רָאָה (H7200) - râʼâh | معجم سترونغ العبري

الجامعة 5: 8 Ecc.5.8

إِنْ رَأَيْتَ ظُلْمَ الْفَقِيرِ وَنَزْعَ الْحَقِّ وَالْعَدْلِ فِي الْبِلاَدِ، فَلاَ تَرْتَعْ مِنَ الأَمْرِ، لأَنَّ فَوْقَ الْعَالِي عَالِيًا يُلاَحِظُ، وَالأَعْلَى فَوْقَهُمَا.

אִם תִּרְאֶ֣ה עֹ֣שֶׁק רָ֠שׁ וְגֵ֨זֶל מִשְׁפָּ֤ט וָצֶ֙דֶק֙ בַמְּדִינָ֔ה אַל תִּתְמַ֖הּ עַל הַחֵ֑פֶץ כִּ֣י מֵעַ֤ל גָבֹ֜הַּ גָּבֹ֙הַּ֙ שֹׁמֵ֔ר וּגְבֹהִ֖ים עֲלֵיהֶֽם

الجامعة 5: 13 Ecc.5.13

يُوجَدُ شَرٌّ خَبِيثٌ رَأَيْتُهُ تَحْتَ الشَّمْسِ: ثَرْوَةٌ مَصُونَةٌ لِصَاحِبِهَا لِضَرَرِهِ.

יֵ֚שׁ רָעָ֣ה חוֹלָ֔ה רָאִ֖יתִי תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ עֹ֛שֶׁר שָׁמ֥וּר לִבְעָלָ֖יו לְרָעָתֽוֹ

الجامعة 5: 18 Ecc.5.18

هُوَذَا الَّذِي رَأَيْتُهُ أَنَا خَيْرًا، الَّذِي هُوَ حَسَنٌ: أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي أَعْطَاهُ اللهُ لأَنَّهُ نَصِيبُهُ.

הִנֵּ֞ה אֲשֶׁר רָאִ֣יתִי אָ֗נִי ט֣וֹב אֲשֶׁר יָפֶ֣ה לֶֽאֶכוֹל וְ֠לִשְׁתּוֹת וְלִרְא֨וֹת טוֹבָ֜ה בְּכָל עֲמָל֣וֹ שֶׁיַּעֲמֹ֣ל תַּֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ מִסְפַּ֧ר יְמֵי חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים כִּי ה֥וּא;חֶלְקֽוֹ

الجامعة 5: 18 Ecc.5.18

هُوَذَا الَّذِي رَأَيْتُهُ أَنَا خَيْرًا، الَّذِي هُوَ حَسَنٌ: أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي أَعْطَاهُ اللهُ لأَنَّهُ نَصِيبُهُ.

הִנֵּ֞ה אֲשֶׁר רָאִ֣יתִי אָ֗נִי ט֣וֹב אֲשֶׁר יָפֶ֣ה לֶֽאֶכוֹל וְ֠לִשְׁתּוֹת וְלִרְא֨וֹת טוֹבָ֜ה בְּכָל עֲמָל֣וֹ שֶׁיַּעֲמֹ֣ל תַּֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ מִסְפַּ֧ר יְמֵי חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים כִּי ה֥וּא;חֶלְקֽוֹ

الجامعة 6: 1 Ecc.6.1

يُوجَدُ شَرٌّ قَدْ رَأَيْتُهُ تَحْتَ الشَّمْسِ وَهُوَ كَثِيرٌ بَيْنَ النَّاسِ:

יֵ֣שׁ רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר רָאִ֖יתִי תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ הִ֖יא וְרַבָּ֥ה עַל הָאָדָֽם

الجامعة 6: 5 Ecc.6.5

وَأَيْضًا لَمْ يَرَ الشَّمْسَ وَلَمْ يَعْلَمْ. فَهذَا لَهُ رَاحَةٌ أَكْثَرُ مِنْ ذَاكَ.

גַּם לֹא רָאָ֖ה שֶׁ֥מֶשׁ וְלֹ֣א יָדָ֑ע לָזֶ֖ה נַ֥חַת מִזֶּֽה

الجامعة 6: 6 Ecc.6.6

وَإِنْ عَاشَ أَلْفَ سَنَةٍ مُضَاعَفَةً وَلَمْ يَرَ خَيْرًا، أَلَيْسَ إِلَى مَوْضِعٍ وَاحِدٍ يَذْهَبُ الْجَمِيعُ.

