לֹא (H3808) - lôʼ | معجم سترونغ العبري

صموئيل الثاني 17: 23 2Sa.17.23

وَأَمَّا أَخِيتُوفَلُ فَلَمَّا رَأَى أَنَّ مَشُورَتَهُ لَمْ يُعْمَلْ بِهَا، شَدَّ عَلَى الْحِمَارِ وَقَامَ وَانْطَلَقَ إِلَى بَيْتِهِ إِلَى مَدِينَتِهِ، وَأَوْصَى لِبَيْتِهِ، وَخَنَقَ نَفْسَهُ وَمَاتَ وَدُفِنَ فِي قَبْرِ أَبِيهِ.

וַאֲחִיתֹ֣פֶל רָאָ֗ה כִּ֣י עֲצָתוֹ֒ לֹ֣א נֶעֶשְׂתָה֮ וַיַּחֲבֹ֣שׁ הַחֲמ֗וֹר וַיָּ֜קָם וַיֵּ֤לֶךְ אֶל בֵּיתוֹ֙ אֶל עִיר֔וֹ וַיְצַ֥ו אֶל;בֵּית֖וֹ וַיֵּחָנַ֑ק וַיָּ֕מָת וַיִּקָּבֵ֖ר בְּקֶ֥בֶר אָבִֽיו

صموئيل الثاني 18: 3 2Sa.18.3

فَقَالَ الشَّعْبُ: لاَ تَخْرُجْ، لأَنَّنَا إِذَا هَرَبْنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا، وَإِذَا مَاتَ نِصْفُنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا. وَالآنَ كَعَشَرَةِ آلاَفٍ وَالآنَ الأَصْلَحُ أَنْ تَكُونَ لَنَا نَجْدَةً مِنَ الْمَدِينَةِ.

וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם לֹ֣א תֵצֵ֗א כִּי֩ אִם נֹ֨ס;נָנ֜וּס לֹא יָשִׂ֧ימוּ;לֵ֗ב אֵלֵ֣ינוּ וְאִם יָמֻ֤תוּ חֶצְיֵ֙נוּ֙ לֹֽא יָשִׂ֤ימוּ;לֵ֔ב אֵלֵ֙ינוּ֙ עַתָּ֥ה כָמֹ֖נוּ;עֲשָׂרָ֣ה אֲלָפִ֑ים וְעַתָּ֣ה ט֔וֹב כִּי תִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לַעְזֽוֹר מֵעִ֖יר

صموئيل الثاني 18: 3 2Sa.18.3

فَقَالَ الشَّعْبُ: لاَ تَخْرُجْ، لأَنَّنَا إِذَا هَرَبْنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا، وَإِذَا مَاتَ نِصْفُنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا. وَالآنَ كَعَشَرَةِ آلاَفٍ وَالآنَ الأَصْلَحُ أَنْ تَكُونَ لَنَا نَجْدَةً مِنَ الْمَدِينَةِ.

וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם לֹ֣א תֵצֵ֗א כִּי֩ אִם נֹ֨ס;נָנ֜וּס לֹא יָשִׂ֧ימוּ;לֵ֗ב אֵלֵ֣ינוּ וְאִם יָמֻ֤תוּ חֶצְיֵ֙נוּ֙ לֹֽא יָשִׂ֤ימוּ;לֵ֔ב אֵלֵ֙ינוּ֙ עַתָּ֥ה כָמֹ֖נוּ;עֲשָׂרָ֣ה אֲלָפִ֑ים וְעַתָּ֣ה ט֔וֹב כִּי תִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לַעְזֽוֹר מֵעִ֖יר

صموئيل الثاني 18: 3 2Sa.18.3

فَقَالَ الشَّعْبُ: لاَ تَخْرُجْ، لأَنَّنَا إِذَا هَرَبْنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا، وَإِذَا مَاتَ نِصْفُنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا. وَالآنَ كَعَشَرَةِ آلاَفٍ وَالآنَ الأَصْلَحُ أَنْ تَكُونَ لَنَا نَجْدَةً مِنَ الْمَدِينَةِ.

וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם לֹ֣א תֵצֵ֗א כִּי֩ אִם נֹ֨ס;נָנ֜וּס לֹא יָשִׂ֧ימוּ;לֵ֗ב אֵלֵ֣ינוּ וְאִם יָמֻ֤תוּ חֶצְיֵ֙נוּ֙ לֹֽא יָשִׂ֤ימוּ;לֵ֔ב אֵלֵ֙ינוּ֙ עַתָּ֥ה כָמֹ֖נוּ;עֲשָׂרָ֣ה אֲלָפִ֑ים וְעַתָּ֣ה ט֔וֹב כִּי תִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לַעְזֽוֹר מֵעִ֖יר

صموئيل الثاني 18: 11 2Sa.18.11

فَقَالَ يُوآبُ لِلرَّجُلِ الَّذِي أَخْبَرَهُ: إِنَّكَ قَدْ رَأَيْتَهُ، فَلِمَاذَا لَمْ تَضْرِبْهُ هُنَاكَ إِلَى الأَرْضِ. وَعَلَيَّ أَنْ أُعْطِيَكَ عَشَرَةً مِنَ الْفِضَّةِ وَمِنْطَقَةً

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֗ב לָאִישׁ֙ הַמַּגִּ֣יד;ל֔וֹ וְהִנֵּ֣ה רָאִ֔יתָ וּמַדּ֛וּעַ לֹֽא הִכִּית֥וֹ שָׁ֖ם אָ֑רְצָה וְעָלַ֗י לָ֤תֶת;לְךָ֙ עֲשָׂ֣רָה כֶ֔סֶף וַחֲגֹרָ֖ה;אֶחָֽת

صموئيل الثاني 18: 12 2Sa.18.12

فَقَالَ الرَّجُلُ لِيُوآبَ: فَلَوْ وُزِنَ فِي يَدِي أَلْفٌ مِنَ الْفِضَّةِ لَمَا كُنْتُ أَمُدُّ يَدِي إِلَى ابْنِ الْمَلِكِ، لأَنَّ الْمَلِكَ أَوْصَاكَ فِي آذَانِنَا أَنْتَ وَأَبِيشَايَ وَإِتَّايَ قَائِلاً: احْتَرِزُوا أَيًّا كَانَ مِنْكُمْ عَلَى الْفَتَى أَبْشَالُومَ.

וַיֹּ֤אמֶר הָאִישׁ֙ אֶל;יוֹאָ֔ב וְל֨וּא שֹׁקֵ֤ל עַל כַּפַּי֙ אֶ֣לֶף כֶּ֔סֶף לֹֽא אֶשְׁלַ֥ח יָדִ֖י אֶל בֶּן הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י הַמֶּ֗לֶךְ צִוָּ֣ה בְאָזְנֵ֜ינוּ אֹ֠תְךָ אֲבִישַׁ֤י אִתַּי֙ לֵאמֹ֔ר שִׁמְרוּ מִ֕י בַּנַּ֖עַר בְּאַבְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 18: 13 2Sa.18.13

وَإِّلا فَكُنْتُ فَعَلْتُ بِنَفْسِي زُورًا، إِذْ لاَ يَخْفَى عَنِ الْمَلِكِ شَيْءٌ، وأَنْتَ كُنْتَ وَقَفْتَ ضِدِّي.

אֽוֹ עָשִׂ֤יתִי בְנַפְשִׁי֙ שֶׁ֔קֶר לֹא יִכָּחֵ֣ד מִן הַמֶּ֑לֶךְ וְכָל;דָּבָ֖ר וְאַתָּ֖ה תִּתְיַצֵּ֥ב מִנֶּֽגֶד

صموئيل الثاني 18: 14 2Sa.18.14

فَقَالَ يُوآبُ: إِنِّي لاَ أَصْبِرُ هكَذَا أَمَامَكَ. فَأَخَذَ ثَلاَثَةَ سِهَامٍ بِيَدِهِ وَنَشَّبَهَا فِي قَلْبِ أَبْشَالُومَ، وَهُوَ بَعْدُ حَيٌّ فِي قَلْبِ الْبُطْمَةِ.

