הָיָה (H1961) - hâyâh | معجم سترونغ العبري

القضاة 11: 31 Jdg.11.31

فَالْخَارِجُ الَّذِي يَخْرُجُ مِنْ أَبْوَابِ بَيْتِي لِلِقَائِي عِنْدَ رُجُوعِي بِالسَّلاَمَةِ مِنْ عِنْدِ بَنِي عَمُّونَ يَكُونُ لِلرَّبِّ، وَأُصْعِدُهُ مُحْرَقَةً.

וְהָיָ֣ה;הַיּוֹצֵ֗א אֲשֶׁ֨ר יֵצֵ֜א מִדַּלְתֵ֤י בֵיתִי֙ לִקְרָאתִ֔י בְּשׁוּבִ֥י בְשָׁל֖וֹם מִבְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיָה֙ לַֽיהוָ֔ה וְהַעֲלִיתִ֖הוּ עוֹלָֽה

القضاة 11: 31 Jdg.11.31

فَالْخَارِجُ الَّذِي يَخْرُجُ مِنْ أَبْوَابِ بَيْتِي لِلِقَائِي عِنْدَ رُجُوعِي بِالسَّلاَمَةِ مِنْ عِنْدِ بَنِي عَمُّونَ يَكُونُ لِلرَّبِّ، وَأُصْعِدُهُ مُحْرَقَةً.

וְהָיָ֣ה;הַיּוֹצֵ֗א אֲשֶׁ֨ר יֵצֵ֜א מִדַּלְתֵ֤י בֵיתִי֙ לִקְרָאתִ֔י בְּשׁוּבִ֥י בְשָׁל֖וֹם מִבְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיָה֙ לַֽיהוָ֔ה וְהַעֲלִיתִ֖הוּ עוֹלָֽה

القضاة 11: 35 Jdg.11.35

وَكَانَ لَمَّا رَآهَا أَنَّهُ مَزَّقَ ثِيَابَهُ وَقَالَ: آهِ يَا بِنْتِي. قَدْ أَحْزَنْتِنِي حُزْنًا وَصِرْتِ بَيْنَ مُكَدِّرِيَّ، لأَنِّي قَدْ فَتَحْتُ فَمِي إِلَى الرَّبِّ وَلاَ يُمْكِنُنِي الرُّجُوعُ.

וַיְהִי֩ כִרְאוֹת֨וֹ;אוֹתָ֜הּ וַיִּקְרַ֣ע בְּגָדָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ אֲהָ֤הּ בִּתִּי֙ הַכְרֵ֣עַ הִכְרַעְתִּ֔נִי וְאַ֖תְּ;הָיִ֣יתְ בְּעֹֽכְרָ֑י וְאָנֹכִ֗י פָּצִ֤יתִי פִי֙ אֶל יְהוָ֔ה וְלֹ֥א אוּכַ֖ל לָשֽׁוּב

القضاة 11: 39 Jdg.11.39

وَكَانَ عِنْدَ نِهَايَةِ الشَّهْرَيْنِ أَنَّهَا رَجَعَتْ إِلَى أَبِيهَا، فَفَعَلَ بِهَا نَذْرَهُ الَّذِي نَذَرَ. وَهِيَ لَمْ تَعْرِفْ رَجُلاً. فَصَارَتْ عَادَةً فِي إِسْرَائِيلَ

וַיְהִ֞י מִקֵּ֣ץ שְׁנַ֣יִם;חֳדָשִׁ֗ים וַתָּ֙שָׁב֙ אֶל אָבִ֔יהָ וַיַּ֣עַשׂ לָ֔הּ נִדְר֖וֹ אֲשֶׁ֣ר נָדָ֑ר וְהִיא֙ לֹא יָדְעָ֣ה אִ֔ישׁ וַתְּהִי חֹ֖ק בְּיִשְׂרָאֵֽל

القضاة 11: 39 Jdg.11.39

وَكَانَ عِنْدَ نِهَايَةِ الشَّهْرَيْنِ أَنَّهَا رَجَعَتْ إِلَى أَبِيهَا، فَفَعَلَ بِهَا نَذْرَهُ الَّذِي نَذَرَ. وَهِيَ لَمْ تَعْرِفْ رَجُلاً. فَصَارَتْ عَادَةً فِي إِسْرَائِيلَ