וְאִלּ֣וּ חָיָ֗ה אֶ֤לֶף שָׁנִים֙ פַּעֲמַ֔יִם לֹ֣א רָאָ֑ה וְטוֹבָ֖ה הֲלֹ֛א אֶל מָק֥וֹם אֶחָ֖ד הוֹלֵֽךְ הַכֹּ֥ל

الجامعة 7: 11 Ecc.7.11

اَلْحِكْمَةُ صَالِحَةٌ مِثْلُ الْمِيرَاثِ، بَلْ أَفْضَلُ لِنَاظِرِي الشَّمْسِ.

חָכְמָ֖ה טוֹבָ֥ה עִֽם נַחֲלָ֑ה וְיֹתֵ֖ר לְרֹאֵ֥י הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 7: 13 Ecc.7.13

اُنْظُرْ عَمَلَ اللهِ: لأَنَّهُ مَنْ يَقْدِرُ عَلَى تَقْوِيمِ مَا قَدْ عَوَّجَهُ.

רְאֵ֖ה מַעֲשֵׂ֣ה הָאֱלֹהִ֑ים כִּ֣י מִ֤י יוּכַל֙ לְתַקֵּ֔ן אֲשֶׁ֥ר עִוְּתֽוֹ

الجامعة 7: 14 Ecc.7.14

فِي يَوْمِ الْخَيْرِ كُنْ بِخَيْرٍ، وَفِي يَوْمِ الشَّرِّ اعْتَبِرْ. إِنَّ اللهَ جَعَلَ هذَا مَعَ ذَاكَ، لِكَيْلاَ يَجِدَ الإِنْسَانُ شَيْئًا بَعْدَهُ.

בְּי֤וֹם טוֹבָה֙ הֱיֵ֣ה בְט֔וֹב וּבְי֥וֹם רָעָ֖ה רְאֵ֑ה הָֽאֱלֹהִ֔ים עָשָׂ֣ה זֶ֤ה לְעֻמַּת זֶה֙ עַל;דִּבְרַ֗ת;שֶׁלֹּ֨א יִמְצָ֧א הָֽאָדָ֛ם מְאֽוּמָה אַחֲרָ֖יו

الجامعة 7: 15 Ecc.7.15

قَدْ رَأَيْتُ الْكُلَّ فِي أَيَّامِ بُطْلِي: قَدْ يَكُونُ بَارٌّ يَبِيدُ فِي بِرِّهِ، وَقَدْ يَكُونُ شِرِّيرٌ يَطُولُ فِي شَرِّهِ.

רָאִ֖יתִי הַכֹּ֥ל בִּימֵ֣י הֶבְלִ֑י יֵ֤שׁ צַדִּיק֙ אֹבֵ֣ד בְּצִדְק֔וֹ וְיֵ֣שׁ רָשָׁ֔ע מַאֲרִ֖יךְ בְּרָעָתֽוֹ

الجامعة 7: 27 Ecc.7.27

اُنْظُرْ. هذَا وَجَدْتُهُ، قَالَ الْجَامِعَةُ: وَاحِدَةً فَوَاحِدَةً لأَجِدَ النَّتِيجَةَ

רְאֵה֙ זֶ֣ה מָצָ֔אתִי אָמְרָ֖ה קֹהֶ֑לֶת אַחַ֥ת לְאַחַ֖ת לִמְצֹ֥א חֶשְׁבּֽוֹן

الجامعة 7: 29 Ecc.7.29

اُنْظُرْ. هذَا وَجَدْتُ فَقَطْ: أَنَّ اللهَ صَنَعَ الإِنْسَانَ مُسْتَقِيمًا، أَمَّا هُمْ فَطَلَبُوا اخْتِرَاعَاتٍ كَثِيرَةً.

רְאֵה זֶ֣ה מָצָ֔אתִי לְבַד֙ אֲשֶׁ֨ר הָאֱלֹהִ֛ים עָשָׂ֧ה הָאָדָ֖ם יָשָׁ֑ר וְהֵ֥מָּה בִקְשׁ֖וּ חִשְּׁבֹנ֥וֹת רַבִּֽים

الجامعة 8: 9 Ecc.8.9

كُلُّ هذَا رَأَيْتُهُ إِذْ وَجَّهْتُ قَلْبِي لِكُلِّ عَمَل عُمِلَ تَحْتَ الشَّمْسِ، وَقْتَمَا يَتَسَلَّطُ إِنْسَانٌ عَلَى إِنْسَانٍ لِضَرَرِ نَفْسِهِ.