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֔ב לֹא אֹחִ֣ילָה כֵ֖ן לְפָנֶ֑יךָ וַיִּקַּח֩ שְׁלֹשָׁ֨ה שְׁבָטִ֜ים בְּכַפּ֗וֹ וַיִּתְקָעֵם֙ בְּלֵ֣ב אַבְשָׁל֔וֹם עוֹדֶ֥נּוּ חַ֖י בְּלֵ֥ב הָאֵלָֽה

صموئيل الثاني 18: 20 2Sa.18.20

فَقَالَ لَهُ يُوآبُ: مَا أَنْتَ صَاحِبُ بِشَارَةٍ فِي هذَا الْيَوْمِ. فِي يَوْمٍ آخَرَ تُبَشِّرُ، وَهذَا الْيَوْمَ لاَ تُبَشِّرُ مِنْ أَجْلِ أَنَّ ابْنَ الْمَلِكِ قَدْ مَاتَ.

וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ יוֹאָ֗ב לֹא֩ אַתָּה֙ אִ֨ישׁ בְּשֹׂרָ֤ה הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם בְּי֣וֹם אַחֵ֑ר וּבִשַּׂרְתָּ֖ הַזֶּה֙ וְהַיּ֤וֹם לֹ֣א תְבַשֵּׂ֔ר כִּֽי;עַל־כֵּ֥ן בֶּן הַמֶּ֖לֶךְ מֵֽת

صموئيل الثاني 18: 20 2Sa.18.20

فَقَالَ لَهُ يُوآبُ: مَا أَنْتَ صَاحِبُ بِشَارَةٍ فِي هذَا الْيَوْمِ. فِي يَوْمٍ آخَرَ تُبَشِّرُ، وَهذَا الْيَوْمَ لاَ تُبَشِّرُ مِنْ أَجْلِ أَنَّ ابْنَ الْمَلِكِ قَدْ مَاتَ.

וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ יוֹאָ֗ב לֹא֩ אַתָּה֙ אִ֨ישׁ בְּשֹׂרָ֤ה הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם בְּי֣וֹם אַחֵ֑ר וּבִשַּׂרְתָּ֖ הַזֶּה֙ וְהַיּ֤וֹם לֹ֣א תְבַשֵּׂ֔ר כִּֽי;עַל־כֵּ֥ן בֶּן הַמֶּ֖לֶךְ מֵֽת

صموئيل الثاني 18: 29 2Sa.18.29

فَقَالَ الْمَلِكُ: أَسَلاَمٌ لِلْفَتَى أَبْشَالُومَ. فَقَالَ أَخِيمَعَصُ: قَدْ رَأَيْتُ جُمْهُورًا عَظِيمًا عِنْدَ إِرْسَالِ يُوآبَ عَبْدَ الْمَلِكِ وَعَبْدَكَ، وَلَمْ أَعْلَمْ مَاذَا.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ שָׁל֥וֹם לַנַּ֖עַר לְאַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֣אמֶר אֲחִימַ֡עַץ רָאִיתִי֩ הֶהָמ֨וֹן הַגָּד֜וֹל לִ֠שְׁלֹחַ יוֹאָב֙ עֶ֨בֶד הַמֶּ֤לֶךְ עַבְדֶּ֔ךָ וְלֹ֥א יָדַ֖עְתִּי מָֽה

صموئيل الثاني 19: 13 2Sa.19.13

وَتَقُولاَنِ لِعَمَاسَا: أَمَا أَنْتَ عَظْمِي وَلَحْمِي. هكَذَا يَفْعَلُ بِيَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنْ كُنْتَ لاَ تَصِيرُ رَئِيسَ جَيْشٍ عِنْدِي كُلَّ الأَيَّامِ بَدَلَ يُوآبَ.

תֹּֽמְר֔וּ וְלַֽעֲמָשָׂא֙ הֲל֛וֹא אָ֑תָּה עַצְמִ֥י וּבְשָׂרִ֖י כֹּ֣ה יַֽעֲשֶׂה לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יוֹסִ֔יף אִם לֹ֠א תִּהְיֶ֧ה שַׂר צָבָ֞א לְפָנַ֛י כָּל הַיָּמִ֖ים תַּ֥חַת יוֹאָֽב

صموئيل الثاني 19: 13 2Sa.19.13

وَتَقُولاَنِ لِعَمَاسَا: أَمَا أَنْتَ عَظْمِي وَلَحْمِي. هكَذَا يَفْعَلُ بِيَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنْ كُنْتَ لاَ تَصِيرُ رَئِيسَ جَيْشٍ عِنْدِي كُلَّ الأَيَّامِ بَدَلَ يُوآبَ.

