ك
إصحاح
◄ H3026
H3027. yâd
H3028 ►
المعنى المختصر للكلمة
yâd: a hand (the open one (indicating power, means, direction, etc.),
اللفظ الأصلي יָד
نوع الكلمة اسم مؤنث
طريقة النطق yâd (yawd)
تكرار الورود في الكتاب 1552 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H3709 כַּף • kaf • «وَصَحْنٌ» • (the hollow hand or palm)
المعنى والشرح المفصل

a hand (the open one (indicating power, means, direction, etc.),

الإنجليزية — KJV Translation Tags
([phrase] be) able [idiom] about [phrase] armholes at axletree because of beside border [idiom] bounty [phrase] broad (broken-) handed [idiom] by charge coast [phrase] consecrate [phrase] creditor custody debt dominion [idiom] enough [phrase] fellowship force [idiom] from hand(-staves, -y work) [idiom] he himself [idiom] in labour [phrase] large ledge (left-) handed means [idiom] mine ministry near [idiom] of [idiom] order ordinance [idiom] our parts pain power [idiom] presumptuously service side sore state stay draw with strength stroke [phrase] swear terror [idiom] thee [idiom] by them [idiom] themselves [idiom] thine own [idiom] thou through [idiom] throwing [phrase] thumb times [idiom] to [idiom] under [idiom] us [idiom] wait on (way-) side where [phrase] wide [idiom] with (him, me, you) work [phrase] yield [idiom] yourselves

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

يَدَهُ 85× مِنْ يَدِ 84× بِيَدِ 73× لِيَدِ 71× يَدِي 63×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

בְּיַד (104×) יַד (43×) בְּיַ֣ד (37×) בְּיַ֖ד (34×) מִיַּ֥ד (32×) מִיַּ֣ד (32×) יָדוֹ֙ (31×) יָד֖וֹ (28×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1552 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
العدد 22: 23 Num.22.23
فَأَبْصَرَتِ الأَتَانُ مَلاَكَ الرَّبِّ وَاقِفًا فِي الطَّرِيقِ وَسَيْفُهُ مَسْلُولٌ فِي يَدِهِ، فَمَالَتِ الأَتَانُ عَنِ الطَّرِيقِ وَمَشَتْ فِي الْحَقْلِ. فَضَرَبَ بَلْعَامُ الأَتَانَ لِيَرُدَّهَا إِلَى الطَّرِيقِ.
וַתֵּ֣רֶא הָאָתוֹן֩ מַלְאַ֨ךְ יְהוָ֜ה נִצָּ֣ב בַּדֶּ֗רֶךְ וְחַרְבּ֤וֹ שְׁלוּפָה֙ בְּיָד֔וֹ וַתֵּ֤ט הָֽאָתוֹן֙ מִן הַדֶּ֔רֶךְ וַתֵּ֖לֶךְ בַּשָּׂדֶ֑ה וַיַּ֤ךְ בִּלְעָם֙ הָ֣אָת֔וֹן לְהַטֹּתָ֖הּ הַדָּֽרֶךְ
العدد 22: 29 Num.22.29
فَقَالَ بَلْعَامُ لِلأَتَانِ: لأَنَّكِ ازْدَرَيْتِ بِي. لَوْ كَانَ فِي يَدِي سَيْفٌ لَكُنْتُ الآنَ قَدْ قَتَلْتُكِ.
וַיֹּ֤אמֶר בִּלְעָם֙ לָֽאָת֔וֹן כִּ֥י הִתְעַלַּ֖לְתְּ בִּ֑י ל֤וּ יֶשׁ בְּיָדִ֔י חֶ֙רֶב֙ כִּ֥י עַתָּ֖ה הֲרַגְתִּֽיךְ
العدد 22: 31 Num.22.31
ثُمَّ كَشَفَ الرَّبُّ عَنْ عَيْنَيْ بَلْعَامَ، فَأَبْصَرَ مَلاَكَ الرَّبِّ وَاقِفًا فِي الطَّرِيقِ وَسَيْفُهُ مَسْلُولٌ فِي يَدِهِ، فَخَرَّ سَاجِدًا عَلَى وَجْهِهِ.
