אִישׁ (H376) - ʼîysh | معجم سترونغ العبري

الملوك الثاني 1: 12 2Ki.1.12

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لَهُمْ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارُ اللهِ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּ֣עַן אֵלִיָּה֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶם֒ אִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ אֱלֹהִים֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 13 2Ki.1.13

ثُمَّ عَادَ فَأَرْسَلَ رَئِيسَ خَمْسِينَ ثَالِثًا وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَصَعِدَ رَئِيسُ الْخَمْسِينَ الثَّالِثُّ وَجَاءَ وَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ أمَامَ إِيلِيَّا، وَتَضَرَّعَ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، لِتُكْرَمْ نَفْسِي وَأَنْفُسُ عَبِيدِكَ هؤُلاَءِ الْخَمْسِينَ فِي عَيْنَيْكَ.

וַיָּ֗שָׁב וַיִּשְׁלַ֛ח שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים שְׁלִשִׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֡עַל שַׂר הַחֲמִשִּׁ֨ים הַשְּׁלִישִׁ֜י וַיָּבֹא֩ וַיִּכְרַ֥ע עַל בִּרְכָּ֣יו לְנֶ֣גֶד אֵלִיָּ֗הוּ וַיִּתְחַנֵּ֤ן אֵלָיו֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים תִּֽיקַר;נָ֣א נַפְשִׁ֗י וְנֶ֨פֶשׁ עֲבָדֶ֥יךָֽ אֵ֛לֶּה חֲמִשִּׁ֖ים בְּעֵינֶֽיךָ

الملوك الثاني 2: 7 2Ki.2.7

فَذَهَبَ خَمْسُونَ رَجُلاً مِنْ بَنِي الأَنْبِيَاءِ وَوَقَفُوا قُبَالَتَهُمَا مِنْ بَعِيدٍ. وَوَقَفَ كِلاَهُمَا بِجَانِبِ الأُرْدُنِّ.

הָֽלְכ֔וּ וַחֲמִשִּׁ֨ים אִ֜ישׁ מִבְּנֵ֤י הַנְּבִיאִים֙ וַיַּעַמְד֥וּ מִנֶּ֖גֶד מֵרָח֑וֹק עָמְד֥וּ וּשְׁנֵיהֶ֖ם עַל הַיַּרְדֵּֽן

الملوك الثاني 2: 17 2Ki.2.17

فَأَلَحُّوا عَلَيْهِ حَتَّى خَجِلَ وَقَالَ: أَرْسِلُوا. فَأَرْسَلُوا خَمْسِينَ رَجُلاً، فَفَتَّشُوا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَلَمْ يَجِدُوهُ.

וַיִּפְצְרוּ ב֥וֹ עַד בֹּ֖שׁ וַיֹּ֣אמֶר שְׁלָ֑חוּ וַֽיִּשְׁלְחוּ֙ חֲמִשִּׁ֣ים אִ֔ישׁ וַיְבַקְשׁ֥וּ שְׁלֹשָֽׁה יָמִ֖ים וְלֹ֥א מְצָאֻֽהוּ

الملوك الثاني 3: 23 2Ki.3.23

فَقَالُوا: هذَا دَمٌ. قَدْ تَحَارَبَ الْمُلُوكُ وَضَرَبَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا، وَالآنَ فَإِلَى النَّهْبِ يَا مُوآبُ.

וַיֹּֽאמְרוּ֙ זֶ֔ה דָּ֣ם הָחֳרֵ֤ב;נֶֽחֶרְבוּ֙ הַמְּלָכִ֔ים וַיַּכּ֖וּ אִ֣ישׁ רֵעֵ֑הוּ וְעַתָּ֥ה לַשָּׁלָ֖ל מוֹאָֽב

الملوك الثاني 3: 25 2Ki.3.25

وَهَدَمُوا الْمُدُنَ، وَكَانَ كُلُّ وَاحِدٍ يُلْقِي حَجَرَهُ فِي كُلِّ حَقْلَةٍ جَيِّدَةٍ حَتَّى مَلأُوهَا، وَطَمُّوا جَمِيعَ عُيُونِ الْمَاءِ وَقَطَعُوا كُلَّ شَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ. وَلكِنَّهُمْ أَبْقَوْا فِي قِيرِ حَارِسَةَ حِجَارَتَهَا. وَاسْتَدَارَ أَصْحَابُ الْمَقَالِيعِ وَضَرَبُوهَا.