תֹּֽמְר֔וּ וְלַֽעֲמָשָׂא֙ הֲל֛וֹא אָ֑תָּה עַצְמִ֥י וּבְשָׂרִ֖י כֹּ֣ה יַֽעֲשֶׂה לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יוֹסִ֔יף אִם לֹ֠א תִּהְיֶ֧ה שַׂר צָבָ֞א לְפָנַ֛י כָּל הַיָּמִ֖ים תַּ֥חַת יוֹאָֽב

صموئيل الثاني 19: 21 2Sa.19.21

فَأَجَابَ أَبِيشَايُ ابْنُ صَرُويَةَ وَقَالَ: أَلاَ يُقْتَلُ شِمْعِي لأَجْلِ هَذَا، لأَنَّهُ سَبَّ مَسِيحَ الرَّبِّ.

וַיַּ֨עַן אֲבִישַׁ֤י בֶּן צְרוּיָה֙ וַיֹּ֔אמֶר לֹ֥א יוּמַ֖ת שִׁמְעִ֑י הֲתַ֣חַת זֹ֔את כִּ֥י קִלֵּ֖ל מְשִׁ֥יחַ יְהוָֽה

صموئيل الثاني 19: 23 2Sa.19.23

ثُمَّ قَالَ الْمَلِكُ لِشِمْعِي: لاَ تَمُوتُ. وَحَلَفَ لَهُ الْمَلِكُ.

וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל;שִׁמְעִ֖י לֹ֣א תָמ֑וּת וַיִּשָּׁ֥בַֽע ל֖וֹ הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 24 2Sa.19.24

وَنَزَلَ مَفِيبُوشَثُ ابْنُ شَاوُلَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، وَلَمْ يَعْتَنِ بِرِجْلَيْهِ، وَلاَ اعْتَنَى بِلِحْيَتِهِ، وَلاَ غَسَلَ ثِيَابَهُ، مِنَ الْيَوْمِ ذَهَبَ فِيهِ الْمَلِكُ إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي أَتَى فِيهِ بِسَلاَمٍ.

יָרַ֖ד וּמְפִבֹ֙שֶׁת֙ בֶּן שָׁא֔וּל לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ לֹ֣א כִבֵּ֔ס בְּגָדָיו֙ לְמִן הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 19: 24 2Sa.19.24

وَنَزَلَ مَفِيبُوشَثُ ابْنُ شَاوُلَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، وَلَمْ يَعْتَنِ بِرِجْلَيْهِ، وَلاَ اعْتَنَى بِلِحْيَتِهِ، وَلاَ غَسَلَ ثِيَابَهُ، مِنَ الْيَوْمِ ذَهَبَ فِيهِ الْمَلِكُ إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي أَتَى فِيهِ بِسَلاَمٍ.

יָרַ֖ד וּמְפִבֹ֙שֶׁת֙ בֶּן שָׁא֔וּל לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ לֹ֣א כִבֵּ֔ס בְּגָדָיו֙ לְמִן הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 19: 24 2Sa.19.24

وَنَزَلَ مَفِيبُوشَثُ ابْنُ شَاوُلَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، وَلَمْ يَعْتَنِ بِرِجْلَيْهِ، وَلاَ اعْتَنَى بِلِحْيَتِهِ، وَلاَ غَسَلَ ثِيَابَهُ، مِنَ الْيَوْمِ ذَهَبَ فِيهِ الْمَلِكُ إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي أَتَى فِيهِ بِسَلاَمٍ.

יָרַ֖ד וּמְפִבֹ֙שֶׁת֙ בֶּן שָׁא֔וּל לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ לֹ֣א כִבֵּ֔ס בְּגָדָיו֙ לְמִן הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 19: 25 2Sa.19.25

فَلَمَّا جَاءَ إِلَى أُورُشَلِيمَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: لِمَاذَا لَمْ تَذْهَبْ مَعِي يَا مَفِيبُوشَثُ.

