المعنى المختصر للكلمة
rosh:
the head (as most easily shaken), whether literal or figurative (in many applications, of place, time, rank, itc.)
اللفظ الأصلي
רֹאשׁ
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
rosh
(roshe)
تكرار الورود في الكتاب
592
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
from an unused root apparently meaning to shake;
المعنى والشرح المفصل
the head (as most easily shaken), whether literal or figurative (in many applications, of place, time, rank, itc.)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
band
beginning
captain
chapiter
chief(-est place, man, things)
company
end
[idiom] every (man)
excellent
first
forefront
(be-)head
height
(on) high(-est part, (priest))
[idiom] lead
[idiom] poor
principal
ruler
sum
top
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
רֹ֣אשׁ (56×)
רֹ֥אשׁ (29×)
רָאשֵׁ֣י (24×)
בְּרֹ֣אשׁ (19×)
רֹאשׁ֑וֹ (17×)
רָאשֵׁ֥י (15×)
רֹאשׁ֔וֹ (13×)
רֹ֖אשׁ (12×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (592 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
القضاة 16: 17
Jdg.16.17
فَكَشَفَ لَهَا كُلَّ قَلْبِهِ، وَقَالَ لَهَا: لَمْ يَعْلُ مُوسَى رَأْسِي لأَنِّي نَذِيرُ اللهِ مِنْ بَطْنِ أُمِّي، فَإِنْ حُلِقْتُ تُفَارِقُنِي قُوَّتِي وَأَضْعُفُ وَأَصِيرُ كَأَحَدِ النَّاسِ.
וַיַּגֶּד לָ֣הּ כָּל לִבּ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ לֹֽא עָלָ֣ה מוֹרָה֙ רֹאשִׁ֔י כִּֽי;אֲנִ֖י נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֑י אִם גֻּלַּ֙חְתִּי֙ וְסָ֣ר;מִמֶּ֣נִּי כֹחִ֔י וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּכָל הָאָדָֽם
القضاة 16: 19
Jdg.16.19
وَأَنَامَتْهُ عَلَى رُكْبَتَيْهَا وَدَعَتْ رَجُلاً وَحَلَقَتْ سَبْعَ خُصَلِ رَأْسِهِ، وَابْتَدَأَتْ بِإِذْلاَلِهِ، وَفَارَقَتْهُ قُوَّتُهُ.
וַתְּיַשְּׁנֵ֙הוּ֙ עַל בִּרְכֶּ֔יהָ וַתִּקְרָ֣א לָאִ֔ישׁ וַתְּגַלַּ֕ח שֶׁ֖בַע מַחְלְפ֣וֹת רֹאשׁ֑וֹ וַתָּ֙חֶל֙ לְעַנּוֹת֔וֹ וַיָּ֥סַר;מֵעָלָֽיו כֹּח֖וֹ
القضاة 16: 22
Jdg.16.22
وَابْتَدَأَ شَعْرُ رَأْسِهِ يَنْبُتُ بَعْدَ أَنْ حُلِقَ.
וַיָּ֧חֶל שְׂעַר רֹאשׁ֛וֹ לְצַמֵּ֖חַ כַּאֲשֶׁ֥ר גֻּלָּֽח
صموئيل الأول 4: 12
1Sa.4.12
فَرَكَضَ رَجُلٌ مِنْ بَنْيَامِينَ مِنَ الصَّفِّ وَجَاءَ إِلَى شِيلُوهَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ وَثِيَابُهُ مُمَزَّقَةٌ وَتُرَابٌ عَلَى رَأْسِهِ.
וַיָּ֤רָץ אִישׁ בִּנְיָמִן֙ מֵהַמַּ֣עֲרָכָ֔ה וַיָּבֹ֥א שִׁלֹ֖ה בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא וּמַדָּ֣יו קְרֻעִ֔ים וַאֲדָמָ֖ה עַל רֹאשֽׁוֹ
صموئيل الأول 5: 4
1Sa.5.4
وَبَكَّرُوا صَبَاحًا فِي الْغَدِ وَإِذَا بِدَاجُونَ سَاقِطٌ عَلَى وَجْهِهِ عَلَى الأَرْضِ أَمَامَ تَابُوتِ الرَّبِّ، وَرَأْسُ دَاجُونَ وَيَدَاهُ مَقْطُوعَةٌ عَلَى الْعَتَبَةِ. بَقِيَ بَدَنُ السَّمَكَةِ فَقَطْ.
