ك
إصحاح
◄ H2789
H2790. chârash
H2791 ►
المعنى المختصر للكلمة
chârash: to scratch, i.e. (by implication) to engrave, plough
اللفظ الأصلي חָרַשׁ
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق chârash (khaw-rash)
تكرار الورود في الكتاب 71 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها

a primitive root;

المعنى والشرح المفصل
1 to scratch, i.e. (by implication) to engrave, plough
2 hence (from the use of tools) to fabricate (of any material)
3 figuratively, to devise (in a bad sense)
4 hence (from the idea of secrecy) to be silent, to let alone
5 hence (by implication) to be deaf (as an accompaniment of dumbness)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[idiom] altogether cease conceal be deaf devise ear graven imagine leave off speaking hold peace plow(-er, man) be quiet rest practise secretly keep silence be silent speak not a word be still hold tongue worker

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

فَإِنْ سَكَتَ 3× فَسَكَتُوا 3× الْحَارِثُ 2× اُنْصُتْ 2× تَسْكُتْ 2×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

חֹ֣רְשֵׁי (4×) הַחֲרֵ֣שׁ (2×) הַ֝חֲרֵ֗שׁ (2×) אַחֲרִ֑ישׁ (2×) תַּחֲרֹ֣שׁ (1×) תַּחֲרֵ֣שׁ (1×) תַּחֲרִישֽׁוּן (1×) תַּחֲרִישִׁי֮ (1×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (71 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التكوين 4: 22 Gen.4.22
وَصِلَّةُ أَيْضًا وَلَدَتْ تُوبَالَ قَايِينَ الضَّارِبَ كُلَّ آلَةٍ مِنْ نُحَاسٍ وَحَدِيدٍ. وَأُخْتُ تُوبَالَ قَايِينَ نَعْمَةُ.
וְצִלָּ֣ה גַם יָֽלְדָה֙ תּ֣וּבַל קַ֔יִן לֹטֵ֕שׁ כָּל חֹרֵ֥שׁ נְחֹ֖שֶׁת וּבַרְזֶ֑ל וַֽאֲח֥וֹת תּֽוּבַל קַ֖יִן נַֽעֲמָֽה
التكوين 24: 21 Gen.24.21
وَالرَّجُلُ يَتَفَرَّسُ فِيهَا صَامِتًا لِيَعْلَمَ: أَأَنْجَحَ الرَّبُّ طَرِيقَهُ أَمْ لاَ.
וְהָאִ֥ישׁ מִשְׁתָּאֵ֖ה לָ֑הּ מַחֲרִ֕ישׁ לָדַ֗עַת הַֽהִצְלִ֧יחַ יְהוָ֛ה דַּרְכּ֖וֹ אִם לֹֽא
التكوين 34: 5 Gen.34.5
وَسَمِعَ يَعْقُوبُ أَنَّهُ نَجَّسَ دِينَةَ ابْنَتَهُ. وَأَمَّا بَنُوهُ فَكَانُوا مَعَ مَوَاشِيهِ فِي الْحَقْلِ، فَسَكَتَ يَعْقُوبُ حَتَّى جَاءُوا.
שָׁמַ֗ע וְיַעֲקֹ֣ב כִּ֤י טִמֵּא֙ דִּינָ֣ה בִתּ֔וֹ וּבָנָ֛יו הָי֥וּ אֶת מִקְנֵ֖הוּ בַּשָּׂדֶ֑ה וְהֶחֱרִ֥שׁ יַעֲקֹ֖ב עַד בֹּאָֽם
الخروج 14: 14 Exo.14.14
الرَّبُّ يُقَاتِلُ عَنْكُمْ وَأَنْتُمْ تَصْمُتُونَ.
יְהוָ֖ה יִלָּחֵ֣ם לָכֶ֑ם וְאַתֶּ֖ם תַּחֲרִישֽׁוּן
العدد 30: 4 Num.30.4
وَسَمِعَ أَبُوهَا نَذْرَهَا وَاللاَّزِمَ الَّذِي أَلْزَمَتْ نَفْسَهَا بِهِ، فَإِنْ سَكَتَ أَبُوهَا لَهَا، كُلُّ نُذُورِهَا. وَكُلُّ لَوَازِمِهَا الَّتِي أَلْزَمَتْ نَفْسَهَا بِهَا تَثْبُتُ.
