المعنى المختصر للكلمة
eth:
time, especially (adverb with preposition) now, when, etc.
اللفظ الأصلي
עֵת
نوع الكلمة
اسم مؤنث
طريقة النطق
eth
(ayth)
تكرار الورود في الكتاب
291
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
time, especially (adverb with preposition) now, when, etc.
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[phrase] after
(al-) ways
[idiom] certain
[phrase] continually
[phrase] evening
long
(due) season
so (long) as
(even-, evening-, noon-) tide
(meal-)
what) time
when
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
עֵ֥ת (20×)
עֵ֣ת (11×)
לְעֵ֣ת (10×)
בָּעֵ֣ת;הַהִ֗יא (9×)
בְּעֵ֥ת (9×)
כָּעֵ֣ת (8×)
בָּעֵ֣ת;הַהִ֔יא (8×)
בְּעֵ֣ת (8×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (291 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التثنية 10: 1
Deu.10.1
فِي ذلِكَ الْوَقْتِ قَالَ لِيَ الرَّبُّ: انْحَتْ لَكَ لَوْحَيْنِ مِنْ حَجَرٍ مِثْلَ الأَوَّلَيْنِ، وَاصْعَدْ إِلَيَّ إِلَى الْجَبَلِ، وَاصْنَعْ لَكَ تَابُوتًا مِنْ خَشَبٍ.
בָּעֵ֨ת;הַהִ֜וא אָמַ֧ר אֵלַ֗י יְהוָ֣ה פְּסָל לְךָ֞ שְׁנֵֽי;לֻוחֹ֤ת אֲבָנִים֙ כָּרִ֣אשֹׁנִ֔ים וַעֲלֵ֥ה אֵלַ֖י הָהָ֑רָה וְעָשִׂ֥יתָ לְּךָ֖ אֲר֥וֹן עֵֽץ
التثنية 10: 8
Deu.10.8
فِي ذلِكَ الْوَقْتِ أَفْرَزَ الرَّبُّ سِبْطَ لاَوِي لِيَحْمِلُوا تَابُوتَ عَهْدِ الرَّبِّ، وَلِكَيْ يَقِفُوا أَمَامَ الرَّبِّ لِيَخْدِمُوهُ وَيُبَارِكُوا بِاسْمِهِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.
בָּעֵ֣ת;הַהִ֗וא הִבְדִּ֤יל יְהוָה֙ שֵׁ֣בֶט הַלֵּוִ֔י לָשֵׂ֖את אֲר֣וֹן בְּרִית יְהוָ֑ה לַעֲמֹד֩ לִפְנֵ֨י יְהוָ֤ה לְשָֽׁרְתוֹ֙ וּלְבָרֵ֣ךְ בִּשְׁמ֔וֹ עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
التثنية 11: 14
Deu.11.14
أُعْطِي مَطَرَ أَرْضِكُمْ فِي حِينِهِ: الْمُبَكِّرَ وَالْمُتَأَخِّرَ. فَتَجْمَعُ حِنْطَتَكَ وَخَمْرَكَ وَزَيْتَكَ.
וְנָתַתִּ֧י מְטַֽר אַרְצְכֶ֛ם בְּעִתּ֖וֹ יוֹרֶ֣ה וּמַלְק֑וֹשׁ וְאָסַפְתָּ֣ דְגָנֶ֔ךָ וְתִֽירֹשְׁךָ֖ וְיִצְהָרֶֽךָ
التثنية 28: 12
Deu.28.12
يَفْتَحُ لَكَ الرَّبُّ كَنْزَهُ الصَّالِحَ، السَّمَاءَ، لِيُعْطِيَ مَطَرَ أَرْضِكَ فِي حِينِهِ، وَلْيُبَارِكَ كُلَّ عَمَلِ يَدِكَ، فَتُقْرِضُ أُمَمًا كَثِيرَةً وَأَنْتَ لاَ تَقْتَرِضُ.