כָּל זֶ֤ה רָאִ֙יתִי֙ וְנָת֣וֹן לִבִּ֔י לְכָֽל מַעֲשֶׂ֔ה נַעֲשָׂ֖ה תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ עֵ֗ת;אֲשֶׁ֥ר שָׁלַ֧ט הָאָדָ֛ם בְּאָדָ֖ם לְרַ֥ע לֽוֹ

الجامعة 8: 10 Ecc.8.10

وَهكَذَا رَأَيْتُ أَشْرَارًا يُدْفَنُونَ وَضُمُّوا، وَالَّذِينَ عَمِلُوا بِالْحَقِّ ذَهَبُوا مِنْ مَكَانِ الْقُدْسِ وَنُسُوا فِي الْمَدِينَةِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ.

וּבְכֵ֡ן רָאִיתִי֩ רְשָׁעִ֨ים קְבֻרִ֜ים וָבָ֗אוּ אֲשֶׁ֣ר עָשׂ֑וּ כֵּן יְהַלֵּ֔כוּ וּמִמְּק֤וֹם קָדוֹשׁ֙ וְיִֽשְׁתַּכְּח֥וּ בָעִ֖יר זֶ֖ה גַּם הָֽבֶל

الجامعة 8: 16 Ecc.8.16

لَمَّا وَجَّهْتُ قَلْبِي لأَعْرِفَ الْحِكْمَةَ، وَأَنْظُرَ الْعَمَلَ الَّذِي عُمِلَ عَلَى الأَرْضِ، وَأَنَّهُ نَهَارًا وَلَيْلاً لاَ يَرَى النَّوْمَ بِعَيْنَيْهِ،

כַּאֲשֶׁ֨ר נָתַ֤תִּי לִבִּי֙ לָדַ֣עַת חָכְמָ֔ה וְלִרְאוֹת֙ הָ֣עִנְיָ֔ן אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה עַל הָאָ֑רֶץ כִּ֣י;גַ֤ם בַּיּוֹם֙ וּבַלַּ֔יְלָה אֵינֶ֥נּוּ רֹאֶֽה שֵׁנָ֕ה בְּעֵינָ֖יו

الجامعة 8: 16 Ecc.8.16

لَمَّا وَجَّهْتُ قَلْبِي لأَعْرِفَ الْحِكْمَةَ، وَأَنْظُرَ الْعَمَلَ الَّذِي عُمِلَ عَلَى الأَرْضِ، وَأَنَّهُ نَهَارًا وَلَيْلاً لاَ يَرَى النَّوْمَ بِعَيْنَيْهِ،

כַּאֲשֶׁ֨ר נָתַ֤תִּי לִבִּי֙ לָדַ֣עַת חָכְמָ֔ה וְלִרְאוֹת֙ הָ֣עִנְיָ֔ן אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה עַל הָאָ֑רֶץ כִּ֣י;גַ֤ם בַּיּוֹם֙ וּבַלַּ֔יְלָה אֵינֶ֥נּוּ רֹאֶֽה שֵׁנָ֕ה בְּעֵינָ֖יו

الجامعة 8: 17 Ecc.8.17

رَأَيْتُ كُلَّ عَمَلِ اللهِ أَنَّ الإِنْسَانَ لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَجِدَ الْعَمَلَ الَّذِي عُمِلَ تَحْتَ الشَّمْسِ. مَهْمَا تَعِبَ الإِنْسَانُ فِي الطَّلَبِ فَلاَ يَجِدُهُ، وَالْحَكِيمُ أَيْضًا، وَإِنْ قَالَ بِمَعْرِفَتِهِ، لاَ يَقْدِرُ أَنْ يَجِدَهُ.

וְרָאִיתִי֮ כָּל מַעֲשֵׂ֣ה הָאֱלֹהִים֒ כִּי֩ הָאָדָ֗ם לֹ֨א יוּכַ֜ל לִמְצוֹא֙ הַֽמַּעֲשֶׂה֙ אֲשֶׁ֣ר נַעֲשָׂ֣ה תַֽחַת הַשֶּׁ֔מֶשׁ בְּ֠שֶׁל יַעֲמֹ֧ל הָאָדָ֛ם לְבַקֵּ֖שׁ וְלֹ֣א יִמְצָ֑א הֶֽחָכָם֙ וְגַ֨ם אִם יֹאמַ֤ר לָדַ֔עַת לֹ֥א יוּכַ֖ל לִמְצֹֽא

