ك
إصحاح
◄ H375
H376. iysh
H377 ►
المعنى المختصر للكلمة
iysh: a man as an individual or a male person
اللفظ الأصلي אִישׁ
نوع الكلمة اسم مذكر
طريقة النطق iysh (eesh)
تكرار الورود في الكتاب 1620 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H802 אִשָּׁה • ish-shaw • «الْمَرْأَةُ» • (a woman)
المعنى والشرح المفصل
1 a man as an individual or a male person
2 often used as an adjunct to a more definite term (and in such cases frequently not expressed in translation)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
also another any (man) a certain [phrase] champion consent each every (one) fellow (foot-, husband-) man (good-, great, mighty) man he high (degree) him (that is) husband man(-kind) [phrase] none one people person [phrase] steward what (man) soever whoso(-ever) worthy. Compare

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

كُلُّ وَاحِدٍ 180× رَجُلٌ 120× الرَّجُلُ 89× رَجُلاً 86× رَجُل 64×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

אִ֣ישׁ (262×) אִ֥ישׁ (137×) אִ֖ישׁ (114×) אִישׁ (66×) אִ֔ישׁ (60×) אִֽישׁ (53×) אִישׁ֙ (48×) אִ֛ישׁ (48×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1620 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الملوك الأول 18: 13 1Ki.18.13
أَلَمْ يُخْبَرْ سَيِّدِي بِمَا فَعَلْتُ حِينَ قَتَلَتْ إِيزَابَلُ أَنْبِيَاءَ الرَّبِّ، إِذْ خَبَّأْتُ مِنْ أَنْبِيَاءِ الرَّبِّ مِئَةَ رَجُل، خَمْسِينَ خَمْسِينَ رَجُلاً فِي مُغَارَةٍ وَعُلْتُهُمْ بِخُبْزٍ وَمَاءٍ.
הֲלֹֽא הֻגַּ֤ד לַֽאדֹנִי֙ אֲשֶׁר עָשִׂ֔יתִי בַּהֲרֹ֣ג אִיזֶ֔בֶל נְבִיאֵ֣י יְהוָ֑ה וָאַחְבִּא֩ מִנְּבִיאֵ֨י יְהוָ֜ה מֵ֣אָה אִ֗ישׁ חֲמִשִּׁ֨ים חֲמִשִּׁ֥ים אִישׁ֙ בַּמְּעָרָ֔ה וָאֲכַלְכְּלֵ֖ם לֶ֥חֶם וָמָֽיִם
الملوك الأول 18: 22 1Ki.18.22
ثُمَّ قَالَ إِيلِيَّا لِلشَّعْبِ: أَنَا بَقِيتُ نَبِيًّا لِلرَّبِّ وَحْدِي، وَأَنْبِيَاءُ الْبَعْلِ أَرْبَعُ مِئَةٍ وَخَمْسُونَ رَجُلاً.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלִיָּ֙הוּ֙ אֶל;הָעָ֔ם אֲנִ֞י נוֹתַ֧רְתִּי נָבִ֛יא לַיהוָ֖ה לְבַדִּ֑י וּנְבִיאֵ֣י הַבַּ֔עַל אַרְבַּע מֵא֥וֹת וַחֲמִשִּׁ֖ים אִֽישׁ
الملوك الأول 18: 40 1Ki.18.40
فَقَالَ لَهُمْ إِيلِيَّا: أَمْسِكُوا أَنْبِيَاءَ الْبَعْلِ وَلاَ يُفْلِتْ مِنْهُمْ رَجُلٌ. فَأَمْسَكُوهُمْ، فَنَزَلَ بِهِمْ إِيلِيَّا إِلَى نَهْرِ قِيشُونَ وَذَبَحَهُمْ هُنَاكَ.