יִפְתַּ֣ח לְ֠ךָ יְהוָ֣ה אוֹצָר֨וֹ הַטּ֜וֹב הַשָּׁמַ֗יִם לָתֵ֤ת מְטַֽר אַרְצְךָ֙ בְּעִתּ֔וֹ וּלְבָרֵ֕ךְ כָּל מַעֲשֵׂ֣ה יָדֶ֑ךָ וְהִלְוִ֙יתָ֙ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים וְאַתָּ֖ה לֹ֥א תִלְוֶֽה
التثنية 32: 35
Deu.32.35
لِيَ النَّقْمَةُ وَالْجَزَاءُ. فِي وَقْتٍ تَزِلُّ أَقْدَامُهُمْ. إِنَّ يَوْمَ هَلاَكِهِمْ قَرِيبٌ وَالْمُهَيَّآتُ لَهُمْ مُسْرِعَةٌ.
לִ֤י נָקָם֙ וְשִׁלֵּ֔ם לְעֵ֖ת תָּמ֣וּט רַגְלָ֑ם כִּ֤י י֣וֹם אֵידָ֔ם קָרוֹב֙ עֲתִדֹ֥ת לָֽמוֹ וְחָ֖שׁ
يشوع 5: 2
Jos.5.2
فِي ذلِكَ الْوَقْتِ قَالَ الرَّبُّ لِيَشُوعَ: اصْنَعْ لِنَفْسِكَ سَكَاكِينَ مِنْ صَوَّانٍ، وَعُدْ فَاخْتُنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ ثَانِيَةً.
בָּעֵ֣ת;הַהִ֗יא אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֶל;יְהוֹשֻׁ֔עַ עֲשֵׂ֥ה לְךָ֖ חַֽרְב֣וֹת צֻרִ֑ים וְשׁ֛וּב מֹ֥ל בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל שֵׁנִֽית
يشوع 6: 26
Jos.6.26
وَحَلَفَ يَشُوعُ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ قَائِلاً: مَلْعُونٌ قُدَّامَ الرَّبِّ الرَّجُلُ الَّذِي يَقُومُ وَيَبْنِي هذِهِ الْمَدِينَةَ أَرِيحَا. بِبِكْرِهِ يُؤَسِّسُهَا وَبِصَغِيرِهِ يَنْصِبُ أَبْوَابَهَا.
וַיַּשְׁבַּ֣ע יְהוֹשֻׁ֔עַ בָּעֵ֥ת;הַהִ֖יא לֵאמֹ֑ר אָר֨וּר לִפְנֵ֣י יְהוָ֗ה הָאִ֜ישׁ אֲשֶׁ֤ר יָקוּם֙ וּבָנָ֞ה הַזֹּאת֙ הָעִ֤יר יְרִיח֔וֹ בִּבְכֹר֣וֹ יְיַסְּדֶ֔נָּה וּבִצְעִיר֖וֹ יַצִּ֥יב דְּלָתֶֽיהָ
يشوع 8: 29
Jos.8.29
وَمَلِكُ عَايٍ عَلَّقَهُ عَلَى الْخَشَبَةِ إِلَى وَقْتِ الْمَسَاءِ. وَعِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ أَمَرَ يَشُوعُ فَأَنْزَلُوا جُثَّتَهُ عَنِ الْخَشَبَةِ وَطَرَحُوهَا عِنْدَ مَدْخَلِ بَابِ الْمَدِينَةِ، وَأَقَامُوا عَلَيْهَا رُجْمَةَ حِجَارَةٍ عَظِيمَةً إِلَى هذَا الْيَوْمِ.
מֶ֧לֶךְ הָעַ֛י תָּלָ֥ה עַל הָעֵ֖ץ עַד עֵ֣ת הָעָ֑רֶב וּכְב֣וֹא הַשֶּׁמֶשׁ֩ צִוָּ֨ה יְהוֹשֻׁ֜עַ וַיֹּרִ֧ידוּ נִבְלָת֣וֹ מִן הָעֵ֗ץ וַיַּשְׁלִ֤יכוּ;אוֹתָהּ֙ אֶל פֶּ֙תַח֙ שַׁ֣עַר הָעִ֔יר וַיָּקִ֤ימוּ עָלָיו֙ גַּל אֲבָנִ֣ים גָּד֔וֹל עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
يشوع 10: 27
Jos.10.27
وَكَانَ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ أَنَّ يَشُوعَ أَمَرَ فَأَنْزَلُوهُمْ عَنِ الْخَشَبِ وَطَرَحُوهُمْ فِي الْمَغَارَةِ الَّتِي اخْتَبَأُوا فِيهَا، وَوَضَعُوا حِجَارَةً كَبِيرَةً عَلَى فَمِ الْمَغَارةِ حَتَّى إِلَى هذَا الْيَوْمِ عَيْنِهِ.
