ك
إصحاح
◄ H7450
H7451. ra
H7452 ►
المعنى المختصر للكلمة
ra: bad or (as noun) evil (natural or moral)
اللفظ الأصلي רַע
نوع الكلمة صفة
طريقة النطق ra (rah)
تكرار الورود في الكتاب 660 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H7489 רָעַע • raw-ah • «وَأَسَاءَ» • (properly)
المعنى والشرح المفصل

bad or (as noun) evil (natural or moral)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
adversity affliction bad calamity [phrase] displease(-ure) distress evil((-favouredness), man, thing) [phrase] exceedingly [idiom] great grief(-vous) harm heavy hurt(-ful) ill (favoured) [phrase] mark mischief(-vous) misery naught(-ty) noisome [phrase] not please sad(-ly) sore sorrow trouble vex wicked(-ly, -ness, one) worse(-st) wretchedness wrong. (Incl. feminine raaah; as adjective or noun.)

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

الشَّرَّ 95× الشَّرِّ 50× شَرًّا 30× شَرًّا. 22× الشَّرِّ. 20×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

הָרַ֖ע (37×) רָ֑ע (35×) רָעָֽה (20×) רָֽע (20×) רָעָ֖ה (19×) רָעָ֔ה (18×) רָעָ֑ה (17×) הָרָעָ֖ה (15×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (660 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التثنية 31: 18 Deu.31.18
وَأَنَا أَحْجُبُ وَجْهِي فِي ذلِكَ الْيَوْمِ لأَجْلِ جَمِيعِ الشَّرِّ الَّذِي عَمِلَهُ، إِذِ الْتَفَتَ إِلَى آلِهَةٍ أُخْرَى.
וְאָנֹכִ֗י הַסְתֵּ֨ר;אַסְתִּ֤יר פָּנַי֙ בַּיּ֣וֹם;הַה֔וּא עַ֥ל כָּל הָרָעָ֖ה אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֑ה כִּ֣י פָנָ֔ה אֶל אֱלֹהִ֖ים אֲחֵרִֽים
التثنية 31: 21 Deu.31.21
فَمَتَى أَصَابَتْهُ شُرُورٌ كَثِيرَةٌ وَشَدَائِدُ، يُجَاوِبُ هذَا النَّشِيدُ أَمَامَهُ شَاهِدًا، لأَنَّهُ لاَ يُنْسَى مِنْ أَفْوَاهِ نَسْلِهِ. إِنِّي عَرَفْتُ فِكْرَهُ الَّذِي يَفْكِرُ بِهِ الْيَوْمَ قَبْلَ أَنْ أُدْخِلَهُ إِلَى الأَرْضِ كَمَا أَقْسَمْتُ.
וְ֠הָיָה;כִּֽי תִמְצֶ֨אןָ;אֹת֜וֹ רָע֣וֹת רַבּוֹת֮ וְצָרוֹת֒ וְ֠עָנְתָה הַזֹּ֤את הַשִּׁירָ֨ה לְפָנָיו֙ לְעֵ֔ד כִּ֛י לֹ֥א תִשָּׁכַ֖ח מִפִּ֣י זַרְע֑וֹ כִּ֧י יָדַ֣עְתִּי יִצְר֗וֹ אֲשֶׁ֨ר עֹשֶׂה֙ הַיּ֔וֹם בְּטֶ֣רֶם אֲבִיאֶ֔נּוּ אֶל הָאָ֖רֶץ אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבָּֽעְתִּי
التثنية 31: 29 Deu.31.29
لأَنِّي عَارِفٌ أَنَّكُمْ بَعْدَ مَوْتِي تَفْسِدُونَ وَتَزِيغُونَ عَنِ الطَّرِيقِ الَّذِي أَوْصَيْتُكُمْ بِهِ، وَيُصِيبُكُمُ الشَّرُّ فِي آخِرِ الأَيَّامِ لأَنَّكُمْ تَعْمَلُونَ الشَّرَّ أَمَامَ الرَّبِّ حَتَّى تُغِيظُوهُ بِأَعْمَالِ أَيْدِيكُمْ.
כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי אַחֲרֵ֤י מוֹתִי֙ הַשְׁחֵ֣ת;תַּשְׁחִת֔וּן וְסַרְתֶּ֣ם מִן הַדֶּ֔רֶךְ אֲשֶׁ֥ר צִוִּ֖יתִי;אֶתְכֶ֑ם וְקָרָ֨את;אֶתְכֶ֤ם הָֽרָעָה֙ בְּאַחֲרִ֣ית הַיָּמִ֔ים כִּֽי תַעֲשׂ֤וּ הָרַע֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה לְהַכְעִיס֖וֹ בְּמַעֲשֵׂ֥ה יְדֵיכֶֽם
التثنية 31: 29 Deu.31.29
لأَنِّي عَارِفٌ أَنَّكُمْ بَعْدَ مَوْتِي تَفْسِدُونَ وَتَزِيغُونَ عَنِ الطَّرِيقِ الَّذِي أَوْصَيْتُكُمْ بِهِ، وَيُصِيبُكُمُ الشَّرُّ فِي آخِرِ الأَيَّامِ لأَنَّكُمْ تَعْمَلُونَ الشَّرَّ أَمَامَ الرَّبِّ حَتَّى تُغِيظُوهُ بِأَعْمَالِ أَيْدِيكُمْ.
כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי אַחֲרֵ֤י מוֹתִי֙ הַשְׁחֵ֣ת;תַּשְׁחִת֔וּן וְסַרְתֶּ֣ם מִן הַדֶּ֔רֶךְ אֲשֶׁ֥ר צִוִּ֖יתִי;אֶתְכֶ֑ם וְקָרָ֨את;אֶתְכֶ֤ם הָֽרָעָה֙ בְּאַחֲרִ֣ית הַיָּמִ֔ים כִּֽי תַעֲשׂ֤וּ הָרַע֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה לְהַכְעִיס֖וֹ בְּמַעֲשֵׂ֥ה יְדֵיכֶֽם
التثنية 32: 23 Deu.32.23
أَجْمَعُ عَلَيْهِمْ شُرُورًا، وَأُنْفِذُ سِهَامِي فِيهِمْ،
אַסְפֶּ֥ה עָלֵ֖ימוֹ רָע֑וֹת אֲכַלֶּה חִצַּ֖י בָּֽם
يشوع 23: 15 Jos.23.15
وَيَكُونُ كَمَا أَنَّهُ أَتَى عَلَيْكُمْ كُلُّ الْكَلاَمِ الصَّالِحِ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ الرَّبُّ إِلهُكُمْ عَنْكُمْ، كَذلِكَ يَجْلِبُ عَلَيْكُمُ الرَّبُّ كُلَّ الْكَلاَمِ الرَّدِيءِ حَتَّى يُبِيدَكُمْ عَنْ هذِهِ الأَرْضِ الصَّالِحَةِ الَّتِي أَعْطَاكُمُ الرَّبُّ إِلهُكُمْ.
וְהָיָ֗ה כַּאֲשֶׁר בָּ֤א עֲלֵיכֶם֙ כָּל הַדָּבָ֣ר הַטּ֔וֹב אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֛ר יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם אֲלֵיכֶ֑ם כֵּן֩ יָבִ֨יא עֲלֵיכֶ֗ם יְהוָ֜ה כָּל הַדָּבָ֣ר הָרָ֔ע עַד הַשְׁמִיד֣וֹ;אוֹתְכֶ֗ם מֵ֠עַל הַזֹּ֔את הָאֲדָמָ֤ה הַטּוֹבָה֙ אֲשֶׁר֙ נָתַ֣ן;לָכֶ֔ם יְהוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶֽם
القضاة 2: 11 Jdg.2.11
وَفَعَلَ بَنُو إِسْرَائِيلَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ وَعَبَدُوا الْبَعْلِيمَ.
וַיַּעֲשׂ֧וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֛ל הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיַּעַבְד֖וּ הַבְּעָלִֽים
القضاة 2: 15 Jdg.2.15
حَيْثُمَا خَرَجُوا كَانَتْ يَدُ الرَّبِّ عَلَيْهِمْ لِلشَّرِّ، كَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ وَكَمَا أَقْسَمَ الرَّبُّ لَهُمْ. فَضَاقَ بِهِمُ الأَمْرُ جِدًّا.
