נָתַן (H5414) - nâthan | معجم سترونغ العبري

يشوع 24: 4 Jos.24.4

وَأَعْطَيْتُ إِسْحَاقَ يَعْقُوبَ وَعِيسُوَ، وَأَعْطَيْتُ عِيسُوَ جَبَلَ سَعِيرَ لِيَمْلِكَهُ. وَأَمَّا يَعْقُوبُ وَبَنُوهُ فَنَزَلُوا إِلَى مِصْرَ.

וָאֶתֵּ֣ן לְיִצְחָ֔ק יַעֲקֹ֖ב עֵשָׂ֑ו וָאֶתֵּ֨ן לְעֵשָׂ֜ו הַ֤ר שֵׂעִיר֙ לָרֶ֣שֶׁת;אוֹת֔וֹ וְיַעֲקֹ֥ב וּבָנָ֖יו יָרְד֥וּ מִצְרָֽיִם

يشوع 24: 8 Jos.24.8

ثُمَّ أَتَيْتُ بِكُمْ إِلَى أَرْضِ الأَمُورِيِّينَ السَّاكِنِينَ فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ فَحَارَبُوكُمْ، وَدَفَعْتُهُمْ بِيَدِكُمْ فَمَلَكْتُمْ أَرْضَهُمْ وَأَهْلَكْتُهُمْ مِنْ أَمَامِكُمْ.

וָאָבִ֣יא אֶתְכֶ֗ם אֶל אֶ֤רֶץ הָאֱמֹרִי֙ הַיּוֹשֵׁב֙ בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֔ן וַיִּֽלָּחֲמ֖וּ;אִתְּכֶ֑ם וָאֶתֵּ֨ן;אוֹתָ֤ם בְּיֶדְכֶם֙ וַתִּֽירְשׁ֣וּ אַרְצָ֔ם וָאַשְׁמִידֵ֖ם מִפְּנֵיכֶֽם

يشوع 24: 11 Jos.24.11

ثُمَّ عَبَرْتُمُ الأُرْدُنَّ وَأَتَيْتُمْ إِلَى أَرِيحَا. فَحَارَبَكُمْ أَصْحَابُ أَرِيحَا: الأَمُورِيُّونَ وَالْفِرِزِّيُّونَ وَالْكَنْعَانِيُّونَ وَالْحِثِّيُّونَ وَالْجِرْجَاشِيُّونَ وَالْحِوِّيُّونَ وَالْيَبُوسِيُّونَ، فَدَفَعْتُهُمْ بِيَدِكُمْ.

וַתַּעַבְר֣וּ הַיַּרְדֵּן֮ וַתָּבֹ֣אוּ אֶל יְרִיחוֹ֒ וַיִּלָּחֲמ֣וּ;בָכֶ֣ם בַּעֲלֵֽי יְ֠רִיחוֹ הָֽאֱמֹרִ֨י וְהַפְּרִזִּ֜י וְהַֽכְּנַעֲנִ֗י וְהַֽחִתִּי֙ וְהַגִּרְגָּשִׁ֔י הַֽחִוִּ֖י וְהַיְבוּסִ֑י וָאֶתֵּ֥ן;אוֹתָ֖ם בְּיֶדְכֶֽם

يشوع 24: 13 Jos.24.13

وَأَعْطَيْتُكُمْ أَرْضًا لَمْ تَتْعَبُوا عَلَيْهَا، وَمُدُنًا لَمْ تَبْنُوهَا وَتَسْكُنُونَ بِهَا، وَمِنْ كُرُومٍ وَزَيْتُونٍ لَمْ تَغْرِسُوهَا تَأْكُلُونَ.

וָאֶתֵּ֨ן;לָכֶ֜ם אֶ֣רֶץ לֹֽא יָגַ֣עְתָּ בָּ֗הּ וְעָרִים֙ לֹא בְנִיתֶ֔ם וַתֵּשְׁב֖וּ בָּהֶ֑ם כְּרָמִ֤ים וְזֵיתִים֙ לֹֽא נְטַעְתֶּ֔ם;אַתֶּ֖ם אֹכְלִֽים

يشوع 24: 33 Jos.24.33

وَمَاتَ أَلِعَازَارُ بْنُ هَارُونَ فَدَفَنُوهُ فِي جِبْعَةِ فِينْحَاسَ ابْنِهِ الَّتِي أُعْطِيَتْ لَهُ فِي جَبَلِ أَفْرَايِمَ.