וַיְהִ֞י לְעֵ֣ת בּ֣וֹא הַשֶּׁ֗מֶשׁ יְהוֹשֻׁ֙עַ֙ צִוָּ֤ה וַיֹּֽרִידוּם֙ מֵעַ֣ל הָעֵצִ֔ים וַיַּ֨שְׁלִכֻ֔ם אֶל הַמְּעָרָ֖ה אֲשֶׁ֣ר נֶחְבְּאוּ שָׁ֑ם וַיָּשִׂ֜מוּ אֲבָנִ֤ים גְּדֹלוֹת֙ עַל פִּ֣י הַמְּעָרָ֔ה עַד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם עֶ֖צֶם
يشوع 11: 10
Jos.11.10
ثُمَّ رَجَعَ يَشُوعُ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ وَأَخَذَ حَاصُورَ وَضَرَبَ مَلِكَهَا بِالسَّيْفِ، لأَنَّ حَاصُورَ كَانَتْ قَبْلاً رَأْسَ جَمِيعِ تِلْكَ الْمَمَالِكِ.
וַיָּ֨שָׁב יְהוֹשֻׁ֜עַ בָּעֵ֤ת;הַהִיא֙ וַיִּלְכֹּ֣ד חָצ֔וֹר הִכָּ֣ה מַלְכָּ֖הּ בֶחָ֑רֶב כִּֽי חָצ֣וֹר הִ֕יא לְפָנִ֔ים רֹ֖אשׁ כָּל הָאֵֽלֶּה הַמַּמְלָכ֥וֹת
يشوع 11: 21
Jos.11.21
وَجَاءَ يَشُوعُ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ وَقَرَضَ الْعَنَاقِيِّينَ مِنَ الْجَبَلِ، مِنْ حَبْرُونَ وَمِنْ دَبِيرَ وَمِنْ عَنَابَ، وَمِنْ جَمِيعِ جَبَلِ يَهُوذَا، وَمِنْ كُلِّ جَبَلِ إِسْرَائِيلَ. حَرَّمَهُمْ يَشُوعُ مَعَ مُدُنِهِمْ.
וַיָּבֹ֨א יְהוֹשֻׁ֜עַ בָּעֵ֣ת;הַהִ֗יא וַיַּכְרֵ֤ת הָֽעֲנָקִים֙ מִן הָהָ֤ר מִן חֶבְרוֹן֙ מִן דְּבִ֣ר מִן עֲנָ֔ב וּמִכֹּל֙ הַ֣ר יְהוּדָ֔ה וּמִכֹּ֖ל הַ֣ר יִשְׂרָאֵ֑ל הֶחֱרִימָ֥ם יְהוֹשֻֽׁעַ עִם עָרֵיהֶ֖ם
القضاة 3: 29
Jdg.3.29
فَضَرَبُوا مِنْ مُوآبَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ نَحْوَ عَشَرَةِ آلاَفِ رَجُل، كُلَّ نَشِيطٍ، وَكُلَّ ذِي بَأْسٍ، وَلَمْ يَنْجُ أَحَدٌ.
וַיַּכּ֨וּ מוֹאָ֜ב בָּעֵ֣ת;הַהִ֗יא כַּעֲשֶׂ֤רֶת אֲלָפִים֙ אִ֔ישׁ כָּל שָׁמֵ֖ן וְכָל אִ֣ישׁ;חָ֑יִל וְלֹ֥א נִמְלַ֖ט אִֽישׁ
القضاة 4: 4
Jdg.4.4
وَدَبُورَةُ امْرَأَةٌ نَبِيَّةٌ زَوْجَةُ لَفِيدُوتَ، هِيَ قَاضِيَةُ إِسْرَائِيلَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ.
וּדְבוֹרָה֙ אִשָּׁ֣ה נְבִיאָ֔ה אֵ֖שֶׁת לַפִּיד֑וֹת הִ֛יא שֹׁפְטָ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל הַהִֽיא בָּעֵ֥ת
القضاة 10: 14
Jdg.10.14
اِمْضُوا وَاصْرُخُوا إِلَى الآلِهَةِ الَّتِي اخْتَرْتُمُوهَا، لِتُخَلِّصَكُمْ هِيَ فِي زَمَانِ ضِيقِكُمْ.
