חָלָה (H2470) - châlâh | معجم سترونغ العبري

التكوين 48: 1 Gen.48.1

وَحَدَثَ بَعْدَ هذِهِ الأُمُورِ أَنَّهُ قِيلَ لِيُوسُفَ: هُوَذَا أَبُوكَ مَرِيضٌ. فَأَخَذَ مَعَهُ ابْنَيْهِ مَنَسَّى وَأَفْرَايِمَ.

וַיְהִ֗י אַחֲרֵי֙ הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים וַיֹּ֣אמֶר לְיוֹסֵ֔ף הִנֵּ֥ה אָבִ֖יךָ חֹלֶ֑ה וַיִּקַּ֞ח עִמּ֔וֹ שְׁנֵ֤י;בָנָיו֙ מְנַשֶּׁ֖ה אֶפְרָֽיִם

الخروج 32: 11 Exo.32.11

فَتَضَرَّعَ مُوسَى أَمَامَ الرَّبِّ إِلهِهِ، وَقَالَ: لِمَاذَا يَا رَبُّ يَحْمَى غَضَبُكَ عَلَى شَعْبِكَ الَّذِي أَخْرَجْتَهُ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ بِقُوَّةٍ عَظِيمَةٍ وَيَدٍ شَدِيدَةٍ.

וַיְחַ֣ל מֹשֶׁ֔ה פְּנֵ֖י יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑יו וַיֹּ֗אמֶר לָמָ֤ה יְהוָה֙ יֶחֱרֶ֤ה אַפְּךָ֙ בְּעַמֶּ֔ךָ אֲשֶׁ֤ר הוֹצֵ֙אתָ֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם בְּכֹ֥חַ גָּד֖וֹל וּבְיָ֥ד חֲזָקָֽה

التثنية 29: 22 Deu.29.22

فَيَقُولُ الْجِيلُ الأَخِيرُ، بَنُوكُمُ الَّذِينَ يَقُومُونَ بَعْدَكُمْ، وَالأَجْنَبِيُّ الَّذِي يَأْتِي مِنْ أَرْضٍ بَعِيدَةٍ، حِينَ يَرَوْنَ ضَرَبَاتِ تِلْكَ الأَرْضِ وَأَمْرَاضَهَا الَّتِي يُمْرِضُهَا بِهَا الرَّبُّ.

וְאָמַ֞ר הַדּ֣וֹר הָֽאַחֲר֗וֹן בְּנֵיכֶם֙ אֲשֶׁ֤ר יָק֙וּמוּ֙ מֵאַ֣חֲרֵיכֶ֔ם וְהַ֨נָּכְרִ֔י אֲשֶׁ֥ר יָבֹ֖א מֵאֶ֣רֶץ רְחוֹקָ֑ה וְ֠רָאוּ מַכּ֞וֹת הַהִוא֙ הָאָ֤רֶץ תַּ֣חֲלֻאֶ֔יהָ אֲשֶׁר חִלָּ֥ה בָּֽהּ יְהוָ֖ה

القضاة 16: 7 Jdg.16.7

فَقَالَ لَهَا شَمْشُونُ: إِذَا أَوْثَقُونِي بِسَبْعَةِ أَوْتَارٍ طَرِيَّةٍ لَمْ تَجِفَّ، أَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֙יהָ֙ שִׁמְשׁ֔וֹן אִם יַאַסְרֻ֗נִי בְּשִׁבְעָ֛ה יְתָרִ֥ים לַחִ֖ים לֹא חֹרָ֑בוּ וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם

القضاة 16: 11 Jdg.16.11

فَقَالَ لَهَا: إِذَا أَوْثَقُونِي بِحِبَال جَدِيدَةٍ لَمْ تُسْتَعْمَلْ، أَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אִם אָס֤וֹר;יַאַסְר֙וּנִי֙ בַּעֲבֹתִ֣ים חֲדָשִׁ֔ים אֲשֶׁ֛ר;לֹֽא נַעֲשָׂ֥ה;בָהֶ֖ם;מְלָאכָ֑ה וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם

القضاة 16: 17 Jdg.16.17

فَكَشَفَ لَهَا كُلَّ قَلْبِهِ، وَقَالَ لَهَا: لَمْ يَعْلُ مُوسَى رَأْسِي لأَنِّي نَذِيرُ اللهِ مِنْ بَطْنِ أُمِّي، فَإِنْ حُلِقْتُ تُفَارِقُنِي قُوَّتِي وَأَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَأَحَدِ النَّاسِ.