מֵ֑ת וְאֶלְעָזָ֥ר בֶּֽן אַהֲרֹ֖ן וַיִּקְבְּר֣וּ;אֹת֗וֹ בְּגִבְעַת֙ פִּֽינְחָ֣ס בְּנ֔וֹ אֲשֶׁ֥ר נִתַּן ל֖וֹ בְּהַ֥ר אֶפְרָֽיִם

القضاة 1: 2 Jdg.1.2

فَقَالَ الرَّبُّ: يَهُوذَا يَصْعَدُ. هُوَذَا قَدْ دَفَعْتُ الأَرْضَ لِيَدِهِ.

וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֖ה יְהוּדָ֣ה יַעֲלֶ֑ה הִנֵּ֛ה נָתַ֥תִּי הָאָ֖רֶץ בְּיָדֽוֹ

القضاة 1: 4 Jdg.1.4

فَصَعِدَ يَهُوذَا، وَدَفَعَ الرَّبُّ الْكَنْعَانِيِّينَ وَالْفِرِزِّيِّينَ بِيَدِهِمْ، فَضَرَبُوا مِنْهُمْ فِي بَازَقَ عَشَرَةَ آلاَفِ رَجُل.

וַיַּ֣עַל יְהוּדָ֔ה וַיִּתֵּ֧ן יְהוָ֛ה הַכְּנַעֲנִ֥י וְהַפְּרִזִּ֖י בְּיָדָ֑ם וַיַּכּ֣וּם בְּבֶ֔זֶק עֲשֶׂ֥רֶת אֲלָפִ֖ים אִֽישׁ

القضاة 1: 12 Jdg.1.12

فَقَالَ كَالَبُ: الَّذِي يَضْرِبُ قَرْيَةَ سَفَرٍ وَيَأْخُذُهَا، أُعْطِيهِ عَكْسَةَ ابْنَتِي امْرَأَةً.

וַיֹּ֣אמֶר כָּלֵ֔ב אֲשֶׁר יַכֶּ֥ה קִרְיַת סֵ֖פֶר וּלְכָדָ֑הּ וְנָתַ֥תִּי;ל֛וֹ עַכְסָ֥ה בִתִּ֖י לְאִשָּֽׁה

القضاة 1: 13 Jdg.1.13

فَأَخَذَهَا عُثْنِيئِيلُ بْنُ قَنَازَ، أَخُو كَالَبَ الأَصْغَرُ مِنْهُ. فَأَعْطَاهُ عَكْسَةَ ابْنَتَهُ امْرَأَةً.

וַֽיִּלְכְּדָהּ֙ עָתְנִיאֵ֣ל בֶּן קְנַ֔ז אֲחִ֥י כָלֵ֖ב הַקָּטֹ֣ן מִמֶּ֑נּוּ וַיִּתֶּן;ל֛וֹ עַכְסָ֥ה בִתּ֖וֹ לְאִשָּֽׁה

القضاة 1: 15 Jdg.1.15

فَقَالَتْ لَهُ: أَعْطِنِي بَرَكَةً. لأَنَّكَ أَعْطَيْتَنِي أَرْضَ الْجَنُوبِ، فَأَعْطِنِي يَنَابِيعَ مَاءٍ. فَأَعْطَاهَا كَالَبُ الْيَنَابِيعَ الْعُلْيَا وَالْيَنَابِيعَ السُّفْلَى.

וַתֹּ֨אמֶר ל֜וֹ הָֽבָה;לִּ֣י בְרָכָ֗ה כִּ֣י נְתַתָּ֔נִי אֶ֤רֶץ הַנֶּ֙גֶב֙ וְנָתַתָּ֥ה;לִ֖י גֻּלֹּ֣ת מָ֑יִם וַיִּתֶּן;לָ֣הּ כָּלֵ֗ב גֻּלֹּ֣ת עִלִּ֔ית גֻּלֹּ֥ת תַּחְתִּֽית

القضاة 1: 15 Jdg.1.15

فَقَالَتْ لَهُ: أَعْطِنِي بَرَكَةً. لأَنَّكَ أَعْطَيْتَنِي أَرْضَ الْجَنُوبِ، فَأَعْطِنِي يَنَابِيعَ مَاءٍ. فَأَعْطَاهَا كَالَبُ الْيَنَابِيعَ الْعُلْيَا وَالْيَنَابِيعَ السُّفْلَى.