יַהֲרֹ֡סוּ וְהֶעָרִ֣ים אִישׁ יַשְׁלִ֨יכוּ אַבְנ֜וֹ וְכָל חֶלְקָ֣ה ט֠וֹבָה וּמִלְא֗וּהָ יִסְתֹּ֙מוּ֙ וְכָל מַעְיַן מַ֤יִם יַפִּ֔ילוּ וְכָל עֵֽץ ט֣וֹב עַד;הִשְׁאִ֧יר בַּקִּ֖יר חֲרָ֑שֶׂת אֲבָנֶ֛יהָ וַיָּסֹ֥בּוּ הַקַּלָּעִ֖ים וַיַּכּֽוּהָ

الملوك الثاني 3: 26 2Ki.3.26

فَلَمَّا رَأَى مَلِكُ مُوآبَ أَنَّ الْحَرْبَ قَدِ اشْتَدَّتْ عَلَيْهِ أَخَذَ مَعَهُ سَبْعَ مِئَةِ رَجُل مُسْتَلِّي السُّيُوفِ لِكَيْ يَشُقُّوا إِلَى مَلِكِ أَدُومَ، فَلَمْ يَقْدِرُوا.

וַיַּרְא֙ מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֔ב כִּֽי הַמִּלְחָמָ֑ה חָזַ֥ק מִמֶּ֖נּוּ וַיִּקַּ֣ח א֠וֹתוֹ שְׁבַע מֵא֨וֹת אִ֜ישׁ שֹׁ֣לֵֽף חֶ֗רֶב לְהַבְקִ֛יעַ אֶל מֶ֥לֶךְ אֱד֖וֹם וְלֹ֥א יָכֹֽלוּ

الملوك الثاني 4: 1 2Ki.4.1

وَصَرَخَتْ إِلَى أَلِيشَعَ امْرَأَةٌ مِنْ نِسَاءِ بَنِي الأَنْبِيَاءِ قَائِلَةً: إِنَّ عَبْدَكَ زَوْجِي قَدْ مَاتَ، وَأَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ عَبْدَكَ كَانَ يَخَافُ الرَّبَّ. فَأَتَى الْمُرَابِي لِيَأْخُذَ وَلَدَيَّ لَهُ عَبْدَيْنِ.

צָעֲקָ֨ה אֶל אֱלִישָׁ֜ע וְאִשָּׁ֣ה אַחַ֣ת מִנְּשֵׁ֣י בְנֵֽי הַ֠נְּבִיאִים לֵאמֹ֗ר עַבְדְּךָ֤ אִישִׁי֙ מֵ֔ת וְאַתָּ֣ה יָדַ֔עְתָּ כִּ֣י עַבְדְּךָ֔ הָיָ֥ה יָרֵ֖א יְהוָ֑ה בָּ֗א וְהַ֨נֹּשֶׁ֔ה לָקַ֜חַת שְׁנֵ֧י;יְלָדַ֛י ל֖וֹ לַעֲבָדִֽים

الملوك الثاني 4: 7 2Ki.4.7

فَأَتَتْ وَأَخْبَرَتْ رَجُلَ اللهِ فَقَالَ: اذْهَبِي بِيعِي الزَّيْتَ وَأَوْفِي دَيْنَكِ، وَعِيشِي أَنْتِ وَبَنُوكِ بِمَا بَقِيَ.