الجامعة 9: 9 Ecc.9.9

اِلْتَذَّ عَيْشًا مَعَ الْمَرْأَةِ الَّتِي أَحْبَبْتَهَا كُلَّ أَيَّامِ حَيَاةِ بَاطِلِكَ الَّتِي أَعْطَاكَ إِيَّاهَا تَحْتَ الشَّمْسِ، كُلَّ أَيَّامِ بَاطِلِكَ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبُكَ فِي الْحَيَاةِ وَفِي تَعَبِكَ الَّذِي تَتْعَبُهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

רְאֵ֨ה חַיִּ֜ים עִם אִשָּׁ֣ה אֲשֶׁר אָהַ֗בְתָּ כָּל יְמֵי֙ חַיֵּ֣י הֶבְלֶ֔ךָ אֲשֶׁ֤ר נָֽתַן;לְךָ֙ תַּ֣חַת הַשֶּׁ֔מֶשׁ כֹּ֖ל יְמֵ֣י הֶבְלֶ֑ךָ כִּ֣י ה֤וּא חֶלְקְךָ֙ בַּֽחַיִּ֔ים וּבַעֲמָ֣לְךָ֔ אֲשֶׁר עָמֵ֖ל;אַתָּ֥ה תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 9: 11 Ecc.9.11

فَعُدْتُ وَرَأَيْتُ تَحْتَ الشَّمْسِ: أَنَّ السَّعْيَ لَيْسَ لِلْخَفِيفِ، وَلاَ الْحَرْبَ لِلأَقْوِيَاءِ، وَلاَ الْخُبْزَ لِلْحُكَمَاءِ، وَلاَ الْغِنَى لِلْفُهَمَاءِ، وَلاَ النِّعْمَةَ لِذَوِي الْمَعْرِفَةِ، لأَنَهُ الْوَقْتُ وَالْعَرَضُ يُلاَقِيَانِهِمْ كَافَّةً.

שַׁ֜בְתִּי וְרָאֹ֣ה תַֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ כִּ֣י הַמֵּר֜וֹץ לֹא֩ לַקַּלִּ֨ים וְלֹ֧א הַמִּלְחָמָ֗ה לַגִּבּוֹרִ֣ים וְ֠גַם;לֹ֣א לֶ֙חֶם֙ לַחֲכָמִ֥ים וְגַ֨ם;לֹ֤א עֹ֔שֶׁר לַנְּבֹנִים֙ וְגַ֛ם;לֹ֥א חֵ֑ן לַיֹּדְעִ֖ים כִּי עֵ֥ת וָפֶ֖גַע יִקְרֶ֥ה כֻּלָּֽם

الجامعة 9: 13 Ecc.9.13

هذِهِ الْحِكْمَةُ رَأَيْتُهَا أَيْضًا تَحْتَ الشَّمْسِ، وَهِيَ عَظِيمَةٌ عِنْدِي:

זֹ֛ה חָכְמָ֖ה רָאִ֥יתִי גַּם תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ הִ֖יא וּגְדוֹלָ֥ה אֵלָֽי

الجامعة 10: 5 Ecc.10.5

يُوجَدُ شَرٌّ رَأَيْتُهُ تَحْتَ الشَّمْسِ، كَسَهْوٍ صَادِرٍ مِنْ قِبَلِ الْمُتَسَلِّطِ:

יֵ֣שׁ רָעָ֔ה רָאִ֖יתִי תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ כִּשְׁגָגָ֕ה שֶׁיֹּצָ֖א מִלִּפְנֵ֥י הַשַּׁלִּֽיט

الجامعة 10: 7 Ecc.10.7

قَدْ رَأَيْتُ عَبِيدًا عَلَى الْخَيْلِ، وَرُؤَسَاءَ مَاشِينَ عَلَى الأَرْضِ كَالْعَبِيدِ.

רָאִ֥יתִי עֲבָדִ֖ים עַל סוּסִ֑ים וְשָׂרִ֛ים הֹלְכִ֥ים עַל הָאָֽרֶץ כַּעֲבָדִ֖ים

الجامعة 11: 4 Ecc.11.4

مَنْ يَرْصُدُ الرِّيحَ لاَ يَزْرَعُ، وَمَنْ يُرَاقِبُ السُّحُبَ لاَ يَحْصُدُ.