וַתֹּ֨אמֶר ל֜וֹ הָֽבָה;לִּ֣י בְרָכָ֗ה כִּ֣י נְתַתָּ֔נִי אֶ֤רֶץ הַנֶּ֙גֶב֙ וְנָתַתָּ֥ה;לִ֖י גֻּלֹּ֣ת מָ֑יִם וַיִּתֶּן;לָ֣הּ כָּלֵ֗ב גֻּלֹּ֣ת עִלִּ֔ית גֻּלֹּ֥ת תַּחְתִּֽית

القضاة 1: 15 Jdg.1.15

فَقَالَتْ لَهُ: أَعْطِنِي بَرَكَةً. لأَنَّكَ أَعْطَيْتَنِي أَرْضَ الْجَنُوبِ، فَأَعْطِنِي يَنَابِيعَ مَاءٍ. فَأَعْطَاهَا كَالَبُ الْيَنَابِيعَ الْعُلْيَا وَالْيَنَابِيعَ السُّفْلَى.

וַתֹּ֨אמֶר ל֜וֹ הָֽבָה;לִּ֣י בְרָכָ֗ה כִּ֣י נְתַתָּ֔נִי אֶ֤רֶץ הַנֶּ֙גֶב֙ וְנָתַתָּ֥ה;לִ֖י גֻּלֹּ֣ת מָ֑יִם וַיִּתֶּן;לָ֣הּ כָּלֵ֗ב גֻּלֹּ֣ת עִלִּ֔ית גֻּלֹּ֥ת תַּחְתִּֽית

القضاة 1: 20 Jdg.1.20

وَأَعْطَوْا لِكَالَبَ حَبْرُونَ كَمَا تَكَلَّمَ مُوسَى. فَطَرَدَ مِنْ هُنَاكَ بَنِي عَنَاقَ الثَّلاَثَةَ.

וַיִּתְּנ֤וּ לְכָלֵב֙ חֶבְר֔וֹן כַּֽאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֣ר מֹשֶׁ֑ה וַיּ֣וֹרֶשׁ מִשָּׁ֔ם בְּנֵ֥י הָעֲנָֽק שְׁלֹשָׁ֖ה

القضاة 1: 34 Jdg.1.34

وَحَصَرَ الأَمُورِيُّونَ بَنِي دَانَ فِي الْجَبَلِ لأَنَّهُمْ لَمْ يَدَعُوهُمْ يَنْزِلُونَ إِلَى الْوَادِي.

וַיִּלְחֲצ֧וּ הָאֱמֹרִ֛י בְּנֵי דָ֖ן הָהָ֑רָה כִּי לֹ֥א נְתָנ֖וֹ לָרֶ֥דֶת לָעֵֽמֶק

القضاة 2: 14 Jdg.2.14

فَحَمِيَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى إِسْرَائِيلَ، فَدَفَعَهُمْ بِأَيْدِي نَاهِبِينَ نَهَبُوهُمْ، وَبَاعَهُمْ بِيَدِ أَعْدَائِهِمْ حَوْلَهُمْ، وَلَمْ يَقْدِرُوا بَعْدُ عَلَى الْوُقُوفِ أَمَامَ أَعْدَائِهِمْ.

וַיִּֽחַר אַ֤ף יְהוָה֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל וַֽיִּתְּנֵם֙ בְּיַד שֹׁסִ֔ים וַיָּשֹׁ֖סּוּ;אוֹתָ֑ם וַֽיִּמְכְּרֵ֞ם בְּיַ֤ד אֽוֹיְבֵיהֶם֙ מִסָּבִ֔יב וְלֹֽא יָכְל֣וּ ע֔וֹד לַעֲמֹ֖ד לִפְנֵ֥י אוֹיְבֵיהֶֽם

القضاة 2: 23 Jdg.2.23

فَتَرَكَ الرَّبُّ أُولئِكَ الأُمَمَ وَلَمْ يَطْرُدْهُمْ سَرِيعًا وَلَمْ يَدْفَعْهُمْ بِيَدِ يَشُوعَ.

