טוֹב (H2896) - ṭôwb | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 20: 12 1Sa.20.12

وَقَالَ يُونَاثَانُ لِدَاوُدَ: يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ، مَتَى اخْتَبَرْتُ أَبِي مِثْلَ الآنَ غَدًا أَوْ بَعْدَ غَدٍ، فَإِنْ كَانَ خَيْرٌ لِدَاوُدَ وَلَمْ أُرْسِلْ حِينَئِذٍ فَأُخْبِرَهُ،

וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל;דָּוִ֗ד יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי אֶחְקֹ֣ר אָבִ֗י כָּעֵ֤ת מָחָר֙ הַשְּׁלִשִׁ֔ית וְהִנֵּה ט֖וֹב אֶל;דָּוִ֑ד וְלֹֽא אֶשְׁלַ֣ח אָז֙ וְגָלִ֖יתִי;אֶת;אָזְנֶֽךָ

صموئيل الأول 24: 17 1Sa.24.17

ثُمَّ قَالَ لِدَاوُدَ: أَنْتَ أَبَرُّ مِنِّي، لأَنَّكَ جَازَيْتَنِي خَيْرًا وَأَنَا جَازَيْتُكَ شَرًّا.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;דָּוִ֔ד אַתָּ֖ה צַדִּ֥יק מִמֶּ֑נִּי כִּ֤י;אַתָּה֙ גְּמַלְתַּ֣נִי הַטּוֹבָ֔ה וַאֲנִ֖י גְּמַלְתִּ֥יךָ הָרָעָֽה

صموئيل الأول 24: 18 1Sa.24.18

وَقَدْ أَظْهَرْتَ الْيَوْمَ أَنَّكَ عَمِلْتَ بِي خَيْرًا، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَنِي بِيَدِكَ وَلَمْ تَقْتُلْنِي.

וְאַתָּה֙ הִגַּ֣דְתָּ הַיּ֔וֹם אֲשֶׁר עָשִׂ֥יתָה אִתִּ֖י טוֹבָ֑ה אֲשֶׁ֨ר יְהוָ֛ה סִגְּרַ֧נִי בְּיָדְךָ֖ וְלֹ֥א הֲרַגְתָּֽנִי

صموئيل الأول 24: 19 1Sa.24.19

فَإِذَا وَجَدَ رَجُلٌ عَدُوَّهُ، فَهَلْ يُطْلِقُهُ فِي طَرِيقِ خَيْرٍ. فَالرَّبُّ يُجَازِيكَ خَيْرًا عَمَّا فَعَلْتَهُ لِي الْيَوْمَ هذَا.

וְכִֽי יִמְצָ֥א אִישׁ֙ אֹ֣יְב֔וֹ וְשִׁלְּח֖וֹ בְּדֶ֣רֶךְ טוֹבָ֑ה וַֽיהוָה֙ יְשַׁלֶּמְךָ֣ טוֹבָ֔ה תַּ֚חַת עָשִׂ֖יתָה לִֽי הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה

صموئيل الأول 24: 19 1Sa.24.19

فَإِذَا وَجَدَ رَجُلٌ عَدُوَّهُ، فَهَلْ يُطْلِقُهُ فِي طَرِيقِ خَيْرٍ. فَالرَّبُّ يُجَازِيكَ خَيْرًا عَمَّا فَعَلْتَهُ لِي الْيَوْمَ هذَا.

וְכִֽי יִמְצָ֥א אִישׁ֙ אֹ֣יְב֔וֹ וְשִׁלְּח֖וֹ בְּדֶ֣רֶךְ טוֹבָ֑ה וַֽיהוָה֙ יְשַׁלֶּמְךָ֣ טוֹבָ֔ה תַּ֚חַת עָשִׂ֖יתָה לִֽי הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה

صموئيل الأول 25: 3 1Sa.25.3

وَاسْمُ الرَّجُلِ نَابَالُ وَاسْمُ امْرَأَتِهِ أَبِيجَايِلُ. وَكَانَتِ الْمَرْأَةُ جَيِّدَةَ الْفَهْمِ وَجَمِيلَةَ الصُّورَةِ، وَأَمَّا الرَّجُلُ فَكَانَ قَاسِيًا وَرَدِيءَ الأَعْمَالِ، وَهُوَ كَالِبِيٌّ.