וַיְהִ֛י;כִּי בָ֥א יְרוּשָׁלִַ֖ם לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ לָ֛מָּה לֹא הָלַ֥כְתָּ עִמִּ֖י מְפִיבֹֽשֶׁת

صموئيل الثاني 19: 28 2Sa.19.28

لأَنَّ كُلَّ بَيْتِ أَبِي لَمْ يَكُنْ إِلاَّ أُنَاسًا مَوْتَى لِسَيِّدِي الْمَلِكِ، وَقَدْ جَعَلْتَ عَبْدَكَ بَيْنَ الآكِلِينَ عَلَى مَائِدَتِكَ. فَأَيُّ حَقّ لِي بَعْدُ حَتَّى أَصْرُخَ أَيْضًا إِلَى الْمَلِكِ.

כִּי֩ כָּל בֵּ֣ית אָבִ֗י לֹ֨א הָיָ֜ה כִּ֤י;אִם אַנְשֵׁי מָ֙וֶת֙ לַאדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַתָּ֙שֶׁת֙ עַבְדְּךָ֔ בְּאֹכְלֵ֖י שֻׁלְחָנֶ֑ךָ וּמַה;יֶּשׁ צְדָקָ֔ה לִ֥י עוֹד֙ וְלִזְעֹ֥ק ע֖וֹד אֶל הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 43 2Sa.19.43

فَأَجَابَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ رِجَالَ يَهُوذَا وَقَالُوا: لِي عَشَرَةُ أَسْهُمٍ فِي الْمَلِكِ، وَأَنَا أَحَقُّ مِنْكَ بِدَاوُدَ، فَلِمَاذَا اسْتَخْفَفْتَ بِي وَلَمْ يَكُنْ كَلاَمِي أَوَّلاً فِي إِرْجَاعِ مَلِكِي. وَكَانَ كَلاَمُ رِجَالِ يَهُوذَا أَقْسَى مِنْ كَلاَمِ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ.

וַיַּ֣עַן אִֽישׁ יִשְׂרָאֵל֩ אִ֨ישׁ יְהוּדָ֜ה וַיֹּ֗אמֶר לִ֣י עֶֽשֶׂר יָד֨וֹת בַמֶּלֶךְ֮ אֲנִ֣י מִמְּךָ֒ בְּדָוִד֮ וּמַדּ֙וּעַ֙ הֱקִלֹּתַ֔נִי וְלֹא הָיָ֨ה דְבָרִ֥י רִאשׁ֛וֹן לְהָשִׁ֣יב מַלְכִּ֑י דְּבַר אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה וַיִּ֙קֶשׁ֙ מִדְּבַ֖ר אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 20: 1 2Sa.20.1

وَاتَّفَقَ هُنَاكَ رَجُلٌ لَئِيمٌ اسْمُهُ شَبَعُ بْنُ بِكْرِي رَجُلٌ بَنْيَامِينِيٌّ، فَضَرَبَ بِالْبُوقِ وَقَالَ: لَيْسَ لَنَا قِسْمٌ فِي دَاوُدَ وَلاَ لَنَا نَصِيبٌ فِي ابْنِ يَسَّى. كُلُّ رَجُل إِلَى خَيْمَتِهِ يَا إِسْرَائِيلُ.

נִקְרָ֜א וְשָׁ֨ם אִ֣ישׁ בְּלִיַּ֗עַל וּשְׁמ֛וֹ שֶׁ֥בַע בֶּן בִּכְרִ֖י אִ֣ישׁ יְמִינִ֑י וַיִּתְקַ֣ע בַּשֹּׁפָ֗ר וַ֠יֹּאמֶר אֵֽין לָ֨נוּ חֵ֜לֶק בְּדָוִ֗ד וְלֹ֤א לָ֙נוּ֙ נַֽחֲלָה בְּבֶן יִשַׁ֔י אִ֥ישׁ לְאֹהָלָ֖יו יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 20: 3 2Sa.20.3

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِهِ فِي أُورُشَلِيمَ. وَأَخَذَ الْمَلِكُ النِّسَاءَ السَّرَارِيَّ الْعَشَرَ اللَّوَاتِي تَرَكَهُنَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ، وَجَعَلَهُنَّ تَحْتَ حَجْزٍ، وَكَانَ يَعُولُهُنَّ وَلكِنْ لَمْ يَدْخُلْ إِلَيْهِنَّ، بَلْ كُنَّ مَحبُوسَاتٍ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِنَّ فِي عِيشَةِ الْعُزُوبَةِ.