וַיַּנַּ֤ח יְהוָה֙ הָאֵ֔לֶּה הַגּוֹיִ֣ם לְבִלְתִּ֥י הוֹרִישָׁ֖ם מַהֵ֑ר וְלֹ֥א נְתָנָ֖ם בְּיַד יְהוֹשֻֽׁעַ

القضاة 3: 6 Jdg.3.6

وَاتَّخَذُوا بَنَاتِهِمْ لأَنْفُسِهِمْ نِسَاءً، وَأَعْطُوا بَنَاتِهِمْ لِبَنِيهِمْ وَعَبَدُوا آلِهَتَهُمْ.

וַיִּקְח֨וּ בְּנוֹתֵיהֶ֤ם לָהֶם֙ לְנָשִׁ֔ים נָתְנ֣וּ בְּנוֹתֵיהֶ֖ם לִבְנֵיהֶ֑ם וַיַּעַבְד֖וּ אֱלֹהֵיהֶֽם

القضاة 3: 10 Jdg.3.10

فَكَانَ عَلَيْهِ رُوحُ الرَّبِّ، وَقَضَى لإِسْرَائِيلَ. وَخَرَجَ لِلْحَرْبِ فَدَفَعَ الرَّبُّ لِيَدِهِ كُوشَانَ رِشَعْتَايِمَ مَلِكَ أَرَامَ، وَاعْتَزَّتْ يَدُهُ عَلَى كُوشَانِ رِشَعْتَايِمَ.

וַתְּהִ֨י עָלָ֥יו רֽוּחַ יְהוָה֮ וַיִּשְׁפֹּ֣ט יִשְׂרָאֵל֒ וַיֵּצֵא֙ לַמִּלְחָמָ֔ה וַיִּתֵּ֤ן יְהוָה֙ בְּיָד֔וֹ כּוּשַׁ֥ן רִשְׁעָתַ֖יִם מֶ֣לֶךְ אֲרָ֑ם וַתָּ֣עָז יָד֔וֹ עַ֖ל כּוּשַׁ֥ן רִשְׁעָתָֽיִם

القضاة 3: 28 Jdg.3.28

وَقَالَ لَهُمُ: اتْبَعُونِي لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَ أَعْدَاءَكُمُ الْمُوآبِيِّينَ لِيَدِكُمْ. فَنَزَلُوا وَرَاءَهُ وَأَخَذُوا مَخَاوِضَ الأُرْدُنِّ إِلَى مُوآبَ، وَلَمْ يَدَعُوا أَحَدًا يَعْبُرُ.

וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ רִדְפ֣וּ;אַחֲרַ֔י כִּֽי יְהוָ֧ה נָתַ֨ן אֹיְבֵיכֶ֛ם מוֹאָ֖ב בְּיֶדְכֶ֑ם וַיֵּרְד֣וּ אַחֲרָ֗יו וַֽיִּלְכְּד֞וּ מַעְבְּר֤וֹת הַיַּרְדֵּן֙ לְמוֹאָ֔ב וְלֹֽא נָתְנ֥וּ אִ֖ישׁ לַעֲבֹֽר

القضاة 3: 28 Jdg.3.28

وَقَالَ لَهُمُ: اتْبَعُونِي لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَ أَعْدَاءَكُمُ الْمُوآبِيِّينَ لِيَدِكُمْ. فَنَزَلُوا وَرَاءَهُ وَأَخَذُوا مَخَاوِضَ الأُرْدُنِّ إِلَى مُوآبَ، وَلَمْ يَدَعُوا أَحَدًا يَعْبُرُ.

וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ רִדְפ֣וּ;אַחֲרַ֔י כִּֽי יְהוָ֧ה נָתַ֨ן אֹיְבֵיכֶ֛ם מוֹאָ֖ב בְּיֶדְכֶ֑ם וַיֵּרְד֣וּ אַחֲרָ֗יו וַֽיִּלְכְּד֞וּ מַעְבְּר֤וֹת הַיַּרְדֵּן֙ לְמוֹאָ֔ב וְלֹֽא נָתְנ֥וּ אִ֖ישׁ לַעֲבֹֽר

القضاة 4: 7 Jdg.4.7

فَأَجْذُبَ إِلَيْكَ، إِلَى نَهْرِ قِيشُونَ سِيسَرَا رَئِيسَ جَيْشِ يَابِينَ بِمَرْكَبَاتِهِ وَجُمْهُورِهِ وَأَدْفَعَهُ لِيَدِكَ.