וַתָּבֹ֗א וַתַּגֵּד֙ לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וַיֹּ֗אמֶר לְכִי֙ מִכְרִ֣י הַשֶּׁ֔מֶן וְשַׁלְּמִ֖י נִשְׁיֵ֑ךְ תִֽחְיִ֖י וְאַ֣תְּ וּבָנַ֔יִךְ בַּנּוֹתָֽר

الملوك الثاني 4: 9 2Ki.4.9

فَقَالَتْ لِرَجُلِهَا: قَدْ عَلِمْتُ أَنَّهُ رَجُلَ اللهِ، مُقَدَّسٌ الَّذِي يَمُرُّ عَلَيْنَا دَائِمًا.

וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל;אִישָׁ֔הּ נָ֣א;הִנֵּה יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י אִ֥ישׁ אֱלֹהִ֖ים קָד֣וֹשׁ ה֑וּא עֹבֵ֥ר עָלֵ֖ינוּ תָּמִֽיד

الملوك الثاني 4: 14 2Ki.4.14

ثُمَّ قَالَ: فَمَاذَا يُصْنَعُ لَهَا. فَقَالَ جِيحْزِي: إِنَّهُ لَيْسَ لَهَا ابْنٌ، وَرَجُلُهَا قَدْ شَاخَ.

וַיֹּ֕אמֶר וּמֶ֖ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֑הּ וַיֹּ֣אמֶר גֵּיחֲזִ֗י אֲבָ֛ל אֵֽין לָ֖הּ בֵּ֥ן וְאִישָׁ֥הּ זָקֵֽן

الملوك الثاني 4: 16 2Ki.4.16

فَقَالَ: فِي هذَا الْمِيعَادِ نَحْوَ زَمَانِ الْحَيَاةِ تَحْتَضِنِينَ ابْنًا. فَقَالَتْ: لاَ يَا سَيِّدِي رَجُلَ اللهِ. لاَ تَكْذِبْ عَلَى جَارِيَتِكَ.

וַיֹּ֗אמֶר הַזֶּה֙ לַמּוֹעֵ֤ד כָּעֵ֣ת חַיָּ֔ה אַ֖תְּ;חֹבֶ֣קֶת בֵּ֑ן וַתֹּ֗אמֶר אַל אֲדֹנִי֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אַל תְּכַזֵּ֖ב בְּשִׁפְחָתֶֽךָ

الملوك الثاني 4: 21 2Ki.4.21

فَصَعِدَتْ وَأَضْجَعَتْهُ عَلَى سَرِيرِ رَجُلِ اللهِ، وَأَغْلَقَتْ عَلَيْهِ وَخَرَجَتْ.

וַתַּ֙עַל֙ וַתַּשְׁכִּבֵ֔הוּ עַל מִטַּ֖ת אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים וַתִּסְגֹּ֥ר בַּעֲד֖וֹ וַתֵּצֵֽא

الملوك الثاني 4: 22 2Ki.4.22

وَنَادَتْ رَجُلَهَا وَقَالَتْ: أَرْسِلْ لِي وَاحِدًا مِنَ الْغِلْمَانِ وَإِحْدَى الأُتُنِ فَأَجْرِيَ إِلَى رَجُلِ اللهِ وَأَرْجعَ.

וַתִּקְרָא֮ אִישָׁהּ֒ וַתֹּ֗אמֶר שִׁלְחָ֨ה;נָ֥א לִי֙ אֶחָ֣ד מִן הַנְּעָרִ֔ים וְאַחַ֖ת הָאֲתֹנ֑וֹת וְאָר֛וּצָה עַד אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים וְאָשֽׁוּבָה

الملوك الثاني 4: 22 2Ki.4.22

وَنَادَتْ رَجُلَهَا وَقَالَتْ: أَرْسِلْ لِي وَاحِدًا مِنَ الْغِلْمَانِ وَإِحْدَى الأُتُنِ فَأَجْرِيَ إِلَى رَجُلِ اللهِ وَأَرْجعَ.