שֹׁמֵ֥ר ר֖וּחַ לֹ֣א יִזְרָ֑ע וְרֹאֶ֥ה בֶעָבִ֖ים לֹ֥א יִקְצֽוֹר

الجامعة 11: 7 Ecc.11.7

اَلنُّورُ حُلْوٌ، وَخَيْرٌ لِلْعَيْنَيْنِ أَنْ تَنْظُرَا الشَّمْسَ.

הָא֑וֹר וּמָת֖וֹק וְט֥וֹב לַֽעֵינַ֖יִם לִרְא֥וֹת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 12: 3 Ecc.12.3

فِي يَوْمٍ يَتَزَعْزَعُ فِيهِ حَفَظَةُ الْبَيْتِ، وَتَتَلَوَّى رِجَالُ الْقُوَّةِ، وَتَبْطُلُ الطَّوَاحِنُ لأَنَّهَا قَلَّتْ، وَتُظْلِمُ النَّوَاظِرُ مِنَ الشَّبَابِيكِ.

בַּיּ֗וֹם שֶׁיָּזֻ֙עוּ֙ שֹׁמְרֵ֣י הַבַּ֔יִת וְהִֽתְעַוְּת֖וּ אַנְשֵׁ֣י הֶחָ֑יִל וּבָטְל֤וּ הַטֹּֽחֲנוֹת֙ כִּ֣י מִעֵ֔טוּ וְחָשְׁכ֥וּ הָרֹא֖וֹת בָּאֲרֻבּֽוֹת

نشيد الأنشاد 1: 6 Sng.1.6

لاَ تَنْظُرْنَ إِلَيَّ لِكَوْنِي سَوْدَاءَ، لأَنَّ الشَّمْسَ قَدْ لَوَّحَتْنِي. بَنُو أُمِّي غَضِبُوا عَلَيَّ. جَعَلُونِي نَاطُورَةَ أَمَّا كَرْمِي فَلَمْ أَنْطُرْهُ.

אַל תִּרְא֙וּנִי֙ שֶׁאֲנִ֣י שֶׁשֱּׁזָפַ֖תְנִי שְׁחַרְחֹ֔רֶת הַשָּׁ֑מֶשׁ בְּנֵ֧י אִמִּ֣י נִֽחֲרוּ בִ֗י שָׂמֻ֙נִי֙ נֹטֵרָ֣ה הַכְּרָמִ֔ים;כַּרְמִ֥י;שֶׁלִּ֖י לֹ֥א נָטָֽרְתִּי

نشيد الأنشاد 2: 12 Sng.2.12

الزُّهُورُ ظَهَرَتْ فِي الأَرْضِ. بَلَغَ أَوَانُ الْقَضْبِ، وَصَوْتُ الْيَمَامَةِ سُمِعَ فِي أَرْضِنَا.

הַנִּצָּנִים֙ נִרְא֣וּ בָאָ֔רֶץ הִגִּ֑יעַ עֵ֥ת הַזָּמִ֖יר וְק֥וֹל הַתּ֖וֹר נִשְׁמַ֥ע בְּאַרְצֵֽנוּ

نشيد الأنشاد 2: 14 Sng.2.14

يَا حَمَامَتِي فِي مَحَاجِئِ الصَّخْرِ، فِي سِتْرِ الْمَعَاقِلِ، أَرِينِي وَجْهَكِ، أَسْمِعِينِي صَوْتَكِ، لأَنَّ صَوْتَكِ لَطِيفٌ وَوَجْهَكِ جَمِيلٌ.

יוֹנָתִ֞י בְּחַגְוֵ֣י הַסֶּ֗לַע בְּסֵ֙תֶר֙ הַמַּדְרֵגָ֔ה הַרְאִ֙ינִי֙ מַרְאַ֔יִךְ הַשְׁמִיעִ֖ינִי קוֹלֵ֑ךְ כִּי קוֹלֵ֥ךְ עָרֵ֖ב וּמַרְאֵ֥יךְ נָאוֶֽה

نشيد الأنشاد 3: 3 Sng.3.3

وَجَدَنِي الْحَرَسُ الطَّائِفُ فِي الْمَدِينَةِ، أَرَأَيْتُمْ مَنْ تُحِبُّهُ نَفْسِي.

מְצָא֙וּנִי֙ הַשֹּׁ֣מְרִ֔ים הַסֹּבְבִ֖ים בָּעִ֑יר רְאִיתֶֽם שֶׁאָהֲבָ֥ה נַפְשִׁ֖י

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1284 آية)