וַיְהִ֞י מִקֵּ֣ץ שְׁנַ֣יִם;חֳדָשִׁ֗ים וַתָּ֙שָׁב֙ אֶל אָבִ֔יהָ וַיַּ֣עַשׂ לָ֔הּ נִדְר֖וֹ אֲשֶׁ֣ר נָדָ֑ר וְהִיא֙ לֹא יָדְעָ֣ה אִ֔ישׁ וַתְּהִי חֹ֖ק בְּיִשְׂרָאֵֽל

القضاة 12: 2 Jdg.12.2

فَقَالَ لَهُمْ يَفْتَاحُ: صَاحِبَ خِصَامٍ شَدِيدٍ كُنْتُ أَنَا وَشَعْبِي مَعَ بَنِي عَمُّونَ، وَنَادَيْتُكُمْ فَلَمْ تُخَلِّصُونِي مِنْ يَدِهِمْ.

וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵיהֶ֔ם יִפְתָּח֙ אִ֣ישׁ רִ֗יב מְאֹ֑ד הָיִ֛יתִי אֲנִ֛י וְעַמִּ֥י וּבְנֵֽי עַמּ֖וֹן וָאֶזְעַ֣ק;אֶתְכֶ֔ם וְלֹֽא הוֹשַׁעְתֶּ֥ם;אוֹתִ֖י מִיָּדָֽם

القضاة 12: 5 Jdg.12.5

فَأَخَذَ الْجِلْعَادِيُّونَ مَخَاوِضَ الأُرْدُنِّ لأَفْرَايِمَ. وَكَانَ إِذْ قَالَ مُنْفَلِتُو أَفْرَايِمَ: دَعُونِي أَعْبُرْ. كَانَ رِجَالُ جِلْعَادَ يَقُولُونَ لَهُ: أَأَنْتَ أَفْرَايِمِيٌّ. فَإِنْ قَالَ: لاَ

וַיִּלְכֹּ֥ד גִּלְעָ֛ד מַעְבְּר֥וֹת הַיַּרְדֵּ֖ן לְאֶפְרָ֑יִם וְֽ֠הָיָה כִּ֣י יֹאמְר֞וּ פְּלִיטֵ֤י אֶפְרַ֙יִם֙ אֶעֱבֹ֔רָה אַנְשֵֽׁי גִלְעָ֛ד וַיֹּ֨אמְרוּ ל֧וֹ אַ֖תָּה הַֽאֶפְרָתִ֥י וַיֹּ֥אמֶֽר לֹֽא

القضاة 12: 9 Jdg.12.9

وَكَانَ لَهُ ثَلاَثُونَ ابْنًا وَثَلاَثُونَ ابْنَةً أَرْسَلَهُنَّ إِلَى الْخَارِجِ، وَأَتَى مِنَ الْخَارِجِ بِثَلاَثِينَ ابْنَةً لِبَنِيهِ. وَقَضَى لإِسْرَائِيلَ سَبْعَ سِنِينٍ.

וַיְהִי ל֞וֹ שְׁלֹשִׁ֣ים בָּנִ֗ים וּשְׁלֹשִׁ֤ים בָּנוֹת֙ שִׁלַּ֣ח הַח֔וּצָה הֵבִ֥יא מִן הַח֑וּץ וּשְׁלֹשִׁ֣ים בָּנ֔וֹת לְבָנָ֖יו וַיִּשְׁפֹּ֥ט יִשְׂרָאֵ֖ל שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים

القضاة 12: 14 Jdg.12.14

وَكَانَ لَهُ أَرْبَعُونَ ابْنًا وَثَلاَثُونَ حَفِيدًا يَرْكَبُونَ عَلَى سَبْعِينَ جَحْشًا. قَضَى لإِسْرَائِيلَ ثَمَانِيَ سِنِينٍ.