וַתִּקְרָא֮ אִישָׁהּ֒ וַתֹּ֗אמֶר שִׁלְחָ֨ה;נָ֥א לִי֙ אֶחָ֣ד מִן הַנְּעָרִ֔ים וְאַחַ֖ת הָאֲתֹנ֑וֹת וְאָר֛וּצָה עַד אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים וְאָשֽׁוּבָה

الملوك الثاني 4: 25 2Ki.4.25

وَانْطَلَقَتْ حَتَّى جَاءَتْ إِلَى رَجُلِ اللهِ إِلَى جَبَلِ الْكَرْمَلِ. فَلَمَّا رَآهَا رَجُلُ اللهِ مِنْ بَعِيدٍ قَالَ لِجِيحْزِي غُلاَمِهِ: هُوَذَا تِلْكَ الشُّونَمِيَّةُ.

וַתֵּ֗לֶךְ וַתָּב֛וֹא אֶל אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים אֶל הַ֣ר הַכַּרְמֶ֑ל וַ֠יְהִי כִּרְא֨וֹת;אֹתָהּ֙ אִישׁ הָאֱלֹהִ֤ים מִנֶּ֔גֶד וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;גֵּיחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ הִנֵּ֖ה הַלָּֽז הַשּׁוּנַמִּ֥ית

الملوك الثاني 4: 25 2Ki.4.25

وَانْطَلَقَتْ حَتَّى جَاءَتْ إِلَى رَجُلِ اللهِ إِلَى جَبَلِ الْكَرْمَلِ. فَلَمَّا رَآهَا رَجُلُ اللهِ مِنْ بَعِيدٍ قَالَ لِجِيحْزِي غُلاَمِهِ: هُوَذَا تِلْكَ الشُّونَمِيَّةُ.

וַתֵּ֗לֶךְ וַתָּב֛וֹא אֶל אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים אֶל הַ֣ר הַכַּרְמֶ֑ל וַ֠יְהִי כִּרְא֨וֹת;אֹתָהּ֙ אִישׁ הָאֱלֹהִ֤ים מִנֶּ֔גֶד וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;גֵּיחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ הִנֵּ֖ה הַלָּֽז הַשּׁוּנַמִּ֥ית

الملوك الثاني 4: 26 2Ki.4.26

اُرْكُضِ الآنَ لِلِقَائِهَا وَقُلْ لَهَا: أَسَلاَمٌ لَكِ. أَسَلاَمٌ لِزَوْجِكِ. أَسَلاَمٌ لِلْوَلَدِ. فَقَالَتْ: سَلاَمٌ.

רֽוּץ;נָ֣א עַתָּה֮ לִקְרָאתָהּ֒ וֶאֱמָר לָ֗הּ הֲשָׁל֥וֹם לָ֛ךְ הֲשָׁל֥וֹם לְאִישֵׁ֖ךְ הֲשָׁל֣וֹם לַיָּ֑לֶד וַתֹּ֖אמֶר שָׁלֽוֹם

الملوك الثاني 4: 27 2Ki.4.27

فَلَمَّا جَاءَتْ إِلَى رَجُلِ اللهِ إِلَى الْجَبَلِ أَمْسَكَتْ رِجْلَيْهِ. فَتَقَدَّمَ جِيحْزِي لِيَدْفَعَهَا، فَقَالَ رَجُلُ اللهِ: دَعْهَا لأَنَّ نَفْسَهَا مُرَّةٌ فِيهَا وَالرَّبُّ كَتَمَ الأَمْرَ عَنِّي وَلَمْ يُخْبِرْنِي.