לְכ֗וּ וְזַֽעֲקוּ֙ אֶל הָ֣אֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֥ר בְּחַרְתֶּ֖ם;בָּ֑ם יוֹשִׁ֥יעוּ;לָכֶ֖ם הֵ֛מָּה בְּעֵ֥ת צָרַתְכֶֽם
القضاة 11: 26
Jdg.11.26
حِينَ أَقَامَ إِسْرَائِيلُ فِي حَشْبُونَ وَقُرَاهَا، وَعَرُوعِيرَ وَقُرَاهَا وَكُلِّ الْمُدُنِ الَّتِي عَلَى جَانِبِ أَرْنُونَ ثَلاَثَ مِئَةِ سَنَةٍ. فَلِمَاذَا لَمْ تَسْتَرِدَّهَا فِي تِلْكَ الْمُدَّةِ.
בְּשֶׁ֣בֶת יִ֠שְׂרָאֵל בְּחֶשְׁבּ֨וֹן וּבִבְנוֹתֶ֜יהָ וּבְעַרְע֣וֹר וּבִבְנוֹתֶ֗יהָ וּבְכָל הֶֽעָרִים֙ אֲשֶׁר֙ עַל יְדֵ֣י אַרְנ֔וֹן שְׁלֹ֥שׁ מֵא֖וֹת שָׁנָ֑ה וּמַדּ֥וּעַ לֹֽא הִצַּלְתֶּ֖ם בָּעֵ֥ת;הַהִֽיא
القضاة 12: 6
Jdg.12.6
كَانُوا يَقُولُونَ لَهُ: قُلْ شِبُّولَتْ فَيَقُولُ: سِبُّولَتْ وَلَمْ يَتَحَفَّظْ لِلَّفْظِ بِحَقّ. فَكَانُوا يَأْخُذُونَهُ وَيَذْبَحُونَهُ عَلَى مَخَاوِضِ الأُرْدُنِّ. فَسَقَطَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ مِنْ أَفْرَايِمَ اثْنَانِ وَأَرْبَعُونَ أَلْفًا.
וַיֹּ֣אמְרוּ לוֹ֩ אֱמָר;נָ֨א שִׁבֹּ֜לֶת וַיֹּ֣אמֶר סִבֹּ֗לֶת וְלֹ֤א יָכִין֙ לְדַבֵּ֣ר כֵּ֔ן וַיֹּאחֲז֣וּ;אוֹת֔וֹ וַיִּשְׁחָט֖וּהוּ אֶל מַעְבְּר֣וֹת הַיַּרְדֵּ֑ן וַיִּפֹּ֞ל בָּעֵ֤ת;הַהִיא֙ מֵֽאֶפְרַ֔יִם וּשְׁנַ֖יִם אַרְבָּעִ֥ים אָֽלֶף
القضاة 13: 23
Jdg.13.23
فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ: لَوْ أَرَادَ الرَّبُّ أَنْ يُمِيتَنَا، لَمَا أَخَذَ مِنْ يَدِنَا مُحْرَقَةً وَتَقْدِمَةً، وَلَمَا أَرَانَا كُلَّ هذِهِ، وَلَمَا كَانَ فِي مِثْلِ هذَا الْوَقْتِ أَسْمَعَنَا مِثْلَ هذِهِ.
וַתֹּ֧אמֶר ל֣וֹ אִשְׁתּ֗וֹ לוּ֩ חָפֵ֨ץ יְהוָ֤ה לַהֲמִיתֵ֙נוּ֙ לֹֽא לָקַ֤ח מִיָּדֵ֙נוּ֙ עֹלָ֣ה וּמִנְחָ֔ה וְלֹ֥א הֶרְאָ֖נוּ כָּל אֵ֑לֶּה לֹ֥א וְכָעֵ֕ת הִשְׁמִיעָ֖נוּ כָּזֹֽאת
القضاة 14: 4
Jdg.14.4
وَلَمْ يَعْلَمْ أَبُوهُ وَأُمُّهُ أَنَّ ذلِكَ مِنَ الرَّبِّ، لأَنَّهُ كَانَ يَطْلُبُ عِلَّةً عَلَى الْفِلِسْطِينِيِّينَ. وَفِي ذلِكَ الْوَقْتِ كَانَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ مُتَسَلِّطِينَ عَلَى إِسْرَائِيلَ.
