חָפֵץ (H2654) - châphêts | معجم سترونغ العبري

التكوين 34: 19 Gen.34.19

وَلَمْ يَتَأَخَّرِ الْغُلاَمُ أَنْ يَفْعَلَ الأَمْرَ، لأَنَّهُ كَانَ مَسْرُورًا بِابْنَةِ يَعْقُوبَ. وَكَانَ أَكْرَمَ جَمِيعِ بَيْتِ أَبِيهِ.

וְלֹֽא אֵחַ֤ר הַנַּ֙עַר֙ לַעֲשׂ֣וֹת הַדָּבָ֔ר כִּ֥י חָפֵ֖ץ בְּבַֽת יַעֲקֹ֑ב וְה֣וּא נִכְבָּ֔ד מִכֹּ֖ל בֵּ֥ית אָבִֽיו

العدد 14: 8 Num.14.8

إِنْ سُرَّ بِنَا الرَّبُّ يُدْخِلْنَا إِلَى هذِهِ الأَرْضِ وَيُعْطِينَا إِيَّاهَا، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً.

אִם חָפֵ֥ץ בָּ֙נוּ֙ יְהוָ֔ה וְהֵבִ֤יא;אֹתָ֙נוּ֙ אֶל הַזֹּ֔את הָאָ֣רֶץ וּנְתָנָ֖הּ;לָ֑נוּ אֶ֕רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ

التثنية 21: 14 Deu.21.14

وَإِنْ لَمْ تُسَرَّ بِهَا فَأَطْلِقْهَا لِنَفْسِهَا. لاَ تَبِعْهَا بَيْعًا بِفِضَّةٍ، وَلاَ تَسْتَرِقَّهَا مِنْ أَجْلِ قَدْ أَذْلَلْتَهَا.

וְהָיָ֞ה;אִם לֹ֧א חָפַ֣צְתָּ בָּ֗הּ וְשִׁלַּחְתָּהּ֙ לְנַפְשָׁ֔הּ לֹא וּמָכֹ֥ר תִמְכְּרֶ֖נָּה בַּכָּ֑סֶף לֹא תִתְעַמֵּ֣ר;בָּ֔הּ תַּ֖חַת אֲשֶׁ֥ר עִנִּיתָֽהּ

التثنية 25: 7 Deu.25.7

وَإِنْ لَمْ يَرْضَ الرَّجُلُ أَنْ يَأْخُذَ امْرَأَةَ أَخِيهِ، تَصْعَدُ امْرَأَةُ أَخِيهِ إِلَى الْبَابِ إِلَى الشُّيُوخِ وَتَقُولُ: قَدْ أَبَى أَخُو زَوْجِي أَنْ يُقِيمَ لأَخِيهِ اسْمًا فِي إِسْرَائِيلَ. لَمْ يَشَأْ أَنْ يَقُومَ لِي بِوَاجِبِ أَخِي الزَّوْجِ.

וְאִם לֹ֤א יַחְפֹּץ֙ הָאִ֔ישׁ לָקַ֖חַת יְבִמְתּ֑וֹ וְעָלְתָה֩ יְבִמְתּ֨וֹ הַשַּׁ֜עְרָה אֶל הַזְּקֵנִ֗ים וְאָֽמְרָה֙ מֵאֵ֨ין יְבָמִ֜י לְהָקִ֨ים לְאָחִ֥יו שֵׁם֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֥א אָבָ֖ה יַבְּמִֽי

التثنية 25: 8 Deu.25.8

فَيَدْعُوهُ شُيُوخُ مَدِينَتِهِ وَيَتَكَلَّمُونَ مَعَهُ. فَإِنْ أَصَرَّ وَقَالَ: لاَ أَرْضَى أَنْ أَتَّخِذَهَا.

