שָׁאוּל (H7586) - Shâʼûwl | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 28: 20 1Sa.28.20

فَأَسْرَعَ شَاوُلُ وَسَقَطَ عَلَى طُولِهِ إِلَى الأَرْضِ وَخَافَ جِدًّا مِنْ كَلاَمِ صَمُوئِيلَ، وَأَيْضًا لَمْ تَكُنْ فِيهِ قُوَّةٌ، لأَنَّهُ لَمْ يَأْكُلْ طَعَامًا النَّهَارَ كُلَّهُ وَاللَّيْلَ.

וַיְמַהֵ֣ר שָׁא֗וּל וַיִּפֹּ֤ל מְלֹא;קֽוֹמָתוֹ֙ אַ֔רְצָה וַיִּרָ֥א מְאֹ֖ד מִדִּבְרֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל גַּם לֹא הָ֣יָה ב֔וֹ כֹּ֙חַ֙ כִּ֣י לֹ֤א אָכַל֙ לֶ֔חֶם הַיּ֖וֹם כָּל הַלָּֽיְלָה

صموئيل الأول 28: 21 1Sa.28.21

ثُمَّ جَاءَتِ الْمَرْأَةُ إِلَى شَاوُلَ وَرَأَتْ أَنَّهُ مُرْتَاعٌ جِدًّا، فَقَالَتْ لَهُ: هُوَذَا قَدْ سَمِعَتْ جَارِيَتُكَ لِصَوْتِكَ فَوَضَعْتُ نَفْسِي فِي كَفِّي وَسَمِعْتُ لِكَلاَمِكَ الَّذِي كَلَّمْتَنِي بِهِ.

וַתָּב֤וֹא הָֽאִשָּׁה֙ אֶל שָׁא֔וּל וַתֵּ֖רֶא כִּי נִבְהַ֣ל מְאֹ֑ד וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו הִנֵּ֨ה שָׁמְעָ֤ה שִׁפְחָֽתְךָ֙ בְּקוֹלֶ֔ךָ וָאָשִׂ֤ים נַפְשִׁי֙ בְּכַפִּ֔י וָֽאֶשְׁמַע֙ דְּבָרֶ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתָּ אֵלָֽי

صموئيل الأول 28: 25 1Sa.28.25

ثُمَّ قَدَّمَتْهُ أَمَامَ شَاوُلَ وَأَمَامَ عَبْدَيْهِ فَأَكَلُوا. وَقَامُوا وَذَهَبُوا فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ.

וַתַּגֵּ֧שׁ לִפְנֵֽי שָׁא֛וּל וְלִפְנֵ֥י עֲבָדָ֖יו וַיֹּאכֵ֑לוּ וַיָּקֻ֥מוּ וַיֵּלְכ֖וּ הַהֽוּא בַּלַּ֥יְלָה

صموئيل الأول 29: 3 1Sa.29.3

فَقَالَ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: مَا هؤُلاَءِ الْعِبْرَانِيُّونَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِرُؤَسَاءِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَلَيْسَ هذَا دَاوُدَ عَبْدَ شَاوُلَ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ الَّذِي كَانَ مَعِي هذِهِ الأَيَّامَ أَوْ هذِهِ السِّنِينَ، وَلَمْ أَجِدْ فِيهِ شَيْئًا مِنْ يَوْمِ نُزُولِهِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ..

וַיֹּֽאמְרוּ֙ שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים מָ֖ה הָאֵ֑לֶּה הָעִבְרִ֣ים וַיֹּ֨אמֶר אָכִ֜ישׁ אֶל;שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים הֲלֽוֹא זֶ֨ה דָוִ֜ד עֶ֣בֶד שָׁא֣וּל מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה אִתִּי֙ זֶ֤ה יָמִים֙ אוֹ זֶ֣ה שָׁנִ֔ים וְלֹֽא מָצָ֤אתִי בוֹ֙ מְא֔וּמָה מִיּ֥וֹם נָפְל֖וֹ עַד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

صموئيل الأول 29: 5 1Sa.29.5

أَلَيْسَ هذَا هُوَ دَاوُدُ الَّذِي غَنَّيْنَ لَهُ بِالرَّقْصِ قَائِلاَتٍ: ضَرَبَ شَاوُلُ أُلُوفَهُ وَدَاوُدُ رِبْوَاتِهِ..