לֹ֣א יָדְע֗וּ וְאָבִ֨יו וְאִמּ֜וֹ כִּ֤י הִ֔יא מֵיְהוָה֙ כִּי הֽוּא מְבַקֵּ֖שׁ תֹאֲנָ֥ה מִפְּלִשְׁתִּ֑ים וּבָעֵ֣ת;הַהִ֔יא פְּלִשְׁתִּ֖ים מֹשְׁלִ֥ים בְּיִשְׂרָאֵֽל
القضاة 21: 14
Jdg.21.14
فَرَجَعَ بَنْيَامِينُ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ، فَأَعْطَوْهُمْ النِّسَاءَ اللَّوَاتِي اسْتَحْيَوْهُنَّ مِنْ نِسَاءِ يَابِيشِ جِلْعَادَ. وَلَمْ يَكْفُوهُمْ هكَذَا.
וַיָּ֤שָׁב בִּנְיָמִן֙ בָּעֵ֣ת;הַהִ֔יא וַיִּתְּנ֤וּ;לָהֶם֙ הַנָּשִׁ֔ים אֲשֶׁ֣ר חִיּ֔וּ מִנְּשֵׁ֖י יָבֵ֣שׁ גִּלְעָ֑ד וְלֹֽא מָצְא֥וּ;לָהֶ֖ם כֵּֽן
القضاة 21: 22
Jdg.21.22
فَإِذَا جَاءَ آبَاؤُهُنَّ أَوْ إِخْوَتُهُنَّ لِكَيْ يَشْكُوا إِلَيْنَا، نَقُولُ لَهُمْ: تَرَاءَفُوا عَلَيْهِمْ لأَجْلِنَا، لأَنَّنَا لَمْ نَأْخُذْ لِكُلِّ وَاحِدٍ امْرَأَتَهُ فِي الْحَرْبِ، لأَنَّكُمْ أَنْتُمْ لَمْ تُعْطُوهُمْ فِي الْوَقْتِ حَتَّى تَكُونُوا قَدْ أَثِمْتُمْ.
וְהָיָ֡ה;כִּֽי יָבֹ֣אוּ אֲבוֹתָם֩ א֨וֹ אֲחֵיהֶ֜ם לָרִ֣יב אֵלֵ֗ינוּ וְאָמַ֤רְנוּ אֲלֵיהֶם֙ חָנּ֣וּנוּ;אוֹתָ֔ם כִּ֣י לֹ֥א לָקַ֛חְנוּ אִ֥ישׁ אִשְׁתּ֖וֹ בַּמִּלְחָמָ֑ה כִּ֣י אַתֶּ֛ם לֹ֥א נְתַתֶּ֥ם;לָהֶ֖ם כָּעֵ֥ת תֶּאְשָֽׁמוּ
القضاة 21: 24
Jdg.21.24
فَسَارَ مِنْ هُنَاكَ بَنُو إِسْرَائِيلَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى سِبْطِهِ وَعَشِيرَتِهِ، وَخَرَجُوا مِنْ هُنَاكَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى مُلْكِهِ.
וַיִּתְהַלְּכ֨וּ מִשָּׁ֤ם בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵל֙ בָּעֵ֣ת;הַהִ֔יא אִ֥ישׁ לְשִׁבְט֖וֹ וּלְמִשְׁפַּחְתּ֑וֹ וַיֵּצְא֣וּ מִשָּׁ֔ם אִ֖ישׁ לְנַחֲלָתֽוֹ
راعوث 2: 14
Rut.2.14
فَقَالَ لَهَا بُوعَزُ: عِنْدَ وَقْتِ الأَكْلِ تَقَدَّمِي إِلَى ههُنَا وَكُلِي مِنَ الْخُبْزِ، وَاغْمِسِي لُقْمَتَكِ فِي الْخَلِّ. فَجَلَسَتْ بِجَانِبِ الْحَصَّادِينَ فَنَاوَلَهَا فَرِيكًا، فَأَكَلَتْ وَشَبِعَتْ وَفَضَلَ عَنْهَا.