וְקָֽרְאוּ;ל֥וֹ זִקְנֵי עִיר֖וֹ וְדִבְּר֣וּ אֵלָ֑יו וְעָמַ֣ד וְאָמַ֔ר לֹ֥א חָפַ֖צְתִּי לְקַחְתָּֽהּ

القضاة 13: 23 Jdg.13.23

فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ: لَوْ أَرَادَ الرَّبُّ أَنْ يُمِيتَنَا، لَمَا أَخَذَ مِنْ يَدِنَا مُحْرَقَةً وَتَقْدِمَةً، وَلَمَا أَرَانَا كُلَّ هذِهِ، وَلَمَا كَانَ فِي مِثْلِ هذَا الْوَقْتِ أَسْمَعَنَا مِثْلَ هذِهِ.

וַתֹּ֧אמֶר ל֣וֹ אִשְׁתּ֗וֹ לוּ֩ חָפֵ֨ץ יְהוָ֤ה לַהֲמִיתֵ֙נוּ֙ לֹֽא לָקַ֤ח מִיָּדֵ֙נוּ֙ עֹלָ֣ה וּמִנְחָ֔ה וְלֹ֥א הֶרְאָ֖נוּ כָּל אֵ֑לֶּה לֹ֥א וְכָעֵ֕ת הִשְׁמִיעָ֖נוּ כָּזֹֽאת

راعوث 3: 13 Rut.3.13

بِيتِي اللَّيْلَةَ، وَيَكُونُ فِي الصَّبَاحِ أَنَّهُ إِنْ قَضَى لَكِ حَقَّ الْوَلِيِّ فَحَسَنًا. لِيَقْضِ. وَإِنْ لَمْ يَشَأْ أَنْ يَقْضِيَ لَكِ حَقَّ الْوَلِيِّ، فَأَنَا أَقْضِي لَكِ. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ. اِضْطَجِعِي إِلَى الصَّبَاحِ.

לִ֣ינִי הַלַּ֗יְלָה וְהָיָ֤ה בַבֹּ֙קֶר֙ אִם יִגְאָלֵ֥ךְ טוֹב֙ יִגְאָ֔ל וְאִם לֹ֨א יַחְפֹּ֧ץ לְגָֽאֳלֵ֛ךְ אָנֹ֖כִי וּגְאַלְתִּ֥יךְ חַי יְהוָ֑ה שִׁכְבִ֖י עַד הַבֹּֽקֶר

صموئيل الأول 2: 25 1Sa.2.25

إِذَا أَخْطَأَ إِنْسَانٌ إِلَى إِنْسَانٍ يَدِينُهُ اللهُ. فَإِنْ أَخْطَأَ إِنْسَانٌ إِلَى الرَّبِّ فَمَنْ يُصَلِّي مِنْ أَجْلِهِ. وَلَمْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِ أَبِيهِمْ لأَنَّ الرَّبَّ شَاءَ أَنْ يُمِيتَهُمْ.

אִם יֶחֱטָ֨א אִ֤ישׁ לְאִישׁ֙ וּפִֽלְל֣וֹ אֱלֹהִ֔ים וְאִ֤ם יֶֽחֱטָא אִ֔ישׁ לַֽיהוָה֙ מִ֖י יִתְפַּלֶּל ל֑וֹ וְלֹ֤א יִשְׁמְעוּ֙ לְק֣וֹל אֲבִיהֶ֔ם כִּֽי יְהוָ֖ה חָפֵ֥ץ לַהֲמִיתָֽם

صموئيل الأول 18: 22 1Sa.18.22

وَأَمَرَ شَاوُلُ عَبِيدَهُ: تَكَلَّمُوا مَعَ دَاوُدَ سِرًّا قَائِلِينَ: هُوَذَا قَدْ سُرَّ بِكَ الْمَلِكُ، وَجَمِيعُ عَبِيدِهِ قَدْ أَحَبُّوكَ. فَالآنَ صَاهِرِ الْمَلِكَ.