הֲלוֹא זֶ֣ה דָוִ֔ד אֲשֶׁ֧ר יַעֲנוּ ל֛וֹ בַּמְּחֹל֖וֹת לֵאמֹ֑ר הִכָּ֤ה שָׁאוּל֙ בַּֽאֲלָפָ֔יו וְדָוִ֖ד בְּרִבְבֹתָֽיו

صموئيل الأول 31: 2 1Sa.31.2

فَشَدَّ الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَرَاءَ شَاوُلَ وَبَنِيهِ، وَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ يُونَاثَانَ وَأَبِينَادَابَ وَمَلْكِيشُوعَ أَبْنَاءَ شَاوُلَ.

פְלִשְׁתִּ֔ים וַיַּדְבְּק֣וּ שָׁא֖וּל בָּנָ֑יו וַיַּכּ֣וּ פְלִשְׁתִּ֗ים יְהוֹנָתָ֧ן אֲבִינָדָ֛ב מַלְכִּי;שׁ֖וּעַ בְּנֵ֥י שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 31: 2 1Sa.31.2

فَشَدَّ الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَرَاءَ شَاوُلَ وَبَنِيهِ، وَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ يُونَاثَانَ وَأَبِينَادَابَ وَمَلْكِيشُوعَ أَبْنَاءَ شَاوُلَ.

פְלִשְׁתִּ֔ים וַיַּדְבְּק֣וּ שָׁא֖וּל בָּנָ֑יו וַיַּכּ֣וּ פְלִשְׁתִּ֗ים יְהוֹנָתָ֧ן אֲבִינָדָ֛ב מַלְכִּי;שׁ֖וּעַ בְּנֵ֥י שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 31: 3 1Sa.31.3

وَاشْتَدَّتِ الْحَرْبُ عَلَى شَاوُلَ فَأَصَابَهُ الرُّمَاةُ رِجَالُ الْقِسِيِّ، فَانْجَرَحَ جِدًّا مِنَ الرُّمَاةِ.

וַתִּכְבַּ֤ד הַמִּלְחָמָה֙ אֶל שָׁא֔וּל וַיִּמְצָאֻ֥הוּ הַמּוֹרִ֖ים אֲנָשִׁ֣ים בַּקָּ֑שֶׁת וַיָּ֥חֶל מְאֹ֖ד מֵהַמּוֹרִֽים

صموئيل الأول 31: 4 1Sa.31.4

فَقَالَ شَاوُلُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اسْتَلَّ سَيْفَكَ وَاطْعَنِّي بِهِ لِئَلاَّ يَأْتِيَ هؤُلاَءِ الْغُلْفُ وَيَطْعَنُونِي وَيُقَبِّحُونِي. فَلَمْ يَشَأْ حَامِلُ سِلاَحِهِ لأَنَّهُ خَافَ جِدًّا. فَأَخَذَ شَاوُلُ السَّيْفَ وَسَقَطَ عَلَيْهِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁאוּל֩ לְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו שְׁלֹ֥ף חַרְבְּךָ֣ וְדָקְרֵ֣נִי בָ֗הּ פֶּן יָ֠בוֹאוּ הָאֵ֤לֶּה הָעֲרֵלִ֨ים וּדְקָרֻ֙נִי֙ וְהִתְעַלְּלוּ;בִ֔י וְלֹ֤א אָבָה֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו כִּ֥י יָרֵ֖א מְאֹ֑ד וַיִּקַּ֤ח שָׁאוּל֙ הַחֶ֔רֶב וַיִּפֹּ֖ל עָלֶֽיהָ