וַיְגַ֣ל יְהוָה֮ עֵינֵ֣י בִלְעָם֒ וַיַּ֞רְא מַלְאַ֤ךְ יְהוָה֙ נִצָּ֣ב בַּדֶּ֔רֶךְ וְחַרְבּ֥וֹ שְׁלֻפָ֖ה בְּיָד֑וֹ וַיִּקֹּ֥ד וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לְאַפָּֽיו
العدد 24: 24 Num.24.24
سُفُنٌ مِنْ نَاحِيَةِ كِتِّيمَ وَتُخْضِعُ أَشُّورَ، وَتُخْضِعُ عَابِرَ، فَهُوَ أَيْضًا إِلَى الْهَلاَكِ.
וְצִים֙ מִיַּ֣ד כִּתִּ֔ים וְעִנּ֥וּ אַשּׁ֖וּר וְעִנּוּ עֵ֑בֶר ה֖וּא וְגַם עֲדֵ֥י אֹבֵֽד
العدد 25: 7 Num.25.7
فَلَمَّا رَأَى ذلِكَ فِينْحَاسُ بْنُ أَلِعَازَارَ بْنِ هَارُونَ الْكَاهِنُِ، قَامَ مِنْ وَسَطِ الْجَمَاعَةِ وَأَخَذَ رُمْحًا بِيَدِهِ،
וַיַּ֗רְא פִּֽינְחָס֙ בֶּן אֶלְעָזָ֔ר בֶּֽן אַהֲרֹ֖ן הַכֹּהֵ֑ן וַיָּ֙קָם֙ מִתּ֣וֹךְ הָֽעֵדָ֔ה וַיִּקַּ֥ח רֹ֖מַח בְּיָדֽוֹ
العدد 27: 18 Num.27.18
فَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: خُذْ يَشُوعَ بْنَ نُونَ، رَجُلاً فِيهِ رُوحٌ، وَضَعْ يَدَكَ عَلَيْهِ،
וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה מֹשֶׁ֗ה קַח;לְךָ֙ יְהוֹשֻׁ֣עַ בִּן נ֔וּן אִ֖ישׁ אֲשֶׁר;בּ֑וֹ ר֣וּחַ וְסָמַכְתָּ֥ יָדְךָ֖ עָלָֽיו
العدد 27: 23 Num.27.23
وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَيْهِ وَأَوْصَاهُ كَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ عَنْ يَدِ مُوسَى.
וַיִּסְמֹ֧ךְ יָדָ֛יו עָלָ֖יו וַיְצַוֵּ֑הוּ כַּאֲשֶׁ֛ר דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה בְּיַד מֹשֶֽׁה
العدد 27: 23 Num.27.23
وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَيْهِ وَأَوْصَاهُ كَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ عَنْ يَدِ مُوسَى.
וַיִּסְמֹ֧ךְ יָדָ֛יו עָלָ֖יו וַיְצַוֵּ֑הוּ כַּאֲשֶׁ֛ר דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה בְּיַד מֹשֶֽׁה
العدد 31: 6 Num.31.6
فَأَرْسَلَهُمْ مُوسَى أَلْفًا مِنْ كُلِّ سِبْطٍ إِلَى الْحَرْبِ، هُمْ وَفِينْحَاسَ بْنَ أَلِعَازَارَ الْكَاهِنِ إِلَى الْحَرْبِ، وَأَمْتِعَةُ الْقُدْسِ وَأَبْوَاقُ الْهُتَافِ فِي يَدِهِ.
וַיִּשְׁלַ֨ח;אֹתָ֥ם מֹשֶׁ֛ה אֶ֥לֶף לַמַּטֶּ֖ה לַצָּבָ֑א אֹ֠תָם פִּ֨ינְחָ֜ס בֶּן אֶלְעָזָ֤ר הַכֹּהֵן֙ לַצָּבָ֔א וּכְלֵ֥י הַקֹּ֛דֶשׁ וַחֲצֹצְר֥וֹת הַתְּרוּעָ֖ה בְּיָדֽוֹ
العدد 31: 49 Num.31.49
وَقَالُوا لِمُوسَى: عَبِيدُكَ قَدْ أَخَذُوا عَدَدَ رِجَالِ الْحَرْبِ الَّذِينَ فِي أَيْدِينَا فَلَمْ يُفْقَدْ مِنَّا إِنْسَانٌ.
