المعنى المختصر للكلمة
muwth:
to die (literally or figuratively)
اللفظ الأصلي
מוּת
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
muwth
(mooth)
تكرار الورود في الكتاب
812
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
1
to die (literally or figuratively)
2
causatively, to kill
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[idiom] at all
[idiom] crying
(be) dead (body, man, one)
(put to, worthy of) death
destroy(-er)
(cause to, be like to, must) die
kill
necro(-mancer)
[idiom] must needs
slay
[idiom] surely
[idiom] very suddenly
[idiom] in (no) wise
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
וַיָּמֹֽת (24×)
יוּמָֽת (20×)
וַיָּ֣מָת (18×)
וַיָּ֖מָת (18×)
מ֥וֹת (17×)
מֵ֣ת (15×)
יָמֽוּת (15×)
וַיָּ֥מָת (15×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (812 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الملوك الثاني 5: 7
2Ki.5.7
فَلَمَّا قَرَأَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ الْكِتَابَ مَزَّقَ ثِيَابَهُ وَقَالَ: هَلْ أَنَا اللهُ لِكَيْ أُمِيتَ وَأُحْيِيَ، حَتَّى إِنَّ هذَا يُرْسِلُ إِلَيَّ أَنْ أَشْفِيَ رَجُلاً مِنْ بَرَصِهِ. فَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا أَنَّهُ إِنَّمَا يَتَعَرَّضُ لِي.
וַיְהִ֡י כִּקְרֹא֩ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֨ל הַסֵּ֜פֶר וַיִּקְרַ֣ע בְּגָדָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ אָ֙נִי֙ הַאֱלֹהִ֥ים לְהָמִ֣ית וּֽלְהַחֲי֔וֹת כִּֽי זֶה֙ שֹׁלֵ֣חַ אֵלַ֔י לֶאֱסֹ֥ף אִ֖ישׁ מִצָּֽרַעְתּ֑וֹ דְּעֽוּ;נָא֙ וּרְא֔וּ כִּֽי מִתְאַנֶּ֥ה לִֽי
الملوك الثاني 7: 3
2Ki.7.3
وَكَانَ أَرْبَعَةُ رِجَال بُرْصٍ عِنْدَ مَدْخَلِ الْبَابِ، فَقَالَ أَحَدُهُمْ لِصَاحِبِهِ: لِمَاذَا نَحْنُ جَالِسُونَ هُنَا حَتَّى نَمُوتَ.
הָי֥וּ וְאַרְבָּעָ֧ה אֲנָשִׁ֛ים מְצֹרָעִ֖ים פֶּ֣תַח הַשָּׁ֑עַר וַיֹּֽאמְרוּ֙ אִ֣ישׁ אֶל;רֵעֵ֔הוּ מָ֗ה אֲנַ֛חְנוּ יֹשְׁבִ֥ים פֹּ֖ה עַד מָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 4
2Ki.7.4
إِذَا قُلْنَا نَدْخُلُ الْمَدِينَةَ، فَالْجُوعُ فِي الْمَدِينَةِ فَنَمُوتُ فِيهَا. وَإِذَا جَلَسْنَا هُنَا نَمُوتُ. فَالآنَ هَلُمَّ نَسْقُطْ إِلَى مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ، فَإِنِ اِسْتَحْيَوْنَا حَيِينَا، وَإِنْ قَتَلُونَا مُتْنَا.
אִם אָמַרְנוּ֩ נָב֨וֹא הָעִ֜יר וְהָרָעָ֤ב בָּעִיר֙ וָמַ֣תְנוּ שָׁ֔ם וְאִם יָשַׁ֥בְנוּ פֹ֖ה וָמָ֑תְנוּ וְעַתָּ֗ה לְכוּ֙ וְנִפְּלָה֙ אֶל מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם אִם יְחַיֻּ֣נוּ נִֽחְיֶ֔ה וְאִם יְמִיתֻ֖נוּ וָמָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 4
2Ki.7.4
إِذَا قُلْنَا نَدْخُلُ الْمَدِينَةَ، فَالْجُوعُ فِي الْمَدِينَةِ فَنَمُوتُ فِيهَا. وَإِذَا جَلَسْنَا هُنَا نَمُوتُ. فَالآنَ هَلُمَّ نَسْقُطْ إِلَى مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ، فَإِنِ اِسْتَحْيَوْنَا حَيِينَا، وَإِنْ قَتَلُونَا مُتْنَا.