וַיַּשְׁכִּ֣מוּ בַבֹּקֶר֮ מִֽמָּחֳרָת֒ וְהִנֵּ֣ה דָג֗וֹן נֹפֵ֤ל לְפָנָיו֙ אַ֔רְצָה לִפְנֵ֖י אֲר֣וֹן יְהוָ֑ה וְרֹ֨אשׁ דָּג֜וֹן וּשְׁתֵּ֣י;כַּפּ֣וֹת;יָדָ֗יו כְּרֻתוֹת֙ אֶל הַמִּפְתָּ֔ן נִשְׁאַ֥ר דָּג֖וֹן רַ֥ק
صموئيل الأول 9: 22
1Sa.9.22
فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ شَاوُلَ وَغُلاَمَهُ وَأَدْخَلَهُمَا إِلَى الْمَنْسَكِ وَأَعْطَاهُمَا مَكَانًا فِي رَأْسِ الْمَدْعُوِّينَ، وَهُمْ نَحْوُ ثَلاَثِينَ رَجُلاً.
וַיִּקַּ֤ח שְׁמוּאֵל֙ שָׁא֣וּל נַעֲר֔וֹ וַיְבִיאֵ֖ם לִשְׁכָּ֑תָה וַיִּתֵּ֨ן;לָהֶ֤ם מָקוֹם֙ בְּרֹ֣אשׁ הַקְּרוּאִ֔ים וְהֵ֖מָּה כִּשְׁלֹשִׁ֥ים אִֽישׁ
صموئيل الأول 10: 1
1Sa.10.1
فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ قِنِّينَةَ الدُّهْنِ وَصَبَّ عَلَى رَأْسِهِ وَقَبَّلَهُ وَقَالَ: أَلَيْسَ لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ مَسَحَكَ عَلَى مِيرَاثِهِ رَئِيسًا.
וַיִּקַּ֨ח שְׁמוּאֵ֜ל פַּ֥ךְ הַשֶּׁ֛מֶן וַיִּצֹ֥ק עַל רֹאשׁ֖וֹ וַיִּשָּׁקֵ֑הוּ וַיֹּ֕אמֶר הֲל֗וֹא כִּֽי יְהוָ֛ה מְשָׁחֲךָ֧ עַל נַחֲלָת֖וֹ לְנָגִֽיד
صموئيل الأول 11: 11
1Sa.11.11
وَكَانَ فِي الْغَدِ أَنَّ شَاوُلَ جَعَلَ الشَّعْبَ ثَلاَثَ فِرَق، وَدَخَلُوا فِي وَسَطِ الْمَحَلَّةِ عِنْدَ سَحَرِ الصُّبْحِ وَضَرَبُوا الْعَمُّونِيِّينَ حَتَّى حَمِيَ النَّهَارُ. وَالَّذِينَ بَقُوا تَشَتَّتُوا حَتَّى لَمْ يَبْقَ مِنْهُمُ اثْنَانِ مَعًا.