וַיַּגֶּד לָ֣הּ כָּל לִבּ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ לֹֽא עָלָ֣ה מוֹרָה֙ רֹאשִׁ֔י כִּֽי;אֲנִ֖י נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֑י אִם גֻּלַּ֙חְתִּי֙ וְסָ֣ר;מִמֶּ֣נִּי כֹחִ֔י וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּכָל הָאָדָֽם

صموئيل الأول 13: 12 1Sa.13.12

فَقُلْتُ: الآنَ يَنْزِلُ الْفِلِسْطِينِيُّونَ إِلَيَّ إِلَى الْجِلْجَالِ وَلَمْ أَتَضَرَّعْ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ، فَتَجَلَّدْتُ وَأَصْعَدْتُ الْمُحْرَقَةَ.

וָאֹמַ֗ר עַ֠תָּה יֵרְד֨וּ פְלִשְׁתִּ֤ים אֵלַי֙ הַגִּלְגָּ֔ל לֹ֣א חִלִּ֑יתִי וּפְנֵ֥י יְהוָ֖ה וָֽאֶתְאַפַּ֔ק וָאַעֲלֶ֖ה הָעֹלָֽה

صموئيل الأول 19: 14 1Sa.19.14

وَأَرْسَلَ شَاوُلُ رُسُلاً لأَخْذِ دَاوُدَ، فَقَالَتْ: هُوَ مَرِيضٌ.

וַיִּשְׁלַ֥ח שָׁא֛וּל מַלְאָכִ֖ים לָקַ֣חַת דָּוִ֑ד וַתֹּ֖אמֶר הֽוּא חֹלֶ֥ה

صموئيل الأول 22: 8 1Sa.22.8

حَتَّى فَتَنْتُمْ كُلُّكُمْ عَلَيَّ، وَلَيْسَ مَنْ يُخْبِرُنِي بِعَهْدِ ابْنِي مَعَ ابْنِ يَسَّى، وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ يَحْزَنُ عَلَيَّ أَوْ يُخْبِرُنِي بِأَنَّ ابْنِي قَدْ أَقَامَ عَبْدِي عَلَيَّ كَمِينًا كَهذَا الْيَوْمِ.

כִּי֩ קְשַׁרְתֶּ֨ם כֻּלְּכֶ֜ם עָלַ֗י וְאֵין גֹּלֶ֤ה;אֶת;אָזְנִי֙ בִּכְרָת בְּנִ֣י עִם בֶּן יִשַׁ֔י וְאֵין מִכֶּ֛ם חֹלֶ֥ה עָלַ֖י וְגֹלֶ֣ה;אֶת;אָזְנִ֑י כִּ֣י בְּנִ֨י הֵקִים֩ עַבְדִּ֥י עָלַ֛י לְאֹרֵ֖ב הַזֶּֽה כַּיּ֥וֹם

صموئيل الأول 30: 13 1Sa.30.13

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: لِمَنْ أَنْتَ. وَمِنْ أَيْنَ أَنْتَ. فَقَالَ: أَنَا غُلاَمٌ مِصْرِيٌّ عَبْدٌ لِرَجُل عَمَالِيقِيٍّ، وَقَدْ تَرَكَنِي سَيِّدِي لأَنِّي مَرِضْتُ مُنْذُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ.

