לָקַח (H3947) - lâqach | معجم سترونغ العبري

صموئيل الثاني 18: 17 2Sa.18.17

وَأَخَذُوا أَبْشَالُومَ وَطَرَحُوهُ فِي الْوَعْرِ فِي الْجُبِّ الْعَظِيمِ، وَأَقَامُوا عَلَيْهِ رُجْمَةً عَظِيمَةً جِدًّا مِنَ الْحِجَارَةِ. وَهَرَبَ كُلُّ إِسْرَائِيلَ، كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى خَيْمَتِهِ.

וַיִּקְח֣וּ אַבְשָׁל֗וֹם וַיַּשְׁלִ֨יכוּ;אֹת֤וֹ בַיַּ֙עַר֙ אֶל הַפַּ֣חַת הַגָּד֔וֹל וַיַּצִּ֧בוּ עָלָ֛יו גַּל גָּד֣וֹל מְאֹ֑ד אֲבָנִ֖ים נָ֖סוּ וְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל אִ֥ישׁ לְאֹהָלָֽיו

صموئيل الثاني 18: 18 2Sa.18.18

وَكَانَ أَبْشَالُومُ قَدْ أَخَذَ وَأَقَامَ لِنَفْسِهِ وَهُوَ حَيٌّ النَّصَبَ الَّذِي فِي وَادِي الْمَلِكِ، لأَنَّهُ قَالَ: لَيْسَ لِيَ ابْنٌ لأَجْلِ تَذْكِيرِ اسْمِي. وَدَعَا النَّصَبَ بِاسْمِهِ، وَهُوَ يُدْعَى يَدَ أَبْشَالُومَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

וְאַבְשָׁלֹ֣ם לָקַ֗ח וַיַּצֶּב ל֤וֹ בְחַיָּיו֙ מַצֶּ֙בֶת֙ אֲשֶׁ֣ר בְּעֵֽמֶק הַמֶּ֔לֶךְ כִּ֤י אָמַר֙ אֵֽין לִ֣י בֵ֔ן בַּעֲב֖וּר הַזְכִּ֣יר שְׁמִ֑י וַיִּקְרָ֤א לַמַּצֶּ֙בֶת֙ עַל;שְׁמ֔וֹ וַיִּקָּ֤רֵא יַ֣ד אַבְשָׁלֹ֔ם עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

صموئيل الثاني 19: 30 2Sa.19.30

فَقَالَ مَفِيبُوشَثُ لِلْمَلِكِ: فَلْيَأْخُذِ الْكُلَّ أَيْضًا بَعْدَ أَنْ جَاءَ سَيِّدِي الْمَلِكُ بِسَلاَمٍ إِلَى بَيْتِهِ.

וַיֹּ֤אמֶר מְפִיבֹ֙שֶׁת֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ יִקָּ֑ח הַכֹּ֖ל גַּ֥ם אַ֠חֲרֵי אֲשֶׁר בָּ֞א אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֛לֶך בְּשָׁל֖וֹם אֶל בֵּיתֽוֹ

صموئيل الثاني 20: 3 2Sa.20.3

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِهِ فِي أُورُشَلِيمَ. وَأَخَذَ الْمَلِكُ النِّسَاءَ السَّرَارِيَّ الْعَشَرَ اللَّوَاتِي تَرَكَهُنَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ، وَجَعَلَهُنَّ تَحْتَ حَجْزٍ، وَكَانَ يَعُولُهُنَّ وَلكِنْ لَمْ يَدْخُلْ إِلَيْهِنَّ، بَلْ كُنَّ مَحبُوسَاتٍ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِنَّ فِي عِيشَةِ الْعُزُوبَةِ.

וַיָּבֹ֨א דָוִ֣ד אֶל בֵּיתוֹ֮ יְרֽוּשָׁלִַם֒ וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ נָשִׁ֣ים פִּלַגְשִׁ֡ים עֶֽשֶׂר אֲשֶׁ֣ר הִנִּיחַ֩ לִשְׁמֹ֨ר הַבַּ֜יִת וַֽיִּתְּנֵ֤ם בֵּית;מִשְׁמֶ֙רֶת֙ וַֽיְכַלְכְּלֵ֔ם לֹא בָ֑א וַאֲלֵיהֶ֖ם וַתִּהְיֶ֧ינָה צְרֻר֛וֹת עַד י֥וֹם מֻתָ֖ן חַיּֽוּת אַלְמְנ֥וּת