וְשָׁמַ֨ע אָבִ֜יהָ נִדְרָ֗הּ וֶֽאֱסָרָהּ֙ אֲשֶׁ֣ר אָֽסְרָ֣ה נַפְשָׁ֔הּ עַל וְהֶחֱרִ֥ישׁ אָבִ֑יהָ וְקָ֙מוּ֙ כָּל נְדָרֶ֔יהָ וְכָל אִסָּ֛ר אֲשֶׁר אָסְרָ֥ה נַפְשָׁ֖הּ עַל יָקֽוּם
العدد 30: 7 Num.30.7
وَسَمِعَ زَوْجُهَا، فَإِنْ سَكَتَ فِي يَوْمِ سَمْعِهِ ثَبَتَتْ نُذُورُهَا. وَلَوَازِمُهَا الَّتِي أَلْزَمَتْ نَفْسَهَا بِهَا تَثْبُتُ.
וְשָׁמַ֥ע אִישָׁ֛הּ וְהֶחֱרִ֣ישׁ בְּי֥וֹם שָׁמְע֖וֹ וְקָ֣מוּ נְדָרֶ֗יהָ וֶֽאֱסָרֶ֛הָ אֲשֶׁר אָסְרָ֥ה נַפְשָׁ֖הּ עַל יָקֻֽמוּ
العدد 30: 11 Num.30.11
وَسَمِعَ زَوْجُهَا، فَإِنْ سَكَتَ لَهَا وَلَمْ يَنْهَهَا ثَبَتَتْ كُلُّ نُذُورِهَا. وَكُلُّ لاَزِمٍ أَلْزَمَتْ نَفْسَهَا بِهِ يَثْبُتُ.
וְשָׁמַ֤ע אִישָׁהּ֙ וְהֶחֱרִ֣שׁ לָ֔הּ לֹ֥א הֵנִ֖יא;אֹתָ֑הּ וְקָ֙מוּ֙ כָּל נְדָרֶ֔יהָ וְכָל אִסָּ֛ר אָסְרָ֥ה נַפְשָׁ֖הּ אֲשֶׁר יָקֽוּם
العدد 30: 14 Num.30.14
وَإِنْ سَكَتَ لَهَا زَوْجُهَا مِنْ يَوْمٍ إِلَى يَوْمٍ فَقَدْ أَثْبَتَ كُلَّ نُذُورِهَا أَوْ كُلَّ لَوَازِمِهَا الَّتِي عَلَيْهَا. أَثْبَتَهَا لأَنَّهُ سَكَتَ لَهَا فِي يَوْمِ سَمْعِهِ.
וְאִם הַחֲרֵשׁ֩;יַחֲרִ֨ישׁ לָ֥הּ אִישָׁהּ֮ מִיּ֣וֹם אֶל יוֹם֒ וְהֵקִים֙ כָּל נְדָרֶ֔יהָ א֥וֹ כָּל אֱסָרֶ֖יהָ אֲשֶׁ֣ר עָלֶ֑יהָ הֵקִ֣ים;אֹתָ֔ם כִּי הֶחֱרִ֥שׁ לָ֖הּ בְּי֥וֹם שָׁמְעֽוֹ
العدد 30: 14 Num.30.14
وَإِنْ سَكَتَ لَهَا زَوْجُهَا مِنْ يَوْمٍ إِلَى يَوْمٍ فَقَدْ أَثْبَتَ كُلَّ نُذُورِهَا أَوْ كُلَّ لَوَازِمِهَا الَّتِي عَلَيْهَا. أَثْبَتَهَا لأَنَّهُ سَكَتَ لَهَا فِي يَوْمِ سَمْعِهِ.
וְאִם הַחֲרֵשׁ֩;יַחֲרִ֨ישׁ לָ֥הּ אִישָׁהּ֮ מִיּ֣וֹם אֶל יוֹם֒ וְהֵקִים֙ כָּל נְדָרֶ֔יהָ א֥וֹ כָּל אֱסָרֶ֖יהָ אֲשֶׁ֣ר עָלֶ֑יהָ הֵקִ֣ים;אֹתָ֔ם כִּי הֶחֱרִ֥שׁ לָ֖הּ בְּי֥וֹם שָׁמְעֽוֹ
التثنية 22: 10 Deu.22.10
لاَ تَحْرُثْ عَلَى ثَوْرٍ وَحِمَارٍ مَعًا.