אִם אָמַרְנוּ֩ נָב֨וֹא הָעִ֜יר וְהָרָעָ֤ב בָּעִיר֙ וָמַ֣תְנוּ שָׁ֔ם וְאִם יָשַׁ֥בְנוּ פֹ֖ה וָמָ֑תְנוּ וְעַתָּ֗ה לְכוּ֙ וְנִפְּלָה֙ אֶל מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם אִם יְחַיֻּ֣נוּ נִֽחְיֶ֔ה וְאִם יְמִיתֻ֖נוּ וָמָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 4
2Ki.7.4
إِذَا قُلْنَا نَدْخُلُ الْمَدِينَةَ، فَالْجُوعُ فِي الْمَدِينَةِ فَنَمُوتُ فِيهَا. وَإِذَا جَلَسْنَا هُنَا نَمُوتُ. فَالآنَ هَلُمَّ نَسْقُطْ إِلَى مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ، فَإِنِ اِسْتَحْيَوْنَا حَيِينَا، وَإِنْ قَتَلُونَا مُتْنَا.
אִם אָמַרְנוּ֩ נָב֨וֹא הָעִ֜יר וְהָרָעָ֤ב בָּעִיר֙ וָמַ֣תְנוּ שָׁ֔ם וְאִם יָשַׁ֥בְנוּ פֹ֖ה וָמָ֑תְנוּ וְעַתָּ֗ה לְכוּ֙ וְנִפְּלָה֙ אֶל מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם אִם יְחַיֻּ֣נוּ נִֽחְיֶ֔ה וְאִם יְמִיתֻ֖נוּ וָמָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 4
2Ki.7.4
إِذَا قُلْنَا نَدْخُلُ الْمَدِينَةَ، فَالْجُوعُ فِي الْمَدِينَةِ فَنَمُوتُ فِيهَا. وَإِذَا جَلَسْنَا هُنَا نَمُوتُ. فَالآنَ هَلُمَّ نَسْقُطْ إِلَى مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ، فَإِنِ اِسْتَحْيَوْنَا حَيِينَا، وَإِنْ قَتَلُونَا مُتْنَا.
אִם אָמַרְנוּ֩ נָב֨וֹא הָעִ֜יר וְהָרָעָ֤ב בָּעִיר֙ וָמַ֣תְנוּ שָׁ֔ם וְאִם יָשַׁ֥בְנוּ פֹ֖ה וָמָ֑תְנוּ וְעַתָּ֗ה לְכוּ֙ וְנִפְּלָה֙ אֶל מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם אִם יְחַיֻּ֣נוּ נִֽחְיֶ֔ה וְאִם יְמִיתֻ֖נוּ וָמָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 17
2Ki.7.17
وَأَقَامَ الْمَلِكُ عَلَى الْبَابِ الْجُنْدِيَّ الَّذِي كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ، فَدَاسَهُ الشَّعْبُ فِي الْبَابِ، فَمَاتَ كَمَا قَالَ رَجُلُ اللهِ الَّذِي تَكَلَّمَ عِنْدَ نُزُولِ الْمَلِكِ إِلَيْهِ.
הִפְקִ֨יד וְהַמֶּלֶךְ֩ הַשַּׁ֔עַר הַשָּׁלִ֜ישׁ אֲשֶׁר נִשְׁעָ֤ן עַל יָדוֹ֙ וַיִּרְמְסֻ֧הוּ הָעָ֛ם עַל בַּשַּׁ֖עַר וַיָּמֹ֑ת כַּאֲשֶׁ֤ר דִּבֶּר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּרֶ֥דֶת הַמֶּ֖לֶךְ אֵלָֽיו
الملوك الثاني 7: 20
2Ki.7.20
فَكَانَ لَهُ كَذلِكَ. دَاسَهُ الشَّعْبُ فِي الْبَابِ فَمَاتَ.