صموئيل الثاني 20: 6 2Sa.20.6

فَقَالَ دَاوُدُ لأَبِيشَايَ: الآنَ يُسِيءُ إِلَيْنَا شَبَعُ بْنُ بِكْرِي أَكْثَرَ مِنْ أَبْشَالُومَ. فَخُذْ أَنْتَ عَبِيدَ سَيِّدِكَ وَاتْبَعْهُ لِئَلاَّ يَجِدَ لِنَفْسِهِ مُدُنًا حَصِينَةً وَيَنْفَلِتَ مِنْ أَمَامِ أَعْيُنِنَا.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;אֲבִישַׁ֔י עַתָּ֗ה יֵ֧רַֽע לָ֛נוּ שֶׁ֥בַע בֶּן בִּכְרִ֖י מִן אַבְשָׁל֑וֹם קַ֞ח אַ֠תָּה עַבְדֵ֤י אֲדֹנֶ֙יךָ֙ וּרְדֹ֣ף;אַחֲרָ֔יו פֶּן מָ֥צָא ל֛וֹ עָרִ֥ים בְּצֻר֖וֹת וְהִצִּ֥יל עֵינֵֽנוּ

صموئيل الثاني 21: 8 2Sa.21.8

فَأَخَذَ الْمَلِكُ ابْنَيْ رِصْفَةَ ابْنَةِ أَيَّةَ اللَّذَيْنِ وَلَدَتْهُمَا لِشَاوُلَ: أَرْمُونِيَ وَمَفِيبُوشَثَ، وَبَنِي مِيكَالَ ابْنَةِ شَاوُلَ الْخَمْسَةَ الَّذِينَ وَلَدَتْهُمْ لِعَدْرِئِيلَ بْنِ بَرْزِلاَّيَ الْمَحُولِيِّ،

וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ שְׁ֠נֵי;בְּנֵ֨י רִצְפָּ֤ה בַת אַיָּה֙ אֲשֶׁ֣ר יָלְדָ֣ה לְשָׁא֔וּל אַרְמֹנִ֖י מְפִבֹ֑שֶׁת בְּנֵי֙ מִיכַ֣ל בַּת שָׁא֔וּל חֲמֵ֗שֶׁת אֲשֶׁ֥ר יָלְדָ֛ה לְעַדְרִיאֵ֥ל בֶּן בַּרְזִלַּ֖י הַמְּחֹלָתִֽי

صموئيل الثاني 21: 10 2Sa.21.10

فَأَخَذَتْ رِصْفَةُ ابْنَةُ أَيَّةَ مِسْحًا وَفَرَشَتْهُ لِنَفْسِهَا عَلَى الصَّخْرِ مِنِ ابْتِدَاءِ الْحَصَادِ حَتَّى انْصَبَّ الْمَاءُ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ، وَلَمْ تَدَعْ طُيُورَ السَّمَاءِ تَنْزِلُ عَلَيْهِمْ نَهَارًا، حَيَوَانَاتِ الْحَقْلِ لَيْلاً.

וַתִּקַּ֣ח רִצְפָּה֩ בַת אַיָּ֨ה הַשַּׂ֜ק וַתַּטֵּ֨הוּ לָ֤הּ אֶל הַצּוּר֙ מִתְּחִלַּ֣ת קָצִ֔יר עַ֛ד נִתַּךְ מַ֥יִם עֲלֵיהֶ֖ם מִן הַשָּׁמָ֑יִם וְלֹֽא נָתְנָה֩ ע֨וֹף הַשָּׁמַ֜יִם לָנ֤וּחַ עֲלֵיהֶם֙ יוֹמָ֔ם חַיַּ֥ת הַשָּׂדֶ֖ה לָֽיְלָה

صموئيل الثاني 21: 12 2Sa.21.12

فَذَهَبَ دَاوُدُ وَأَخَذَ عِظَامَ شَاوُلَ وَعِظَامَ يُونَاثَانَ ابْنِهِ مِنْ أَهْلِ يَابِيشِ جِلْعَادَ الَّذِينَ سَرِقُوهَا مِنْ شَارِعِ بَيْتِ شَانَ، حَيْثُ عَلَّقَهُمَا الْفِلِسْطِينِيُّونَ يَوْمَ ضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ شَاوُلَ فِي جِلْبُوعَ.

וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וַיִּקַּ֞ח עַצְמ֤וֹת שָׁאוּל֙ עַצְמוֹת֙ יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מֵאֵ֕ת בַּעֲלֵ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד אֲשֶׁר֩ גָּנְב֨וּ;אֹתָ֜ם מֵרְחֹ֣ב בֵּֽית שַׁ֗ן אֲשֶׁ֨ר;שָׁ֙מָּה֙ תְּלָא֥וּם פְּלִשְׁתִּ֔ים בְּי֨וֹם הַכּ֧וֹת פְּלִשְׁתִּ֛ים שָׁא֖וּל בַּגִּלְבֹּֽעַ

صموئيل الثاني 22: 17 2Sa.22.17

أَرْسَلَ مِنَ الْعُلَى فَأَخَذَنِي، نَشَلَنِي مِنْ مِيَاهٍ كَثِيرَةٍ.

יִשְׁלַ֥ח מִמָּר֖וֹם יִקָּחֵ֑נִי יַֽמְשֵׁ֖נִי מִמַּ֥יִם רַבִּֽים

صموئيل الثاني 23: 6 2Sa.23.6

وَلكِنَّ بَنِي بَلِيَّعَالَ جَمِيعَهُمْ كَشَوْكٍ مَطْرُوحٍ، لأَنَّهُمْ لاَ يُؤْخَذُونَ بِيَدٍ.

וּבְלִיַּ֕עַל כֻּלָּ֑הַם כְּק֥וֹץ מֻנָ֖ד כִּֽי לֹ֥א יִקָּֽחוּ בְיָ֖ד

صموئيل الثاني 24: 22 2Sa.24.22

فَقَالَ أَرُونَةُ لِدَاوُدَ: فَلْيَأْخُذْهُ سَيِّدِي الْمَلِكُ وَيُصْعِدْ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْهِ. اُنْظُرْ. اَلْبَقَرُ لِلْمُحْرَقَةِ، وَالنَّوَارِجُ وَأَدَوَاتُ الْبَقَرِ حَطَبًا.

וַיֹּ֤אמֶר אֲרַ֙וְנָה֙ אֶל;דָּוִ֔ד יִקַּ֥ח אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ וְיַ֛עַל הַטּ֣וֹב בְּעֵינָ֑יו רְאֵה֙ הַבָּקָ֣ר לָעֹלָ֔ה וְהַמֹּרִגִּ֛ים וּכְלֵ֥י הַבָּקָ֖ר לָעֵצִֽים

الملوك الأول 1: 33 1Ki.1.33

فَقَالَ الْمَلِكُ لَهُمْ: خُذُوا مَعَكُمْ عَبِيدَ سَيِّدِكُمْ، وَأَرْكِبُوا سُلَيْمَانَ ابْنِي عَلَى الْبَغْلَةِ الَّتِي لِي، وَانْزِلُوا بِهِ إِلَى جِيحُونَ،

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לָהֶ֗ם קְח֤וּ עִמָּכֶם֙ עַבְדֵ֣י אֲדֹנֵיכֶ֔ם וְהִרְכַּבְתֶּם֙ שְׁלֹמֹ֣ה בְנִ֔י עַל הַפִּרְדָּ֖ה אֲשֶׁר לִ֑י וְהוֹרַדְתֶּ֥ם אֹת֖וֹ אֶל גִּחֽוֹן

الملوك الأول 1: 39 1Ki.1.39

فَأَخَذَ صَادُوقُ الْكَاهِنُ قَرْنَ الدُّهْنِ مِنَ الْخَيْمَةِ وَمَسَحَ سُلَيْمَانَ. وَضَرَبُوا بِالْبُوقِ، وَقَالَ جَمِيعُ الشَّعْبِ: لِيَحْيَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ.

וַיִּקַּח֩ צָד֨וֹק הַכֹּהֵ֜ן קֶ֤רֶן הַשֶּׁ֙מֶן֙ מִן הָאֹ֔הֶל וַיִּמְשַׁ֖ח שְׁלֹמֹ֑ה וַֽיִּתְקְעוּ֙ בַּשּׁוֹפָ֔ר וַיֹּֽאמְרוּ֙ כָּל הָעָ֔ם יְחִ֖י הַמֶּ֥לֶךְ שְׁלֹמֹֽה

الملوك الأول 3: 1 1Ki.3.1

وَصَاهَرَ سُلَيْمَانُ فِرْعَوْنَ مَلِكَ مِصْرَ، وَأَخَذَ بِنْتَ فِرْعَوْنَ وَأَتَى بِهَا إِلَى مَدِينَةِ دَاوُدَ إِلَى أَنْ أَكْمَلَ بِنَاءَ بَيْتِهِ وَبَيْتِ الرَّبِّ وَسُورِ أُورُشَلِيمَ حَوَالَيْهَا.