וַיֹּאמֶר֩ לָהֶ֜ם אֵלִיָּ֨הוּ תִּפְשׂ֣וּ נְבִיאֵ֣י הַבַּ֗עַל אַל יִמָּלֵ֥ט מֵהֶ֖ם אִ֛ישׁ וַֽיִּתְפְּשׂ֑וּם וַיּוֹרִדֵ֤ם אֵלִיָּ֙הוּ֙ אֶל נַ֣חַל קִישׁ֔וֹן וַיִּשְׁחָטֵ֖ם שָֽׁם
الملوك الأول 18: 44 1Ki.18.44
وَفِي الْمَرَّةِ السَّابِعَةِ قَالَ: هُوَذَا غَيْمَةٌ صَغِيرَةٌ قَدْرُ كَفِّ إِنْسَانٍ صَاعِدَةٌ مِنَ الْبَحْرِ. فَقَالَ: اصْعَدْ قُلْ لأَخْآبَ: اشْدُدْ وَانْزِلْ لِئَلاَّ يَمْنَعَكَ الْمَطَرُ.
וַֽיְהִי֙ בַּשְּׁבִעִ֔ית וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּה עָ֛ב קְטַנָּ֥ה כְּכַף אִ֖ישׁ עֹלָ֣ה מִיָּ֑ם וַיֹּ֗אמֶר עֲלֵ֨ה אֱמֹ֤ר אֶל;אַחְאָב֙ אֱסֹ֣ר וָרֵ֔ד וְלֹ֥א יַעַצָרְכָ֖ה הַגָּֽשֶׁם
الملوك الأول 20: 20 1Ki.20.20
وَضَرَبَ كُلُّ رَجُل رَجُلَهُ، فَهَرَبَ الأَرَامِيُّونَ، وَطَارَدَهُمْ إِسْرَائِيلُ، وَنَجَا بَنْهَدَدُ مَلِكُ أَرَامَ عَلَى فَرَسٍ مَعَ الْفُرْسَانِ.
וַיַּכּוּ֙ אִ֣ישׁ אִישׁ֔וֹ וַיָּנֻ֣סוּ אֲרָ֔ם וַֽיִּרְדְּפֵ֖ם יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּמָּלֵ֗ט בֶּן;הֲדַד֙ מֶ֣לֶךְ אֲרָ֔ם עַל ס֖וּס וּפָרָשִֽׁים
الملوك الأول 20: 20 1Ki.20.20
وَضَرَبَ كُلُّ رَجُل رَجُلَهُ، فَهَرَبَ الأَرَامِيُّونَ، وَطَارَدَهُمْ إِسْرَائِيلُ، وَنَجَا بَنْهَدَدُ مَلِكُ أَرَامَ عَلَى فَرَسٍ مَعَ الْفُرْسَانِ.
וַיַּכּוּ֙ אִ֣ישׁ אִישׁ֔וֹ וַיָּנֻ֣סוּ אֲרָ֔ם וַֽיִּרְדְּפֵ֖ם יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּמָּלֵ֗ט בֶּן;הֲדַד֙ מֶ֣לֶךְ אֲרָ֔ם עַל ס֖וּס וּפָרָשִֽׁים
الملوك الأول 20: 24 1Ki.20.24
وَافْعَلْ هذَا الأَمْرَ: اعْزِلِ الْمُلُوكَ، كُلَّ وَاحِدٍ مِنْ مَكَانِهِ، وَضَعْ قُوَّادًا مَكَانَهُمْ.
עֲשֵׂ֑ה הַזֶּ֖ה הַדָּבָ֥ר הָסֵ֤ר הַמְּלָכִים֙ אִ֣ישׁ מִמְּקֹמ֔וֹ וְשִׂ֥ים פַּח֖וֹת תַּחְתֵּיהֶֽם
الملوك الأول 20: 28 1Ki.20.28
فَتَقَدَّمَ رَجُلُ اللهِ وَكَلَّمَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّ الأَرَامِيِّينَ قَالُوا: إِنَّ الرَّبَّ إنَّما هو إله جِبَال وَلَيْسَ هو إلهَ أَوْدِيَةٍ، أَدْفَعُ كُلَّ هذَا الْجُمْهُورِ الْعَظِيمِ لِيَدِكَ، فَتَعْلَمُونَ أَنِّي أَنَا الرَّبُّ.