וַיָּבֹ֨א דָוִ֣ד אֶל בֵּיתוֹ֮ יְרֽוּשָׁלִַם֒ וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ נָשִׁ֣ים פִּלַגְשִׁ֡ים עֶֽשֶׂר אֲשֶׁ֣ר הִנִּיחַ֩ לִשְׁמֹ֨ר הַבַּ֜יִת וַֽיִּתְּנֵ֤ם בֵּית;מִשְׁמֶ֙רֶת֙ וַֽיְכַלְכְּלֵ֔ם לֹא בָ֑א וַאֲלֵיהֶ֖ם וַתִּהְיֶ֧ינָה צְרֻר֛וֹת עַד י֥וֹם מֻתָ֖ן חַיּֽוּת אַלְמְנ֥וּת

صموئيل الثاني 20: 10 2Sa.20.10

وَأَمَّا عَمَاسَا فَلَمْ يَحْتَرِزْ مِنَ السَّيْفِ الَّذِي بِيَدِ يُوآبَ، فَضَرَبَهُ بِهِ فِي بَطْنِهِ فَدَلَقَ أَمْعَاءَهُ إِلَى الأَرْضِ وَلَمْ يُثَنِّ عَلَيْهِ، فَمَاتَ. وَأَمَّا يُوآبُ وَأَبِيشَايُ أَخُوهُ فَتَبِعَا شَبَعَ بْنَ بِكْرِي.

וַעֲמָשָׂ֨א לֹֽא נִשְׁמַ֜ר בַּחֶ֣רֶב אֲשֶׁ֣ר בְּיַד יוֹאָ֗ב וַיַּכֵּהוּ֩ בָ֨הּ אֶל הַחֹ֜מֶשׁ וַיִּשְׁפֹּ֨ךְ מֵעָ֥יו אַ֛רְצָה וְלֹא שָׁ֥נָה ל֖וֹ וַיָּמֹ֑ת וְיוֹאָב֙ וַאֲבִישַׁ֣י אָחִ֔יו רָדַ֕ף שֶׁ֥בַע בֶּן בִּכְרִֽי

صموئيل الثاني 20: 10 2Sa.20.10

وَأَمَّا عَمَاسَا فَلَمْ يَحْتَرِزْ مِنَ السَّيْفِ الَّذِي بِيَدِ يُوآبَ، فَضَرَبَهُ بِهِ فِي بَطْنِهِ فَدَلَقَ أَمْعَاءَهُ إِلَى الأَرْضِ وَلَمْ يُثَنِّ عَلَيْهِ، فَمَاتَ. وَأَمَّا يُوآبُ وَأَبِيشَايُ أَخُوهُ فَتَبِعَا شَبَعَ بْنَ بِكْرِي.

וַעֲמָשָׂ֨א לֹֽא נִשְׁמַ֜ר בַּחֶ֣רֶב אֲשֶׁ֣ר בְּיַד יוֹאָ֗ב וַיַּכֵּהוּ֩ בָ֨הּ אֶל הַחֹ֜מֶשׁ וַיִּשְׁפֹּ֨ךְ מֵעָ֥יו אַ֛רְצָה וְלֹא שָׁ֥נָה ל֖וֹ וַיָּמֹ֑ת וְיוֹאָב֙ וַאֲבִישַׁ֣י אָחִ֔יו רָדַ֕ף שֶׁ֥בַע בֶּן בִּכְרִֽי

صموئيل الثاني 20: 21 2Sa.20.21

الأَمْرُ لَيْسَ كَذلِكَ. لأَنَّ رَجُلاً مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ اسْمُهُ شَبَعُ بْنُ بِكْرِي رَفَعَ يَدَهُ عَلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ. سَلِّمُوهُ وَحْدَهُ فَأَنْصَرِفَ عَنِ الْمَدِينَةِ. فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ لِيُوآبَ: هُوَذَا رَأْسُهُ يُلْقَى إِلَيْكَ عَنِ السُّورِ.