וַיֹּ֨אמֶר ל֤וֹ דָוִד֙ לְֽמִי אַ֔תָּה וְאֵ֥י;מִזֶּ֖ה אָ֑תָּה וַיֹּ֜אמֶר אָנֹ֗כִי נַ֧עַר מִצְרִ֣י עֶ֚בֶד לְאִ֣ישׁ עֲמָֽלֵקִ֔י וַיַּעַזְבֵ֧נִי אֲדֹנִ֛י כִּ֥י חָלִ֖יתִי הַיּ֥וֹם;שְׁלֹשָֽׁה

صموئيل الثاني 13: 2 2Sa.13.2

وَأُحْصِرَ أَمْنُونُ لِلسُّقْمِ مِنْ أَجْلِ ثَامَارَ أُخْتِهِ لأَنَّهَا كَانَتْ عَذْرَاءَ، وَعَسُرَ فِي عَيْنَيْ أَمْنُونَ أَنْ يَفْعَلَ لَهَا شَيْئًا.

וַיֵּ֨צֶר לְאַמְנ֜וֹן לְהִתְחַלּ֗וֹת בַּֽעֲבוּר֙ תָּמָ֣ר אֲחֹת֔וֹ כִּ֥י הִ֑יא בְתוּלָ֖ה וַיִּפָּלֵא֙ בְּעֵינֵ֣י אַמְנ֔וֹן לַעֲשׂ֥וֹת לָ֖הּ מְאֽוּמָה

صموئيل الثاني 13: 5 2Sa.13.5

فَقَالَ يُونَادَابُ: اضْطَجعْ عَلَى سَرِيرِكَ وَتَمَارَضْ. وَإِذَا جَاءَ أَبُوكَ لِيَرَاكَ فَقُلْ لَهُ: ثَامَارَ أُخْتِي فَتَأْتِيَ وَتُطْعِمَنِي خُبْزًا، وَتَعْمَلَ أَمَامِي الطَّعَامَ لأَرَى فَآكُلَ مِنْ يَدِهَا.

וַיֹּ֤אמֶר;לוֹ֙ יְה֣וֹנָדָ֔ב שְׁכַ֥ב עַל מִשְׁכָּבְךָ֖ וְהִתְחָ֑ל וּבָ֧א אָבִ֣יךָ לִרְאוֹתֶ֗ךָ וְאָמַרְתָּ֣ אֵלָ֡יו תָמָ֨ר אֲחוֹתִ֜י תָּ֣בֹא;נָא֩ וְתַבְרֵ֣נִי לֶ֗חֶם וְעָשְׂתָ֤ה לְעֵינַי֙ הַבִּרְיָ֔ה לְמַ֙עַן֙;אֲשֶׁ֣ר;אֶרְאֶ֔ה וְאָכַלְתִּ֖י מִיָּדָֽהּ

صموئيل الثاني 13: 6 2Sa.13.6

فَاضْطَجَعَ أَمْنُونُ وَتَمَارَضَ، فَجَاءَ الْمَلِكُ لِيَرَاهُ. فَقَالَ أَمْنُونُ لِلْمَلِكِ: ثَامَارَ أُخْتِي فَتَأْتِيَ وَتَصْنَعَ أَمَامِي كَعْكَتَيْنِ فَآكُلَ مِنْ يَدِهَا.

וַיִּשְׁכַּ֥ב אַמְנ֖וֹן וַיִּתְחָ֑ל וַיָּבֹ֨א הַמֶּ֜לֶךְ לִרְאֹת֗וֹ וַיֹּ֨אמֶר אַמְנ֤וֹן אֶל;הַמֶּ֙לֶךְ֙ תָּמָ֣ר אֲחֹתִ֗י תָּֽבוֹא;נָ֞א וּתְלַבֵּ֤ב לְעֵינַי֙ שְׁתֵּ֣י;לְבִב֔וֹת וְאֶבְרֶ֖ה מִיָּדָֽהּ

الملوك الأول 13: 6 1Ki.13.6

فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِرَجُلِ اللهِ: تَضَرَّعْ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ إِلهِكَ وَصَلِّ مِنْ أَجْلِي فَتَرْجعَ يَدِي إِلَيَّ. فَتَضَرَّعَ رَجُلُ اللهِ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ فَرَجَعَتْ يَدُ الْمَلِكِ إِلَيْهِ وَكَانَتْ كَمَا فِي الأَوَّلِ.