בְּכֹ֣ל;אֲשֶׁ֣ר יָצְא֗וּ הָיְתָה יַד יְהוָה֙ בָּ֣ם לְרָעָ֔ה כַּֽאֲשֶׁר֙ דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה וְכַאֲשֶׁ֛ר נִשְׁבַּ֥ע יְהוָ֖ה לָהֶ֑ם וַיֵּ֥צֶר;לָהֶ֖ם מְאֹֽד
القضاة 3: 7 Jdg.3.7
فَعَمِلَ بَنُو إِسْرَائِيلَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، وَنَسُوا الرَّبَّ إِلهَهُمْ وَعَبَدُوا الْبَعْلِيمَ وَالسَّوَارِيَ.
וַיַּעֲשׂ֨וּ בְנֵי יִשְׂרָאֵ֤ל הָרַע֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה וַֽיִּשְׁכְּח֖וּ יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיהֶ֑ם וַיַּעַבְד֥וּ הַבְּעָלִ֖ים הָאֲשֵׁרֽוֹת
القضاة 3: 12 Jdg.3.12
وَعَادَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، فَشَدَّدَ الرَّبُّ عِجْلُونَ مَلِكَ مُوآبَ عَلَى إِسْرَائِيلَ، لأَنَّهُمْ عَمِلُوا الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ.
וַיֹּסִ֙פוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַעֲשׂ֥וֹת הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיְחַזֵּ֨ק יְהוָ֜ה עֶגְל֤וֹן מֶֽלֶךְ מוֹאָב֙ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל עַ֛ל;כִּֽי עָשׂ֥וּ הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה
القضاة 3: 12 Jdg.3.12
وَعَادَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، فَشَدَّدَ الرَّبُّ عِجْلُونَ مَلِكَ مُوآبَ عَلَى إِسْرَائِيلَ، لأَنَّهُمْ عَمِلُوا الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ.
וַיֹּסִ֙פוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַעֲשׂ֥וֹת הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיְחַזֵּ֨ק יְהוָ֜ה עֶגְל֤וֹן מֶֽלֶךְ מוֹאָב֙ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל עַ֛ל;כִּֽי עָשׂ֥וּ הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה
القضاة 4: 1 Jdg.4.1
وَعَادَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ بَعْدَ مَوْتِ إِهُودَ،
וַיֹּסִ֙פוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַעֲשׂ֥וֹת הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה מֵֽת וְאֵה֖וּד
القضاة 6: 1 Jdg.6.1
وَعَمِلَ بَنُو إِسْرَائِيلَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، فَدَفَعَهُمُ الرَّبُّ لِيَدِ مِدْيَانَ سَبْعَ سِنِينَ.
וַיַּעֲשׂ֧וּ בְנֵי יִשְׂרָאֵ֛ל הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּתְּנֵ֧ם יְהוָ֛ה בְּיַד מִדְיָ֖ן שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים
القضاة 9: 23 Jdg.9.23
وَأَرْسَلَ الرَّبُّ رُوحًا رَدِيًّا بَيْنَ أَبِيمَالِكَ وَأَهْلِ شَكِيمَ، فَغَدَرَ أَهْلُ شَكِيمَ بِأَبِيمَالِكَ.
וַיִּשְׁלַ֤ח אֱלֹהִים֙ ר֣וּחַ רָעָ֔ה בֵּ֣ין אֲבִימֶ֔לֶךְ בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶ֑ם וַיִּבְגְּד֥וּ בַעֲלֵי שְׁכֶ֖ם בַּאֲבִימֶֽלֶךְ
القضاة 9: 56 Jdg.9.56
فَرَدَّ اللهُ شَرَّ أَبِيمَالِكَ الَّذِي فَعَلَهُ بِأَبِيهِ لِقَتْلِهِ إِخْوَتَهُ السَّبْعِينَ،
וַיָּ֣שֶׁב אֱלֹהִ֔ים רָעַ֣ת אֲבִימֶ֑לֶךְ אֲשֶׁ֤ר עָשָׂה֙ לְאָבִ֔יו לַהֲרֹ֖ג אֶחָֽיו שִׁבְעִ֥ים
القضاة 9: 57 Jdg.9.57
وَكُلَّ شَرِّ أَهْلِ شَكِيمَ رَدَّهُ اللهُ عَلَى رُؤُوسِهِمْ، وَأَتَتْ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ يُوثَامَ بْنِ يَرُبَّعْلَ.