וַיְצַ֨ו שָׁא֜וּל עֲבָדָ֗יו דַּבְּר֨וּ אֶל דָּוִ֤ד בַּלָּט֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֨ה חָפֵ֤ץ בְּךָ֙ הַמֶּ֔לֶךְ וְכָל עֲבָדָ֖יו אֲהֵב֑וּךָ וְעַתָּ֖ה הִתְחַתֵּ֥ן בַּמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 19: 2 1Sa.19.2

وَأَمَّا يُونَاثَانُ بْنُ شَاوُلَ فَسُرَّ بِدَاوُدَ جِدًّا. فَأَخْبَرَ يُونَاثَانُ دَاوُدَ قَائِلاً: شَاوُلُ أَبِي مُلْتَمِسٌ قَتْلَكَ، وَالآنَ فَاحْتَفِظْ إِلَى الصَّبَاحِ، وَأَقِمْ فِي خُفْيَةٍ وَاخْتَبِئْ.

וִיהֽוֹנָתָן֙ בֶּן שָׁא֔וּל חָפֵ֥ץ בְּדָוִ֖ד מְאֹֽד וַיַּגֵּ֤ד יְהוֹנָתָן֙ לְדָוִ֣ד לֵאמֹ֔ר שָׁא֥וּל אָבִ֖י מְבַקֵּ֛שׁ לַהֲמִיתֶ֑ךָ וְעַתָּה֙ הִשָּֽׁמֶר;נָ֣א בַבֹּ֔קֶר וְיָשַׁבְתָּ֥ בַסֵּ֖תֶר וְנַחְבֵּֽאתָ

صموئيل الثاني 15: 26 2Sa.15.26

وَإِنْ قَالَ هكَذَا: إِنِّي لَمْ أُسَرَّ بِكَ. فَهأَنَذَا، فَلْيَفْعَلْ بِي حَسَبَمَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْهِ.

וְאִם֙ יֹאמַ֔ר כֹּ֣ה לֹ֥א חָפַ֖צְתִּי בָּ֑ךְ הִנְנִ֕י יַֽעֲשֶׂה לִּ֕י כַּאֲשֶׁ֥ר ט֖וֹב בְּעֵינָֽיו

صموئيل الثاني 20: 11 2Sa.20.11

وَوَقَفَ عِنْدَهُ وَاحِدٌ مِنْ غِلْمَانِ يُوآبَ، فَقَالَ: مَنْ سُرَّ بِيُوآبَ، وَمَنْ هُوَ لِدَاوُدَ، فَوَرَاءَ يُوآبَ.

עָמַ֣ד עָלָ֔יו וְאִישׁ֙ מִֽנַּעֲרֵ֖י יוֹאָ֑ב וַיֹּ֗אמֶר מִי֩ חָפֵ֧ץ בְּיוֹאָ֛ב וּמִ֥י אֲשֶׁ֨ר לְדָוִ֖ד אַחֲרֵ֥י יוֹאָֽב

صموئيل الثاني 22: 20 2Sa.22.20

أَخْرَجَنِي إِلَى الرُّحْبِ. خَلَّصَنِي لأَنَّهُ سُرَّ بِي.

וַיֹּצֵ֥א;אֹתִ֑י לַמֶּרְחָ֖ב יְחַלְּצֵ֖נִי כִּי חָ֥פֵֽץ בִּֽי

صموئيل الثاني 24: 3 2Sa.24.3

فَقَالَ يُوآبُ لِلْمَلِكِ: لِيَزِدِ الرَّبُّ إِلهُكَ الشَّعْبَ أَمْثَالَهُمْ مِئَةَ ضِعْفٍ، وَعَيْنَا سَيِّدِي الْمَلِكِ نَاظِرَتَانِ. وَلكِنْ لِمَاذَا يُسَرُّ سَيِّدِي الْمَلِكُ بِهذَا الأَمْرِ.