וְשֵׁ֤ם הָאִישׁ֙ נָבָ֔ל וְשֵׁ֥ם אִשְׁתּ֖וֹ אֲבִגָ֑יִל וְהָאִשָּׁ֤ה טֽוֹבַת שֶׂ֙כֶל֙ וִ֣יפַת תֹּ֔אַר וְהָאִ֥ישׁ קָשֶׁ֛ה וְרַ֥ע מַעֲלָלִ֖ים וְה֥וּא כָלִבִּֽי

صموئيل الأول 25: 8 1Sa.25.8

اِسْأَلْ غِلْمَانَكَ فَيُخْبِرُوكَ. فَلْيَجِدِ الْغِلْمَانُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ لأَنَّنَا قَدْ جِئْنَا فِي يَوْمٍ طَيِّبٍ، فَأَعْطِ مَا وَجَدَتْهُ يَدُكَ لِعَبِيدِكَ وَلابْنِكَ دَاوُدَ.

שְׁאַ֨ל נְעָרֶ֜יךָ וְיַגִּ֣ידוּ;לָ֗ךְ וְיִמְצְא֨וּ הַנְּעָרִ֥ים חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי בָּ֑נוּ עַל י֥וֹם ט֖וֹב תְּנָה;נָּ֗א אֲשֶׁ֨ר תִּמְצָ֤א יָֽדְךָ֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ וּלְבִנְךָ֖ לְדָוִֽד

صموئيل الأول 25: 15 1Sa.25.15

وَالرِّجَالُ مُحْسِنُونَ إِلَيْنَا جِدًّا، فَلَمْ نُؤْذَ وَلاَ فُقِدَ مِنَّا شَيْءٌ كُلَّ أَيَّامِ تَرَدُّدِنَا مَعَهُمْ وَنَحْنُ فِي الْحَقْلِ.

וְהָ֣אֲנָשִׁ֔ים טֹבִ֥ים לָ֖נוּ מְאֹ֑ד וְלֹ֤א הָכְלַ֙מְנוּ֙ וְלֹֽא פָקַ֣דְנוּ מְא֔וּמָה כָּל יְמֵי֙ הִתְהַלַּ֣כְנוּ אִתָּ֔ם בִּֽהְיוֹתֵ֖נוּ בַּשָּׂדֶֽה

صموئيل الأول 25: 21 1Sa.25.21

وَقَالَ دَاوُدُ: إِنَّمَا بَاطِلاً حَفِظْتُ كُلَّ مَا لِهذَا فِي الْبَرِّيَّةِ، فَلَمْ يُفْقَدْ مِنْ كُلِّ مَا لَهُ شَيْءٌ، فَكَافَأَنِي شَرًّا بَدَلَ خَيْرٍ.

אָמַ֗ר וְדָוִ֣ד אַךְ֩ לַשֶּׁ֨קֶר שָׁמַ֜רְתִּי כָּל אֲשֶׁ֤ר לָזֶה֙ בַּמִּדְבָּ֔ר וְלֹא נִפְקַ֥ד מִכָּל אֲשֶׁר ל֖וֹ מְא֑וּמָה וַיָּֽשֶׁב;לִ֥י רָעָ֖ה תַּ֥חַת טוֹבָֽה

صموئيل الأول 25: 30 1Sa.25.30

وَيَكُونُ عِنْدَمَا يَصْنَعُ الرَّبُّ لِسَيِّدِي حَسَبَ كُلِّ مَا تَكَلَّمَ مِنَ الْخَيْرِ مِنْ أَجْلِكَ، وَيُقِيمُكَ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ،

וְהָיָ֗ה כִּֽי יַעֲשֶׂ֤ה יְהוָה֙ לַֽאדֹנִ֔י כְּכֹ֛ל אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר הַטּוֹבָ֖ה עָלֶ֑יךָ וְצִוְּךָ֥ לְנָגִ֖יד עַל יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 26: 16 1Sa.26.16