וַיֹּֽאמְרוּ֙ מֹשֶׁ֔ה עֲבָדֶ֣יךָ נָֽשְׂא֗וּ רֹ֛אשׁ אַנְשֵׁ֥י הַמִּלְחָמָ֖ה אֲשֶׁ֣ר בְּיָדֵ֑נוּ וְלֹא נִפְקַ֥ד מִמֶּ֖נּוּ אִֽישׁ
العدد 33: 1 Num.33.1
هذِهِ رِحْلاَتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ أَرْضِ مِصْرَ بِجُنُودِهِمْ عَنْ يَدِ مُوسَى وَهَارُونَ.
אֵ֜לֶּה מַסְעֵ֣י בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֥ר יָצְא֛וּ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם לְצִבְאֹתָ֑ם בְּיַד מֹשֶׁ֖ה וְאַהֲרֹֽן
العدد 33: 3 Num.33.3
اِرْتَحَلُوا مِنْ رَعَمْسِيسَ فِي الشَّهْرِ الأَوَّلِ، فِي الْيَوْمِ الْخَامِسِ عَشَرَ مِنَ الشَّهْرِ الأَوَّلِ، فِي غَدِ الْفِصْحِ. خَرَجَ بَنُو إِسْرَائِيلَ بِيَدٍ رَفِيعَةٍ أَمَامَ أَعْيُنِ جَمِيعِ الْمِصْرِيِّينَ،
וַיִּסְע֤וּ מֵֽרַעְמְסֵס֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הָֽרִאשׁ֔וֹן י֖וֹם בַּחֲמִשָּׁ֥ה עָשָׂ֛ר לַחֹ֣דֶשׁ הָרִאשׁ֑וֹן מִֽמָּחֳרַ֣ת הַפֶּ֗סַח יָצְא֤וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵל֙ בְּיָ֣ד רָמָ֔ה לְעֵינֵ֖י כָּל מִצְרָֽיִם
العدد 34: 3 Num.34.3
تَكُونُ لَكُمْ نَاحِيَةُ الْجَنُوبِ مِنْ بَرِّيَّةِ صِينَ عَلَى جَانِبِ أَدُومَ، وَيَكُونُ لَكُمْ تُخْمُ الْجَنُوبِ مِنْ طَرَفِ بَحْرِ الْمِلْحِ إِلَى الشَّرْقِ،
וְהָיָ֨ה לָכֶ֧ם פְּאַת נֶ֛גֶב מִמִּדְבַּר צִ֖ן עַל יְדֵ֣י אֱד֑וֹם וְהָיָ֤ה לָכֶם֙ גְּב֣וּל נֶ֔גֶב מִקְצֵ֥ה יָם הַמֶּ֖לַח קֵֽדְמָה
العدد 35: 17 Num.35.17
وَإِنْ بِحَجَرِ يَدٍ مِمَّا يُقْتَلُ بِهِ فَمَاتَ، فَهُوَ قَاتِلٌ. إِنَّ الْقَاتِلَ يُقْتَلُ.
וְאִ֡ם בְּאֶ֣בֶן יָד֩ אֲשֶׁר הִכָּ֛הוּ בָּ֥הּ יָמ֨וּת ה֑וּא רֹצֵ֣חַֽ הָרֹצֵֽחַ מ֥וֹת;יוּמַ֖ת
العدد 35: 18 Num.35.18
أَوْ ضَرَبَهُ بِأَدَاةِ يَدٍ مِنْ خَشَبٍ مِمَّا يُقْتَلُ بِهِ، فَهُوَ قَاتِلٌ. إِنَّ الْقَاتِلَ يُقْتَلُ.
א֡וֹ הִכָּ֛הוּ בִּכְלִ֣י יָד֩ עֵֽץ אֲשֶׁר יָמ֨וּת בּ֥וֹ ה֑וּא רֹצֵ֣חַֽ הָרֹצֵֽחַ מ֥וֹת;יוּמַ֖ת
العدد 35: 21 Num.35.21
أَوْ ضَرَبَهُ بِيَدِهِ بِعَدَاوَةٍ فَمَاتَ، فَإِنَّهُ يُقْتَلُ الضَّارِبُ لأَنَّهُ قَاتِلٌ. وَلِيُّ الدَّمِ يَقْتُلُ الْقَاتِلَ حِينَ يُصَادِفُهُ.