וַיֹּ֨אמֶר יוֹאָ֜ב אֶל;הַמֶּ֗לֶךְ וְיוֹסֵ֣ף יְהוָה֩ אֱלֹהֶ֨יךָ הָעָ֜ם כָּהֵ֤ם מֵאָ֣ה פְעָמִ֔ים וְעֵינֵ֥י אֲדֹנִֽי הַמֶּ֖לֶךְ רֹא֑וֹת לָ֥מָּה חָפֵ֖ץ וַאדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ הַזֶּֽה בַּדָּבָ֥ר

الملوك الأول 9: 1 1Ki.9.1

وَكَانَ لَمَّا أَكْمَلَ سُلَيْمَانُ بِنَاءَ بَيْتِ الرَّبِّ وَبَيْتِ الْمَلِكِ وَكُلَّ مَرْغُوبِ سُلَيْمَانَ الَّذِي سُرَّ أَنْ يَعْمَلَ،

וַיְהִי֙ כְּכַלּ֣וֹת שְׁלֹמֹ֔ה לִבְנ֥וֹת בֵּית יְהוָ֖ה בֵּ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ כָּל חֵ֣שֶׁק שְׁלֹמֹ֔ה אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֖ץ לַעֲשֽׂוֹת

الملوك الأول 10: 9 1Ki.10.9

لِيَكُنْ مُبَارَكًا الرَّبُّ إِلهُكَ الَّذِي سُرَّ بِكَ وَجَعَلَكَ عَلَى كُرْسِيِّ إِسْرَائِيلَ. لأَنَّ الرَّبَّ أَحَبَّ إِسْرَائِيلَ إِلَى الأَبَدِ جَعَلَكَ مَلِكًا، لِتُجْرِيَ حُكْمًا وَبِرًّا.

יְהִ֨י בָּר֔וּךְ יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אֲשֶׁר֙ חָפֵ֣ץ בְּךָ֔ לְתִתְּךָ֖ עַל כִּסֵּ֣א יִשְׂרָאֵ֑ל יְהוָ֤ה בְּאַהֲבַ֨ת יִשְׂרָאֵל֙ לְעֹלָ֔ם וַיְשִֽׂימְךָ֣ לְמֶ֔לֶךְ לַעֲשׂ֥וֹת מִשְׁפָּ֖ט וּצְדָקָֽה

أخبار الأيام الثاني 9: 8 2Ch.9.8

لِيَكُنْ مُبَارَكًا الرَّبُّ إِلهُكَ الَّذِي سُرَّ بِكَ وَجَعَلَكَ عَلَى كُرْسِيِّهِ مَلِكًا لِلرَّبِّ إِلهِكَ. إِلهَكَ أَحَبَّ إِسْرَائِيلَ لِيُثْبِتَهُ إِلَى الأَبَدِ، قَدْ جَعَلَكَ عَلَيْهِمْ مَلِكًا، لِتُجْرِيَ حُكْمًا وَعَدْلاً.

יְהִ֨י בָּר֔וּךְ יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אֲשֶׁ֣ר חָפֵ֣ץ בְּךָ֗ לְתִתְּךָ֤ עַל כִּסְאוֹ֙ לְמֶ֔לֶךְ לַיהוָ֖ה אֱלֹהֶ֑יךָ אֱלֹהֶ֤יךָ בְּאַהֲבַ֨ת יִשְׂרָאֵל֙ לְהַעֲמִיד֣וֹ לְעוֹלָ֔ם וַיִּתֶּנְךָ֤ עֲלֵיהֶם֙ לְמֶ֔לֶךְ לַעֲשׂ֖וֹת מִשְׁפָּ֥ט וּצְדָקָֽה

أستير 2: 14 Est.2.14

فِي الْمَسَاءِ دَخَلَتْ وَفِي الصَّبَاحِ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِ النِّسَاءِ الثَّانِي إِلَى يَدِ شَعَشْغَازَ خَصِيِّ الْمَلِكِ حَارِسِ السَّرَارِيِّ. لَمْ تَعُدْ تَدْخُلْ إِلَى الْمَلِكِ إِلاَّ إِذَا سُرَّ بِهَا الْمَلِكُ وَدُعِيَتْ بِاسْمِهَا.