لَيْسَ حَسَنًا هذَا الأَمْرُ الَّذِي عَمِلْتَ. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، إِنَّكُمْ أَبْنَاءُ الْمَوْتِ أَنْتُمْ، لأَنَّكُمْ لَمْ تُحَافِظُوا عَلَى سَيِّدِكُمْ، عَلَى مَسِيحِ الرَّبِّ. فَانْظُرِ الآنَ أَيْنَ هُوَ رُمْحُ الْمَلِكِ وَكُوزُ الْمَاءِ الَّذِي كَانَ عِنْدَ رَأْسِهِ.

לֹא ט֞וֹב הַזֶּה֮ הַדָּבָ֣ר אֲשֶׁ֣ר עָשִׂיתָ֒ חַי יְהוָ֗ה כִּ֤י בְנֵי מָ֙וֶת֙ אַתֶּ֔ם אֲשֶׁ֧ר לֹֽא שְׁמַרְתֶּ֛ם עַל אֲדֹנֵיכֶ֖ם עַל מְשִׁ֣יחַ יְהוָ֑ה רְאֵ֗ה וְעַתָּ֣ה אֵֽי חֲנִ֥ית הַמֶּ֛לֶךְ צַפַּ֥חַת הַמַּ֖יִם אֲשֶׁ֥ר מְרַאֲשֹׁתָֽיו

صموئيل الأول 27: 1 1Sa.27.1

وَقَالَ دَاوُدُ فِي قَلْبِهِ: إِنِّي سَأَهْلِكُ يَوْمًا بِيَدِ شَاوُلَ، فَلاَ شَيْءَ خَيْرٌ لِي مِنْ أَنْ أُفْلِتَ إِلَى أَرْضِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، فَيَيْأَسُ شَاوُلُ مِنِّي فَلاَ يُفَتِّشُ عَلَيَّ بَعْدُ فِي جَمِيعِ تُخُومِ إِسْرَائِيلَ، فَأَنْجُو مِنْ يَدِهِ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל לִבּ֔וֹ אֶסָּפֶ֥ה יוֹם;אֶחָ֖ד בְּיַד שָׁא֑וּל אֵֽין ט֜וֹב לִ֨י כִּ֣י הִמָּלֵ֥ט;אִמָּלֵ֣ט אֶל אֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֗ים וְנוֹאַ֨שׁ שָׁאוּל֙ מִמֶּ֤נִּי לְבַקְשֵׁ֤נִי עוֹד֙ בְּכָל גְּב֣וּל יִשְׂרָאֵ֔ל וְנִמְלַטְתִּ֖י מִיָּדֽוֹ

صموئيل الأول 29: 6 1Sa.29.6

فَدَعَا أَخِيشُ دَاوُدَ وَقَالَ لَهُ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، إِنَّكَ أَنْتَ مُسْتَقِيمٌ، وَخُرُوجُكَ وَدُخُولُكَ مَعِي فِي الْجَيْشِ صَالِحٌ فِي عَيْنَيَّ لأَنِّي لَمْ أَجِدْ فِيكَ شَرًّا مِنْ يَوْمِ جِئْتَ إِلَيَّ إِلَى الْيَوْمِ. وَأَمَّا فِي أَعْيُنِ الأَقْطَابِ فَلَسْتَ بِصَالِحٍ.

וַיִּקְרָ֨א אָכִ֜ישׁ דָּוִ֗ד וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לָיו חַי יְהוָ֞ה כִּי אַתָּ֗ה יָשָׁ֣ר צֵאתְךָ֨ וּבֹאֲךָ֤ אִתִּי֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה וְט֣וֹב בְּ֠עֵינַי כִּ֠י לֹֽא מָצָ֤אתִֽי בְךָ֙ רָעָ֔ה מִיּ֛וֹם בֹּאֲךָ֥ אֵלַ֖י עַד הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה וּבְעֵינֵ֥י הַסְּרָנִ֖ים לֹֽא ט֥וֹב

صموئيل الأول 29: 6 1Sa.29.6

فَدَعَا أَخِيشُ دَاوُدَ وَقَالَ لَهُ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، إِنَّكَ أَنْتَ مُسْتَقِيمٌ، وَخُرُوجُكَ وَدُخُولُكَ مَعِي فِي الْجَيْشِ صَالِحٌ فِي عَيْنَيَّ لأَنِّي لَمْ أَجِدْ فِيكَ شَرًّا مِنْ يَوْمِ جِئْتَ إِلَيَّ إِلَى الْيَوْمِ. وَأَمَّا فِي أَعْيُنِ الأَقْطَابِ فَلَسْتَ بِصَالِحٍ.