הַדָּבָ֗ר לֹא כֵ֣ן כִּ֡י אִישׁ֩ מֵהַ֨ר אֶפְרַ֜יִם שְׁמ֗וֹ שֶׁ֧בַע בֶּן בִּכְרִ֣י נָשָׂ֤א יָדוֹ֙ בַּמֶּ֣לֶךְ בְּדָוִ֔ד תְּנֽוּ;אֹת֣וֹ לְבַדּ֔וֹ וְאֵלְכָ֖ה מֵעַ֣ל הָעִ֑יר וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל;יוֹאָ֔ב הִנֵּ֥ה רֹאשׁ֛וֹ מֻשְׁלָ֥ךְ אֵלֶ֖יךָ בְּעַ֥ד הַחוֹמָֽה

صموئيل الثاني 21: 10 2Sa.21.10

فَأَخَذَتْ رِصْفَةُ ابْنَةُ أَيَّةَ مِسْحًا وَفَرَشَتْهُ لِنَفْسِهَا عَلَى الصَّخْرِ مِنِ ابْتِدَاءِ الْحَصَادِ حَتَّى انْصَبَّ الْمَاءُ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ، وَلَمْ تَدَعْ طُيُورَ السَّمَاءِ تَنْزِلُ عَلَيْهِمْ نَهَارًا، حَيَوَانَاتِ الْحَقْلِ لَيْلاً.

וַתִּקַּ֣ח רִצְפָּה֩ בַת אַיָּ֨ה הַשַּׂ֜ק וַתַּטֵּ֨הוּ לָ֤הּ אֶל הַצּוּר֙ מִתְּחִלַּ֣ת קָצִ֔יר עַ֛ד נִתַּךְ מַ֥יִם עֲלֵיהֶ֖ם מִן הַשָּׁמָ֑יִם וְלֹֽא נָתְנָה֩ ע֨וֹף הַשָּׁמַ֜יִם לָנ֤וּחַ עֲלֵיהֶם֙ יוֹמָ֔ם חַיַּ֥ת הַשָּׂדֶ֖ה לָֽיְלָה

صموئيل الثاني 21: 17 2Sa.21.17

فَأَنْجَدَهُ أَبِيشَايُ ابْنُ صَرُويَةَ، فَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيَّ وَقَتَلَهُ. حِينَئِذٍ حَلَفَ رِجَالُ دَاوُدَ لَهُ قَائِلِينَ: لاَ تَخْرُجُ أَيْضًا مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ، وَلاَ تُطْفِئُ سِرَاجَ إِسْرَائِيلَ.

וַיַּֽעֲזָר;לוֹ֙ אֲבִישַׁ֣י בֶּן צְרוּיָ֔ה וַיַּ֥ךְ הַפְּלִשְׁתִּ֖י וַיְמִיתֵ֑הוּ אָ֣ז נִשְׁבְּעוּ֩ אַנְשֵׁי דָוִ֨ד ל֜וֹ לֵאמֹ֗ר לֹא תֵצֵ֨א ע֤וֹד אִתָּ֙נוּ֙ לַמִּלְחָמָ֔ה וְלֹ֥א תְכַבֶּ֖ה נֵ֥ר יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 21: 17 2Sa.21.17

فَأَنْجَدَهُ أَبِيشَايُ ابْنُ صَرُويَةَ، فَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيَّ وَقَتَلَهُ. حِينَئِذٍ حَلَفَ رِجَالُ دَاوُدَ لَهُ قَائِلِينَ: لاَ تَخْرُجُ أَيْضًا مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ، وَلاَ تُطْفِئُ سِرَاجَ إِسْرَائِيلَ.

וַיַּֽעֲזָר;לוֹ֙ אֲבִישַׁ֣י בֶּן צְרוּיָ֔ה וַיַּ֥ךְ הַפְּלִשְׁתִּ֖י וַיְמִיתֵ֑הוּ אָ֣ז נִשְׁבְּעוּ֩ אַנְשֵׁי דָוִ֨ד ל֜וֹ לֵאמֹ֗ר לֹא תֵצֵ֨א ע֤וֹד אִתָּ֙נוּ֙ לַמִּלְחָמָ֔ה וְלֹ֥א תְכַבֶּ֖ה נֵ֥ר יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 22: 22 2Sa.22.22

لأَنِّي حَفِظْتُ طُرُقَ الرَّبِّ، وَلَمْ أَعْصِ إِلهِي.

כִּ֥י שָׁמַ֖רְתִּי דַּרְכֵ֣י יְהוָ֑ה וְלֹ֥א רָשַׁ֖עְתִּי מֵאֱלֹהָֽי

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (5076 آية)