וַיִּגַּ֞שׁ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים וַיֹּאמֶר֮ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵל֒ וַיֹּ֜אמֶר כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה יַ֠עַן;אֲשֶׁ֨ר אֲרָם֙ אָמְר֤וּ יְהוָ֔ה אֱלֹהֵ֤י הָרִים֙ וְלֹֽא אֱלֹהֵ֥י עֲמָקִ֖ים וְ֠נָתַתִּי כָּל הַזֶּה֙ הֶהָמ֨וֹן הַגָּ֤דוֹל בְּיָדֶ֔ךָ וִֽידַעְתֶּ֖ם כִּֽי אֲנִ֥י יְהוָֽה
الملوك الأول 20: 30 1Ki.20.30
وَهَرَبَ الْبَاقُونَ إِلَى أَفِيقَ، إِلَى الْمَدِينَةِ، وَسَقَطَ السُّورُ عَلَى السَّبْعَةِ وَالْعِشْرِينَ أَلْفَ رَجُل الْبَاقِينَ. وَهَرَبَ بَنْهَدَدُ وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ، مِنْ مِخْدَعٍ إِلَى مِخْدَعٍ.
וַיָּנֻ֨סוּ הַנּוֹתָרִ֥ים אֲפֵקָה֮ אֶל הָעִיר֒ וַתִּפֹּל֙ הַחוֹמָ֔ה עַל וְשִׁבְעָ֥ה עֶשְׂרִ֨ים אֶ֛לֶף אִ֖ישׁ הַנּוֹתָרִ֑ים נָ֔ס וּבֶן;הֲדַ֣ד וַיָּבֹ֥א;אֶל הָעִ֖יר חֶ֥דֶר בְּחָֽדֶר
الملوك الأول 20: 35 1Ki.20.35
وَإِنَّ رَجُلاً مِنْ بَنِي الأَنْبِيَاءِ قَالَ لِصَاحِبِهِ: عَنْ أَمْرِ الرَّبِّ اضْرِبْنِي. فَأَبَى الرَّجُلُ أَنْ يَضْرِبَهُ.
וְאִ֨ישׁ;אֶחָ֜ד מִבְּנֵ֣י הַנְּבִיאִ֗ים אָמַ֧ר רֵעֵ֛הוּ אֶל בִּדְבַ֥ר יְהוָ֖ה הַכֵּ֣ינִי;נָ֑א וַיְמָאֵ֥ן הָאִ֖ישׁ לְהַכֹּתֽוֹ
الملوك الأول 20: 35 1Ki.20.35
وَإِنَّ رَجُلاً مِنْ بَنِي الأَنْبِيَاءِ قَالَ لِصَاحِبِهِ: عَنْ أَمْرِ الرَّبِّ اضْرِبْنِي. فَأَبَى الرَّجُلُ أَنْ يَضْرِبَهُ.
וְאִ֨ישׁ;אֶחָ֜ד מִבְּנֵ֣י הַנְּבִיאִ֗ים אָמַ֧ר רֵעֵ֛הוּ אֶל בִּדְבַ֥ר יְהוָ֖ה הַכֵּ֣ינִי;נָ֑א וַיְמָאֵ֥ן הָאִ֖ישׁ לְהַכֹּתֽוֹ
الملوك الأول 20: 37 1Ki.20.37
ثُمَّ صَادَفَ رَجُلاً آخَرَ فَقَالَ: اضْرِبْنِي. فَضَرَبَهُ الرَّجُلُ ضَرْبَةً فَجَرَحَهُ.