א֣וֹ הִכָּ֤הוּ בְיָדוֹ֙ בְאֵיבָ֞ה וַיָּמֹ֔ת מֽוֹת;יוּמַ֥ת הַמַּכֶּ֖ה ה֑וּא רֹצֵ֣חַֽ גֹּאֵ֣ל הַדָּ֗ם יָמִ֛ית הָרֹצֵ֖חַ בְּפִגְעוֹ;בֽוֹ
العدد 35: 25 Num.35.25
وَتُنْقِذُ الْجَمَاعَةُ الْقَاتِلَ مِنْ يَدِ وَلِيِّ الدَّمِ، وَتَرُدُّهُ الْجَمَاعَةُ إِلَى مَدِينَةِ مَلْجَئِهِ الَّتِي هَرَبَ إِلَيْهَا، فَيُقِيمُ هُنَاكَ إِلَى مَوْتِ الْكَاهِنِ الْعَظِيمِ الَّذِي مُسِحَ بِالدُّهْنِ الْمُقَدَّسِ.
וְהִצִּ֨ילוּ הָעֵדָ֜ה הָרֹצֵ֗חַ מִיַּד֮ גֹּאֵ֣ל הַדָּם֒ וְהֵשִׁ֤יבוּ;אֹתוֹ֙ הָֽעֵדָ֔ה אֶל עִ֥יר מִקְלָט֖וֹ אֲשֶׁר נָ֣ס שָׁ֑מָּה וְיָ֣שַׁב בָּ֗הּ עַד מוֹת֙ הַכֹּהֵ֣ן הַגָּדֹ֔ל אֲשֶׁר מָשַׁ֥ח;אֹת֖וֹ בְּשֶׁ֥מֶן הַקֹּֽדֶשׁ
العدد 36: 13 Num.36.13
هذِهِ هِيَ الْوَصَايَا وَالأَحْكَامُ الَّتِي أَوْصَى بِهَا الرَّبُّ إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْ يَدِ مُوسَى، فِي عَرَبَاتِ مُوآبَ عَلَى أُرْدُنِّ أَرِيحَا.
אֵ֣לֶּה הַמִּצְוֹ֞ת וְהַמִּשְׁפָּטִ֗ים אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה אֶל בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל בְּיַד מֹשֶׁ֖ה בְּעַֽרְבֹ֣ת מוֹאָ֔ב עַ֖ל יַרְדֵּ֥ן יְרֵחֽוֹ
التثنية 1: 25 Deu.1.25
وَأَخَذُوا فِي أَيْدِيهِمْ مِنْ أَثْمَارِ الأَرْضِ وَنَزَلُوا بِهِ إِلَيْنَا، وَرَدُّوا لَنَا خَبَرًا وَقَالُوا: جَيِّدَةٌ هِيَ الأَرْضُ الَّتِي أَعْطَانَا الرَّبُّ إِلهُنَا.
וַיִּקְח֤וּ בְיָדָם֙ מִפְּרִ֣י הָאָ֔רֶץ וַיּוֹרִ֖דוּ אֵלֵ֑ינוּ וַיָּשִׁ֨בוּ אֹתָ֤נוּ דָבָר֙ וַיֹּ֣אמְר֔וּ טוֹבָ֣ה הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁר נֹתֵ֥ן;לָֽנוּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ
التثنية 1: 27 Deu.1.27
وَتَمَرْمَرْتُمْ فِي خِيَامِكُمْ وَقُلْتُمُ: الرَّبُّ بِسَبَبِ بُغْضَتِهِ لَنَا، قَدْ أَخْرَجَنَا مِنْ أَرْضِ مِصْرَ لِيَدْفَعَنَا إِلَى أَيْدِي الأَمُورِيِّينَ لِكَيْ يُهْلِكَنَا.