וַיְהִי ל֖וֹ כֵּ֑ן וַיִּרְמְס֨וּ;אֹת֥וֹ הָעָ֛ם בַּשַּׁ֖עַר וַיָּמֹֽת
الملوك الثاني 8: 5
2Ki.8.5
وَفِيمَا هُوَ يَقُصُّ عَلَى الْمَلِكِ كَيْفَ أَنَّهُ أَحْيَا الْمَيْتَ، إِذَا بِالْمَرْأَةِ الَّتِي أَحْيَا ابْنَهَا تَصْرُخُ إِلَى الْمَلِكِ لأَجْلِ بَيْتِهَا وَلأَجْلِ حَقْلِهَا. فَقَالَ جِيحْزِي: يَا سَيِّدِي الْمَلِكَ، هذِهِ هِيَ الْمَرْأَةُ وَهذَا هُوَ ابْنُهَا الَّذِي أَحْيَاهُ أَلِيشَعُ.
וַ֠יְהִי ה֥וּא מְסַפֵּ֣ר לַמֶּלֶךְ֮ אֲשֶׁר הֶחֱיָ֣ה הַמֵּת֒ וְהִנֵּ֨ה הָאִשָּׁ֜ה אֲשֶׁר הֶחֱיָ֤ה בְּנָהּ֙ צֹעֶ֣קֶת אֶל הַמֶּ֔לֶךְ עַל בֵּיתָ֖הּ וְעַל שָׂדָ֑הּ וַיֹּ֤אמֶר גֵּֽחֲזִי֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ זֹ֚את הָֽאִשָּׁ֔ה וְזֶה בְּנָ֖הּ אֲשֶׁר הֶחֱיָ֥ה אֱלִישָֽׁע
الملوك الثاني 8: 10
2Ki.8.10
فَقَالَ لَهُ أَلِيشَعُ: اذْهَبْ وَقُلْ لَهُ: شِفَاءً تُشْفَى. وَقَدْ أَرَانِي الرَّبُّ أَنَّهُ يَمُوتُ مَوْتًا.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֱלִישָׁ֔ע לֵ֥ךְ אֱמָר ל֖וֹ חָיֹ֣ה תִחְיֶ֑ה וְהִרְאַ֥נִי יְהוָ֖ה כִּֽי מ֥וֹת יָמֽוּת
الملوك الثاني 8: 10
2Ki.8.10
فَقَالَ لَهُ أَلِيشَعُ: اذْهَبْ وَقُلْ لَهُ: شِفَاءً تُشْفَى. وَقَدْ أَرَانِي الرَّبُّ أَنَّهُ يَمُوتُ مَوْتًا.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֱלִישָׁ֔ע לֵ֥ךְ אֱמָר ל֖וֹ חָיֹ֣ה תִחְיֶ֑ה וְהִרְאַ֥נִי יְהוָ֖ה כִּֽי מ֥וֹת יָמֽוּת
الملوك الثاني 8: 15
2Ki.8.15
وَفِي الْغَدِ أَخَذَ اللِّبْدَةَ وَغَمَسَهَا بِالْمَاءِ، وَنَشَرَهَا عَلَى وَجْهِهِ وَمَاتَ، وَمَلَكَ حَزَائِيلُ عِوَضًا عَنْهُ.
וַיְהִ֣י מִֽמָּחֳרָ֗ת וַיִּקַּ֤ח הַמַּכְבֵּר֙ וַיִּטְבֹּ֣ל בַּמַּ֔יִם וַיִּפְרֹ֥שׂ עַל פָּנָ֖יו וַיָּמֹ֑ת וַיִּמְלֹ֥ךְ חֲזָהאֵ֖ל תַּחְתָּֽיו
الملوك الثاني 9: 27
2Ki.9.27
وَلَمَّا رَأَى أَخَزْيَا مَلِكُ يَهُوذَا هَرَبَ فِي طَرِيقِ بَيْتِ الْبُسْتَانِ، فَطَارَدَهُ يَاهُو وَقَالَ: اضْرِبُوهُ. أَيْضًا فِي الْمَرْكَبَةِ فِي عَقَبَةِ جُورَ الَّتِي عِنْدَ يِبْلَعَامَ. فَهَرَبَ إِلَى مَجِدُّو وَمَاتَ هُنَاكَ.
רָאָ֔ה וַאֲחַזְיָ֤ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ וַיָּ֕נָס דֶּ֖רֶךְ בֵּ֣ית הַגָּ֑ן וַיִּרְדֹּ֨ף יֵה֗וּא וַ֠יֹּאמֶר הַכֻּ֣הוּ גַּם אֶל הַמֶּרְכָּבָ֗ה בְּמַֽעֲלֵה גוּר֙ אֲשֶׁ֣ר אֶֽת יִבְלְעָ֔ם וַיָּ֥נָס מְגִדּ֖וֹ וַיָּ֥מָת שָֽׁם
الملوك الثاني 11: 1
2Ki.11.1
فَلَمَّا رَأَتْ عَثَلْيَا أُمُّ أَخَزْيَا، أَنَّ ابْنَهَا قَدْ مَاتَ، قَامَتْ فَأَبَادَتْ جَمِيعَ النَّسْلِ الْمَلِكِيِّ.