וַתָּבֹ֞א אֶל אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ אֶל הָהָ֔ר וַֽתַּחֲזֵ֖ק בְּרַגְלָ֑יו וַיִּגַּ֨שׁ גֵּֽיחֲזִ֜י לְהָדְפָ֗הּ וַיֹּאמֶר֩ אִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֤ים הַרְפֵּֽה;לָהּ֙ כִּֽי נַפְשָׁ֣הּ מָֽרָה לָ֔הּ וַֽיהוָה֙ הֶעְלִ֣ים מִמֶּ֔נִּי וְלֹ֥א הִגִּ֖יד;לִֽי

الملوك الثاني 4: 27 2Ki.4.27

فَلَمَّا جَاءَتْ إِلَى رَجُلِ اللهِ إِلَى الْجَبَلِ أَمْسَكَتْ رِجْلَيْهِ. فَتَقَدَّمَ جِيحْزِي لِيَدْفَعَهَا، فَقَالَ رَجُلُ اللهِ: دَعْهَا لأَنَّ نَفْسَهَا مُرَّةٌ فِيهَا وَالرَّبُّ كَتَمَ الأَمْرَ عَنِّي وَلَمْ يُخْبِرْنِي.

וַתָּבֹ֞א אֶל אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ אֶל הָהָ֔ר וַֽתַּחֲזֵ֖ק בְּרַגְלָ֑יו וַיִּגַּ֨שׁ גֵּֽיחֲזִ֜י לְהָדְפָ֗הּ וַיֹּאמֶר֩ אִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֤ים הַרְפֵּֽה;לָהּ֙ כִּֽי נַפְשָׁ֣הּ מָֽרָה לָ֔הּ וַֽיהוָה֙ הֶעְלִ֣ים מִמֶּ֔נִּי וְלֹ֥א הִגִּ֖יד;לִֽי

الملوك الثاني 4: 29 2Ki.4.29

فَقَالَ لِجِيحْزِي: أُشْدُدْ حَقَوَيْكَ وَخُذْ عُكَّازِي بِيَدِكَ وَانْطَلِقْ، وَإِذَا صَادَفْتَ أَحَدًا فَلاَ تُبَارِكْهُ، وَإِنْ بَارَكَكَ أَحَدٌ فَلاَ تُجِبْهُ. وَضَعْ عُكَّازِي عَلَى وَجْهِ الصَّبِيِّ.

וַיֹּ֨אמֶר לְגֵיחֲזִ֜י חֲגֹ֣ר מָתְנֶ֗יךָ וְקַ֨ח מִשְׁעַנְתִּ֣י בְיָדְךָ֮ וָלֵךְ֒ כִּֽי תִמְצָ֥א אִישׁ֙ לֹ֣א תְבָרְכֶ֔נּוּ וְכִֽי יְבָרֶכְךָ֥ אִ֖ישׁ לֹ֣א תַעֲנֶנּ֑וּ וְשַׂמְתָּ֥ מִשְׁעַנְתִּ֖י עַל פְּנֵ֥י הַנָּֽעַר

الملوك الثاني 4: 29 2Ki.4.29

فَقَالَ لِجِيحْزِي: أُشْدُدْ حَقَوَيْكَ وَخُذْ عُكَّازِي بِيَدِكَ وَانْطَلِقْ، وَإِذَا صَادَفْتَ أَحَدًا فَلاَ تُبَارِكْهُ، وَإِنْ بَارَكَكَ أَحَدٌ فَلاَ تُجِبْهُ. وَضَعْ عُكَّازِي عَلَى وَجْهِ الصَّبِيِّ.

וַיֹּ֨אמֶר לְגֵיחֲזִ֜י חֲגֹ֣ר מָתְנֶ֗יךָ וְקַ֨ח מִשְׁעַנְתִּ֣י בְיָדְךָ֮ וָלֵךְ֒ כִּֽי תִמְצָ֥א אִישׁ֙ לֹ֣א תְבָרְכֶ֔נּוּ וְכִֽי יְבָרֶכְךָ֥ אִ֖ישׁ לֹ֣א תַעֲנֶנּ֑וּ וְשַׂמְתָּ֥ מִשְׁעַנְתִּ֖י עַל פְּנֵ֥י הַנָּֽעַר

الملوك الثاني 4: 40 2Ki.4.40

وَصَبُّوا لِلْقَوْمِ لِيَأْكُلُوا. وَفِيمَا هُمْ يَأْكُلُونَ مِنَ السَّلِيقَةِ صَرَخُوا وَقَالُوا: فِي الْقِدْرِ مَوْتٌ يَا رَجُلَ اللهِ.. وَلَمْ يَسْتَطِيعُوا أَنْ يَأْكُلُوا.