וַתֵּרָגְנ֤וּ בְאָהֳלֵיכֶם֙ וַתֹּ֣אמְר֔וּ יְהוָה֙ בְּשִׂנְאַ֤ת אֹתָ֔נוּ הוֹצִיאָ֖נוּ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם לָתֵ֥ת;אֹתָ֛נוּ בְּיַ֥ד הָאֱמֹרִ֖י לְהַשְׁמִידֵֽנוּ
التثنية 2: 7 Deu.2.7
لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ قَدْ بَارَكَكَ فِي كُلِّ عَمَلِ يَدِكَ، عَارِفًا مَسِيرَكَ فِي هذَا الْقَفْرِ الْعَظِيمِ. اَلآنَ أَرْبَعُونَ سَنَةً لِلرَّبِّ إِلهِكَ مَعَكَ، لَمْ يَنْقُصْ عَنْكَ شَيْءٌ.
כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ בֵּֽרַכְךָ֗ בְּכֹל֙ מַעֲשֵׂ֣ה יָדֶ֔ךָ יָדַ֣ע לֶכְתְּךָ֔ הַזֶּ֑ה הַמִּדְבָּ֥ר הַגָּדֹ֖ל זֶ֣ה אַרְבָּעִ֣ים שָׁנָ֗ה יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ עִמָּ֔ךְ לֹ֥א חָסַ֖רְתָּ דָּבָֽר
التثنية 2: 15 Deu.2.15
وَيَدُ الرَّبِّ أَيْضًا كَانَتْ عَلَيْهِمْ لإِبَادَتِهِمْ مِنْ وَسَطِ الْمَحَلَّةِ حَتَّى فَنُوا.
יַד יְהוָה֙ וְגַ֤ם הָ֣יְתָה בָּ֔ם לְהֻמָּ֖ם מִקֶּ֣רֶב הַֽמַּחֲנֶ֑ה עַ֖ד תֻּמָּֽם
التثنية 2: 24 Deu.2.24
قُومُوا ارْتَحِلُوا وَاعْبُرُوا وَادِيَ أَرْنُونَ. اُنْظُرْ. قَدْ دَفَعْتُ إِلَى يَدِكَ سِيحُونَ مَلِكَ حَشْبُونَ الأَمُورِيَّ وَأَرْضَهُ. ابْتَدِئْ تَمَلَّكْ وَأَثِرْ عَلَيْهِ حَرْبًا.
ק֣וּמוּ סְּע֗וּ וְעִבְרוּ֮ נַ֣חַל אַרְנֹן֒ רְאֵ֣ה נָתַ֣תִּי בְ֠יָדְךָ סִיחֹ֨ן מֶֽלֶךְ חֶשְׁבּ֧וֹן הָֽאֱמֹרִ֛י אַרְצ֖וֹ הָחֵ֣ל רָ֑שׁ וְהִתְגָּ֥ר בּ֖וֹ מִלְחָמָֽה
التثنية 2: 30 Deu.2.30
لكِنْ لَمْ يَشَأْ سِيحُونُ مَلِكُ حَشْبُونَ أَنْ يَدَعَنَا نَمُرَّ بِهِ، لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ قَسَّى رُوحَهُ، وَقَوَّى قَلْبَهُ لِكَيْ يَدْفَعَهُ إِلَى يَدِكَ كَمَا فِي هذَا الْيَوْمِ.
וְלֹ֣א אָבָ֗ה סִיחֹן֙ מֶ֣לֶךְ חֶשְׁבּ֔וֹן הַעֲבִרֵ֖נוּ בּ֑וֹ כִּֽי יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ הִקְשָׁה֩ רוּח֗וֹ וְאִמֵּץ֙ לְבָב֔וֹ לְמַ֛עַן תִּתּ֥וֹ בְיָדְךָ֖ כַּיּ֥וֹם;הַזֶּֽה
التثنية 2: 37 Deu.2.37
وَلكِنَّ أَرْضَ بَنِي عَمُّونَ لَمْ نَقْرَبْهَا. كُلَّ نَاحِيَةِ وَادِي يَبُّوقَ وَمُدُنَ الْجَبَلِ وَكُلَّ مَا أَوْصَى الرَّبُّ إِلهُنَا.