בָּעֶ֣רֶב הִ֣יא;בָאָ֗ה וּ֠בַבֹּקֶר הִ֣יא;שָׁבָ֞ה אֶל בֵּ֤ית הַנָּשִׁים֙ שֵׁנִ֔י אֶל יַ֧ד שַֽׁעֲשְׁגַ֛ז סְרִ֥יס הַמֶּ֖לֶךְ שֹׁמֵ֣ר הַפִּֽילַגְשִׁ֑ים לֹא עוֹד֙ תָב֥וֹא אֶל הַמֶּ֔לֶךְ אִם כִּ֣י חָפֵ֥ץ בָּ֛הּ הַמֶּ֖לֶךְ וְנִקְרְאָ֥ה בְשֵֽׁם

أستير 6: 6 Est.6.6

وَلَمَّا دَخَلَ هَامَانُ قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَاذَا يُعْمَلُ لِرَجُل يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ. فَقَالَ هَامَانُ فِي قَلْبِهِ: مَنْ يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ أَكْثَرَ مِنِّي.

וַיָּבוֹא֮ הָמָן֒ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה לַעֲשׂ֕וֹת בָּאִ֕ישׁ חָפֵ֣ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָר֑וֹ וַיֹּ֤אמֶר הָמָן֙ בְּלִבּ֔וֹ לְמִ֞י יַחְפֹּ֥ץ הַמֶּ֛לֶךְ לַעֲשׂ֥וֹת;יְקָ֖ר יוֹתֵ֥ר מִמֶּֽנִּי

أستير 6: 6 Est.6.6

وَلَمَّا دَخَلَ هَامَانُ قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَاذَا يُعْمَلُ لِرَجُل يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ. فَقَالَ هَامَانُ فِي قَلْبِهِ: مَنْ يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ أَكْثَرَ مِنِّي.

וַיָּבוֹא֮ הָמָן֒ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה לַעֲשׂ֕וֹת בָּאִ֕ישׁ חָפֵ֣ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָר֑וֹ וַיֹּ֤אמֶר הָמָן֙ בְּלִבּ֔וֹ לְמִ֞י יַחְפֹּ֥ץ הַמֶּ֛לֶךְ לַעֲשׂ֥וֹת;יְקָ֖ר יוֹתֵ֥ר מִמֶּֽנִּי

أستير 6: 7 Est.6.7

فَقَالَ هَامَانُ لِلْمَلِكِ: إِنَّ الرَّجُلَ الَّذِي يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ

וַיֹּ֥אמֶר הָמָ֖ן אֶל;הַמֶּ֑לֶךְ אִ֕ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֥ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָרֽוֹ

أستير 6: 9 Est.6.9

وَيُدْفَعُ اللِّبَاسُ وَالْفَرَسُ لِرَجُل مِنْ رُؤَسَاءِ الْمَلِكِ الأَشْرَافِ، وَيُلْبِسُونَ الرَّجُلَ الَّذِي سُرَّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ وَيُرَكِّبُونَهُ عَلَى الْفَرَسِ فِي سَاحَةِ الْمَدِينَةِ، وَيُنَادُونَ قُدَّامَهُ: هكَذَا يُصْنَعُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ.

וְנָת֨וֹן הַלְּב֜וּשׁ וְהַסּ֗וּס עַל;יַד;אִ֞ישׁ מִשָּׂרֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַֽפַּרְתְּמִ֔ים וְהִלְבִּ֙ישׁוּ֙ הָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֣ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּֽיקָר֑וֹ וְהִרְכִּיבֻ֤הוּ עַל הַסּוּס֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וְקָרְא֣וּ לְפָנָ֔יו כָּ֚כָה יֵעָשֶׂ֣ה לָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֥ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָרֽוֹ

أستير 6: 9 Est.6.9

وَيُدْفَعُ اللِّبَاسُ وَالْفَرَسُ لِرَجُل مِنْ رُؤَسَاءِ الْمَلِكِ الأَشْرَافِ، وَيُلْبِسُونَ الرَّجُلَ الَّذِي سُرَّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ وَيُرَكِّبُونَهُ عَلَى الْفَرَسِ فِي سَاحَةِ الْمَدِينَةِ، وَيُنَادُونَ قُدَّامَهُ: هكَذَا يُصْنَعُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ.