וּמָשַׁכְתִּ֨י אֵלֶ֜יךָ נַ֣חַל קִישׁ֗וֹן סִֽיסְרָא֙ שַׂר צְבָ֣א יָבִ֔ין רִכְבּ֖וֹ הֲמוֹנ֑וֹ וּנְתַתִּ֖יהוּ בְּיָדֶֽךָ

القضاة 4: 14 Jdg.4.14

فَقَالَتْ دَبُورَةُ لِبَارَاقَ: قُمْ، لأَنَّ هذَا هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي دَفَعَ فِيهِ الرَّبُّ سِيسَرَا لِيَدِكَ. أَلَمْ يَخْرُجِ الرَّبُّ قُدَّامَكَ. فَنَزَلَ بَارَاقُ مِنْ جَبَلِ تَابُورَ وَوَرَاءَهُ عَشْرَةُ آلاَفِ رَجُل.

וַתֹּאמֶר֩ דְּבֹרָ֨ה אֶל;בָּרָ֜ק ק֗וּם כִּ֣י זֶ֤ה הַיּוֹם֙ אֲשֶׁר֩ נָתַ֨ן יְהוָ֤ה סִֽיסְרָא֙ בְּיָדֶ֔ךָ הֲלֹ֥א יָצָ֣א יְהוָ֖ה לְפָנֶ֑יךָ וַיֵּ֤רֶד בָּרָק֙ מֵהַ֣ר תָּב֔וֹר אַחֲרָֽיו וַעֲשֶׂ֧רֶת אֲלָפִ֛ים אִ֖ישׁ

القضاة 5: 25 Jdg.5.25

طَلَبَ مَاءً فَأَعْطَتْهُ لَبَنًا. فِي قَصْعَةِ الْعُظَمَاءِ قَدَّمَتْ زُبْدَةً.

שָׁאַ֖ל מַ֥יִם נָתָ֑נָה חָלָ֣ב בְּסֵ֥פֶל אַדִּירִ֖ים הִקְרִ֥יבָה חֶמְאָֽה

القضاة 6: 1 Jdg.6.1

وَعَمِلَ بَنُو إِسْرَائِيلَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، فَدَفَعَهُمُ الرَّبُّ لِيَدِ مِدْيَانَ سَبْعَ سِنِينَ.

וַיַּעֲשׂ֧וּ בְנֵי יִשְׂרָאֵ֛ל הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּתְּנֵ֧ם יְהוָ֛ה בְּיַד מִדְיָ֖ן שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים

القضاة 6: 9 Jdg.6.9

وَأَنْقَذْتُكُمْ مِنْ يَدِ الْمِصْرِيِّينَ وَمِنْ يَدِ جَمِيعِ مُضَايِقِيكُمْ، وَطَرَدْتُهُمْ مِنْ أَمَامِكُمْ وَأَعْطَيْتُكُمْ أَرْضَهُمْ.

וָאַצִּ֤ל;אֶתְכֶם֙ מִיַּ֣ד מִצְרַ֔יִם וּמִיַּ֖ד כָּל לֹחֲצֵיכֶ֑ם וָאֲגָרֵ֤שׁ;אוֹתָם֙ מִפְּנֵיכֶ֔ם וָאֶתְּנָ֥ה אַרְצָֽם;לָכֶ֖ם