صموئيل الأول 31: 4 1Sa.31.4

فَقَالَ شَاوُلُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اسْتَلَّ سَيْفَكَ وَاطْعَنِّي بِهِ لِئَلاَّ يَأْتِيَ هؤُلاَءِ الْغُلْفُ وَيَطْعَنُونِي وَيُقَبِّحُونِي. فَلَمْ يَشَأْ حَامِلُ سِلاَحِهِ لأَنَّهُ خَافَ جِدًّا. فَأَخَذَ شَاوُلُ السَّيْفَ وَسَقَطَ عَلَيْهِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁאוּל֩ לְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו שְׁלֹ֥ף חַרְבְּךָ֣ וְדָקְרֵ֣נִי בָ֗הּ פֶּן יָ֠בוֹאוּ הָאֵ֤לֶּה הָעֲרֵלִ֨ים וּדְקָרֻ֙נִי֙ וְהִתְעַלְּלוּ;בִ֔י וְלֹ֤א אָבָה֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו כִּ֥י יָרֵ֖א מְאֹ֑ד וַיִּקַּ֤ח שָׁאוּל֙ הַחֶ֔רֶב וַיִּפֹּ֖ל עָלֶֽיהָ

صموئيل الأول 31: 5 1Sa.31.5

وَلَمَّا رَأَى حَامِلُ سِلاَحِهِ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ شَاوُلُ، سَقَطَ هُوَ أَيْضًا عَلَى سَيْفِهِ وَمَاتَ مَعَهُ.

וַיַּ֥רְא נֹשֵֽׂא כֵלָ֖יו כִּ֣י מֵ֣ת שָׁא֑וּל וַיִּפֹּ֥ל ה֛וּא גַּם עַל חַרְבּ֖וֹ וַיָּ֥מָת עִמּֽוֹ

صموئيل الأول 31: 6 1Sa.31.6

فَمَاتَ شَاوُلُ وَبَنُوهُ الثَّلاَثَةُ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ وَجَمِيعُ رِجَالِهِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مَعًا.

וַיָּ֣מָת שָׁא֡וּל בָּנָיו֩ וּשְׁלֹ֣שֶׁת וְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו גַּ֧ם;כָּל אֲנָשָׁ֛יו בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא יַחְדָּֽו

صموئيل الأول 31: 7 1Sa.31.7

وَلَمَّا رَأَى رِجَالُ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ فِي عَبْرِ الْوَادِي وَالَّذِينَ فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ أَنَّ رِجَالَ إِسْرَائِيلَ قَدْ هَرَبُوا، وَأَنَّ شَاوُلَ وَبَنِيهِ قَدْ مَاتُوا، تَرَكُوا الْمُدُنَ وَهَرَبُوا. فَأَتَى الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَسَكَنُوا بِهَا.

וַיִּרְא֣וּ אַנְשֵֽׁי יִ֠שְׂרָאֵל אֲשֶׁר בְּעֵ֨בֶר הָעֵ֜מֶק וַאֲשֶׁ֣ר בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֗ן כִּֽי אַנְשֵׁ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל נָ֙סוּ֙ וְכִי שָׁא֣וּל וּבָנָ֑יו מֵ֖תוּ וַיַּעַזְב֤וּ הֶֽעָרִים֙ וַיָּנֻ֔סוּ וַיָּבֹ֣אוּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַיֵּֽשְׁב֖וּ בָּהֶֽן

صموئيل الأول 31: 8 1Sa.31.8

وَفِي الْغَدِ لَمَّا جَاءَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ لِيُعَرُّوا الْقَتْلَى، وَجَدُوا شَاوُلَ وَبَنِيهِ الثَّلاَثَةَ سَاقِطِينَ فِي جَبَلِ جِلْبُوعَ.

וַֽיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַיָּבֹ֣אוּ פְלִשְׁתִּ֔ים לְפַשֵּׁ֖ט הַחֲלָלִ֑ים וַֽיִּמְצְא֤וּ שָׁאוּל֙ בָּנָ֔יו שְׁלֹ֣שֶׁת נֹפְלִ֖ים בְּהַ֥ר הַגִּלְבֹּֽעַ

صموئيل الأول 31: 11 1Sa.31.11

وَلَمَّا سَمِعَ سُكَّانُ يَابِيشَ جِلْعَادَ بِمَا فَعَلَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ بِشَاوُلَ،

וַיִּשְׁמְע֣וּ יֹשְׁבֵ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד אֲשֶׁר עָשׂ֥וּ פְלִשְׁתִּ֖ים לְשָׁאֽוּל

صموئيل الأول 31: 12 1Sa.31.12

قَامَ كُلُّ ذِي بَأْسٍ وَسَارُوا اللَّيْلَ كُلَّهُ، وَأَخَذُوا جَسَدَ شَاوُلَ وَأَجْسَادَ بَنِيهِ عَنْ سُورِ بَيْتِ شَانَ، وَجَاءُوا بِهَا إِلَى يَابِيشَ وَأَحْرَقُوهَا هُنَاكَ.