וַיְהִ֣י מִֽמָּחֳרָ֗ת שָׁא֣וּל וַיָּ֨שֶׂם הָעָם֮ שְׁלֹשָׁ֣ה רָאשִׁים֒ וַיָּבֹ֤אוּ בְתוֹךְ הַֽמַּחֲנֶה֙ בְּאַשְׁמֹ֣רֶת הַבֹּ֔קֶר וַיַּכּ֥וּ עַמּ֖וֹן עַד חֹ֣ם הַיּ֑וֹם וַיְהִ֤י הַנִּשְׁאָרִים֙ וַיָּפֻ֔צוּ וְלֹ֥א נִשְׁאֲרוּ בָ֖ם שְׁנַ֥יִם יָֽחַד
صموئيل الأول 13: 17
1Sa.13.17
فَخَرَجَ الْمُخَرِّبُونَ مِنْ مَحَلَّةِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ فِي ثَلاَثِ فِرَق. الْفِرْقَةُ الْوَاحِدَةُ تَوَجَّهَتْ فِي طَرِيقِ عَفْرَةَ إِلَى أَرْضِ شُوعَالَ،
וַיֵּצֵ֧א הַמַּשְׁחִ֛ית מִמַּחֲנֵ֥ה פְלִשְׁתִּ֖ים שְׁלֹשָׁ֣ה רָאשִׁ֑ים הָרֹ֨אשׁ אֶחָ֥ד יִפְנֶ֛ה אֶל דֶּ֥רֶךְ עָפְרָ֖ה אֶל אֶ֥רֶץ שׁוּעָֽל
صموئيل الأول 13: 17
1Sa.13.17
فَخَرَجَ الْمُخَرِّبُونَ مِنْ مَحَلَّةِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ فِي ثَلاَثِ فِرَق. الْفِرْقَةُ الْوَاحِدَةُ تَوَجَّهَتْ فِي طَرِيقِ عَفْرَةَ إِلَى أَرْضِ شُوعَالَ،
וַיֵּצֵ֧א הַמַּשְׁחִ֛ית מִמַּחֲנֵ֥ה פְלִשְׁתִּ֖ים שְׁלֹשָׁ֣ה רָאשִׁ֑ים הָרֹ֨אשׁ אֶחָ֥ד יִפְנֶ֛ה אֶל דֶּ֥רֶךְ עָפְרָ֖ה אֶל אֶ֥רֶץ שׁוּעָֽל
صموئيل الأول 13: 18
1Sa.13.18
وَالْفِرْقَةُ الأُخْرَى تَوَجَّهَتْ فِي طَرِيقِ بَيْتِ حُورُونَ، وَالْفِرْقَةُ الأُخْرَى تَوَجَّهَتْ فِي طَرِيقِ التُّخُمِ الْمُشْرِفِ عَلَى وَادِي صَبُوعِيمَ نَحْوَ الْبَرِّيَّةِ.
וְהָרֹ֤אשׁ אֶחָד֙ יִפְנֶ֔ה דֶּ֖רֶךְ בֵּ֣ית חֹר֑וֹן וְהָרֹ֨אשׁ אֶחָ֤ד יִפְנֶה֙ דֶּ֣רֶךְ הַגְּב֔וּל הַנִּשְׁקָ֛ף עַל גֵּ֥י הַצְּבֹעִ֖ים הַמִּדְבָּֽרָה
صموئيل الأول 13: 18
1Sa.13.18
وَالْفِرْقَةُ الأُخْرَى تَوَجَّهَتْ فِي طَرِيقِ بَيْتِ حُورُونَ، وَالْفِرْقَةُ الأُخْرَى تَوَجَّهَتْ فِي طَرِيقِ التُّخُمِ الْمُشْرِفِ عَلَى وَادِي صَبُوعِيمَ نَحْوَ الْبَرِّيَّةِ.
וְהָרֹ֤אשׁ אֶחָד֙ יִפְנֶ֔ה דֶּ֖רֶךְ בֵּ֣ית חֹר֑וֹן וְהָרֹ֨אשׁ אֶחָ֤ד יִפְנֶה֙ דֶּ֣רֶךְ הַגְּב֔וּל הַנִּשְׁקָ֛ף עַל גֵּ֥י הַצְּבֹעִ֖ים הַמִּדְבָּֽרָה
صموئيل الأول 14: 45
1Sa.14.45
فَقَالَ الشَّعْبُ لِشَاوُلَ: أَيَمُوتُ يُونَاثَانُ الَّذِي صَنَعَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ فِي إِسْرَائِيلَ. حَاشَا. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، لاَ تَسْقُطُ شَعْرَةٌ مِنْ رَأْسِهِ إِلَى الأَرْضِ لأَنَّهُ مَعَ اللهِ عَمِلَ هذَا الْيَوْمَ. فَافْتَدَى الشَّعْبُ يُونَاثَانَ فَلَمْ يَمُتْ.
וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אֶל;שָׁא֗וּל יָמוּת֙ הֲֽיוֹנָתָ֤ן אֲשֶׁ֣ר עָ֠שָׂה הַזֹּאת֮ הַיְשׁוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֣ה בְּיִשְׂרָאֵל֒ חָלִ֗ילָה חַי יְהוָה֙ אִם יִפֹּ֞ל מִשַּׂעֲרַ֤ת רֹאשׁוֹ֙ אַ֔רְצָה כִּֽי עִם אֱלֹהִ֥ים עָשָׂ֖ה הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וַיִּפְדּ֥וּ הָעָ֛ם יוֹנָתָ֖ן וְלֹא מֵֽת
صموئيل الأول 15: 17
1Sa.15.17
فَقَالَ صَمُوئِيلُ: أَلَيْسَ إِذْ كُنْتَ صَغِيرًا فِي عَيْنَيْكَ صِرْتَ رَأْسَ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ وَمَسَحَكَ الرَّبُّ مَلِكًا عَلَى إِسْرَائِيلَ،
וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל הֲל֗וֹא אִם קָטֹ֤ן אַתָּה֙ בְּעֵינֶ֔יךָ אָ֑תָּה רֹ֛אשׁ שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל וַיִּמְשָׁחֲךָ֧ יְהוָ֛ה לְמֶ֖לֶךְ עַל יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 17: 5
1Sa.17.5
وَعَلَى رَأْسِهِ خُوذَةٌ مِنْ نُحَاسٍ، وَكَانَ لاَبِسًا دِرْعًا حَرْشَفِيًّا، وَوَزْنَ الْدِّرْعِ خَمْسَةُ آلاَفِ شَاقِلِ نُحَاسٍ،
עַל רֹאשׁ֔וֹ וְכ֤וֹבַע נְחֹ֙שֶׁת֙ ה֣וּא לָב֑וּשׁ וְשִׁרְי֥וֹן קַשְׂקַשִּׂ֖ים וּמִשְׁקַל֙ הַשִּׁרְי֔וֹן חֲמֵשֶׁת אֲלָפִ֥ים שְׁקָלִ֖ים נְחֹֽשֶֽׁת
صموئيل الأول 17: 38
1Sa.17.38
وَأَلْبَسَ شَاوُلُ دَاوُدَ ثِيَابَهُ، وَجَعَلَ خُوذَةً مِنْ نُحَاسٍ عَلَى رَأْسِهِ، وَأَلْبَسَهُ دِرْعًا.
וַיַּלְבֵּ֨שׁ שָׁא֤וּל דָּוִד֙ מַדָּ֔יו וְנָתַ֛ן ק֥וֹבַע נְחֹ֖שֶׁת עַל רֹאשׁ֑וֹ וַיַּלְבֵּ֥שׁ;אֹת֖וֹ שִׁרְיֽוֹן
صموئيل الأول 17: 46
1Sa.17.46
هذَا الْيَوْمَ يَحْبِسُكَ الرَّبُّ فِي يَدِي، فَأَقْتُلُكَ وَأَقْطَعُ رَأْسَكَ. وَأُعْطِي جُثَثَ جَيْشِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ هذَا الْيَوْمَ لِطُيُورِ السَّمَاءِ وَحَيَوَانَاتِ الأَرْضِ، فَتَعْلَمُ كُلُّ الأَرْضِ أَنَّهُ يُوجَدُ إِلهٌ لإِسْرَائِيلَ.
הַזֶּ֡ה הַיּ֣וֹם יְסַגֶּרְךָ֩ יְהוָ֨ה בְּיָדִ֜י וְהִכִּיתִ֗ךָ וַהֲסִרֹתִ֤י;מֵעָלֶ֔יךָ רֹֽאשְׁךָ֙ וְנָ֨תַתִּ֜י פֶּ֣גֶר מַחֲנֵ֤ה פְלִשְׁתִּים֙ הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם לְע֥וֹף הַשָּׁמַ֖יִם וּלְחַיַּ֣ת הָאָ֑רֶץ וְיֵֽדְעוּ֙ כָּל הָאָ֔רֶץ כִּ֛י יֵ֥שׁ אֱלֹהִ֖ים לְיִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 17: 51
1Sa.17.51
فَرَكَضَ دَاوُدُ وَوَقَفَ عَلَى الْفِلِسْطِينِيِّ وَأَخَذَ سَيْفَهُ وَاخْتَرَطَهُ مِنْ غِمْدِهِ وَقَتَلَهُ وَقَطَعَ بِهِ رَأْسَهُ. فَلَمَّا رَأَى الْفِلِسْطِينِيُّونَ أَنَّ جَبَّارَهُمْ قَدْ مَاتَ هَرَبُوا.