القضاة 6: 13 Jdg.6.13

فَقَالَ لَهُ جِدْعُونُ: أَسْأَلُكَ يَا سَيِّدِي، إِذَا كَانَ الرَّبُّ مَعَنَا فَلِمَاذَا أَصَابَتْنَا كُلُّ هذِهِ. وَأَيْنَ كُلُّ عَجَائِبِهِ الَّتِي أَخْبَرَنَا بِهَا آبَاؤُنَا قَائِلِينَ: أَلَمْ يُصْعِدْنَا الرَّبُّ مِنْ مِصْرَ. وَالآنَ قَدْ رَفَضَنَا الرَّبُّ وَجَعَلَنَا فِي كَفِّ مِدْيَانَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֤יו גִּדְעוֹן֙ בִּ֣י אֲדֹנִ֔י וְיֵ֤שׁ יְהוָה֙ עִמָּ֔נוּ וְלָ֥מָּה מְצָאַ֖תְנוּ כָּל זֹ֑את וְאַיֵּ֣ה כָֽל נִפְלְאֹתָ֡יו אֲשֶׁר֩ סִפְּרוּ;לָ֨נוּ אֲבוֹתֵ֜ינוּ לֵאמֹ֗ר הֲלֹ֤א הֶעֱלָ֣נוּ יְהוָ֔ה מִמִּצְרַ֙יִם֙ וְעַתָּה֙ נְטָשָׁ֣נוּ יְהוָ֔ה וַֽיִּתְּנֵ֖נוּ בְּכַף מִדְיָֽן

القضاة 7: 2 Jdg.7.2

وَقَالَ الرَّبُّ لِجِدْعُونَ: إِنَّ الشَّعْبَ الَّذِي مَعَكَ كَثِيرٌ لأَدْفَعَ الْمِدْيَانِيِّينَ بِيَدِهِمْ، لِئَلاَّ يَفْتَخِرَ عَلَيَّ إِسْرَائِيلُ قَائِلاً: يَدِي خَلَّصَتْنِي.

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ גִּדְע֔וֹן אֶל הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתָּ֔ךְ רַ֗ב מִתִּתִּ֥י מִדְיָ֖ן בְּיָדָ֑ם פֶּן יִתְפָּאֵ֨ר עָלַ֤י יִשְׂרָאֵל֙ לֵאמֹ֔ר יָדִ֖י הוֹשִׁ֥יעָה;לִּֽי

القضاة 7: 7 Jdg.7.7

فَقَالَ الرَّبُّ لِجِدْعُونَ: بِالثَّلاَثِ مِئَةِ الرَّجُلِ الَّذِينَ وَلَغُوا أُخَلِّصُكُمْ وَأَدْفَعُ الْمِدْيَانِيِّينَ لِيَدِكَ. وَأَمَّا سَائِرُ الشَّعْبِ فَلْيَذْهَبُوا كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى مَكَانِهِ.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה גִּדְע֗וֹן;אֶל בִּשְׁלֹשׁ֩ מֵא֨וֹת הָאִ֤ישׁ הַֽמֲלַקְקִים֙ אוֹשִׁ֣יעַ;אֶתְכֶ֔ם וְנָתַתִּ֥י מִדְיָ֖ן בְּיָדֶ֑ךָ וְכָל הָעָ֔ם יֵלְכ֖וּ אִ֥ישׁ לִמְקֹמֽוֹ

القضاة 7: 9 Jdg.7.9

وَكَانَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ أَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: قُمِ انْزِلْ إِلَى الْمَحَلَّةِ، لأَنِّي قَدْ دَفَعْتُهَا إِلَى يَدِكَ.

וַֽיְהִי֙ הַה֔וּא בַּלַּ֣יְלָה יְהוָ֔ה וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ ק֖וּם רֵ֣ד בַּֽמַּחֲנֶ֑ה כִּ֥י נְתַתִּ֖יו בְּיָדֶֽךָ

القضاة 7: 14 Jdg.7.14

فَأَجَابَ صَاحِبُهُ وَقَالَ: لَيْسَ ذلِكَ إِلأَّ سَيْفَ جِدْعُونَ بْنِ يُوآشَ رَجُلِ إِسْرَائِيلَ. قَدْ دَفَعَ اللهُ إِلَى يَدِهِ الْمِدْيَانِيِّينَ وَكُلَّ الْجَيْشِ.

וַיַּ֨עַן רֵעֵ֤הוּ וַיֹּ֙אמֶר֙ אֵ֣ין זֹ֔את בִּלְתִּ֗י;אִם חֶ֛רֶב גִּדְע֥וֹן בֶּן יוֹאָ֖שׁ אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֑ל נָתַ֤ן הָֽאֱלֹהִים֙ בְּיָד֔וֹ מִדְיָ֖ן וְאֶת;כָּל הַֽמַּחֲנֶֽה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1977 آية)