וַיִּקְרָ֨א אָכִ֜ישׁ דָּוִ֗ד וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לָיו חַי יְהוָ֞ה כִּי אַתָּ֗ה יָשָׁ֣ר צֵאתְךָ֨ וּבֹאֲךָ֤ אִתִּי֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה וְט֣וֹב בְּ֠עֵינַי כִּ֠י לֹֽא מָצָ֤אתִֽי בְךָ֙ רָעָ֔ה מִיּ֛וֹם בֹּאֲךָ֥ אֵלַ֖י עַד הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה וּבְעֵינֵ֥י הַסְּרָנִ֖ים לֹֽא ט֥וֹב

صموئيل الأول 29: 9 1Sa.29.9

فَأَجَابَ أَخِيشُ وَقَالَ لِدَاوُدَ: عَلِمْتُ أَنَّكَ صَالِحٌ فِي عَيْنَيَّ كَمَلاَكِ اللهِ. إِلاَّ إِنَّ رُؤَسَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ قَالُوا: لاَ يَصْعَدْ مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ.

וַיַּ֣עַן אָכִישׁ֮ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;דָּוִד֒ יָדַ֕עְתִּי כִּ֣י;אַתָּ֛ה ט֥וֹב בְּעֵינַ֖י כְּמַלְאַ֣ךְ אֱלֹהִ֑ים אַ֣ךְ שָׂרֵ֤י פְלִשְׁתִּים֙ אָֽמְר֔וּ לֹֽא יַעֲלֶ֥ה עִמָּ֖נוּ בַּמִּלְחָמָֽה

صموئيل الثاني 2: 6 2Sa.2.6

وَالآنَ لِيَصْنَعِ الرَّبُّ مَعَكُمْ إِحْسَانًا وَحَقًّا، وَأَنَا أَيْضًا أَفْعَلُ مَعَكُمْ هذَا الْخَيْرَ لأَنَّكُمْ فَعَلْتُمْ هذَا الأَمْرَ.

וְעַתָּ֕ה יַֽעַשׂ יְהוָ֥ה עִמָּכֶ֖ם חֶ֣סֶד וֶאֱמֶ֑ת אָנֹכִ֗י וְגַ֣ם אֶעֱשֶׂ֤ה אִתְּכֶם֙ הַזֹּ֔את הַטּוֹבָ֣ה אֲשֶׁ֥ר עֲשִׂיתֶ֖ם הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר

صموئيل الثاني 3: 13 2Sa.3.13

فَقَالَ: حَسَنًا. أَنَا أَقْطَعُ مَعَكَ عَهْدًا، إِلاَّ إِنِّي أَطْلُبُ مِنْكَ أَمْرًا وَاحِدًا، وَهُوَ أَنْ لاَ تَرَى وَجْهِي مَا لَمْ تَأْتِ أَوَّلاً بِمِيكَالَ بِنْتِ شَاوُلَ حِينَ تَأْتِي لِتَرَى وَجْهِي.

וַיֹּ֣אמֶר ט֔וֹב אֲנִ֕י אֶכְרֹ֥ת אִתְּךָ֖ בְּרִ֑ית אַ֣ךְ אָנֹכִי֩ שֹׁאֵ֨ל מֵאִתְּךָ֤ דָּבָ֣ר אֶחָ֡ד לֵאמֹר֙ לֹא תִרְאֶ֣ה פָּנַ֔י כִּ֣י;אִם הֱבִיאֲךָ֗ לִפְנֵ֣י מִיכַ֣ל בַּת שָׁא֔וּל בְּבֹאֲךָ֖ לִרְא֥וֹת פָּנָֽי

صموئيل الثاني 7: 28 2Sa.7.28

وَالآنَ يَا سَيِّدِي الرَّبَّ أَنْتَ هُوَ اللهُ وَكَلاَمُكَ هُوَ حَقٌّ، وَقَدْ كَلَّمْتَ عَبْدَكَ بِهذَا الْخَيْرِ.