רָאֲתָ֖ה וַֽעֲתַלְיָה֙ אֵ֣ם אֲחַזְיָ֔הוּ בְּנָ֑הּ כִּ֣י מֵ֣ת וַתָּ֙קָם֙ וַתְּאַבֵּ֔ד כָּל זֶ֥רַע הַמַּמְלָכָֽה
الملوك الثاني 11: 2
2Ki.11.2
فَأَخَذَتْ يَهُوشَبَعُ بِنْتُ الْمَلِكِ يُورَامَ، أُخْتُ أَخَزْيَا، يُوآشَ بْنَ أَخَزْيَا وَسَرِقَتْهُ مِنْ وَسَطِ بَنِي الْمَلِكِ الَّذِينَ قُتِلُوا، هُوَ وَمُرْضِعَتَهُ مِنْ مُخْدَعِ السَّرِيرِ، وَخَبَّأُوهُ مِنْ وَجْهِ عَثَلْيَا فَلَمْ يُقْتَلْ.
וַתִּקַּ֣ח יְהוֹשֶׁ֣בַע בַּת הַמֶּֽלֶךְ י֠וֹרָם אֲח֨וֹת אֲחַזְיָ֜הוּ יוֹאָ֣שׁ בֶּן אֲחַזְיָ֗ה וַתִּגְנֹ֤ב;אֹתוֹ֙ מִתּ֤וֹךְ בְּנֵֽי הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַמּ֣וּמָתִ֔ים אֹת֥וֹ מֵינִקְתּ֖וֹ בַּחֲדַ֣ר הַמִּטּ֑וֹת וַיַּסְתִּ֧רוּ;אֹת֛וֹ מִפְּנֵ֥י עֲתַלְיָ֖הוּ וְלֹ֥א הוּמָֽת
الملوك الثاني 11: 2
2Ki.11.2
فَأَخَذَتْ يَهُوشَبَعُ بِنْتُ الْمَلِكِ يُورَامَ، أُخْتُ أَخَزْيَا، يُوآشَ بْنَ أَخَزْيَا وَسَرِقَتْهُ مِنْ وَسَطِ بَنِي الْمَلِكِ الَّذِينَ قُتِلُوا، هُوَ وَمُرْضِعَتَهُ مِنْ مُخْدَعِ السَّرِيرِ، وَخَبَّأُوهُ مِنْ وَجْهِ عَثَلْيَا فَلَمْ يُقْتَلْ.
וַתִּקַּ֣ח יְהוֹשֶׁ֣בַע בַּת הַמֶּֽלֶךְ י֠וֹרָם אֲח֨וֹת אֲחַזְיָ֜הוּ יוֹאָ֣שׁ בֶּן אֲחַזְיָ֗ה וַתִּגְנֹ֤ב;אֹתוֹ֙ מִתּ֤וֹךְ בְּנֵֽי הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַמּ֣וּמָתִ֔ים אֹת֥וֹ מֵינִקְתּ֖וֹ בַּחֲדַ֣ר הַמִּטּ֑וֹת וַיַּסְתִּ֧רוּ;אֹת֛וֹ מִפְּנֵ֥י עֲתַלְיָ֖הוּ וְלֹ֥א הוּמָֽת
الملوك الثاني 11: 8
2Ki.11.8
وَتُحِيطُونَ بِالْمَلِكِ حَوَالَيْهِ، كُلُّ وَاحِدٍ سِلاَحُهُ بِيَدِهِ. وَمَنْ دَخَلَ الصُّفُوفَ يُقْتَلُ. وَكُونُوا مَعَ الْمَلِكِ فِي خُرُوجِهِ وَدُخُولِهِ.