וַיָּק֜וּמוּ כָּל אִ֣ישׁ חַיִל֮ וַיֵּלְכ֣וּ הַלַּיְלָה֒ כָל וַיִּקְח֞וּ גְּוִיַּ֣ת שָׁא֗וּל גְּוִיֹּ֣ת בָּנָ֔יו מֵחוֹמַ֖ת בֵּ֣ית שָׁ֑ן וַיָּבֹ֣אוּ יָבֵ֔שָׁה וַיִּשְׂרְפ֥וּ;אֹתָ֖ם שָֽׁם

صموئيل الثاني 1: 1 2Sa.1.1

وَكَانَ بَعْدَ مَوْتِ شَاوُلَ وَرُجُوعِ دَاوُدَ مِنْ مُضَارَبَةِ الْعَمَالِقَةِ، أَنَّ دَاوُدَ أَقَامَ فِي صِقْلَغَ يَوْمَيْنِ.

וַיְהִ֗י אַֽחֲרֵי֙ מ֣וֹת שָׁא֔וּל שָׁ֔ב דָּוִ֛ד מֵהַכּ֖וֹת הָעֲמָלֵ֑ק וְדָוִ֣ד וַיֵּ֧שֶׁב בְּצִקְלָ֖ג שְׁנָֽיִם;יָמִ֥ים

صموئيل الثاني 1: 2 2Sa.1.2

وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ إِذَا بِرَجُل أَتَى مِنَ الْمَحَلَّةِ مِنْ عِنْدِ شَاوُلَ وَثِيَابُهُ مُمَزَّقَةٌ وَعَلَى رَأْسِهِ تُرَابٌ. فَلَمَّا جَاءَ إِلَى دَاوُدَ خَرَّ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.

וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י וְהִנֵּה֩ אִ֨ישׁ בָּ֤א מִן הַֽמַּחֲנֶה֙ מֵעִ֣ם שָׁא֔וּל וּבְגָדָ֣יו קְרֻעִ֔ים עַל רֹאשׁ֑וֹ וַאֲדָמָ֖ה וַיְהִי֙ בְּבֹא֣וֹ אֶל דָּוִ֔ד וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ

صموئيل الثاني 1: 4 2Sa.1.4

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: كَيْفَ كَانَ الأَمْرُ. أَخْبِرْنِي. فَقَالَ: إِنَّ الشَّعْبَ قَدْ هَرَبَ مِنَ الْقِتَالِ، وَسَقَطَ أَيْضًا كَثِيرُونَ مِنَ الشَّعْبِ وَمَاتُوا، وَمَاتَ شَاوُلُ وَيُونَاثَانُ ابْنُهُ أَيْضًا.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֥יו דָּוִ֛ד מֶה הָיָ֥ה הַדָּבָ֖ר הַגֶּד;נָ֣א;לִ֑י וַ֠יֹּאמֶר אֲשֶׁר הָעָ֜ם נָ֨ס מִן הַמִּלְחָמָ֗ה נָפַ֤ל וְגַם הַרְבֵּ֞ה מִן הָעָם֙ וַיָּמֻ֔תוּ מֵֽתוּ שָׁא֛וּל וִיהוֹנָתָ֥ן בְּנ֖וֹ וְגַ֗ם

صموئيل الثاني 1: 5 2Sa.1.5

فَقَالَ دَاوُدُ لِلْغُلاَمِ الَّذِي أَخْبَرَهُ: كَيْفَ عَرَفْتَ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ شَاوُلُ وَيُونَاثَانُ ابْنُهُ.