כָּל רָעַת֙ אַנְשֵׁ֣י שְׁכֶ֔ם הֵשִׁ֥יב אֱלֹהִ֖ים בְּרֹאשָׁ֑ם וַתָּבֹ֣א אֲלֵיהֶ֔ם קִֽלֲלַ֖ת יוֹתָ֥ם בֶּן יְרֻבָּֽעַל
القضاة 10: 6 Jdg.10.6
وَعَادَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، وَعَبَدُوا الْبَعْلِيمَ وَالْعَشْتَارُوثَ وَآلِهَةَ أَرَامَ وَآلِهَةَ صِيدُونَ وَآلِهَةَ مُوآبَ وَآلِهَةَ بَنِي عَمُّونَ وَآلِهَةَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَتَرَكُوا الرَّبَّ وَلَمْ يَعْبُدُوهُ.
וַיֹּסִ֣פוּ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל לַעֲשׂ֣וֹת הָרַע֮ בְּעֵינֵ֣י יְהוָה֒ וַיַּעַבְד֣וּ הַבְּעָלִ֣ים הָעַשְׁתָּר֡וֹת אֱלֹהֵ֣י אֲרָם֩ אֱלֹהֵ֨י צִיד֜וֹן אֱלֹהֵ֣י מוֹאָ֗ב אֱלֹהֵ֣י בְנֵי עַמּ֔וֹן אֱלֹהֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וַיַּעַזְב֥וּ יְהוָ֖ה וְלֹ֥א עֲבָדֽוּהוּ
القضاة 11: 27 Jdg.11.27
فَأَنَا لَمْ أُخْطِئْ إِلَيْكَ. وَأَمَّا أَنْتَ فَإِنَّكَ تَفْعَلُ بِي شَرًّا بِمُحَارَبَتِي. لِيَقْضِ الرَّبُّ الْقَاضِي الْيَوْمَ بَيْنَ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَبَنِي عَمُّونَ.
וְאָֽנֹכִי֙ לֹֽא חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֞ה עֹשֶׂ֥ה אִתִּ֛י רָעָ֖ה לְהִלָּ֣חֶם;בִּ֑י יִשְׁפֹּ֨ט יְהוָ֤ה הַשֹּׁפֵט֙ הַיּ֔וֹם בֵּ֚ין בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן
القضاة 13: 1 Jdg.13.1
ثُمَّ عَادَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، فَدَفَعَهُمُ الرَّبُّ لِيَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ أَرْبَعِينَ سَنَةً.
וַיֹּסִ֙פוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַעֲשׂ֥וֹת הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּתְּנֵ֧ם יְהוָ֛ה בְּיַד פְּלִשְׁתִּ֖ים אַרְבָּעִ֥ים שָׁנָֽה
القضاة 15: 3 Jdg.15.3
فَقَالَ لَهُمْ شَمْشُونُ: إِنِّي بَرِيءٌ الآنَ مِنَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ إِذَا عَمِلْتُ بِهِمْ شَرًّا.
וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ שִׁמְשׁ֔וֹן נִקֵּ֥יתִי הַפַּ֖עַם מִפְּלִשְׁתִּ֑ים כִּֽי עֹשֶׂ֥ה;אֲנִ֛י עִמָּ֖ם רָעָֽה
القضاة 20: 3 Jdg.20.3
فَسَمِعَ بَنُو بَنْيَامِينَ أَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَدْ صَعِدُوا إِلَى الْمِصْفَاةِ. وَقَالَ بَنُو إِسْرَائِيلَ: تَكَلَّمُوا، كَيْفَ كَانَتْ هذِهِ الْقَبَاحَةُ.
וַֽיִּשְׁמְעוּ֙ בְּנֵ֣י בִנְיָמִ֔ן כִּֽי בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל עָל֥וּ הַמִּצְפָּ֑ה וַיֹּֽאמְרוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל דַּבְּר֕וּ אֵיכָ֥ה נִהְיְתָ֖ה הַזֹּֽאת הָרָעָ֥ה
القضاة 20: 12 Jdg.20.12
وَأَرْسَلَ أَسْبَاطُ إِسْرَائِيلَ رِجَالاً إِلَى جَمِيعِ أَسْبَاطِ بَنْيَامِينَ قَائِلِينَ: مَا هذَا الشَّرُّ الَّذِي صَارَ فِيكُمْ.