וַיַּ֨עַן הַמֶּ֜לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים חַל;נָ֞א פְּנֵ֨י יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ וְהִתְפַּלֵּ֣ל בַּעֲדִ֔י וְתָשֹׁ֥ב יָדִ֖י אֵלָ֑י וַיְחַ֤ל אִישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַתָּ֤שָׁב יַד הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֵלָ֔יו וַתְּהִ֖י כְּבָרִֽאשֹׁנָֽה

الملوك الأول 13: 6 1Ki.13.6

فَأَجَابَ الْمَلِكُ وَقَالَ لِرَجُلِ اللهِ: تَضَرَّعْ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ إِلهِكَ وَصَلِّ مِنْ أَجْلِي فَتَرْجعَ يَدِي إِلَيَّ. فَتَضَرَّعَ رَجُلُ اللهِ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ فَرَجَعَتْ يَدُ الْمَلِكِ إِلَيْهِ وَكَانَتْ كَمَا فِي الأَوَّلِ.

וַיַּ֨עַן הַמֶּ֜לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים חַל;נָ֞א פְּנֵ֨י יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ וְהִתְפַּלֵּ֣ל בַּעֲדִ֔י וְתָשֹׁ֥ב יָדִ֖י אֵלָ֑י וַיְחַ֤ל אִישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַתָּ֤שָׁב יַד הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֵלָ֔יו וַתְּהִ֖י כְּבָרִֽאשֹׁנָֽה

الملوك الأول 14: 1 1Ki.14.1

فِي ذلِكَ الزَّمَانِ مَرِضَ أَبِيَّا بْنُ يَرُبْعَامَ.

בָּעֵ֣ת;הַהִ֔יא חָלָ֖ה אֲבִיָּ֥ה בֶן יָרָבְעָֽם

الملوك الأول 14: 5 1Ki.14.5

وَقَالَ الرَّبُّ لأَخِيَّا: هُوَذَا امْرَأَةُ يَرُبْعَامَ آتِيَةٌ لِتَسْأَلَ مِنْكَ شَيْئًا مِنْ جِهَةِ ابْنِهَا لأَنَّهُ مَرِيضٌ. فَقُلْ لَهَا: كَذَا وَكَذَا، فَإِنَّهَا عِنْدَ دُخُولِهَا تَتَنَكَّرُ.

אָמַ֣ר וַיהוָ֞ה אֶל;אֲחִיָּ֗הוּ הִנֵּ֣ה אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֡ם בָּאָ֣ה לִדְרֹשׁ֩ מֵעִמְּךָ֤ דָּבָ֨ר אֶל בְּנָהּ֙ כִּֽי חֹלֶ֣ה תְּדַבֵּ֣ר אֵלֶ֑יהָ כָּזֹ֥ה וְכָזֶ֖ה ה֔וּא וִיהִ֣י כְבֹאָ֔הּ מִתְנַכֵּרָֽה

الملوك الأول 15: 23 1Ki.15.23

وَبَقِيَّةُ كُلِّ أُمُورِ آسَا وَكُلُّ جَبَرُوتِهِ وَكُلُّ مَا فَعَلَ وَالْمُدُنِ الَّتِي بَنَاهَا، أَمَا هِيَ مَكْتُوبَةٌ فِي سِفْرِ أَخْبَارِ الأَيَّامِ لِمُلُوكِ يَهُوذَا. غَيْرَ أَنَّهُ فِي زَمَانِ شَيْخُوخَتِهِ مَرِضَ فِي رِجْلَيْهِ.