וְהִקַּפְתֶּ֨ם עַל;הַמֶּ֜לֶךְ סָבִ֗יב אִ֚ישׁ וְכֵלָ֣יו בְּיָד֔וֹ וְהַבָּ֥א הַשְּׂדֵר֖וֹת יוּמָ֑ת וִהְי֥וּ אֶת הַמֶּ֖לֶךְ בְּצֵאת֥וֹ וּבְבֹאֽוֹ
الملوك الثاني 11: 15
2Ki.11.15
فَأَمَرَ يَهُويَادَاعُ الْكَاهِنُ رُؤَسَاءَ الْمِئَاتِ، قُوَّادَ الْجَيْشِ وَقَالَ لَهُمْ: أَخْرِجُوهَا إِلَى خَارِجِ الصُّفُوفِ، وَالَّذِي يَتْبَعُهَا اقْتُلُوهُ بِالسَّيْفِ. لأَنَّ الْكَاهِنَ قَالَ: لاَ تُقْتَلُ فِي بَيْتِ الرَّبِّ.
וַיְצַו֩ יְהוֹיָדָ֨ע הַכֹּהֵ֜ן שָׂרֵ֥י הַמֵּא֣וֹת פְּקֻדֵ֣י הַחַ֗יִל וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵיהֶם֙ הוֹצִ֤יאוּ;אֹתָהּ֙ אֶל מִבֵּ֣ית לַשְּׂדֵרֹ֔ת וְהַבָּ֥א;אַחֲרֶ֖יהָ הָמֵ֣ת בֶּחָ֑רֶב כִּ֚י הַכֹּהֵ֔ן אָמַ֣ר אַל תּוּמַ֖ת בֵּ֥ית יְהוָֽה
الملوك الثاني 11: 15
2Ki.11.15
فَأَمَرَ يَهُويَادَاعُ الْكَاهِنُ رُؤَسَاءَ الْمِئَاتِ، قُوَّادَ الْجَيْشِ وَقَالَ لَهُمْ: أَخْرِجُوهَا إِلَى خَارِجِ الصُّفُوفِ، وَالَّذِي يَتْبَعُهَا اقْتُلُوهُ بِالسَّيْفِ. لأَنَّ الْكَاهِنَ قَالَ: لاَ تُقْتَلُ فِي بَيْتِ الرَّبِّ.
וַיְצַו֩ יְהוֹיָדָ֨ע הַכֹּהֵ֜ן שָׂרֵ֥י הַמֵּא֣וֹת פְּקֻדֵ֣י הַחַ֗יִל וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵיהֶם֙ הוֹצִ֤יאוּ;אֹתָהּ֙ אֶל מִבֵּ֣ית לַשְּׂדֵרֹ֔ת וְהַבָּ֥א;אַחֲרֶ֖יהָ הָמֵ֣ת בֶּחָ֑רֶב כִּ֚י הַכֹּהֵ֔ן אָמַ֣ר אַל תּוּמַ֖ת בֵּ֥ית יְהוָֽה
الملوك الثاني 11: 16
2Ki.11.16
فَأَلْقَوْا عَلَيْهَا الأَيَادِيَ، وَمَضَتْ فِي طَرِيقِ مَدْخَلِ الْخَيْلِ إِلَى بَيْتِ الْمَلِكِ، وَقُتِلَتْ هُنَاكَ.
וַיָּשִׂ֤מוּ לָהּ֙ יָדַ֔יִם וַתָּב֛וֹא דֶּֽרֶךְ מְב֥וֹא הַסּוּסִ֖ים בֵּ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ וַתּוּמַ֖ת שָֽׁם
الملوك الثاني 11: 20
2Ki.11.20
وَفَرِحَ جَمِيعُ شَعْبِ الأَرْضِ، وَاسْتَرَاحَتِ الْمَدِينَةُ. وَقَتَلُوا عَثَلْيَا بِالسَّيْفِ عِنْدَ بَيْتِ الْمَلِكِ.
וַיִּשְׂמַ֥ח כָּל עַם הָאָ֖רֶץ שָׁקָ֑טָה וְהָעִ֣יר הֵמִ֥יתוּ עֲתַלְיָ֛הוּ בַחֶ֖רֶב בֵּ֥ית הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 12: 21
2Ki.12.21
لأَنَّ يُوزَاكَارَ بْنَ شِمْعَةَ وَيَهُوزَابَادَ بْنَ شُومِيرَ عَبْدَيْهِ ضَرَبَاهُ فَمَاتَ، فَدَفَنُوهُ مَعَ آبَائِهِ فِي مَدِينَةِ دَاوُدَ، وَمَلَكَ أَمَصْيَا ابْنُهُ عِوَضًا عَنْهُ.