וַיֹּאמֶר֩ לָ֨ה בֹ֜עַז לְעֵ֣ת הָאֹ֗כֶל גֹּ֤שִֽׁי הֲלֹם֙ וְאָכַ֣לְתְּ מִן הַלֶּ֔חֶם וְטָבַ֥לְתְּ פִּתֵּ֖ךְ בַּחֹ֑מֶץ וַתֵּ֙שֶׁב֙ מִצַּ֣ד הַקּֽוֹצְרִ֔ים וַיִּצְבָּט;לָ֣הּ קָלִ֔י וַתֹּ֥אכַל וַתִּשְׂבַּ֖ע וַתֹּתַֽר
صموئيل الأول 4: 20
1Sa.4.20
وَعِنْدَ احْتِضَارِهَا قَالَتْ لَهَا الْوَاقِفَاتُ عِنْدَهَا: لاَ تَخَافِي لأَنَّكِ قَدْ وَلَدْتِ ابْنًا. فَلَمْ تُجِبْ وَلَمْ يُبَالِ قَلْبُهَا.
וּכְעֵ֣ת מוּתָ֗הּ וַתְּדַבֵּ֙רְנָה֙ הַנִּצָּב֣וֹת עָלֶ֔יהָ אַל תִּֽירְאִ֖י כִּ֣י יָלָ֑דְתְּ בֵ֣ן וְלֹ֥א עָנְתָ֖ה וְלֹא שָׁ֥תָה לִבָּֽהּ
صموئيل الأول 9: 16
1Sa.9.16
غَدًا فِي مِثْلِ الآنَ أُرْسِلُ إِلَيْكَ رَجُلاً مِنْ أَرْضِ بَنْيَامِينَ، فَامْسَحْهُ رَئِيسًا لِشَعْبِي إِسْرَائِيلَ، فَيُخَلِّصَ شَعْبِي مِنْ يَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، لأَنِّي نَظَرْتُ إِلَى شَعْبِي لأَنَّ صُرَاخَهُمْ قَدْ جَاءَ إِلَيَّ.
מָחָ֡ר כָּעֵ֣ת אֶשְׁלַח֩ אֵלֶ֨יךָ אִ֜ישׁ מֵאֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ן וּמְשַׁחְתּ֤וֹ לְנָגִיד֙ עַל;עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְהוֹשִׁ֥יעַ עַמִּ֖י מִיַּ֣ד פְּלִשְׁתִּ֑ים כִּ֤י רָאִ֙יתִי֙ עַמִּ֔י כִּ֛י צַעֲקָת֖וֹ בָּ֥אָה אֵלָֽי
صموئيل الأول 18: 19
1Sa.18.19
وَكَانَ فِي وَقْتِ إِعْطَاءِ مَيْرَبَ ابْنَةِ شَاوُلَ لِدَاوُدَ أَنَّهَا أُعْطِيَتْ لِعَدْرِيئِيلَ الْمَحُولِيِّ امْرَأَةً.
וַיְהִ֗י בְּעֵ֥ת תֵּ֛ת מֵרַ֥ב בַּת שָׁא֖וּל לְדָוִ֑ד וְהִ֧יא נִתְּנָ֛ה לְעַדְרִיאֵ֥ל הַמְּחֹלָתִ֖י לְאִשָּֽׁה
صموئيل الأول 20: 12
1Sa.20.12
وَقَالَ يُونَاثَانُ لِدَاوُدَ: يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ، مَتَى اخْتَبَرْتُ أَبِي مِثْلَ الآنَ غَدًا أَوْ بَعْدَ غَدٍ، فَإِنْ كَانَ خَيْرٌ لِدَاوُدَ وَلَمْ أُرْسِلْ حِينَئِذٍ فَأُخْبِرَهُ،
וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל;דָּוִ֗ד יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי אֶחְקֹ֣ר אָבִ֗י כָּעֵ֤ת מָחָר֙ הַשְּׁלִשִׁ֔ית וְהִנֵּה ט֖וֹב אֶל;דָּוִ֑ד וְלֹֽא אֶשְׁלַ֣ח אָז֙ וְגָלִ֖יתִי;אֶת;אָזְנֶֽךָ
صموئيل الثاني 11: 1
2Sa.11.1
وَكَانَ عِنْدَ تَمَامِ السَّنَةِ، فِي وَقْتِ خُرُوجِ الْمُلُوكِ، أَنَّ دَاوُدَ أَرْسَلَ يُوآبَ وَعَبِيدَهُ مَعَهُ وَجَمِيعَ إِسْرَائِيلَ، فَأَخْرَبُوا بَنِي عَمُّونَ وَحَاصَرُوا رِبَّةَ. وَأَمَّا دَاوُدُ فَأَقَامَ فِي أُورُشَلِيمَ.