וַיִּמְצָא֙ אִ֣ישׁ אַחֵ֔ר וַיֹּ֖אמֶר הַכֵּ֣ינִי;נָ֑א וַיַּכֵּ֥הוּ הָאִ֖ישׁ הַכֵּ֥ה וּפָצֹֽעַ
الملوك الأول 20: 37 1Ki.20.37
ثُمَّ صَادَفَ رَجُلاً آخَرَ فَقَالَ: اضْرِبْنِي. فَضَرَبَهُ الرَّجُلُ ضَرْبَةً فَجَرَحَهُ.
וַיִּמְצָא֙ אִ֣ישׁ אַחֵ֔ר וַיֹּ֖אמֶר הַכֵּ֣ינִי;נָ֑א וַיַּכֵּ֥הוּ הָאִ֖ישׁ הַכֵּ֥ה וּפָצֹֽעַ
الملوك الأول 20: 39 1Ki.20.39
وَلَمَّا عَبَرَ الْمَلِكُ نَادَى الْمَلِكَ وَقَالَ: خَرَجَ عَبْدُكَ إِلَى وَسَطِ الْقِتَالِ، وَإِذَا بِرَجُل مَالَ وَأَتَى إِلَيَّ بِرَجُل وَقَالَ: احْفَظْ هذَا الرَّجُلَ، وَإِنْ فُقِدَ تَكُونُ نَفْسُكَ بَدَلَ نَفْسِهِ، أَوْ تَدْفَعُ وَزْنَةً مِنَ الْفِضَّةِ.
וַיְהִ֤י עֹבֵ֔ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ צָעַ֣ק הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֜אמֶר יָצָ֣א עַבְדְּךָ֣ בְקֶֽרֶב הַמִּלְחָמָ֗ה וְהִנֵּֽה אִ֨ישׁ סָ֜ר וַיָּבֵ֧א אֵלַ֣י אִ֗ישׁ וַיֹּ֙אמֶר֙ שְׁמֹר֙ הַזֶּ֔ה הָאִ֣ישׁ אִם הִפָּקֵד֙;יִפָּקֵ֔ד וְהָיְתָ֤ה נַפְשְׁךָ֙ תַּ֣חַת נַפְשׁ֔וֹ א֥וֹ תִּשְׁקֽוֹל כִכַּר כֶּ֖סֶף
الملوك الأول 20: 39 1Ki.20.39
وَلَمَّا عَبَرَ الْمَلِكُ نَادَى الْمَلِكَ وَقَالَ: خَرَجَ عَبْدُكَ إِلَى وَسَطِ الْقِتَالِ، وَإِذَا بِرَجُل مَالَ وَأَتَى إِلَيَّ بِرَجُل وَقَالَ: احْفَظْ هذَا الرَّجُلَ، وَإِنْ فُقِدَ تَكُونُ نَفْسُكَ بَدَلَ نَفْسِهِ، أَوْ تَدْفَعُ وَزْنَةً مِنَ الْفِضَّةِ.
וַיְהִ֤י עֹבֵ֔ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ צָעַ֣ק הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֜אמֶר יָצָ֣א עַבְדְּךָ֣ בְקֶֽרֶב הַמִּלְחָמָ֗ה וְהִנֵּֽה אִ֨ישׁ סָ֜ר וַיָּבֵ֧א אֵלַ֣י אִ֗ישׁ וַיֹּ֙אמֶר֙ שְׁמֹר֙ הַזֶּ֔ה הָאִ֣ישׁ אִם הִפָּקֵד֙;יִפָּקֵ֔ד וְהָיְתָ֤ה נַפְשְׁךָ֙ תַּ֣חַת נַפְשׁ֔וֹ א֥וֹ תִּשְׁקֽוֹל כִכַּר כֶּ֖סֶף
الملوك الأول 20: 39 1Ki.20.39
وَلَمَّا عَبَرَ الْمَلِكُ نَادَى الْمَلِكَ وَقَالَ: خَرَجَ عَبْدُكَ إِلَى وَسَطِ الْقِتَالِ، وَإِذَا بِرَجُل مَالَ وَأَتَى إِلَيَّ بِرَجُل وَقَالَ: احْفَظْ هذَا الرَّجُلَ، وَإِنْ فُقِدَ تَكُونُ نَفْسُكَ بَدَلَ نَفْسِهِ، أَوْ تَدْفَعُ وَزْنَةً مِنَ الْفِضَّةِ.