וַיָּ֣רָץ דָּ֠וִד וַיַּעֲמֹ֨ד אֶל הַפְּלִשְׁתִּ֜י וַיִּקַּ֣ח חַ֠רְבּוֹ וַֽיִּשְׁלְפָ֤הּ מִתַּעְרָהּ֙ וַיְמֹ֣תְתֵ֔הוּ וַיִּכְרָת בָּ֖הּ רֹאשׁ֑וֹ וַיִּרְא֧וּ הַפְּלִשְׁתִּ֛ים כִּֽי גִּבּוֹרָ֖ם מֵ֥ת וַיָּנֻֽסוּ
صموئيل الأول 17: 54
1Sa.17.54
وَأَخَذَ دَاوُدُ رَأْسَ الْفِلِسْطِينِيِّ وَأَتَى بِهِ إِلَى أُورُشَلِيمَ، وَوَضَعَ أَدَوَاتِهِ فِي خَيْمَتِهِ.
וַיִּקַּ֤ח דָּוִד֙ רֹ֣אשׁ הַפְּלִשְׁתִּ֔י וַיְבִאֵ֖הוּ יְרוּשָׁלִָ֑ם שָׂ֥ם כֵּלָ֖יו בְּאָהֳלֽוֹ
صموئيل الأول 17: 57
1Sa.17.57
وَلَمَّا رَجَعَ دَاوُدُ مِنْ قَتْلِ الْفِلِسْطِينِيِّ أَخَذَهُ أَبْنَيْرُ وَأَحْضَرَهُ أَمَامَ شَاوُلَ وَرَأْسُ الْفِلِسْطِينِيِّ بِيَدِهِ.
וּכְשׁ֣וּב דָּוִ֗ד מֵֽהַכּוֹת֙ הַפְּלִשְׁתִּ֔י וַיִּקַּ֤ח;אֹתוֹ֙ אַבְנֵ֔ר וַיְבִאֵ֖הוּ לִפְנֵ֣י שָׁא֑וּל וְרֹ֥אשׁ הַפְּלִשְׁתִּ֖י בְּיָדֽוֹ
صموئيل الأول 25: 39
1Sa.25.39
فَلَمَّا سَمِعَ دَاوُدُ أَنَّ نَابَالَ قَدْ مَاتَ قَالَ: مُبَارَكٌ الرَّبُّ الَّذِي انْتَقَمَ نَقْمَةَ تَعْيِيرِي مِنْ يَدِ نَابَالَ، وَأَمْسَكَ عَبْدَهُ عَنِ الشَّرِّ، وَرَدَّ الرَّبُّ شَرَّ نَابَالَ عَلَى رَأْسِهِ. وَأَرْسَلَ دَاوُدُ وَتَكَلَّمَ مَعَ أَبِيجَايِلَ لِيَتَّخِذَهَا لَهُ امْرَأَةً.
וַיִּשְׁמַ֣ע דָּוִד֮ כִּ֣י נָבָל֒ מֵ֣ת וַיֹּ֡אמֶר בָּר֣וּךְ יְהוָ֡ה אֲשֶׁ֣ר רָב֩ רִ֨יב חֶרְפָּתִ֜י מִיַּ֣ד נָבָ֗ל חָשַׂ֣ךְ עַבְדּוֹ֙ מֵֽרָעָ֔ה הֵשִׁ֥יב יְהוָ֖ה רָעַ֣ת נָבָ֔ל בְּרֹאשׁ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ וַיְדַבֵּ֣ר בַּאֲבִיגַ֔יִל לְקַחְתָּ֥הּ ל֖וֹ לְאִשָּֽׁה
صموئيل الأول 26: 13
1Sa.26.13
وَعَبَرَ دَاوُدُ إِلَى الْعَبْرِ وَوَقَفَ عَلَى رَأْسِ الْجَبَلِ عَنْ بُعْدٍ، وَالْمَسَافَةُ بَيْنَهُمْ كَبِيرَةٌ.