לֹֽא תַחֲרֹ֥שׁ בְּשׁוֹר וּבַחֲמֹ֖ר יַחְדָּֽו
القضاة 14: 18 Jdg.14.18
فَقَالَ لَهُ رِجَالُ الْمَدِينَةِ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ: أَيُّ شَيْءٍ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ، وَمَا أَجْفَى مِنَ الأَسَدِ. فَقَالَ لَهُمْ: لَوْ لَمْ تَحْرُثُوا عَلَى عِجْلَتِي، لَمَا وَجَدْتُمْ أُحْجِيَّتِي.
וַיֹּ֣אמְרוּ לוֹ֩ אַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י בְּטֶ֙רֶם֙ יָבֹ֣א הַחַ֔רְסָה מַה מָּת֣וֹק מִדְּבַ֔שׁ וּמֶ֥ה עַ֖ז מֵאֲרִ֑י וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם לוּלֵא֙ חֲרַשְׁתֶּ֣ם בְּעֶגְלָתִ֔י לֹ֥א מְצָאתֶ֖ם חִידָתִֽי
القضاة 16: 2 Jdg.16.2
فَقِيلَ لِلْغَزِّيِّينَ: قَدْ أَتَى شَمْشُونُ إِلَى هُنَا. فَأَحَاطُوا بِهِ وَكَمَنُوا لَهُ اللَّيْلَ كُلَّهُ عِنْدَ بَابِ الْمَدِينَةِ. فَهَدَأُوا اللَّيْلَ كُلَّهُ قَائِلِينَ: عِنْدَ ضَوْءِ الصَّبَاحِ نَقْتُلُهُ.
לֵאמֹ֗ר לַֽעַזָּתִ֣ים בָּ֤א שִׁמְשׁוֹן֙ הֵ֔נָּה וַיָּסֹ֛בּוּ וַיֶּאֶרְבוּ ל֥וֹ הַלַּ֖יְלָה כָל בְּשַׁ֣עַר הָעִ֑יר וַיִּתְחָרְשׁ֤וּ הַלַּ֙יְלָה֙ כָל לֵאמֹ֔ר עַד א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר וַהֲרְגְנֻֽהוּ
القضاة 18: 19 Jdg.18.19
فَقَالُوا لَهُ: اخْرَسْ. ضَعْ يَدَكَ عَلَى فَمِكَ وَاذْهَبْ مَعَنَا وَكُنْ لَنَا أَبًا وَكَاهِنًا. أَهُوَ خَيْرٌ لَكَ أَنْ تَكُونَ كَاهِنًا لِبَيْتِ رَجُل وَاحِدٍ، أَمْ أَنْ تَكُونَ كَاهِنًا لِسِبْطٍ وَلِعَشِيرَةٍ فِي إِسْرَائِيلَ.
וַיֹּאמְרוּ֩ ל֨וֹ הַחֲרֵ֜שׁ שִֽׂים יָדְךָ֤ עַל פִּ֙יךָ֙ וְלֵ֣ךְ עִמָּ֔נוּ וֶֽהְיֵה לָ֖נוּ לְאָ֣ב וּלְכֹהֵ֑ן הֲט֣וֹב הֱיוֹתְךָ֣ כֹהֵ֗ן לְבֵית֙ אִ֣ישׁ אֶחָ֔ד א֚וֹ הֱיוֹתְךָ֣ כֹהֵ֔ן לְשֵׁ֥בֶט וּלְמִשְׁפָּחָ֖ה בְּיִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 7: 8 1Sa.7.8
وَقَالَ بَنُو إِسْرَائِيلَ لِصَمُوئِيلَ: لاَ تَكُفَّ عَنِ الصُّرَاخِ مِنْ أَجْلِنَا إِلَى الرَّبِّ إِلهِنَا فَيُخَلِّصَنَا مِنْ يَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.
וַיֹּאמְר֤וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵל֙ אֶל;שְׁמוּאֵ֔ל אַל תַּחֲרֵ֣שׁ מִזְּעֹ֖ק מִמֶּ֔נּוּ אֶל יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וְיֹשִׁעֵ֖נוּ מִיַּ֥ד פְּלִשְׁתִּֽים
صموئيل الأول 8: 12 1Sa.8.12
وَيَجْعَلُ لِنَفْسِهِ رُؤَسَاءَ أُلُوفٍ وَرُؤَسَاءَ خَمَاسِينَ، فَيَحْرُثُونَ حَرَاثَتَهُ وَيَحْصُدُونَ حَصَادَهُ، وَيَعْمَلُونَ عُدَّةَ حَرْبِهِ وَأَدَوَاتِ مَرَاكِبِهِ.