וְיוֹזָבָ֣ד בֶּן שִׁ֠מְעָת וִיהוֹזָבָ֨ד בֶּן שֹׁמֵ֤ר עֲבָדָיו֙ הִכֻּ֣הוּ וַיָּמֹ֔ת וַיִּקְבְּר֥וּ;אֹת֛וֹ עִם אֲבֹתָ֖יו בְּעִ֣יר דָּוִ֑ד וַיִּמְלֹ֛ךְ אֲמַצְיָ֥ה בְנ֖וֹ תַּחְתָּֽיו
الملوك الثاني 13: 14
2Ki.13.14
وَمَرِضَ أَلِيشَعُ مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ بِهِ، فَنَزَلَ إِلَيْهِ يُوآشُ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ، وَبَكَى عَلَى وَجْهِهِ وَقَالَ: يَا أَبِي، يَا أَبِي، يَا مَرْكَبَةَ إِسْرَائِيلَ وَفُرْسَانَهَا.
חָלָ֣ה וֶֽאֱלִישָׁע֙ חָלְי֔וֹ אֲשֶׁ֥ר יָמ֖וּת בּ֑וֹ וַיֵּ֨רֶד אֵלָ֜יו יוֹאָ֣שׁ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל וַיֵּ֤בְךְּ עַל פָּנָיו֙ וַיֹּאמַ֔ר אָבִ֣י אָבִ֔י רֶ֥כֶב יִשְׂרָאֵ֖ל וּפָרָשָֽׁיו
الملوك الثاني 13: 20
2Ki.13.20
وَمَاتَ أَلِيشَعُ فَدَفَنُوهُ. وَكَانَ غُزَاةُ مُوآبَ تَدْخُلُ عَلَى الأَرْضِ عِنْدَ دُخُولِ السَّنَةِ.
וַיָּ֥מָת אֱלִישָׁ֖ע וַֽיִּקְבְּרֻ֑הוּ וּגְדוּדֵ֥י מוֹאָ֛ב יָבֹ֥אוּ בָאָ֖רֶץ בָּ֥א שָׁנָֽה
الملوك الثاني 13: 24
2Ki.13.24
ثُمَّ مَاتَ حَزَائِيلُ مَلِكُ أَرَامَ، وَمَلَكَ بَنْهَدَدُ ابْنُهُ عِوَضًا عَنْهُ.
וַיָּ֖מָת חֲזָאֵ֣ל מֶֽלֶךְ אֲרָ֑ם וַיִּמְלֹ֛ךְ בֶּן;הֲדַ֥ד בְּנ֖וֹ תַּחְתָּֽיו
الملوك الثاني 14: 6
2Ki.14.6
وَلكِنَّهُ لَمْ يَقْتُلْ أَبْنَاءَ الْقَاتِلِينَ حَسَبَ مَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي سِفْرِ شَرِيعَةِ مُوسَى، حَيْثُ أَمَرَ الرَّبُّ قَائِلاً: لاَ يُقْتَلُ الآبَاءُ مِنْ أَجْلِ الْبَنِينَ، وَالْبَنُونَ لاَ يُقْتَلُونَ مِنْ أَجْلِ الآبَاءِ. إِنَّمَا كُلُّ إِنْسَانٍ يُقْتَلُ بِخَطِيَّتِهِ.
לֹ֣א הֵמִ֑ית בְּנֵ֥י הַמַּכִּ֖ים כַּכָּת֣וּב בְּסֵ֣פֶר תּֽוֹרַת מֹ֠שֶׁה אֲשֶׁר צִוָּ֨ה יְהוָ֜ה לֵאמֹ֗ר לֹא יוּמְת֨וּ אָב֤וֹת עַל בָּנִים֙ וּבָנִים֙ לֹא יוּמְת֣וּ עַל אָב֔וֹת כִּ֛י;אִם אִ֥ישׁ יוּמָֽת בְּחֶטְא֖וֹ
الملوك الثاني 14: 6
2Ki.14.6
وَلكِنَّهُ لَمْ يَقْتُلْ أَبْنَاءَ الْقَاتِلِينَ حَسَبَ مَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي سِفْرِ شَرِيعَةِ مُوسَى، حَيْثُ أَمَرَ الرَّبُّ قَائِلاً: لاَ يُقْتَلُ الآبَاءُ مِنْ أَجْلِ الْبَنِينَ، وَالْبَنُونَ لاَ يُقْتَلُونَ مِنْ أَجْلِ الآبَاءِ. إِنَّمَا كُلُّ إِنْسَانٍ يُقْتَلُ بِخَطِيَّتِهِ.