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד אֶל;הַנַּ֖עַר הַמַּגִּ֣יד;ל֑וֹ אֵ֣יךְ יָדַ֔עְתָּ כִּי מֵ֥ת שָׁא֖וּל וִיהֽוֹנָתָ֥ן בְּנֽוֹ

صموئيل الثاني 1: 6 2Sa.1.6

فَقَالَ الْغُلاَمُ الَّذِي أَخْبَرَهُ: اتَّفَقَ أَنِّي كُنْتُ فِي جَبَلِ جِلْبُوعَ وَإِذَا شَاوُلُ يَتَوَكَّأُ عَلَى رُمْحِهِ، وَإِذَا بِالْمَرْكَبَاتِ وَالْفُرْسَانِ يَشُدُّونَ وَرَاءَهُ.

וַיֹּ֜אמֶר הַנַּ֣עַר הַמַּגִּ֣יד;ל֗וֹ נִקְרֹ֤א נִקְרֵ֙יתִי֙ בְּהַ֣ר הַגִּלְבֹּ֔עַ וְהִנֵּ֥ה שָׁא֖וּל נִשְׁעָ֣ן עַל חֲנִית֑וֹ וְהִנֵּ֥ה הָרֶ֛כֶב וּבַעֲלֵ֥י;הַפָּרָשִׁ֖ים הִדְבִּקֻֽהוּ

صموئيل الثاني 1: 12 2Sa.1.12

وَنَدَبُوا وَبَكَوْا وَصَامُوا إِلَى الْمَسَاءِ عَلَى شَاوُلَ وَعَلَى يُونَاثَانَ ابْنِهِ، وَعَلَى شَعْبِ الرَّبِّ وَعَلَى بَيْتِ إِسْرَائِيلَ لأَنَّهُمْ سَقَطُوا بِالسَّيْفِ.

וַֽיִּסְפְּדוּ֙ וַיִּבְכּ֔וּ וַיָּצֻ֖מוּ עַד הָעָ֑רֶב עַל שָׁא֞וּל וְעַל יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֗וֹ וְעַל עַ֤ם יְהוָה֙ וְעַל בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֥י נָפְל֖וּ בֶּחָֽרֶב

صموئيل الثاني 1: 17 2Sa.1.17

وَرَثَا دَاوُدُ بِهذِهِ الْمَرْثَاةِ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ ابْنَهُ،

וַיְקֹנֵ֣ן דָּוִ֔ד הַזֹּ֑את הַקִּינָ֖ה שָׁא֖וּל יְהוֹנָתָ֥ן בְּנֽוֹ

صموئيل الثاني 1: 21 2Sa.1.21

يَا جِبَالَ جِلْبُوعَ لاَ يَكُنْ طَلٌّ وَلاَ مَطَرٌ عَلَيْكُنَّ، وَلاَ حُقُولُ تَقْدِمَاتٍ، لأَنَّهُ هُنَاكَ طُرِحَ مِجَنُّ الْجَبَابِرَةِ، مِجَنُّ شَاوُلَ بِلاَ مَسْحٍ بِالدُّهْنِ.

הָרֵ֣י בַגִּלְבֹּ֗עַ אַל טַ֧ל וְאַל מָטָ֛ר עֲלֵיכֶ֖ם וּשְׂדֵ֣י תְרוּמֹ֑ת כִּ֣י שָׁ֤ם נִגְעַל֙ מָגֵ֣ן גִּבּוֹרִ֔ים מָגֵ֣ן שָׁא֔וּל בְּלִ֖י מָשִׁ֥יחַ בַּשָּֽׁמֶן

صموئيل الثاني 1: 22 2Sa.1.22

مِنْ دَمِ الْقَتْلَى، مِنْ شَحْمِ الْجَبَابِرَةِ لَمْ تَرْجعْ قَوْسُ يُونَاثَانَ إِلَى الْوَرَاءِ، وَسَيْفُ شَاوُلَ لَمْ يَرْجعْ خَائِبًا.

מִדַּ֣ם חֲלָלִ֗ים מֵחֵ֙לֶב֙ גִּבּוֹרִ֔ים לֹ֥א נָשׂ֖וֹג קֶ֚שֶׁת יְה֣וֹנָתָ֔ן אָח֑וֹר וְחֶ֣רֶב שָׁא֔וּל לֹ֥א תָשׁ֖וּב רֵיקָֽם

صموئيل الثاني 1: 23 2Sa.1.23

شَاوُلُ وَيُونَاثَانُ الْمَحْبُوبَانِ وَالْحُلْوَانِ فِي حَيَاتِهِمَا لَمْ يَفْتَرِقَا فِي مَوْتِهِمَا. أَخَفُّ مِنَ النُّسُورِ وَأَشَدُّ مِنَ الأُسُودِ.