וְיֶ֣תֶר כָּל דִּבְרֵֽי אָ֠סָא וְכָל גְּב֨וּרָת֜וֹ וְכָל אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֗ה וְהֶֽעָרִים֙ אֲשֶׁ֣ר בָּנָ֔ה הֲלֹֽא הֵ֣מָּה כְתוּבִ֗ים עַל סֵ֛פֶר דִּבְרֵ֥י הַיָּמִ֖ים לְמַלְכֵ֣י יְהוּדָ֑ה רַ֚ק לְעֵ֣ת זִקְנָת֔וֹ חָלָ֖ה רַגְלָֽיו

الملوك الأول 17: 17 1Ki.17.17

وَبَعْدَ هذِهِ الأُمُورِ مَرِضَ ابْنُ الْمَرْأَةِ صَاحِبَةِ الْبَيْتِ وَاشْتَدَّ مَرَضُهُ جِدًّا حَتَّى لَمْ تَبْقَ فِيهِ نَسَمَةٌ.

וַיְהִ֗י;אַחַר֙ הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים חָלָ֕ה בֶּן הָאִשָּׁ֖ה בַּעֲלַ֣ת הַבָּ֑יִת וַיְהִ֤י;חָזָ֣ק חָלְיוֹ֙ מְאֹ֔ד עַ֛ד לֹא נֽוֹתְרָה בּ֖וֹ נְשָׁמָֽה

الملوك الأول 22: 34 1Ki.22.34

وَإِنَّ رَجُلاً نَزَعَ فِي قَوْسِهِ غَيْرَ مُتَعَمِّدٍ وَضَرَبَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ بَيْنَ أَوْصَالِ الدِّرْعِ. فَقَالَ لِمُدِيرِ مَرْكَبَتِهِ: رُدَّ يَدَكَ وَأَخْرِجْنِي مِنَ الْجَيْشِ لأَنِّي قَدْ جُرِحْتُ.

וְאִ֗ישׁ מָשַׁ֤ךְ בַּקֶּ֙שֶׁת֙ לְתֻמּ֔וֹ וַיַּכֶּה֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל בֵּ֥ין הַדְּבָקִ֖ים הַשִּׁרְיָ֑ן וַיֹּ֣אמֶר לְרַכָּב֗וֹ הֲפֹ֥ךְ יָדְךָ֛ וְהוֹצִיאֵ֥נִי מִן הַֽמַּחֲנֶ֖ה כִּ֥י הָחֳלֵֽיתִי

الملوك الثاني 1: 2 2Ki.1.2

وَسَقَطَ أَخَزْيَا مِنَ الْكَوَّةِ الَّتِي فِي عُلِّيَّتِهِ الَّتِي فِي السَّامِرَةِ فَمَرِضَ، وَأَرْسَلَ رُسُلاً وَقَالَ لَهُمُ: اذْهَبُوا اسْأَلُوا بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ إِنْ كُنْتُ أَبْرَأُ مِنْ هذَا الْمَرَضِ.

וַיִּפֹּ֨ל אֲחַזְיָ֜ה בְּעַ֣ד הַשְּׂבָכָ֗ה בַּעֲלִיָּת֛וֹ אֲשֶׁ֥ר בְּשֹׁמְר֖וֹן וַיָּ֑חַל וַיִּשְׁלַ֣ח מַלְאָכִ֔ים וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ לְכ֣וּ דִרְשׁ֗וּ בְּבַ֤עַל זְבוּב֙ אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֔וֹן אִם אֶחְיֶ֖ה זֶֽה מֵחֳלִ֥י

الملوك الثاني 8: 7 2Ki.8.7

وَجَاءَ أَلِيشَعُ إِلَى دِمَشْقَ. وَكَانَ بَنْهَدَدُ مَلِكُ أَرَامَ مَرِيضًا، فَأُخْبِرَ وَقِيلَ لَهُ: قَدْ جَاءَ رَجُلُ اللهِ إِلَى هُنَا.