וְלָשׂ֣וּם ל֔וֹ שָׂרֵ֥י אֲלָפִ֖ים וְשָׂרֵ֣י חֲמִשִּׁ֑ים וְלַחֲרֹ֤שׁ חֲרִישׁוֹ֙ וְלִקְצֹ֣ר קְצִיר֔וֹ וְלַעֲשׂ֥וֹת כְּלֵֽי מִלְחַמְתּ֖וֹ וּכְלֵ֥י רִכְבּֽוֹ
صموئيل الأول 10: 27 1Sa.10.27
وَأَمَّا بَنُو بَلِيَّعَالَ فَقَالُوا: كَيْفَ يُخَلِّصُنَا هذَا.. فَاحْتَقَرُوهُ وَلَمْ يُقَدِّمُوا لَهُ هَدِيَّةً. فَكَانَ كَأَصَمَّ.
וּבְנֵ֧י בְלִיַּ֣עַל אָמְר֗וּ מַה יֹּשִׁעֵ֙נוּ֙ זֶ֔ה וַיִּבְזֻ֕הוּ וְלֹֽא הֵבִ֥יאוּ ל֖וֹ מִנְחָ֑ה וַיְהִ֖י כְּמַחֲרִֽישׁ
صموئيل الأول 23: 9 1Sa.23.9
فَلَمَّا عَرَفَ دَاوُدُ أَنَّ شَاوُلَ مُنْشِئٌ عَلَيْهِ الشَّرَّ، قَالَ لأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنِ قَدِّمِ الأَفُودَ.
וַיֵּ֣דַע דָּוִ֔ד כִּ֣י שָׁא֖וּל מַחֲרִ֣ישׁ עָלָ֔יו הָרָעָ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;אֶבְיָתָ֣ר הַכֹּהֵ֔ן הַגִּ֖ישָׁה הָאֵפֽוֹד
صموئيل الثاني 13: 20 2Sa.13.20
فَقَالَ لَهَا أَبْشَالُومُ أَخُوهَا: هَلْ كَانَ أَمْنُونُ أَخُوكِ مَعَكِ. فَالآنَ يَا أُخْتِي اسْكُتِي. أَخُوكِ هُوَ. لاَ تَضَعِي قَلْبَكِ عَلَى هذَا الأَمْرِ. فَأَقَامَتْ ثَامَارُ مُسْتَوْحِشَةً فِي بَيْتِ أَبْشَالُومَ أَخِيهَا.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֜יהָ אַבְשָׁל֣וֹם אָחִ֗יהָ הָיָ֣ה הַאֲמִינ֣וֹן אָחִיךְ֮ עִמָּךְ֒ וְעַתָּ֞ה אֲחוֹתִ֤י הַחֲרִ֙ישִׁי֙ אָחִ֣יךְ ה֔וּא אַל תָּשִׁ֥יתִי לִבֵּ֖ךְ הַזֶּ֑ה לַדָּבָ֣ר וַתֵּ֤שֶׁב תָּמָר֙ וְשֹׁ֣מֵמָ֔ה בֵּ֖ית אַבְשָׁל֥וֹם אָחִֽיהָ
صموئيل الثاني 19: 10 2Sa.19.10
وَأَبْشَالُومُ الَّذِي مَسَحْنَاهُ عَلَيْنَا قَدْ مَاتَ فِي الْحَرْبِ. فَالآنَ لِمَاذَا أَنْتُمْ سَاكِتُونَ عَنْ إِرْجَاعِ الْمَلِكِ.
וְאַבְשָׁלוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר מָשַׁ֣חְנוּ עָלֵ֔ינוּ מֵ֖ת בַּמִּלְחָמָ֑ה וְעַתָּ֗ה לָמָ֥ה אַתֶּ֛ם מַחֲרִשִׁ֖ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 18: 36 2Ki.18.36
فَسَكَتَ الشَّعْبُ وَلَمْ يُجِيبُوهُ بِكَلِمَةٍ، لأَنَّ أَمْرَ الْمَلِكِ كَانَ قَائِلاً: لاَ تُجِيبُوهُ.