וַיִּֽצְק֥וּ לַאֲנָשִׁ֖ים לֶאֱכ֑וֹל וַ֠יְהִי כְּאָכְלָ֨ם מֵהַנָּזִ֜יד צָעָ֗קוּ וַיֹּֽאמְרוּ֙ בַּסִּיר֙ מָ֤וֶת אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וְלֹ֥א יָכְל֖וּ לֶאֱכֹֽל

الملوك الثاني 4: 42 2Ki.4.42

وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ بَعْلِ شَلِيشَةَ وَأَحْضَرَ لِرَجُلِ اللهِ خُبْزَ بَاكُورَةٍ عِشْرِينَ رَغِيفًا مِنْ شَعِيرٍ، وَسَوِيقًا فِي جِرَابِهِ. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ لِيَأْكُلُوا.

בָּ֜א וְאִ֨ישׁ מִבַּ֣עַל שָׁלִ֗שָׁה וַיָּבֵא֩ לְאִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֜ים לֶ֤חֶם בִּכּוּרִים֙ עֶשְׂרִֽים לֶ֣חֶם שְׂעֹרִ֔ים וְכַרְמֶ֖ל בְּצִקְלֹנ֑וֹ וַיֹּ֕אמֶר תֵּ֥ן לָעָ֖ם וְיֹאכֵֽלוּ

الملوك الثاني 4: 42 2Ki.4.42

وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ بَعْلِ شَلِيشَةَ وَأَحْضَرَ لِرَجُلِ اللهِ خُبْزَ بَاكُورَةٍ عِشْرِينَ رَغِيفًا مِنْ شَعِيرٍ، وَسَوِيقًا فِي جِرَابِهِ. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ لِيَأْكُلُوا.

בָּ֜א וְאִ֨ישׁ מִבַּ֣עַל שָׁלִ֗שָׁה וַיָּבֵא֩ לְאִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֜ים לֶ֤חֶם בִּכּוּרִים֙ עֶשְׂרִֽים לֶ֣חֶם שְׂעֹרִ֔ים וְכַרְמֶ֖ל בְּצִקְלֹנ֑וֹ וַיֹּ֕אמֶר תֵּ֥ן לָעָ֖ם וְיֹאכֵֽלוּ

الملوك الثاني 4: 43 2Ki.4.43

فَقَالَ خَادِمُهُ: مَاذَا. هَلْ أَجْعَلُ هذَا أَمَامَ مِئَةِ رَجُل. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ فَيَأْكُلُوا، لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: يَأْكُلُونَ وَيَفْضُلُ عَنْهُمْ. فَجَعَلَ أَمَامَهُمْ فَأَكَلُوا، وَفَضَلَ عَنْهُمْ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה

الملوك الثاني 5: 1 2Ki.5.1

وَكَانَ نُعْمَانُ رَئِيسُ جَيْشِ مَلِكِ أَرَامَ رَجُلاً عَظِيمًا عِنْدَ سَيِّدِهِ مَرْفُوعَ الْوَجْهِ، لأَنَّهُ عَنْ يَدِهِ أَعْطَى الرَّبُّ خَلاَصًا لأَرَامَ. وَكَانَ الرَّجُلُ جَبَّارَ بَأْسٍ، أَبْرَصَ.