וַיָּבֹ֤א אֱלִישָׁע֙ דַּמֶּ֔שֶׂק וּבֶן;הֲדַ֥ד מֶֽלֶךְ אֲרָ֖ם חֹלֶ֑ה וַיֻּגַּד לֵאמֹ֔ר ל֣וֹ בָּ֛א אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים עַד הֵֽנָּה

الملوك الثاني 8: 29 2Ki.8.29

فَرَجَعَ يُورَامُ الْمَلِكُ لِيَبْرَأَ فِي يَزْرَعِيلَ مِنَ الْجُرُوحِ الَّتِي جَرَحَهُ بِهَا الأَرَامِيُّونَ فِي رَامُوتَ عِنْدَ مُقَاتَلَتِهِ حَزَائِيلَ مَلِكَ أَرَامَ. وَنَزَلَ أَخَزْيَا بْنُ يَهُورَامَ مَلِكُ يَهُوذَا لِيَرَى يُورَامَ بْنَ أَخْآبَ فِي يَزْرَعِيلَ لأَنَّهُ كَانَ مَرِيضًا.

וַיָּשָׁב֩ יוֹרָ֨ם הַמֶּ֜לֶךְ לְהִתְרַפֵּ֣א בְיִזְרְעֶ֗אל מִן הַמַּכִּים֙ אֲשֶׁ֨ר יַכֻּ֤הוּ אֲרַמִּים֙ בָּֽרָמָ֔ה בְּהִלָּ֣חֲמ֔וֹ חֲזָהאֵ֖ל מֶ֣לֶךְ אֲרָ֑ם יָרַ֡ד וַאֲחַזְיָ֨הוּ בֶן יְהוֹרָ֜ם מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֗ה לִרְא֞וֹת יוֹרָ֧ם בֶּן אַחְאָ֛ב בְּיִזְרְעֶ֖אל כִּֽי הֽוּא חֹלֶ֥ה

الملوك الثاني 13: 4 2Ki.13.4

وَتَضَرَّعَ يَهُوأَحَازُ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ، فَسَمِعَ لَهُ الرَّبُّ لأَنَّهُ رَأَى ضِيقَ إِسْرَائِيلَ، لأَنَّ مَلِكَ أَرَامَ ضَايَقَهُمْ.

וַיְחַ֥ל יְהוֹאָחָ֖ז פְּנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּשְׁמַ֤ע אֵלָיו֙ יְהוָ֔ה כִּ֤י רָאָה֙ לַ֣חַץ יִשְׂרָאֵ֔ל כִּֽי מֶ֥לֶךְ אֲרָֽם לָחַ֥ץ;אֹתָ֖ם

الملوك الثاني 13: 14 2Ki.13.14

وَمَرِضَ أَلِيشَعُ مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ بِهِ، فَنَزَلَ إِلَيْهِ يُوآشُ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ، وَبَكَى عَلَى وَجْهِهِ وَقَالَ: يَا أَبِي، يَا أَبِي، يَا مَرْكَبَةَ إِسْرَائِيلَ وَفُرْسَانَهَا.

חָלָ֣ה וֶֽאֱלִישָׁע֙ חָלְי֔וֹ אֲשֶׁ֥ר יָמ֖וּת בּ֑וֹ וַיֵּ֨רֶד אֵלָ֜יו יוֹאָ֣שׁ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל וַיֵּ֤בְךְּ עַל פָּנָיו֙ וַיֹּאמַ֔ר אָבִ֣י אָבִ֔י רֶ֥כֶב יִשְׂרָאֵ֖ל וּפָרָשָֽׁיו

الملوك الثاني 20: 1 2Ki.20.1

فِي تِلْكَ الأَيَّامِ مَرِضَ حَزَقِيَّا لِلْمَوْتِ، فَجَاءَ إِلَيْهِ إِشَعْيَا بْنُ آمُوصَ النَّبِيُّ وَقَالَ لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَوْصِ بَيْتَكَ لأَنَّكَ تَمُوتُ وَلاَ تَعِيشُ.

בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֔ם חָלָ֥ה חִזְקִיָּ֖הוּ לָמ֑וּת וַיָּבֹ֣א אֵ֠לָיו יְשַׁעְיָ֨הוּ בֶן אָמ֜וֹץ הַנָּבִ֗יא וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ צַ֣ו לְבֵיתֶ֔ךָ כִּ֛י;אַתָּ֖ה מֵ֥ת וְלֹ֥א תִֽחְיֶֽה

الملوك الثاني 20: 12 2Ki.20.12

فِي ذلِكَ الزَّمَانِ أَرْسَلَ بَرُودَخُ بَلاَدَانُ بْنُ بَلاَدَانَ مَلِكُ بَابِلَ رَسَائِلَ وَهَدِيَّةً إِلَى حَزَقِيَّا، لأَنَّهُ سَمِعَ أَنَّ حَزَقِيَّا قَدْ مَرِضَ.