וְנָת֨וֹן הַלְּב֜וּשׁ וְהַסּ֗וּס עַל;יַד;אִ֞ישׁ מִשָּׂרֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַֽפַּרְתְּמִ֔ים וְהִלְבִּ֙ישׁוּ֙ הָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֣ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּֽיקָר֑וֹ וְהִרְכִּיבֻ֤הוּ עַל הַסּוּס֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וְקָרְא֣וּ לְפָנָ֔יו כָּ֚כָה יֵעָשֶׂ֣ה לָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֥ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָרֽוֹ

أستير 6: 11 Est.6.11

فَأَخَذَ هَامَانُ اللِّبَاسَ وَالْفَرَسَ وَأَلْبَسَ مُرْدَخَايَ وَأَرْكَبَهُ فِي سَاحَةِ الْمَدِينَةِ، وَنَادَى قُدَّامَهُ: هكَذَا يُصْنَعُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ.

וַיִּקַּ֤ח הָמָן֙ הַלְּב֣וּשׁ הַסּ֔וּס וַיַּלְבֵּ֖שׁ מָרְדֳּכָ֑י וַיַּרְכִּיבֵ֙הוּ֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וַיִּקְרָ֣א לְפָנָ֔יו כָּ֚כָה יֵעָשֶׂ֣ה לָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֥ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָרֽוֹ

أيوب 9: 3 Job.9.3

إِنْ شَاءَ أَنْ يُحَاجَّهُ، لاَ يُجِيبُهُ عَنْ وَاحِدٍ مِنْ أَلْفٍ.

אִם יַ֭חְפֹּץ לָרִ֣יב;עִמּ֑וֹ לֹֽא יַ֝עֲנֶ֗נּוּ אַחַ֥ת מִנִּי אָֽלֶף

أيوب 13: 3 Job.13.3

وَلكِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُكَلِّمَ الْقَدِيرَ، وَأَنْ أُحَاكَمَ إِلَى اللهِ.

אוּלָ֗ם;אֲ֭נִי אֶחְפָּֽץ אֲדַבֵּ֑ר שַׁדַּ֣י וְהוֹכֵ֖חַ אֶל אֵ֣ל

أيوب 21: 14 Job.21.14

فَيَقُولُونَ ِللهِ: ابْعُدْ عَنَّا، وَبِمَعْرِفَةِ طُرُقِكَ لاَ نُسَرُّ.

וַיֹּאמְר֣וּ לָ֭אֵל ס֣וּר מִמֶּ֑נּוּ וְדַ֥עַת דְּ֝רָכֶ֗יךָ לֹ֣א חָפָֽצְנוּ

أيوب 33: 32 Job.33.32

إِنْ كَانَ عِنْدَكَ كَلاَمٌ فَأَجِبْنِي. تَكَلَّمْ. فَإِنِّي أُرِيدُ تَبْرِيرَكَ.

אִם יֵשׁ מִלִּ֥ין הֲשִׁיבֵ֑נִי דַּ֝בֵּ֗ר כִּֽי חָפַ֥צְתִּי צַדְּקֶֽךָּ

أيوب 40: 17 Job.40.17

يَخْفِضُ ذَنَبَهُ كَأَرْزَةٍ. عُرُوقُ فَخِذَيْهِ مَضْفُورَةٌ.

יַחְפֹּ֣ץ זְנָב֣וֹ כְמוֹ;אָ֑רֶז גִּידֵ֖י פַחֲדָ֣יו יְשֹׂרָֽגוּ

المزامير 18: 19 Psa.18.19

أَخْرَجَنِي إِلَى الرُّحْبِ. خَلَّصَنِي لأَنَّهُ سُرَّ بِي.

וַיּוֹצִיאֵ֥נִי לַמֶּרְחָ֑ב יְ֝חַלְּצֵ֗נִי כִּ֘י חָ֥פֵֽץ בִּֽי

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (74 آية)