וַיְהִ֤י עֹבֵ֔ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ צָעַ֣ק הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֜אמֶר יָצָ֣א עַבְדְּךָ֣ בְקֶֽרֶב הַמִּלְחָמָ֗ה וְהִנֵּֽה אִ֨ישׁ סָ֜ר וַיָּבֵ֧א אֵלַ֣י אִ֗ישׁ וַיֹּ֙אמֶר֙ שְׁמֹר֙ הַזֶּ֔ה הָאִ֣ישׁ אִם הִפָּקֵד֙;יִפָּקֵ֔ד וְהָיְתָ֤ה נַפְשְׁךָ֙ תַּ֣חַת נַפְשׁ֔וֹ א֥וֹ תִּשְׁקֽוֹל כִכַּר כֶּ֖סֶף
الملوك الأول 20: 42 1Ki.20.42
فَقَالَ لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: لأَنَّكَ أَفْلَتَّ مِنْ يَدِكَ رَجُلاً قَدْ حَرَّمْتُهُ، تَكُونُ نَفْسُكَ بَدَلَ نَفْسِهِ، وَشَعْبُكَ بَدَلَ شَعْبِهِ.
וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה יַ֛עַן שִׁלַּ֥חְתָּ מִיָּ֑ד אִישׁ חֶרְמִ֖י וְהָיְתָ֤ה נַפְשְׁךָ֙ תַּ֣חַת נַפְשׁ֔וֹ וְעַמְּךָ֖ תַּ֥חַת עַמּֽוֹ
الملوك الأول 22: 6 1Ki.22.6
فَجَمَعَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ الأَنْبِيَاءَ، نَحْوَ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُل وَقَالَ لَهُمْ: أَأَذْهَبُ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ لِلْقِتَالِ أَمْ أَمْتَنِعُ. فَقَالُوا: اصْعَدْ فَيَدْفَعَهَا السَّيِّدُ لِيَدِ الْمَلِكِ.
וַיִּקְבֹּ֨ץ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֥ל הַנְּבִיאִים֮ כְּאַרְבַּ֣ע מֵא֣וֹת אִישׁ֒ וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם הַאֵלֵ֞ךְ עַל רָמֹ֥ת גִּלְעָ֛ד לַמִּלְחָמָ֖ה אִם אֶחְדָּ֑ל וַיֹּאמְר֣וּ עֲלֵ֔ה וְיִתֵּ֥ן אֲדֹנָ֖י בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الأول 22: 8 1Ki.22.8
فَقَالَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ لِيَهُوشَافَاطَ: إِنَّهُ يُوجَدُ بَعْدُ رَجُلٌ وَاحِدٌ لِسُؤَالِ الرَّبِّ بِهِ، وَلكِنِّي أُبْغِضُهُ لأَنَّهُ لاَ يَتَنَبَّأُ عَلَيَّ خَيْرًا بَلْ شَرًّا، وَهُوَ مِيخَا بْنُ يَمْلَةَ. فَقَالَ يَهُوشَافَاطُ: لاَ يَقُلِ الْمَلِكُ هكَذَا.