בָּעֵ֣ת;הַהִ֡יא שָׁלַ֡ח בְּרֹאדַ֣ךְ בַּ֠לְאֲדָן בֶּֽן בַּלְאֲדָ֧ן מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל סְפָרִ֥ים וּמִנְחָ֖ה אֶל חִזְקִיָּ֑הוּ כִּ֣י שָׁמַ֔ע חִזְקִיָּֽהוּ כִּ֥י חָלָ֖ה

أخبار الأيام الثاني 18: 33 2Ch.18.33

وَإِنَّ رَجُلاً نَزَعَ فِي قَوْسِهِ غَيْرَ مُتَعَمِّدٍ وَضَرَبَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ بَيْنَ أَوْصَالِ الدِّرْعِ، فَقَالَ لِمُدِيرِ الْمَرْكَبَةِ: رُدَّ يَدَكَ وَأَخْرِجْنِي مِنَ الْجَيْشِ لأَنِّي قَدْ جُرِحْتُ.

וְאִ֗ישׁ מָשַׁ֤ךְ בַּקֶּ֙שֶׁת֙ לְתֻמּ֔וֹ וַיַּךְ֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל בֵּ֥ין הַדְּבָקִ֖ים הַשִּׁרְיָ֑ן וַיֹּ֣אמֶר לָֽרַכָּ֗ב הֲפֹ֧ךְ יָדְךָ֛ וְהוֹצֵאתַ֥נִי מִן הַֽמַּחֲנֶ֖ה כִּ֥י הָחֳלֵֽיתִי

أخبار الأيام الثاني 22: 6 2Ch.22.6

فَرَجَعَ لِيَبْرَأَ فِي يَزْرَعِيلَ بِسَبَبِ الضَّرَبَاتِ الَّتِي ضَرَبُوهُ إِيَّاهَا فِي الرَّامَةِ عِنْدَ مُحَارَبَتِهِ حَزَائِيلَ مَلِكَ أَرَامَ. وَنَزَلَ عَزَرْيَا بْنُ يَهُورَامَ مَلِكُ يَهُوذَا لِعِيَادَةِ يَهُورَامَ بْنِ أَخْآبَ فِي يَزْرَعِيلَ لأَنَّهُ كَانَ مَرِيضًا.

וַיָּ֜שָׁב לְהִתְרַפֵּ֣א בְיִזְרְעֶ֗אל כִּ֤י הַמַּכִּים֙ אֲשֶׁ֣ר הִכֻּ֣הוּ בָֽרָמָ֔ה בְּהִלָּ֣חֲמ֔וֹ חֲזָהאֵ֖ל מֶ֣לֶךְ אֲרָ֑ם יָרַ֡ד וַעֲזַרְיָ֨הוּ בֶן יְהוֹרָ֜ם מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֗ה לִרְא֞וֹת יְהוֹרָ֧ם בֶּן אַחְאָ֛ב בְּיִזְרְעֶ֖אל כִּי הֽוּא חֹלֶ֥ה

أخبار الأيام الثاني 32: 24 2Ch.32.24

فِي تِلْكَ الأَيَّامِ مَرِضَ حَزَقِيَّا إِلَى حَدِّ الْمَوْتِ وَصَلَّى إِلَى الرَّبِّ فَكَلَّمَهُ وَأَعْطَاهُ عَلاَمَةً.

בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֔ם חָלָ֥ה יְחִזְקִיָּ֖הוּ עַד לָמ֑וּת וַיִּתְפַּלֵּל֙ אֶל יְהוָ֔ה וַיֹּ֣אמֶר;ל֔וֹ נָ֥תַן;לֽוֹ וּמוֹפֵ֖ת

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (74 آية)