וְעַתָּ֣ה אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה אַתָּה הוּא֙ הָֽאֱלֹהִ֔ים וּדְבָרֶ֖יךָ יִהְי֣וּ אֱמֶ֑ת וַתְּדַבֵּר֙ אֶֽל עַבְדְּךָ֔ הַזֹּֽאת הַטּוֹבָ֖ה

صموئيل الثاني 10: 12 2Sa.10.12

تَجَلَّدْ وَلْنَتَشَدَّدْ مِنْ أَجْلِ شَعْبِنَا وَمِنْ أَجْلِ مُدُنِ إِلهِنَا، وَالرَّبُّ يَفْعَلُ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْهِ.

חֲזַ֤ק וְנִתְחַזַּק֙ בְּעַד עַמֵּ֔נוּ וּבְעַ֖ד עָרֵ֣י אֱלֹהֵ֑ינוּ וַֽיהוָ֔ה יַעֲשֶׂ֥ה הַטּ֖וֹב בְּעֵינָֽיו

صموئيل الثاني 11: 2 2Sa.11.2

وَكَانَ فِي وَقْتِ الْمَسَاءِ أَنَّ دَاوُدَ قَامَ عَنْ سَرِيرِهِ وَتَمَشَّى عَلَى سَطْحِ بَيْتِ الْمَلِكِ، فَرَأَى مِنْ عَلَى السَّطْحِ امْرَأَةً تَسْتَحِمُّ. وَكَانَتِ الْمَرْأَةُ جَمِيلَةَ الْمَنْظَرِ جِدًّا.

וַיְהִ֣י לְעֵ֣ת הָעֶ֗רֶב דָּוִ֜ד וַיָּ֨קָם מֵעַ֤ל מִשְׁכָּבוֹ֙ וַיִּתְהַלֵּךְ֙ עַל גַּ֣ג בֵּית הַמֶּ֔לֶךְ וַיַּ֥רְא מֵעַ֣ל הַגָּ֑ג אִשָּׁ֛ה רֹחֶ֖צֶת וְהָ֣אִשָּׁ֔ה טוֹבַ֥ת מַרְאֶ֖ה מְאֹֽד

صموئيل الثاني 13: 22 2Sa.13.22

وَلَمْ يُكَلِّمْ أَبْشَالُومُ أَمْنُونَ بِشَرّ وَلاَ بِخَيْرٍ، لأَنَّ أَبْشَالُومَ أَبْغَضَ أَمْنُونَ مِنْ أَجْلِ أَنَّهُ أَذَلَّ ثَامَارَ أُخْتَهُ.

וְלֹֽא דִבֶּ֧ר אַבְשָׁל֛וֹם אַמְנ֖וֹן לְמֵרָ֣ע וְעַד ט֑וֹב כִּֽי אַבְשָׁלוֹם֙ שָׂנֵ֤א אַמְנ֔וֹן דְּבַר֙;עַל אֲשֶׁ֣ר עִנָּ֔ה תָּמָ֥ר אֲחֹתֽוֹ

صموئيل الثاني 14: 17 2Sa.14.17

فَقَالَتْ جَارِيَتُكَ: لِيَكُنْ كَلاَمُ سَيِّدِي الْمَلِكِ عَزَاءً، سَيِّدِي الْمَلِكُ إِنَّمَا هُوَ كَمَلاَكِ اللهِ لِفَهْمِ الْخَيْرِ وَالشَّرِّ، وَالرَّبُّ إِلهُكَ يَكُونُ مَعَكَ.