וַיֹּ֣אמֶר מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֣ל אֶֽל;יְהוֹשָׁפָ֡ט ע֣וֹד אִישׁ אֶחָ֡ד לִדְרֹשׁ֩ יְהוָ֨ה מֵאֹת֜וֹ וַאֲנִ֣י שְׂנֵאתִ֗יו כִּ֠י לֹֽא יִתְנַבֵּ֨א עָלַ֥י טוֹב֙ כִּ֣י;אִם רָ֔ע מִיכָ֖יְהוּ בֶּן יִמְלָ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ יְה֣וֹשָׁפָ֔ט אַל יֹאמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ כֵּֽן
الملوك الأول 22: 10 1Ki.22.10
وَكَانَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ وَيَهُوشَافَاطُ مَلِكُ يَهُوذَا جَالِسَيْنِ كُلُّ وَاحِدٍ عَلَى كُرْسِيِّهِ، لاَبِسَيْنِ ثِيَابَهُمَا فِي سَاحَةٍ عِنْدَ مَدْخَلِ بَابِ السَّامِرَةِ، وَجَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ يَتَنَبَّأُونَ أَمَامَهُمَا.
וּמֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֡ל וִֽיהוֹשָׁפָ֣ט מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֡ה יֹשְׁבִים֩ אִ֨ישׁ עַל כִּסְא֜וֹ מְלֻבָּשִׁ֤ים בְּגָדִים֙ בְּגֹ֔רֶן פֶּ֖תַח שַׁ֣עַר שֹׁמְר֑וֹן וְכָ֨ל הַנְּבִיאִ֔ים מִֽתְנַבְּאִ֖ים לִפְנֵיהֶֽם
الملوك الأول 22: 17 1Ki.22.17
فَقَالَ: رَأَيْتُ كُلَّ إِسْرَائِيلَ مُشَتَّتِينَ عَلَى الْجِبَالِ كَخِرَافٍ لاَ رَاعِيَ لَهَا. فَقَالَ الرَّبُّ: لَيْسَ لِهؤُلاَءِ أَصْحَابٌ، فَلْيَرْجِعُوا كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى بَيْتِهِ بِسَلاَمٍ.
וַיֹּ֗אמֶר רָאִ֤יתִי כָּל יִשְׂרָאֵל֙ נְפֹצִ֣ים אֶל הֶהָרִ֔ים כַּצֹּ֕אן אֵין רֹעֶ֑ה לָהֶ֖ם וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ לֹֽא לָאֵ֔לֶּה אֲדֹנִ֣ים יָשׁ֥וּבוּ אִישׁ לְבֵית֖וֹ בְּשָׁלֽוֹם
الملوك الأول 22: 34 1Ki.22.34
وَإِنَّ رَجُلاً نَزَعَ فِي قَوْسِهِ غَيْرَ مُتَعَمِّدٍ وَضَرَبَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ بَيْنَ أَوْصَالِ الدِّرْعِ. فَقَالَ لِمُدِيرِ مَرْكَبَتِهِ: رُدَّ يَدَكَ وَأَخْرِجْنِي مِنَ الْجَيْشِ لأَنِّي قَدْ جُرِحْتُ.
וְאִ֗ישׁ מָשַׁ֤ךְ בַּקֶּ֙שֶׁת֙ לְתֻמּ֔וֹ וַיַּכֶּה֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל בֵּ֥ין הַדְּבָקִ֖ים הַשִּׁרְיָ֑ן וַיֹּ֣אמֶר לְרַכָּב֗וֹ הֲפֹ֥ךְ יָדְךָ֛ וְהוֹצִיאֵ֥נִי מִן הַֽמַּחֲנֶ֖ה כִּ֥י הָחֳלֵֽיתִי
الملوك الأول 22: 36 1Ki.22.36
وَعَبَرَتِ الرَّنَّةُ فِي الْجُنْدِ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ قَائِلاً: كُلُّ رَجُل إِلَى مَدِينَتِهِ، وَكُلُّ رَجُل إِلَى أَرْضِهِ.