וַיְהִי ל֞וֹ אַרְבָּעִ֣ים בָּנִ֗ים וּשְׁלֹשִׁים֙ בְּנֵ֣י;בָנִ֔ים רֹכְבִ֖ים עַל שִׁבְעִ֣ים עֲיָרִ֑ם וַיִּשְׁפֹּ֥ט יִשְׂרָאֵ֖ל שְׁמֹנֶ֥ה שָׁנִֽים

القضاة 13: 2 Jdg.13.2

وَكَانَ رَجُلٌ مِنْ صُرْعَةَ مِنْ عَشِيرَةِ الدَّانِيِّينَ اسْمُهُ مَنُوحُ، وَامْرَأَتُهُ عَاقِرٌ لَمْ تَلِدْ.

וַיְהִי֩ אִ֨ישׁ אֶחָ֧ד מִצָּרְעָ֛ה מִמִּשְׁפַּ֥חַת הַדָּנִ֖י וּשְׁמ֣וֹ מָנ֑וֹחַ וְאִשְׁתּ֥וֹ עֲקָרָ֖ה וְלֹ֥א יָלָֽדָה

القضاة 13: 5 Jdg.13.5

فَهَا إِنَّكِ تَحْبَلِينَ وَتَلِدِينَ ابْنًا، وَلاَ يَعْلُ مُوسَى رَأْسَهُ، لأَنَّ الصَّبِيَّ يَكُونُ نَذِيرًا ِللهِ مِنَ الْبَطْنِ، وَهُوَ يَبْدَأُ يُخَلِّصُ إِسْرَائِيلَ مِنْ يَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

כִּי֩ הִנָּ֨ךְ הָרָ֜ה וְיֹלַ֣דְתְּ בֵּ֗ן לֹא יַעֲלֶ֣ה וּמוֹרָה֙ עַל;רֹאשׁ֔וֹ כִּֽי הַנַּ֖עַר יִהְיֶ֥ה נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים מִן הַבָּ֑טֶן וְה֗וּא יָחֵ֛ל לְהוֹשִׁ֥יעַ יִשְׂרָאֵ֖ל מִיַּ֥ד פְּלִשְׁתִּֽים

القضاة 13: 7 Jdg.13.7

وَقَالَ لِي: هَا أَنْتِ تَحْبَلِينَ وَتَلِدِينَ ابْنًا. وَالآنَ فَلاَ تَشْرَبِي خَمْرًا وَلاَ مُسْكِرًا، وَلاَ تَأْكُلِي شَيْئًا نَجِسًا، لأَنَّ الصَّبِيَّ يَكُونُ نَذِيرًا ِللهِ مِنَ الْبَطْنِ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِ.

וַיֹּ֣אמֶר לִ֔י הִנָּ֥ךְ הָרָ֖ה וְיֹלַ֣דְתְּ בֵּ֑ן וְעַתָּ֞ה אַל תִּשְׁתִּ֣י יַ֣יִן וְשֵׁכָ֗ר וְאַל תֹּֽאכְלִי֙ כָּל טֻמְאָ֔ה כִּֽי הַנַּ֔עַר יִהְיֶ֣ה נְזִ֤יר אֱלֹהִים֙ מִן הַבֶּ֖טֶן עַד י֥וֹם מוֹתֽוֹ

القضاة 13: 12 Jdg.13.12

فَقَالَ مَنُوحُ: عِنْدَ مَجِيءِ كَلاَمِكَ، مَاذَا يَكُونُ حُكْمُ الصَّبِيِّ وَمُعَامَلَتُهُ.

וַיֹּ֣אמֶר מָנ֔וֹחַ עַתָּ֖ה יָבֹ֣א דְבָרֶ֑יךָ מַה יִּֽהְיֶ֥ה מִשְׁפַּט הַנַּ֖עַר וּמַעֲשֵֽׂהוּ

القضاة 13: 20 Jdg.13.20

فَكَانَ عِنْدَ صُعُودِ اللَّهِيبِ عَنِ الْمَذْبَحِ نَحْوَ السَّمَاءِ، أَنَّ مَلاَكَ الرَّبِّ صَعِدَ فِي لَهِيبِ الْمَذْبَحِ، وَمَنُوحُ وَامْرَأَتُهُ يَنْظُرَانِ. فَسَقَطَا عَلَى وَجْهَيْهِمَا إِلَى الأَرْضِ.