וַתֹּ֙אמֶר֙ שִׁפְחָ֣תְךָ֔ יִֽהְיֶה;נָּ֛א דְּבַר אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לִמְנוּחָ֑ה אֲדֹנִ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ כִּ֣י כְּמַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֗ים לִשְׁמֹ֙עַ֙ הַטּ֣וֹב וְהָרָ֔ע וַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ יְהִ֥י עִמָּֽךְ

صموئيل الثاني 14: 32 2Sa.14.32

فَقَالَ أَبْشَالُومُ لِيُوآبَ: هأَنَذَا قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ قَائِلاً: تَعَالَ إِلَى هُنَا فَأُرْسِلَكَ إِلَى الْمَلِكِ تَقُولُ: لِمَاذَا جِئْتُ مِنْ جَشُورَ. خَيْرٌ لِي لَوْ كُنْتُ بَاقِيًا هُنَاكَ. فَالآنَ إِنِّي أَرَى وَجْهَ الْمَلِكِ، وَإِنْ وُجِدَ فِيَّ إِثْمٌ فَلْيَقْتُلْنِي.

וַיֹּ֣אמֶר אַבְשָׁל֣וֹם אֶל;יוֹאָ֡ב הִנֵּ֣ה שָׁלַ֣חְתִּי אֵלֶ֣יךָ לֵאמֹ֡ר בֹּ֣א הֵ֠נָּה וְאֶשְׁלְחָה֩;אֹתְךָ֨ אֶל הַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר לָ֤מָּה בָּ֙אתִי֙ מִגְּשׁ֔וּר ט֥וֹב לִ֖י אֲנִי עֹ֣ד שָׁ֑ם וְעַתָּ֗ה אֶרְאֶה֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֥י עָוֹ֖ן וֶהֱמִתָֽנִי

صموئيل الثاني 15: 3 2Sa.15.3

فَيَقُولُ أَبْشَالُومُ لَهُ: انْظُرْ. أُمُورُكَ صَالِحَةٌ وَمُسْتَقِيمَةٌ، وَلكِنْ لَيْسَ مَنْ يَسْمَعُ لَكَ مِنْ قِبَلِ الْمَلِكِ.

וַיֹּ֤אמֶר אַבְשָׁל֔וֹם אֵלָיו֙ רְאֵ֥ה דְבָרֶ֖ךָ טוֹבִ֣ים וּנְכֹחִ֑ים אֵין וְשֹׁמֵ֥עַ לְךָ֖ מֵאֵ֥ת הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 16: 12 2Sa.16.12

لَعَلَّ الرَّبَّ يَنْظُرُ إِلَى مَذَلَّتِي وَيُكَافِئُنِي الرَّبُّ خَيْرًا عِوَضَ مَسَبَّتِهِ بِهذَا الْيَوْمِ.

אוּלַ֛י יְהוָ֖ה יִרְאֶ֥ה בְּעֵינִ֑י וְהֵשִׁ֨יב;לִי֙ יְהוָ֥ה טוֹבָ֔ה תַּ֥חַת קִלְלָת֖וֹ הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

صموئيل الثاني 17: 7 2Sa.17.7

فَقَالَ حُوشَايُ لأَبْشَالُومَ: لَيْسَتْ حَسَنَةً الْمَشُورَةُ الَّتِي أَشَارَ بِهَا أَخِيتُوفَلُ هذِهِ الْمَرَّةً.

וַיֹּ֥אמֶר חוּשַׁ֖י אֶל;אַבְשָׁל֑וֹם לֹֽא טוֹבָ֧ה הָעֵצָ֛ה אֲשֶׁר יָעַ֥ץ אֲחִיתֹ֖פֶל הַזֹּֽאת בַּפַּ֥עַם

صموئيل الثاني 17: 14 2Sa.17.14

فَقَالَ أَبْشَالُومُ وَكُلُّ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ: إِنَّ مَشُورَةَ حُوشَايَ الأَرْكِيِّ أَحْسَنُ مِنْ مَشُورَةِ أَخِيتُوفَلَ. فَإِنَّ الرَّبَّ أَمَرَ بِإِبْطَالِ مَشُورَةِ أَخِيتُوفَلَ الصَّالِحَةِ، لِكَيْ يُنْزِلَ الرَّبُّ الشَّرَّ بِأَبْشَالُومَ.