וַיַּעֲבֹ֤ר הָרִנָּה֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה כְּבֹ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ לֵאמֹ֑ר אִ֥ישׁ אֶל עִיר֖וֹ וְאִ֥ישׁ אֶל אַרְצֽוֹ
الملوك الأول 22: 36 1Ki.22.36
وَعَبَرَتِ الرَّنَّةُ فِي الْجُنْدِ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ قَائِلاً: كُلُّ رَجُل إِلَى مَدِينَتِهِ، وَكُلُّ رَجُل إِلَى أَرْضِهِ.
וַיַּעֲבֹ֤ר הָרִנָּה֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה כְּבֹ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ לֵאמֹ֑ר אִ֥ישׁ אֶל עִיר֖וֹ וְאִ֥ישׁ אֶל אַרְצֽוֹ
الملوك الثاني 1: 6 2Ki.1.6
فَقَالُوا لَهُ: صَعِدَ رَجُلٌ لِلِقَائِنَا وَقَالَ لَنَا: اذْهَبُوا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَلِكِ الَّذِي أَرْسَلَكُمْ وَقُولُوا لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَليسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ أَرْسَلْتَ لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ، لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.
וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו עָלָ֣ה אִ֣ישׁ לִקְרָאתֵ֗נוּ וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵינוּ֮ לְכ֣וּ שׁוּבוּ֮ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ אֲשֶׁר שָׁלַ֣ח אֶתְכֶם֒;וְדִבַּרְתֶּ֣ם אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתָּ֣ה;שֹׁלֵ֔חַ לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֑וֹן לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת
الملوك الثاني 1: 7 2Ki.1.7
فَقَالَ لَهُمْ: مَا هِيَ هَيْئَةُ الرَّجُلِ الَّذِي صَعِدَ لِلِقَائِكُمْ وَكَلَّمَكُمْ بِهذَا الْكَلاَمِ.
וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם מֶ֚ה מִשְׁפַּ֣ט הָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר עָלָ֖ה לִקְרַאתְכֶ֑ם וַיְדַבֵּ֣ר;אֲלֵיכֶ֔ם הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֖ים
الملوك الثاني 1: 8 2Ki.1.8
فَقَالُوا لَهُ: إِنَّهُ رَجُلٌ أَشْعَرُ مُتَنَطِّقٌ بِمِنْطَقَةٍ مِنْ جِلْدٍ عَلَى حَقْوَيْهِ. فَقَالَ: هُوَ إِيلِيَّا التِّشْبِيُّ.
וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗יו אִ֚ישׁ בַּ֣עַל;שֵׂעָ֔ר אָז֣וּר וְאֵז֥וֹר ע֖וֹר בְּמָתְנָ֑יו וַיֹּאמַ֕ר הֽוּא אֵלִיָּ֥ה הַתִּשְׁבִּ֖י
الملوك الثاني 1: 9 2Ki.1.9
فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ مَعَ الْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ، فَصَعِدَ إِلَيْهِ وَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رَأْسِ الْجَبَلِ. فَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، الْمَلِكُ يَقُولُ انْزِلْ.
וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֣עַל אֵלָ֗יו וְהִנֵּה֙ יֹשֵׁב֙ עַל רֹ֣אשׁ הָהָ֔ר וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים הַמֶּ֥לֶךְ דִּבֶּ֖ר רֵֽדָה
الملوك الثاني 1: 10 2Ki.1.10
فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لِرَئِيسَ الْخَمْسِينَ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.
וַיַּעֲנֶ֣ה אֵלִיָּ֗הוּ וַיְדַבֵּר֮ אֶל;שַׂ֣ר הַחֲמִשִּׁים֒ וְאִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ אֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו
الملوك الثاني 1: 11 2Ki.1.11
ثُمَّ عَادَ وَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ آخَرَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَأَجَابَ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسْرِعْ وَانْزِلْ.
וַיָּ֜שָׁב וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים אַחֵ֖ר וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֙עַן֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים כֹּֽה אָמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ מְהֵרָ֥ה רֵֽדָה