וַיִּתְחַתֵּ֣ן שְׁלֹמֹ֔ה פַּרְעֹ֖ה מֶ֣לֶךְ מִצְרָ֑יִם וַיִּקַּ֣ח בַּת פַּרְעֹ֗ה וַיְבִיאֶ֙הָ֙ אֶל עִ֣יר דָּוִ֔ד עַ֣ד כַּלֹּת֗וֹ לִבְנ֤וֹת בֵּיתוֹ֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה חוֹמַ֥ת יְרוּשָׁלִַ֖ם סָבִֽיב

الملوك الأول 3: 20 1Ki.3.20

فَقَامَتْ فِي وَسَطِ اللَّيْلِ وَأَخَذَتِ ابْنِي مِنْ جَانِبِي وَأَمَتُكَ نَائِمَةٌ، وَأَضْجَعَتْهُ فِي حِضْنِهَا، وَأَضْجَعَتِ ابْنَهَا الْمَيْتَ فِي حِضْنِي.

וַתָּקָם֩ בְּת֨וֹךְ הַלַּ֜יְלָה וַתִּקַּ֧ח בְּנִ֣י מֵֽאֶצְלִ֗י וַאֲמָֽתְךָ֙ יְשֵׁנָ֔ה וַתַּשְׁכִּיבֵ֖הוּ בְּחֵיקָ֑הּ הִשְׁכִּ֥יבָה בְּנָ֥הּ הַמֵּ֖ת בְחֵיקִֽי

الملوك الأول 3: 24 1Ki.3.24

فَقَالَ الْمَلِكُ: اِيتُونِي بِسَيْفٍ. فَأَتَوْا بِسَيْفٍ بَيْنَ يَدَيِ الْمَلِكِ.

וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ קְח֣וּ;לִי חָ֑רֶב וַיָּבִ֥אוּ הַחֶ֖רֶב לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الأول 4: 15 1Ki.4.15

أَخِيمَعَصُ فِي نَفْتَالِي، وَهُوَ أَيْضًا أَخَذَ بَاسِمَةَ بِنْتَ سُلَيْمَانَ امْرَأَةً.

אֲחִימַ֖עַץ בְּנַפְתָּלִ֑י ה֗וּא גַּם לָקַ֛ח בָּשְׂמַ֥ת בַּת שְׁלֹמֹ֖ה לְאִשָּֽׁה

الملوك الأول 7: 8 1Ki.7.8

وَبَيْتُهُ الَّذِي كَانَ يَسْكُنُهُ فِي دَارٍ أُخْرَى دَاخِلَ الرِّوَاقِ، كَانَ كَهذَا الْعَمَلِ. وَعَمِلَ بَيْتًا لابْنَةِ فِرْعَوْنَ الَّتِي أَخَذَهَا سُلَيْمَانُ، كَهذَا الرِّوَاقِ.

וּבֵיתוֹ֩ אֲשֶׁר יֵ֨שֶׁב חָצֵ֣ר הָאַחֶ֗רֶת מִבֵּית֙ לָֽאוּלָ֔ם הָיָ֑ה הַזֶּ֖ה כַּמַּֽעֲשֶׂ֥ה יַעֲשֶׂ֤ה וּבַ֜יִת לְבַת פַּרְעֹה֙ אֲשֶׁ֣ר לָקַ֣ח שְׁלֹמֹ֔ה הַזֶּֽה כָּאוּלָ֖ם

الملوك الأول 7: 13 1Ki.7.13

وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ وَأَخَذَ حِيرَامَ مِنْ صُورَ.

וַיִּשְׁלַח֙ הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֔ה וַיִּקַּ֥ח חִירָ֖ם מִצֹּֽר

الملوك الأول 9: 28 1Ki.9.28

فَأَتَوْا إِلَى أُوفِيرَ، وَأَخَذُوا مِنْ هُنَاكَ ذَهَبًا أَرْبَعَ مِئَةِ وَعِشْرِينَ وَزْنَةً، وَأَتَوْا بِهَا إِلَى الْمَلِكِ سُلَيْمَانَ.