לֹ֣א הֵמִ֑ית בְּנֵ֥י הַמַּכִּ֖ים כַּכָּת֣וּב בְּסֵ֣פֶר תּֽוֹרַת מֹ֠שֶׁה אֲשֶׁר צִוָּ֨ה יְהוָ֜ה לֵאמֹ֗ר לֹא יוּמְת֨וּ אָב֤וֹת עַל בָּנִים֙ וּבָנִים֙ לֹא יוּמְת֣וּ עַל אָב֔וֹת כִּ֛י;אִם אִ֥ישׁ יוּמָֽת בְּחֶטְא֖וֹ
الملوك الثاني 14: 6
2Ki.14.6
وَلكِنَّهُ لَمْ يَقْتُلْ أَبْنَاءَ الْقَاتِلِينَ حَسَبَ مَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي سِفْرِ شَرِيعَةِ مُوسَى، حَيْثُ أَمَرَ الرَّبُّ قَائِلاً: لاَ يُقْتَلُ الآبَاءُ مِنْ أَجْلِ الْبَنِينَ، وَالْبَنُونَ لاَ يُقْتَلُونَ مِنْ أَجْلِ الآبَاءِ. إِنَّمَا كُلُّ إِنْسَانٍ يُقْتَلُ بِخَطِيَّتِهِ.
לֹ֣א הֵמִ֑ית בְּנֵ֥י הַמַּכִּ֖ים כַּכָּת֣וּב בְּסֵ֣פֶר תּֽוֹרַת מֹ֠שֶׁה אֲשֶׁר צִוָּ֨ה יְהוָ֜ה לֵאמֹ֗ר לֹא יוּמְת֨וּ אָב֤וֹת עַל בָּנִים֙ וּבָנִים֙ לֹא יוּמְת֣וּ עַל אָב֔וֹת כִּ֛י;אִם אִ֥ישׁ יוּמָֽת בְּחֶטְא֖וֹ
الملوك الثاني 14: 6
2Ki.14.6
وَلكِنَّهُ لَمْ يَقْتُلْ أَبْنَاءَ الْقَاتِلِينَ حَسَبَ مَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي سِفْرِ شَرِيعَةِ مُوسَى، حَيْثُ أَمَرَ الرَّبُّ قَائِلاً: لاَ يُقْتَلُ الآبَاءُ مِنْ أَجْلِ الْبَنِينَ، وَالْبَنُونَ لاَ يُقْتَلُونَ مِنْ أَجْلِ الآبَاءِ. إِنَّمَا كُلُّ إِنْسَانٍ يُقْتَلُ بِخَطِيَّتِهِ.
לֹ֣א הֵמִ֑ית בְּנֵ֥י הַמַּכִּ֖ים כַּכָּת֣וּב בְּסֵ֣פֶר תּֽוֹרַת מֹ֠שֶׁה אֲשֶׁר צִוָּ֨ה יְהוָ֜ה לֵאמֹ֗ר לֹא יוּמְת֨וּ אָב֤וֹת עַל בָּנִים֙ וּבָנִים֙ לֹא יוּמְת֣וּ עַל אָב֔וֹת כִּ֛י;אִם אִ֥ישׁ יוּמָֽת בְּחֶטְא֖וֹ
الملوك الثاني 14: 19
2Ki.14.19
وَفَتَنُوا عَلَيْهِ فِتْنَةً فِي أُورُشَلِيمَ، فَهَرَبَ إِلَى لَخِيشَ، فَأَرْسَلُوا وَرَاءَهُ إِلَى لَخِيشَ وَقَتَلُوهُ هُنَاكَ.
וַיִּקְשְׁר֨וּ עָלָ֥יו קֶ֛שֶׁר בִּירוּשָׁלִַ֖ם וַיָּ֣נָס לָכִ֑ישָׁה וַיִּשְׁלְח֤וּ אַֽחֲרָיו֙ לָכִ֔ישָׁה וַיְמִתֻ֖הוּ שָֽׁם