וַיְהִי֩ בַעֲל֨וֹת הַלַּ֜הַב מֵעַ֤ל הַמִּזְבֵּ֙חַ֙ הַשָּׁמַ֔יְמָה מַלְאַךְ יְהוָ֖ה וַיַּ֥עַל בְּלַ֣הַב הַמִּזְבֵּ֑חַ וּמָנ֤וֹחַ וְאִשְׁתּוֹ֙ רֹאִ֔ים וַיִּפְּל֥וּ עַל פְּנֵיהֶ֖ם אָֽרְצָה

القضاة 14: 11 Jdg.14.11

فَلَمَّا رَأُوهُ أَحْضَرُوا ثَلاَثِينَ مِنَ الأَصْحَابِ، فَكَانُوا مَعَهُ.

וַיְהִ֖י כִּרְאוֹתָ֣ם;אוֹת֑וֹ וַיִּקְחוּ֙ שְׁלֹשִׁ֣ים מֵֽרֵעִ֔ים וַיִּהְי֖וּ אִתּֽוֹ

القضاة 14: 11 Jdg.14.11

فَلَمَّا رَأُوهُ أَحْضَرُوا ثَلاَثِينَ مِنَ الأَصْحَابِ، فَكَانُوا مَعَهُ.

וַיְהִ֖י כִּרְאוֹתָ֣ם;אוֹת֑וֹ וַיִּקְחוּ֙ שְׁלֹשִׁ֣ים מֵֽרֵעִ֔ים וַיִּהְי֖וּ אִתּֽוֹ

القضاة 14: 15 Jdg.14.15

وَكَانَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ أَنَّهُمْ قَالُوا لامْرَأَةِ شَمْشُونَ: تَمَلَّقِي رَجُلَكِ لِكَيْ يُظْهِرَ لَنَا الأُحْجِيَّةَ، لِئَلاَّ نُحْرِقَكِ وَبَيْتَ أَبِيكِ بِنَارٍ. أَلِتَسْلِبُونَا دَعَوْتُمُونَا أَمْ لاَ.

וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י וַיֹּאמְר֤וּ לְאֵֽשֶׁת שִׁמְשׁוֹן֙ פַּתִּ֣י אִישֵׁ֗ךְ וְיַגֶּד לָ֙נוּ֙ הַ֣חִידָ֔ה פֶּן נִשְׂרֹ֥ף;אוֹתָ֛ךְ בֵּ֥ית אָבִ֖יךְ בָּאֵ֑שׁ הַלְיָרְשֵׁ֕נוּ קְרָאתֶ֥ם;לָ֖נוּ הֲלֹֽא

القضاة 14: 17 Jdg.14.17

فَبَكَتْ لَدَيْهِ السَّبْعَةَ الأَيَّامِ الَّتِي فِيهَا كَانَتْ لَهُمُ الْوَلِيمَةُ. وَكَانَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ أَنَّهُ أَخْبَرَهَا لأَنَّهَا ضَايَقَتْهُ، فَأَظْهَرَتِ الأُحْجِيَّةَ لِبَنِي شَعْبِهَا.

וַתֵּ֤בְךְּ עָלָיו֙ שִׁבְעַ֣ת הַיָּמִ֔ים אֲשֶׁר הָיָ֥ה לָהֶ֖ם הַמִּשְׁתֶּ֑ה וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י וַיַּגֶּד;לָהּ֙ כִּ֣י הֱצִיקַ֔תְהוּ וַתַּגֵּ֥ד הַחִידָ֖ה לִבְנֵ֥י עַמָּֽהּ

القضاة 14: 17 Jdg.14.17

فَبَكَتْ لَدَيْهِ السَّبْعَةَ الأَيَّامِ الَّتِي فِيهَا كَانَتْ لَهُمُ الْوَلِيمَةُ. وَكَانَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ أَنَّهُ أَخْبَرَهَا لأَنَّهَا ضَايَقَتْهُ، فَأَظْهَرَتِ الأُحْجِيَّةَ لِبَنِي شَعْبِهَا.