וַיָּבֹ֣אוּ אוֹפִ֔ירָה וַיִּקְח֤וּ מִשָּׁם֙ זָהָ֔ב אַרְבַּע מֵא֥וֹת וְעֶשְׂרִ֖ים כִּכָּ֑ר וַיָּבִ֖אוּ אֶל הַמֶּ֥לֶךְ שְׁלֹמֹֽה

الملوك الأول 10: 28 1Ki.10.28

وَكَانَ مَخْرَجُ الْخَيْلِ الَّتِي لِسُلَيْمَانَ مِنْ مِصْرَ. وَجَمَاعَةُ تُجَّارِ الْمَلِكِ أَخَذُوا جَلِيبَةً بِثَمَنٍ.

וּמוֹצָ֧א הַסּוּסִ֛ים אֲשֶׁ֥ר לִשְׁלֹמֹ֖ה מִמִּצְרָ֑יִם וּמִקְוֵ֕ה סֹחֲרֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ יִקְח֥וּ מִקְוֵ֖ה בִּמְחִֽיר

الملوك الأول 11: 18 1Ki.11.18

وَقَامُوا مِنْ مِدْيَانَ وَأَتَوْا إِلَى فَارَانَ، وَأَخَذُوا مَعَهُمْ رِجَالاً مِنْ فَارَانَ وَأَتَوْا إِلَى مِصْرَ، إِلَى فِرْعَوْنَ مَلِكِ مِصْرَ، فَأَعْطَاهُ بَيْتًا وَعَيَّنَ لَهُ طَعَامًا وَأَعْطَاهُ أَرْضًا.

וַיָּקֻ֙מוּ֙ מִמִּדְיָ֔ן וַיָּבֹ֖אוּ פָּארָ֑ן וַיִּקְחוּ֩ עִמָּ֜ם אֲנָשִׁ֨ים מִפָּארָ֗ן וַיָּבֹ֤אוּ מִצְרַ֙יִם֙ אֶל פַּרְעֹ֣ה מֶֽלֶךְ מִצְרַ֔יִם וַיִּתֶּן;ל֣וֹ בַ֗יִת אָ֣מַר ל֔וֹ וְלֶ֙חֶם֙ נָ֥תַן;לֽוֹ וְאֶ֖רֶץ

الملوك الأول 11: 31 1Ki.11.31

وَقَالَ لِيَرُبْعَامَ: خُذْ لِنَفْسِكَ عَشَرَ قِطَعٍ، لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: هأَنَذَا أُمَزِّقُ الْمَمْلَكَةَ مِنْ يَدِ سُلَيْمَانَ وَأُعْطِيكَ عَشَرَةَ أَسْبَاطٍ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ לְיָֽרָבְעָ֔ם קַח לְךָ֖ עֲשָׂרָ֣ה קְרָעִ֑ים כִּ֣י כֹה֩ אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הִנְנִ֨י קֹרֵ֤עַ הַמַּמְלָכָה֙ מִיַּ֣ד שְׁלֹמֹ֔ה וְנָתַתִּ֣י;לְךָ֔ עֲשָׂרָ֥ה הַשְּׁבָטִֽים

الملوك الأول 11: 34 1Ki.11.34

وَلاَ آخُذُ كُلَّ الْمَمْلَكَةِ مِنْ يَدِهِ، بَلْ أُصَيِّرُهُ رَئِيسًا كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِهِ لأَجْلِ دَاوُدَ عَبْدِي الَّذِي اخْتَرْتُهُ الَّذِي حَفِظَ وَصَايَايَ وَفَرَائِضِي.

וְלֹֽא אֶקַּ֥ח כָּל הַמַּמְלָכָ֖ה מִיָּד֑וֹ כִּ֣י אֲשִׁתֶ֗נּוּ נָשִׂ֣יא כֹּ֚ל יְמֵ֣י חַיָּ֔יו לְמַ֨עַן דָּוִ֤ד עַבְדִּי֙ אֲשֶׁ֣ר בָּחַ֣רְתִּי אֲשֶׁ֥ר שָׁמַ֖ר מִצְוֹתַ֥י וְחֻקֹּתָֽי

الملوك الأول 11: 35 1Ki.11.35

وَآخُذُ الْمَمْلَكَةَ مِنْ يَدِ ابْنِهِ وَأُعْطِيكَ إِيَّاهَا، أَيِ الأَسْبَاطَ الْعَشَرَةَ.

וְלָקַחְתִּ֥י הַמְּלוּכָ֖ה מִיַּ֣ד בְּנ֑וֹ וּנְתַתִּ֣יהָ הַשְּׁבָטִֽים עֲשֶׂ֥רֶת

الملوك الأول 14: 3 1Ki.14.3

وَخُذِي بِيَدِكِ عَشَرَةَ أَرْغِفَةٍ وَكَعْكًا وَجَرَّةَ عَسَل، وَسِيرِي إِلَيْهِ وَهُوَ يُخْبِرُكِ مَاذَا يَكُونُ لِلْغُلاَمِ.