הָיָ֣ה וְ֠נַעֲמָן שַׂר צְבָ֨א מֶֽלֶךְ אֲרָ֜ם אִישׁ֩ גָּד֨וֹל לִפְנֵ֤י אֲדֹנָיו֙ וּנְשֻׂ֣א פָנִ֔ים כִּֽי ב֛וֹ נָֽתַן יְהוָ֥ה תְּשׁוּעָ֖ה לַאֲרָ֑ם הָיָ֛ה וְהָאִ֗ישׁ גִּבּ֥וֹר חַ֖יִל מְצֹרָֽע

الملوك الثاني 5: 1 2Ki.5.1

وَكَانَ نُعْمَانُ رَئِيسُ جَيْشِ مَلِكِ أَرَامَ رَجُلاً عَظِيمًا عِنْدَ سَيِّدِهِ مَرْفُوعَ الْوَجْهِ، لأَنَّهُ عَنْ يَدِهِ أَعْطَى الرَّبُّ خَلاَصًا لأَرَامَ. وَكَانَ الرَّجُلُ جَبَّارَ بَأْسٍ، أَبْرَصَ.

הָיָ֣ה וְ֠נַעֲמָן שַׂר צְבָ֨א מֶֽלֶךְ אֲרָ֜ם אִישׁ֩ גָּד֨וֹל לִפְנֵ֤י אֲדֹנָיו֙ וּנְשֻׂ֣א פָנִ֔ים כִּֽי ב֛וֹ נָֽתַן יְהוָ֥ה תְּשׁוּעָ֖ה לַאֲרָ֑ם הָיָ֛ה וְהָאִ֗ישׁ גִּבּ֥וֹר חַ֖יִל מְצֹרָֽע

الملوك الثاني 5: 7 2Ki.5.7

فَلَمَّا قَرَأَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ الْكِتَابَ مَزَّقَ ثِيَابَهُ وَقَالَ: هَلْ أَنَا اللهُ لِكَيْ أُمِيتَ وَأُحْيِيَ، حَتَّى إِنَّ هذَا يُرْسِلُ إِلَيَّ أَنْ أَشْفِيَ رَجُلاً مِنْ بَرَصِهِ. فَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا أَنَّهُ إِنَّمَا يَتَعَرَّضُ لِي.

וַיְהִ֡י כִּקְרֹא֩ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֨ל הַסֵּ֜פֶר וַיִּקְרַ֣ע בְּגָדָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ אָ֙נִי֙ הַאֱלֹהִ֥ים לְהָמִ֣ית וּֽלְהַחֲי֔וֹת כִּֽי זֶה֙ שֹׁלֵ֣חַ אֵלַ֔י לֶאֱסֹ֥ף אִ֖ישׁ מִצָּֽרַעְתּ֑וֹ דְּעֽוּ;נָא֙ וּרְא֔וּ כִּֽי מִתְאַנֶּ֥ה לִֽי

الملوك الثاني 5: 8 2Ki.5.8

وَلَمَّا سَمِعَ أَلِيشَعُ رَجُلُ اللهِ أَنَّ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ قَدْ مَزَّقَ ثِيَابَهُ، أَرْسَلَ إِلَى الْمَلِكِ يَقُولُ: لِمَاذَا مَزَّقْتَ ثِيَابَكَ. لِيَأْتِ إِلَيَّ فَيَعْلَمَ أَنَّهُ يُوجَدُ نَبِيٌّ فِي إِسْرَائِيلَ.

וַיְהִ֞י כִּשְׁמֹ֣עַ אֱלִישָׁ֣ע אִישׁ הָאֱלֹהִ֗ים כִּֽי מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ קָרַ֤ע בְּגָדָ֔יו וַיִּשְׁלַח֙ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ לֵאמֹ֔ר לָ֥מָּה קָרַ֖עְתָּ בְּגָדֶ֑יךָ יָבֹֽא;נָ֣א אֵלַ֔י וְיֵדַ֕ע כִּ֛י יֵ֥שׁ נָבִ֖יא בְּיִשְׂרָאֵֽל

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1620 آية)