹ

صموئيل الثاني 19: 43 2Sa.19.43

فَأَجَابَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ رِجَالَ يَهُوذَا وَقَالُوا: لِي عَشَرَةُ أَسْهُمٍ فِي الْمَلِكِ، وَأَنَا أَحَقُّ مِنْكَ بِدَاوُدَ، فَلِمَاذَا اسْتَخْفَفْتَ بِي وَلَمْ يَكُنْ كَلاَمِي أَوَّلاً فِي إِرْجَاعِ مَلِكِي. وَكَانَ كَلاَمُ رِجَالِ يَهُوذَا أَقْسَى مِنْ كَلاَمِ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ.

וַיַּ֣עַן אִֽישׁ יִשְׂרָאֵל֩ אִ֨ישׁ יְהוּדָ֜ה וַיֹּ֗אמֶר לִ֣י עֶֽשֶׂר יָד֨וֹת בַמֶּלֶךְ֮ אֲנִ֣י מִמְּךָ֒ בְּדָוִד֮ וּמַדּ֙וּעַ֙ הֱקִלֹּתַ֔נִי וְלֹא הָיָ֨ה דְבָרִ֥י רִאשׁ֛וֹן לְהָשִׁ֣יב מַלְכִּ֑י דְּבַר אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה וַיִּ֙קֶשׁ֙ מִדְּבַ֖ר אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵֽל

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (71 آية)