וַיְהִי֩ לִתְשׁוּבַ֨ת הַשָּׁנָ֜ה לְעֵ֣ת צֵ֣את הַמַּלְאֿכִ֗ים דָּוִ֡ד וַיִּשְׁלַ֣ח יוֹאָב֩ עֲבָדָ֨יו עִמּ֜וֹ כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל וַיַּשְׁחִ֙תוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן וַיָּצֻ֖רוּ רַבָּ֑ה וְדָוִ֖ד יוֹשֵׁ֥ב בִּירוּשָׁלִָֽם
صموئيل الثاني 11: 2
2Sa.11.2
وَكَانَ فِي وَقْتِ الْمَسَاءِ أَنَّ دَاوُدَ قَامَ عَنْ سَرِيرِهِ وَتَمَشَّى عَلَى سَطْحِ بَيْتِ الْمَلِكِ، فَرَأَى مِنْ عَلَى السَّطْحِ امْرَأَةً تَسْتَحِمُّ. وَكَانَتِ الْمَرْأَةُ جَمِيلَةَ الْمَنْظَرِ جِدًّا.
וַיְהִ֣י לְעֵ֣ת הָעֶ֗רֶב דָּוִ֜ד וַיָּ֨קָם מֵעַ֤ל מִשְׁכָּבוֹ֙ וַיִּתְהַלֵּךְ֙ עַל גַּ֣ג בֵּית הַמֶּ֔לֶךְ וַיַּ֥רְא מֵעַ֣ל הַגָּ֑ג אִשָּׁ֛ה רֹחֶ֖צֶת וְהָ֣אִשָּׁ֔ה טוֹבַ֥ת מַרְאֶ֖ה מְאֹֽד
صموئيل الثاني 24: 15
2Sa.24.15
فَجَعَلَ الرَّبُّ وَبَأً فِي إِسْرَائِيلَ مِنَ الصَّبَاحِ إِلَى الْمِيعَادِ، فَمَاتَ مِنَ الشَّعْبِ مِنْ دَانٍ إِلَى بِئْرِ سَبْعٍ سَبْعُونَ أَلْفَ رَجُل.
וַיִּתֵּ֨ן יְהוָ֥ה דֶּ֙בֶר֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל מֵהַבֹּ֖קֶר וְעַד עֵ֣ת;מוֹעֵ֑ד וַיָּ֣מָת מִן הָעָ֗ם מִדָּן֙ וְעַד בְּאֵ֣ר;שֶׁ֔בַע שִׁבְעִ֥ים אֶ֖לֶף אִֽישׁ
الملوك الأول 8: 65
1Ki.8.65
وَعَيَّدَ سُلَيْمَانُ الْعِيدَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ وَجَمِيعُ إِسْرَائِيلَ مَعَهُ، جُمْهُورٌ كَبِيرٌ مِنْ مَدْخَلِ حَمَاةَ إِلَى وَادِي مِصْرَ، أَمَامَ الرَّبِّ إِلهِنَا سَبْعَةَ أَيَّامٍ وَسَبْعَةَ أَيَّامٍ، أَرْبَعَةَ عَشَرَ يَوْمًا.
וַיַּ֣עַשׂ שְׁלֹמֹ֣ה הֶחָ֡ג בָֽעֵת;הַהִ֣יא וְכָל יִשְׂרָאֵ֣ל עִמּוֹ֩ קָהָ֨ל גָּד֜וֹל מִלְּב֥וֹא חֲמָ֣ת עַד נַ֣חַל מִצְרַ֗יִם לִפְנֵי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים וְשִׁבְעַ֣ת יָמִ֑ים אַרְבָּעָ֥ה עָשָׂ֖ר יֽוֹם