וַיַּעֲבֹ֤ר דָּוִד֙ הָעֵ֔בֶר וַיַּעֲמֹ֥ד עַל רֹאשׁ הָהָ֖ר מֵֽרָחֹ֑ק הַמָּק֖וֹם בֵּינֵיהֶֽם רַ֥ב
صموئيل الأول 28: 2
1Sa.28.2
فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: لِذلِكَ أَنْتَ سَتَعْلَمُ مَا يَفْعَلُ عَبْدُكَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِدَاوُدَ: لِذلِكَ أَجْعَلُكَ حَارِسًا لِرَأْسِي كُلَّ الأَيَّامِ.
וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;אָכִ֔ישׁ לָכֵן֙ אַתָּ֣ה תֵדַ֔ע אֲשֶׁר יַעֲשֶׂ֖ה עַבְדֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר אָכִישׁ֙ אֶל;דָּוִ֔ד לָכֵ֗ן אֲשִֽׂימְךָ֖ שֹׁמֵ֧ר לְרֹאשִׁ֛י כָּל הַיָּמִֽים
صموئيل الأول 29: 4
1Sa.29.4
وَسَخِطَ عَلَيْهِ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَقَالَ لَهُ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَرْجعِ الرَّجُلَ فَيَرْجعَ إِلَى مَوْضِعِهِ الَّذِي عَيَّنْتَ لَهُ، وَلاَ يَنْزِلَ مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ، وَلاَ يَكُونَ لَنَا عَدُوًّا فِي الْحَرْبِ. فَبِمَاذَا يُرْضِي هذَا سَيِّدَهُ. أَلَيْسَ بِرُؤُوسِ أُولئِكَ الرِّجَالِ.
וַיִּקְצְפ֨וּ עָלָ֜יו שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים וַיֹּ֣אמְרוּ לוֹ֩ שָׂרֵ֨י פְלִשְׁתִּ֜ים הָשֵׁ֣ב הָאִ֗ישׁ וְיָשֹׁב֙ אֶל מְקוֹמוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר;שָׁ֔ם הִפְקַדְתּ֣וֹ וְלֹֽא יֵרֵ֤ד עִמָּ֙נוּ֙ בַּמִּלְחָמָ֔ה וְלֹא יִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לְשָׂטָ֖ן בַּמִּלְחָמָ֑ה וּבַמֶּ֗ה יִתְרַצֶּ֥ה זֶה֙ אֲדֹנָ֔יו הֲל֕וֹא בְּרָאשֵׁ֖י הָהֵֽם הָאֲנָשִׁ֥ים
صموئيل الأول 31: 9
1Sa.31.9
فَقَطَعُوا رَأْسَهُ وَنَزَعُوا سِلاَحَهُ، وَأَرْسَلُوا إِلَى أَرْضِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ فِي كُلِّ جِهَةٍ لأَجْلِ التَّبْشِيرِ فِي بَيْتِ أَصْنَامِهِمْ وَفِي الشَّعْبِ.
וַֽיִּכְרְתוּ֙ רֹאשׁ֔וֹ וַיַּפְשִׁ֖יטוּ כֵּלָ֑יו וַיְשַׁלְּח֨וּ בְאֶֽרֶץ פְּלִשְׁתִּ֜ים סָבִ֗יב לְבַשֵּׂ֛ר בֵּ֥ית עֲצַבֵּיהֶ֖ם הָעָֽם
صموئيل الثاني 1: 2
2Sa.1.2
وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ إِذَا بِرَجُل أَتَى مِنَ الْمَحَلَّةِ مِنْ عِنْدِ شَاوُلَ وَثِيَابُهُ مُمَزَّقَةٌ وَعَلَى رَأْسِهِ تُرَابٌ. فَلَمَّا جَاءَ إِلَى دَاوُدَ خَرَّ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.
וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י וְהִנֵּה֩ אִ֨ישׁ בָּ֤א מִן הַֽמַּחֲנֶה֙ מֵעִ֣ם שָׁא֔וּל וּבְגָדָ֣יו קְרֻעִ֔ים עַל רֹאשׁ֑וֹ וַאֲדָמָ֖ה וַיְהִי֙ בְּבֹא֣וֹ אֶל דָּוִ֔ד וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ
صموئيل الثاني 1: 10
2Sa.1.10
فَوَقَفْتُ عَلَيْهِ وَقَتَلْتُهُ لأَنِّي عَلِمْتُ أَنَّهُ لاَ يَعِيشُ بَعْدَ سُقُوطِهِ، وَأَخَذْتُ الإِكْلِيلَ الَّذِي عَلَى رَأْسِهِ وَالسِّوارَ الَّذِي عَلَى ذِرَاعِهِ وَأَتَيْتُ بِهِمَا إِلَى سَيِّدِي ههُنَا.
וָאֶעֱמֹ֤ד עָלָיו֙ וַאֲמֹ֣תְתֵ֔הוּ כִּ֣י יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י לֹ֥א יִֽחְיֶ֖ה אַחֲרֵ֣י נִפְל֑וֹ וָאֶקַּ֞ח הַנֵּ֣זֶר אֲשֶׁ֣ר עַל רֹאשׁ֗וֹ וְאֶצְעָדָה֙ אֲשֶׁ֣ר עַל זְרֹע֔וֹ וָאֲבִיאֵ֥ם אֶל אֲדֹנִ֖י הֵֽנָּה
صموئيل الثاني 1: 16
2Sa.1.16
فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: دَمُكَ عَلَى رَأْسِكَ لأَنَّ فَمَكَ شَهِدَ عَلَيْكَ قَائِلاً: أَنَا قَتَلْتُ مَسِيحَ الرَّبِّ.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ דָּוִ֔ד דָּמְךָ֖ עַל רֹאשֶׁ֑ךָ כִּ֣י פִ֗יךָ עָנָ֤ה בְךָ֙ לֵאמֹ֔ר אָנֹכִ֥י מֹתַ֖תִּי מְשִׁ֥יחַ יְהוָֽה
صموئيل الثاني 2: 16
2Sa.2.16
وَأَمْسَكَ كُلُّ وَاحِدٍ بِرَأْسِ صَاحِبِهِ وَضَرَبَ سَيْفَهُ فِي جَنْبِ صَاحِبِهِ وَسَقَطُوا جَمِيعًا. فَدُعِيَ ذلِكَ الْمَوْضِعُ حِلْقَثَ هَصُّورِيمَ، الَّتِي هِيَ فِي جِبْعُونَ.
וַֽיַּחֲזִ֜קוּ אִ֣ישׁ בְּרֹ֣אשׁ רֵעֵ֗הוּ וְחַרְבּוֹ֙ בְּצַ֣ד רֵעֵ֔הוּ וַֽיִּפְּל֖וּ יַחְדָּ֑ו וַיִּקְרָא֙ הַה֔וּא לַמָּק֣וֹם חֶלְקַ֥ת הַצֻּרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר בְּגִבְעֽוֹן
صموئيل الثاني 2: 25
2Sa.2.25
فَاجْتَمَعَ بَنُو بَنْيَامِينَ وَرَاءَ أَبْنَيْرَ وَصَارُوا جَمَاعَةً وَاحِدَةً، وَوَقَفُوا عَلَى رَأْسِ تَلّ وَاحِدٍ.
וַיִּֽתְקַבְּצ֤וּ בְנֵֽי בִנְיָמִן֙ אַחֲרֵ֣י אַבְנֵ֔ר וַיִּהְי֖וּ לַאֲגֻדָּ֣ה אֶחָ֑ת וַיַּ֣עַמְד֔וּ עַ֥ל רֹאשׁ גִּבְעָ֖ה אֶחָֽת