רַ֛ק אֶ֥רֶץ בְּנֵי עַמּ֖וֹן לֹ֣א קָרָ֑בְתָּ כָּל יַ֞ד נַ֤חַל יַבֹּק֙ וְעָרֵ֣י הָהָ֔ר וְכֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ
التثنية 3: 2 Deu.3.2
فَقَالَ لِي الرَّبُّ: لاَ تَخَفْ مِنْهُ، لأَنِّي قَدْ دَفَعْتُهُ إِلَى يَدِكَ وَجَمِيعَ قَوْمِهِ وَأَرْضِهِ، فَتَفْعَلُ بِهِ كَمَا فَعَلْتَ بِسِيحُونَ مَلِكِ الأَمُورِيِّينَ الَّذِي كَانَ سَاكِنًا فِي حَشْبُونَ.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלַי֙ יְהוָ֤ה אַל תִּירָ֣א אֹת֔וֹ כִּ֣י נָתַ֧תִּי;אֹת֛וֹ בְיָדְךָ֞ כָּל עַמּ֖וֹ אַרְצ֑וֹ וְעָשִׂ֣יתָ לּ֔וֹ כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֗יתָ לְסִיחֹן֙ מֶ֣לֶךְ הָֽאֱמֹרִ֔י אֲשֶׁ֥ר יוֹשֵׁ֖ב בְּחֶשְׁבּֽוֹן
التثنية 3: 3 Deu.3.3
فَدَفَعَ الرَّبُّ إِلهُنَا إِلَى أَيْدِينَا عُوجَ أَيْضًا مَلِكَ بَاشَانَ وَجَمِيعَ قَوْمِهِ، فَضَرَبْنَاهُ حَتَّى لَمْ يَبْقَ لَهُ شَارِدٌ.
וַיִּתֵּן֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֵ֜ינוּ בְּיָדֵ֗נוּ ע֥וֹג גַּ֛ם מֶֽלֶךְ הַבָּשָׁ֖ן כָּל עַמּ֑וֹ וַנַּכֵּ֕הוּ עַד בִּלְתִּ֥י הִשְׁאִֽיר ל֖וֹ שָׂרִֽיד
التثنية 3: 8 Deu.3.8
وَأَخَذْنَا فِي ذلِكَ الْوَقْتِ مِنْ يَدِ مَلِكَيِ الأَمُورِيِّينَ الأَرْضَ الَّتِي فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ، مِنْ وَادِي أَرْنُونَ إِلَى جَبَلِ حَرْمُونَ.
וַנִּקַּ֞ח בָּעֵ֤ת;הַהִוא֙ מִיַּ֗ד שְׁנֵי֙;מַלְכֵ֣י הָאֱמֹרִ֔י הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֖ר בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֑ן מִנַּ֥חַל אַרְנֹ֖ן עַד הַ֥ר חֶרְמֽוֹן
التثنية 3: 24 Deu.3.24
يَا سَيِّدُ الرَّبُّ، أَنْتَ قَدِ ابْتَدَأْتَ تُرِي عَبْدَكَ عَظَمَتَكَ وَيَدَكَ الشَّدِيدَةَ. فَإِنَّهُ أَيُّ إِلهٍ فِي السَّمَاءِ وَعَلَى الأَرْضِ يَعْمَلُ كَأَعْمَالِكَ وَكَجَبَرُوتِكَ.
אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה אַתָּ֤ה הַֽחִלּ֙וֹתָ֙ לְהַרְא֣וֹת עַבְדְּךָ֔ גָּדְלְךָ֔ יָדְךָ֖ הַחֲזָקָ֑ה אֲשֶׁ֤ר מִי אֵל֙ בַּשָּׁמַ֣יִם וּבָאָ֔רֶץ יַעֲשֶׂ֥ה כְמַעֲשֶׂ֖יךָ וְכִגְבוּרֹתֶֽךָ
التثنية 4: 28 Deu.4.28
وَتَصْنَعُونَ هُنَاكَ آلِهَةً صَنْعَةَ أَيْدِي النَّاسِ مِنْ خَشَبٍ وَحَجَرٍ مِمَّا لاَ يُبْصِرُ وَلاَ يَسْمَعُ وَلاَ يَأْكُلُ وَلاَ يَشُمُّ.
וַעֲבַדְתֶּם שָׁ֣ם אֱלֹהִ֔ים מַעֲשֵׂ֖ה יְדֵ֣י אָדָ֑ם עֵ֣ץ וָאֶ֔בֶן אֲשֶׁ֤ר לֹֽא יִרְאוּן֙ וְלֹ֣א יִשְׁמְע֔וּן וְלֹ֥א יֹֽאכְל֖וּן וְלֹ֥א יְרִיחֻֽן