וַתֵּ֤בְךְּ עָלָיו֙ שִׁבְעַ֣ת הַיָּמִ֔ים אֲשֶׁר הָיָ֥ה לָהֶ֖ם הַמִּשְׁתֶּ֑ה וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י וַיַּגֶּד;לָהּ֙ כִּ֣י הֱצִיקַ֔תְהוּ וַתַּגֵּ֥ד הַחִידָ֖ה לִבְנֵ֥י עַמָּֽהּ

القضاة 14: 20 Jdg.14.20

فَصَارَتِ امْرَأَةُ شَمْشُونَ لِصَاحِبِهِ الَّذِي كَانَ يُصَاحِبُهُ.

וַתְּהִ֖י אֵ֣שֶׁת שִׁמְשׁ֑וֹן לְמֵ֣רֵעֵ֔הוּ אֲשֶׁ֥ר רֵעָ֖ה;לֽוֹ

القضاة 15: 1 Jdg.15.1

وَكَانَ بَعْدَ مُدَّةٍ فِي أَيَّامِ حَصَادِ الْحِنْطَةِ، أَنَّ شَمْشُونَ افْتَقَدَ امْرَأَتَهُ بِجَدْيِ مِعْزًى.

וַיְהִ֨י מִיָּמִ֜ים בִּימֵ֣י קְצִיר חִטִּ֗ים שִׁמְשׁ֤וֹן וַיִּפְקֹ֨ד אִשְׁתּוֹ֙ בִּגְדִ֣י עִזִּ֔ים

القضاة 15: 2 Jdg.15.2

وَقَالَ: أَدْخُلُ إِلَى امْرَأَتِي إِلَى حُجْرَتِهَا. وَلكِنَّ أَبَاهَا لَمْ يَدَعْهُ أَنْ يَدْخُلَ. وَقَالَ أَبُوهَا: إِنِّي قُلْتُ إِنَّكَ قَدْ كَرِهْتَهَا فَأَعْطَيْتُهَا لِصَاحِبِكَ. أَلَيْسَتْ أُخْتُهَا الصَّغِيرَةُ أَحْسَنَ مِنْهَا. فَلِْتَكُنْ لَكَ عِوَضًا عَنْهَا.

וַיֹּ֕אמֶר אָבֹ֥אָה אֶל אִשְׁתִּ֖י הֶחָ֑דְרָה אָבִ֖יהָ וְלֹֽא;נְתָנ֥וֹ לָבֽוֹא וַיֹּ֣אמֶר אָבִ֗יהָ אָמֹ֤ר;אָמַ֙רְתִּי֙ כִּי שָׂנֹ֣א;שְׂנֵאתָ֔הּ וָאֶתְּנֶ֖נָּה לְמֵרֵעֶ֑ךָ הֲלֹ֨א אֲחֹתָ֤הּ הַקְּטַנָּה֙ טוֹבָ֣ה מִמֶּ֔נָּה תְּהִי;נָ֥א לְךָ֖ תַּחְתֶּֽיהָ

القضاة 15: 14 Jdg.15.14

وَلَمَّا جَاءَ إِلَى لَحْيٍ، صَاحَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ لِلِقَائِهِ. فَحَلَّ عَلَيْهِ رُوحُ الرَّبِّ، فَكَانَ الْحَبْلاَنِ اللَّذَانِ عَلَى ذِرَاعَيْهِ كَكَتَّانٍ أُحْرِقَ بِالنَّارِ، فَانْحَلَّ الْوِثَاقُ عَنْ يَدَيْهِ.

הוּא;בָ֣א עַד לֶ֔חִי הֵרִ֣יעוּ וּפִלְשִׁתִּ֖ים לִקְרָאת֑וֹ וַתִּצְלַ֨ח עָלָ֜יו ר֣וּחַ יְהוָ֗ה וַתִּהְיֶ֨ינָה הָעֲבֹתִ֜ים אֲשֶׁ֣ר עַל זְרוֹעוֹתָ֗יו כַּפִּשְׁתִּים֙ בָּעֲר֣וּ בָאֵ֔שׁ וַיִּמַּ֥סּוּ אֱסוּרָ֖יו מֵעַ֥ל יָדָֽיו

القضاة 15: 17 Jdg.15.17

وَلَمَّا فَرَغَ مِنَ الْكَلاَمِ رَمَى اللَّحْيِ مِنْ يَدِهِ، وَدَعَا ذلِكَ الْمَكَانَ رَمَتَ لَحْيٍ.