שָׁא֣וּל וִיהוֹנָתָ֗ן הַנֶּאֱהָבִ֤ים וְהַנְּעִימִם֙ בְּחַיֵּיהֶ֔ם לֹ֣א נִפְרָ֑דוּ וּבְמוֹתָ֖ם קַ֔לּוּ מִנְּשָׁרִ֣ים גָּבֵֽרוּ מֵאֲרָי֖וֹת

صموئيل الثاني 1: 24 2Sa.1.24

يَا بَنَاتِ إِسْرَائِيلَ، ابْكِينَ شَاوُلَ الَّذِي أَلْبَسَكُنَّ قِرْمِزًا بِالتَّنَعُّمِ، وَجَعَلَ حُلِيَّ الذَّهَبِ عَلَى مَلاَبِسِكُنَّ.

אֶל;בְּנוֹת֙ יִשְׂרָאֵ֔ל בְּכֶ֑ינָה שָׁא֖וּל הַמַּלְבִּֽשְׁכֶ֤ם שָׁנִי֙ עִם;עֲדָנִ֔ים הַֽמַּעֲלֶה֙ עֲדִ֣י זָהָ֔ב עַ֖ל לְבוּשְׁכֶֽן

صموئيل الثاني 2: 4 2Sa.2.4

وَأَتَى رِجَالُ يَهُوذَا وَمَسَحُوا هُنَاكَ دَاوُدَ مَلِكًا عَلَى بَيْتِ يَهُوذَا. وَأَخْبَرُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: إِنَّ رِجَالَ يَابِيشَ جِلْعَادَ هُمُ الَّذِينَ دَفَنُوا شَاوُلَ.

וַיָּבֹ֙אוּ֙ אַנְשֵׁ֣י יְהוּדָ֔ה וַיִּמְשְׁחוּ שָׁ֧ם דָּוִ֛ד לְמֶ֖לֶךְ עַל בֵּ֣ית יְהוּדָ֑ה וַיַּגִּ֤דוּ לְדָוִד֙ לֵאמֹ֔ר אַנְשֵׁי֙ יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֔ד אֲשֶׁ֥ר קָבְר֖וּ שָׁאֽוּל

صموئيل الثاني 2: 5 2Sa.2.5

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلاً إِلَى أَهْلِ يَابِيشَ جِلْعَادَ يَقُولُ لَهُمْ: مُبَارَكُونَ أَنْتُمْ مِنَ الرَّبِّ، إِذْ قَدْ فَعَلْتُمْ هذَا الْمَعْرُوفَ بِسَيِّدِكُمْ شَاوُلَ فَدَفَنْتُمُوهُ.

וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל אַנְשֵׁ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם בְּרֻכִ֤ים אַתֶּם֙ לַֽיהוָ֔ה אֲשֶׁ֨ר עֲשִׂיתֶ֜ם הַזֶּ֗ה הַחֶ֣סֶד עִם;אֲדֹֽנֵיכֶם֙ שָׁא֔וּל וַֽתִּקְבְּר֖וּ;אֹתֽוֹ

صموئيل الثاني 2: 7 2Sa.2.7

وَالآنَ فَلْتَتَشَدَّدْ أَيْدِيكُمْ وَكُونُوا ذَوِي بَأْسٍ، لأَنَّهُ قَدْ مَاتَ سَيِّدُكُمْ شَاوُلُ، وَإِيَّايَ مَسَحَ بَيْتُ يَهُوذَا مَلِكًا عَلَيْهِمْ.

וְעַתָּ֣ה תֶּחֱזַ֣קְנָה יְדֵיכֶ֗ם וִֽהְיוּ֙ לִבְנֵי חַ֔יִל כִּי מֵ֖ת אֲדֹנֵיכֶ֣ם שָׁא֑וּל וְגַם;אֹתִ֗י מָשְׁח֧וּ בֵית יְהוּדָ֛ה לְמֶ֖לֶךְ עֲלֵיהֶֽם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (390 آية)