וַֽיִּשְׁלְח֞וּ שִׁבְטֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֲנָשִׁ֔ים בְּכָל שִׁבְטֵ֥י בִנְיָמִ֖ן לֵאמֹ֑ר מָ֚ה הַזֹּ֔את הָרָעָ֣ה אֲשֶׁ֥ר נִהְיְתָ֖ה בָּכֶֽם
القضاة 20: 13 Jdg.20.13
فَالآنَ سَلِّمُوا الْقَوْمَ بَنِي بَلِيَّعَالَ الَّذِينَ فِي جِبْعَةَ لِكَيْ نَقْتُلَهُمْ وَنَنْزِعَ الشَّرَّ مِنْ إِسْرَائِيلَ. فَلَمْ يُرِدْ بَنُو بَنْيَامِينَ أَنْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِ إِخْوَتِهِمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
וְעַתָּ֡ה תְּנוּ֩ הָאֲנָשִׁ֨ים בְּנֵֽי בְלִיַּ֜עַל אֲשֶׁ֤ר בַּגִּבְעָה֙ וּנְמִיתֵ֔ם וּנְבַעֲרָ֥ה רָעָ֖ה מִיִּשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֤א אָבוּ֙בְּנֵ֣י בִּנְיָמִ֔ן לִשְׁמֹ֕עַ בְּק֖וֹל אֲחֵיהֶ֥ם בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵֽל
القضاة 20: 34 Jdg.20.34
وَجَاءَ مِنْ مُقَابِلِ جِبْعَةَ عَشَرَةُ آلاَفِ رَجُل مُنْتَخَبُونَ مِنْ كُلِّ إِسْرَائِيلَ، وَكَانَتِ الْحَرْبُ شَدِيدَةً، وَهُمْ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ الشَّرَّ قَدْ مَسَّهُمْ.
וַיָּבֹאוּ֩ מִנֶּ֨גֶד לַגִּבְעָ֜ה עֲשֶׂרֶת֩ אֲלָפִ֨ים אִ֤ישׁ בָּחוּר֙ מִכָּל יִשְׂרָאֵ֔ל וְהַמִּלְחָמָ֖ה כָּבֵ֑דָה וְהֵם֙ לֹ֣א יָדְע֔וּ הָרָעָֽה כִּֽי נֹגַ֥עַת;עֲלֵיהֶ֖ם
القضاة 20: 41 Jdg.20.41
وَرَجَعَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ رِجَالُ بَنْيَامِينَ بِرَعْدَةٍ، لأَنَّهُمْ رَأَوْا أَنَّ الشَّرَّ قَدْ مَسَّهُمْ.
הָפַ֔ךְ וְאִ֤ישׁ יִשְׂרָאֵל֙ אִ֣ישׁ בִּנְיָמִ֑ן וַיִּבָּהֵ֖ל כִּ֣י רָאָ֔ה כִּֽי הָרָעָֽה נָגְעָ֥ה;עָלָ֖יו
صموئيل الأول 2: 23 1Sa.2.23
فَقَالَ لَهُمْ: لِمَاذَا تَعْمَلُونَ مِثْلَ هذِهِ الأُمُورِ. لأَنِّي أَسْمَعُ بِأُمُورِكُمُ الْخَبِيثَةِ مِنْ جَمِيعِ هذَا الشَّعْبِ.
וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם לָ֥מָּה תַעֲשׂ֖וּן הָאֵ֑לֶּה כַּדְּבָרִ֣ים אֲשֶׁ֨ר;אָנֹכִ֤י שֹׁמֵ֙עַ֙ דִּבְרֵיכֶ֣ם רָעִ֔ים מֵאֵ֖ת כָּל אֵֽלֶּה הָעָ֥ם
صموئيل الأول 6: 9 1Sa.6.9
وَانْظُرُوا، فَإِنْ صَعِدَ فِي طَرِيقِ تُخُمِهِ إِلَى بَيْتَشَمْسَ فَإِنَّهُ هُوَ الَّذِي فَعَلَ بِنَا هذَا الشَّرَّ الْعَظِيمَ. وَإِلاَّ فَنَعْلَمُ أَنْ يَدَهُ لَمْ تَضْرِبْنَا. كَانَ ذلِكَ عَلَيْنَا عَرَضًا.