וְלָקַ֣חַתְּ בְּ֠יָדֵךְ עֲשָׂרָ֨ה לֶ֧חֶם וְנִקֻּדִ֛ים וּבַקְבֻּ֥ק דְּבַ֖שׁ וּבָ֣את אֵלָ֑יו ה֚וּא יַגִּ֣יד;לָ֔ךְ מַה יִּֽהְיֶ֖ה לַנָּֽעַר

الملوك الأول 14: 26 1Ki.14.26

وَأَخَذَ خَزَائِنَ بَيْتِ الرَّبِّ وَخَزَائِنَ بَيْتِ الْمَلِكِ، وَأَخَذَ كُلَّ شَيْءٍ. وَأَخَذَ جَمِيعَ أَتْرَاسِ الذَّهَبِ الَّتِي عَمِلَهَا سُلَيْمَانُ.

וַיִּקַּ֞ח אֹצְר֣וֹת בֵּית יְהוָ֗ה אֽוֹצְרוֹת֙ בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ לָקָ֑ח הַכֹּ֖ל וַיִּקַּח֙ כָּל מָגִנֵּ֣י הַזָּהָ֔ב אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה שְׁלֹמֹֽה

الملوك الأول 14: 26 1Ki.14.26

وَأَخَذَ خَزَائِنَ بَيْتِ الرَّبِّ وَخَزَائِنَ بَيْتِ الْمَلِكِ، وَأَخَذَ كُلَّ شَيْءٍ. وَأَخَذَ جَمِيعَ أَتْرَاسِ الذَّهَبِ الَّتِي عَمِلَهَا سُلَيْمَانُ.

וַיִּקַּ֞ח אֹצְר֣וֹת בֵּית יְהוָ֗ה אֽוֹצְרוֹת֙ בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ לָקָ֑ח הַכֹּ֖ל וַיִּקַּח֙ כָּל מָגִנֵּ֣י הַזָּהָ֔ב אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה שְׁלֹמֹֽה

الملوك الأول 14: 26 1Ki.14.26

وَأَخَذَ خَزَائِنَ بَيْتِ الرَّبِّ وَخَزَائِنَ بَيْتِ الْمَلِكِ، وَأَخَذَ كُلَّ شَيْءٍ. وَأَخَذَ جَمِيعَ أَتْرَاسِ الذَّهَبِ الَّتِي عَمِلَهَا سُلَيْمَانُ.

וַיִּקַּ֞ח אֹצְר֣וֹת בֵּית יְהוָ֗ה אֽוֹצְרוֹת֙ בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ לָקָ֑ח הַכֹּ֖ל וַיִּקַּח֙ כָּל מָגִנֵּ֣י הַזָּהָ֔ב אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה שְׁלֹמֹֽה

الملوك الأول 15: 18 1Ki.15.18

وَأَخَذَ آسَا جَمِيعَ الْفِضَّةِ وَالذَّهَبِ الْبَاقِيَةِ فِي خَزَائِنِ بَيْتِ الرَّبِّ وَخَزَائِنِ بَيْتِ الْمَلِكِ وَدَفَعَهَا لِيَدِ عَبِيدِهِ، وَأَرْسَلَهُمُ الْمَلِكُ آسَا إِلَى بَنْهَدَدَ بْنِ طَبْرِيمُونَ بْنِ حَزْيُونَ مَلِكِ أَرَامَ السَّاكِنِ فِي دِمَشْقَ قَائِلاً:

וַיִּקַּ֣ח אָ֠סָא כָּל הַכֶּ֨סֶף וְהַזָּהָ֜ב הַֽנּוֹתָרִ֣ים בְּאוֹצְר֣וֹת בֵּית יְהוָ֗ה אֽוֹצְרוֹת֙ בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיִּתְּנֵ֖ם בְּיַד עֲבָדָ֑יו וַיִּשְׁלָחֵ֞ם הַמֶּ֣לֶךְ אָסָ֗א אֶל בֶּן;הֲ֠דַד בֶּן טַבְרִמֹּ֤ן בֶּן חֶזְיוֹן֙ מֶ֣לֶךְ אֲרָ֔ם הַיֹּשֵׁ֥ב בְּדַמֶּ֖שֶׂק לֵאמֹֽר

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (963 آية)