וַיֹּ֤אמֶר אַבְשָׁלוֹם֙ וְכָל אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֔ל עֲצַת֙ חוּשַׁ֣י הָאַרְכִּ֔י טוֹבָ֗ה מֵעֲצַ֖ת אֲחִיתֹ֑פֶל וַיהוָ֣ה צִוָּ֗ה לְהָפֵ֞ר עֲצַ֤ת אֲחִיתֹ֙פֶל֙ הַטּוֹבָ֔ה לְבַעֲב֗וּר הָבִ֧יא יְהוָ֛ה הָרָעָֽה אֶל;אַבְשָׁל֖וֹם

صموئيل الثاني 17: 14 2Sa.17.14

فَقَالَ أَبْشَالُومُ وَكُلُّ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ: إِنَّ مَشُورَةَ حُوشَايَ الأَرْكِيِّ أَحْسَنُ مِنْ مَشُورَةِ أَخِيتُوفَلَ. فَإِنَّ الرَّبَّ أَمَرَ بِإِبْطَالِ مَشُورَةِ أَخِيتُوفَلَ الصَّالِحَةِ، لِكَيْ يُنْزِلَ الرَّبُّ الشَّرَّ بِأَبْشَالُومَ.

וַיֹּ֤אמֶר אַבְשָׁלוֹם֙ וְכָל אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֔ל עֲצַת֙ חוּשַׁ֣י הָאַרְכִּ֔י טוֹבָ֗ה מֵעֲצַ֖ת אֲחִיתֹ֑פֶל וַיהוָ֣ה צִוָּ֗ה לְהָפֵ֞ר עֲצַ֤ת אֲחִיתֹ֙פֶל֙ הַטּוֹבָ֔ה לְבַעֲב֗וּר הָבִ֧יא יְהוָ֛ה הָרָעָֽה אֶל;אַבְשָׁל֖וֹם

صموئيل الثاني 18: 3 2Sa.18.3

فَقَالَ الشَّعْبُ: لاَ تَخْرُجْ، لأَنَّنَا إِذَا هَرَبْنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا، وَإِذَا مَاتَ نِصْفُنَا لاَ يُبَالُونَ بِنَا. وَالآنَ كَعَشَرَةِ آلاَفٍ وَالآنَ الأَصْلَحُ أَنْ تَكُونَ لَنَا نَجْدَةً مِنَ الْمَدِينَةِ.

וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם לֹ֣א תֵצֵ֗א כִּי֩ אִם נֹ֨ס;נָנ֜וּס לֹא יָשִׂ֧ימוּ;לֵ֗ב אֵלֵ֣ינוּ וְאִם יָמֻ֤תוּ חֶצְיֵ֙נוּ֙ לֹֽא יָשִׂ֤ימוּ;לֵ֔ב אֵלֵ֙ינוּ֙ עַתָּ֥ה כָמֹ֖נוּ;עֲשָׂרָ֣ה אֲלָפִ֑ים וְעַתָּ֣ה ט֔וֹב כִּי תִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לַעְזֽוֹר מֵעִ֖יר

صموئيل الثاني 18: 27 2Sa.18.27

وَقَالَ الرَّقِيبُ: إِنِّي أَرَى جَرْيَ الأَوَّلِ كَجَرْيِ أَخِيمَعَصَ بْنِ صَادُوقَ. فَقَالَ الْمَلِكُ: هذَا رَجُلٌ صَالِحٌ وَيَأْتِي بِبِشَارَةٍ صَالِحَةٍ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ הַצֹּפֶ֔ה אֲנִ֤י רֹאֶה֙ מְרוּצַ֣ת הָרִאשׁ֔וֹן כִּמְרֻצַ֖ת אֲחִימַ֣עַץ בֶּן צָד֑וֹק וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ זֶ֔ה אִֽישׁ ט֣וֹב יָבֽוֹא וְאֶל;בְּשׂוֹרָ֥ה טוֹבָ֖ה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (535 آية)