וּרְאִיתֶ֗ם אִם יַֽעֲלֶה֙ דֶּ֨רֶךְ גְּבוּל֤וֹ בֵּ֣ית;שֶׁ֔מֶשׁ ה֚וּא עָ֣שָׂה לָ֔נוּ הַזֹּ֑את הָרָעָ֥ה הַגְּדוֹלָ֖ה וְאִם וְיָדַ֙עְנוּ֙ כִּ֣י יָדוֹ֙ לֹ֤א נָ֣גְעָה;בָּ֔נוּ הָ֥יָה ה֖וּא לָֽנוּ מִקְרֶ֥ה
صموئيل الأول 10: 19 1Sa.10.19
وَأَنْتُمْ قَدْ رَفَضْتُمُ الْيَوْمَ إِلهَكُمُ الَّذِي هُوَ مُخَلِّصُكُمْ مِنْ جَمِيعِ الَّذِينَ يُسِيئُونَ إِلَيْكُمْ وَيُضَايِقُونَكُمْ، وَقُلْتُمْ لَهُ: بَلْ تَجْعَلُ عَلَيْنَا مَلِكًا. فَالآنَ امْثُلُوا أَمَامَ الرَّبِّ حَسَبَ أَسْبَاطِكُمْ وَأُلُوفِكُمْ.
וְאַתֶּ֨ם מְאַסְתֶּ֣ם הַיּ֜וֹם אֱלֹהֵיכֶ֗ם אֲשֶׁר ה֣וּא מוֹשִׁ֣יעַ;לָכֶם֮ מִכָּל רָעוֹתֵיכֶ֣ם וְצָרֹֽתֵיכֶם֒ וַתֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ כִּי תָּשִׂ֣ים עָלֵ֑ינוּ מֶ֖לֶךְ וְעַתָּ֗ה הִֽתְיַצְּבוּ֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה לְשִׁבְטֵיכֶ֖ם וּלְאַלְפֵיכֶֽם
صموئيل الأول 12: 17 1Sa.12.17
أَمَا هُوَ حَصَادُ الْحِنْطَةِ الْيَوْمَ. فَإِنِّي أَدْعُو الرَّبَّ فَيُعْطِي رُعُودًا وَمَطَرًا فَتَعْلَمُونَ وَتَرَوْنَ أَنَّهُ عَظِيمٌ شَرُّكُمُ الَّذِي عَمِلْتُمُوهُ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ بِطَلَبِكُمْ لأَنْفُسِكُمْ مَلِكًا.
הֲל֤וֹא קְצִיר חִטִּים֙ הַיּ֔וֹם אֶקְרָא֙ יְהוָ֔ה וְיִתֵּ֥ן קֹל֖וֹת וּמָטָ֑ר וּדְע֣וּ וּרְא֗וּ כִּֽי רַבָּה֙ רָעַתְכֶ֤ם אֲשֶׁ֤ר עֲשִׂיתֶם֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה לִשְׁא֥וֹל לָכֶ֖ם מֶֽלֶךְ
صموئيل الأول 12: 19 1Sa.12.19
وَقَالَ جَمِيعُ الشَّعْبِ لِصَمُوئِيلَ: صَلِّ عَنْ عَبِيدِكَ إِلَى الرَّبِّ إِلهِكَ حَتَّى لاَ نَمُوتَ، لأَنَّنَا قَدْ أَضَفْنَا إِلَى جَمِيعِ خَطَايَانَا شَرًّا بِطَلَبِنَا لأَنْفُسِنَا مَلِكًا.
וַיֹּאמְר֨וּ כָל הָעָ֜ם אֶל;שְׁמוּאֵ֗ל הִתְפַּלֵּ֧ל בְּעַד עֲבָדֶ֛יךָ אֶל יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ וְאַל נָמ֑וּת כִּֽי יָסַ֤פְנוּ עַל כָּל חַטֹּאתֵ֙ינוּ֙ רָעָ֔ה לִשְׁאֹ֥ל לָ֖נוּ מֶֽלֶךְ