וַֽיְהִי֙ כְּכַלֹּת֣וֹ לְדַבֵּ֔ר וַיַּשְׁלֵ֥ךְ הַלְּחִ֖י מִיָּד֑וֹ וַיִּקְרָ֛א הַה֖וּא לַמָּק֥וֹם רָ֥מַת לֶֽחִי

القضاة 16: 4 Jdg.16.4

وَكَانَ بَعْدَ ذلِكَ أَنَّهُ أَحَبَّ امْرَأَةً فِي وَادِي سُورَقَ اسْمُهَا دَلِيلَةُ.

וַֽיְהִי֙ אַחֲרֵי כֵ֔ן וַיֶּאֱהַ֥ב אִשָּׁ֖ה בְּנַ֣חַל שֹׂרֵ֑ק וּשְׁמָ֖הּ דְּלִילָֽה

القضاة 16: 7 Jdg.16.7

فَقَالَ لَهَا شَمْشُونُ: إِذَا أَوْثَقُونِي بِسَبْعَةِ أَوْتَارٍ طَرِيَّةٍ لَمْ تَجِفَّ، أَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֙יהָ֙ שִׁמְשׁ֔וֹן אִם יַאַסְרֻ֗נִי בְּשִׁבְעָ֛ה יְתָרִ֥ים לַחִ֖ים לֹא חֹרָ֑בוּ וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם

القضاة 16: 11 Jdg.16.11

فَقَالَ لَهَا: إِذَا أَوْثَقُونِي بِحِبَال جَدِيدَةٍ لَمْ تُسْتَعْمَلْ، أَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אִם אָס֤וֹר;יַאַסְר֙וּנִי֙ בַּעֲבֹתִ֣ים חֲדָשִׁ֔ים אֲשֶׁ֛ר;לֹֽא נַעֲשָׂ֥ה;בָהֶ֖ם;מְלָאכָ֑ה וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם

القضاة 16: 16 Jdg.16.16

وَلَمَّا كَانَتْ تُضَايِقُهُ بِكَلاَمِهَا كُلَّ يَوْمٍ وَأَلَحَّتْ عَلَيْهِ، ضَاقَتْ نَفْسُهُ إِلَى الْمَوْتِ،

כִּֽי וַ֠יְהִי הֵצִ֨יקָה;לּ֧וֹ בִדְבָרֶ֛יהָ כָּל הַיָּמִ֖ים וַתְּאַֽלֲצֵ֑הוּ וַתִּקְצַ֥ר נַפְשׁ֖וֹ לָמֽוּת

القضاة 16: 17 Jdg.16.17

فَكَشَفَ لَهَا كُلَّ قَلْبِهِ، وَقَالَ لَهَا: لَمْ يَعْلُ مُوسَى رَأْسِي لأَنِّي نَذِيرُ اللهِ مِنْ بَطْنِ أُمِّي، فَإِنْ حُلِقْتُ تُفَارِقُنِي قُوَّتِي وَأَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَأَحَدِ النَّاسِ.

וַיַּגֶּד לָ֣הּ כָּל לִבּ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ לֹֽא עָלָ֣ה מוֹרָה֙ רֹאשִׁ֔י כִּֽי;אֲנִ֖י נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֑י אִם גֻּלַּ֙חְתִּי֙ וְסָ֣ר;מִמֶּ֣נִּי כֹחִ֔י וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּכָל הָאָדָֽם

القضاة 16: 21 Jdg.16.21

فَأَخَذَهُ الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَقَلَعُوا عَيْنَيْهِ، وَنَزَلُوا بِهِ إِلَى غَزَّةَ وَأَوْثَقُوهُ بِسَلاَسِلِ نُحَاسٍ. وَكَانَ يَطْحَنُ فِي بَيْتِ السِّجْنِ.

וַיֹּאחֲז֣וּהוּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַֽיְנַקְּר֖וּ עֵינָ֑יו וַיּוֹרִ֨ידוּ אוֹת֜וֹ עַזָּ֗תָה וַיַּאַסְר֙וּהוּ֙ בַּֽנְחֻשְׁתַּ֔יִם וַיְהִ֥י טוֹחֵ֖ן בְּבֵ֥ית הָאֲסוּרִֽים

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (3489 آية)