וְהֶחֱרִ֣ישׁוּ הָעָ֔ם וְלֹֽא עָנ֥וּ;אֹת֖וֹ דָּבָ֑ר כִּי מִצְוַ֨ת הַמֶּ֥לֶךְ הִ֛יא לֵאמֹ֖ר לֹ֥א תַעֲנֻֽהוּ
نحميا 5: 8 Neh.5.8
وَقُلْتُ لَهُمْ: نَحْنُ اشْتَرَيْنَا إِخْوَتَنَا الْيَهُودَ الَّذِينَ بِيعُوا لِلأُمَمِ حَسَبَ طَاقَتِنَا. وَأَنْتُمْ أَيْضًا تَبِيعُونَ إِخْوَتَكُمْ فَيُبَاعُونَ لَنَا. فَسَكَتُوا وَلَمْ يَجِدُوا جَوَابًا.
וָאֹמְרָ֣ה לָהֶ֗ם אֲנַ֣חְנוּ קָ֠נִינוּ אַחֵ֨ינוּ הַיְּהוּדִ֜ים הַנִּמְכָּרִ֤ים לַגּוֹיִם֙ כְּדֵ֣י;בָ֔נוּ אַתֶּ֛ם וְגַם תִּמְכְּר֥וּ אֲחֵיכֶ֖ם וְנִמְכְּרוּ לָ֑נוּ וַֽיַּחֲרִ֔ישׁוּ וְלֹ֥א מָצְא֖וּ דָּבָֽר
أستير 4: 14 Est.4.14
لأَنَّكِ إِنْ سَكَتِّ سُكُوتًا فِي هذَا الْوَقْتِ يَكُونُ الْفَرَجُ وَالنَّجَاةُ لِلْيَهُودِ مِنْ مَكَانٍ آخَرَ، وَأَمَّا أَنْتِ وَبَيْتُ أَبِيكِ فَتَبِيدُونَ. وَمَنْ يَعْلَمُ إِنْ كُنْتِ لِوَقْتٍ مِثْلِ هذَا وَصَلْتِ إِلَى الْمُلْكِ..
כִּ֣י אִם הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישִׁי֮ הַזֹּאת֒ בָּעֵ֣ת יַעֲמ֤וֹד רֶ֣וַח וְהַצָּלָ֞ה לַיְּהוּדִים֙ מִמָּק֣וֹם אַחֵ֔ר וְאַ֥תְּ וּבֵית אָבִ֖יךְ תֹּאבֵ֑דוּ וּמִ֣י יוֹדֵ֔עַ אִם לְעֵ֣ת כָּזֹ֔את הִגַּ֖עַתְּ לַמַּלְכֽוּת
أستير 4: 14 Est.4.14
لأَنَّكِ إِنْ سَكَتِّ سُكُوتًا فِي هذَا الْوَقْتِ يَكُونُ الْفَرَجُ وَالنَّجَاةُ لِلْيَهُودِ مِنْ مَكَانٍ آخَرَ، وَأَمَّا أَنْتِ وَبَيْتُ أَبِيكِ فَتَبِيدُونَ. وَمَنْ يَعْلَمُ إِنْ كُنْتِ لِوَقْتٍ مِثْلِ هذَا وَصَلْتِ إِلَى الْمُلْكِ..
כִּ֣י אִם הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישִׁי֮ הַזֹּאת֒ בָּעֵ֣ת יַעֲמ֤וֹד רֶ֣וַח וְהַצָּלָ֞ה לַיְּהוּדִים֙ מִמָּק֣וֹם אַחֵ֔ר וְאַ֥תְּ וּבֵית אָבִ֖יךְ תֹּאבֵ֑דוּ וּמִ֣י יוֹדֵ֔עַ אִם לְעֵ֣ת כָּזֹ֔את הִגַּ֖עַתְּ לַמַּלְכֽוּת
أستير 7: 4 Est.7.4
لأَنَّنَا قَدْ بِعْنَا أَنَا وَشَعْبِي لِلْهَلاَكِ وَالْقَتْلِ وَالإِبَادَةِ. وَلَوْ بِعْنَا عَبِيدًا وَإِمَاءً لَكُنْتُ سَكَتُّ، مَعَ أَنَّ الْعَدُوَّ لاَ يُعَوِّضُ عَنْ خَسَارَةِ الْمَلِكِ.
כִּ֤י נִמְכַּ֙רְנוּ֙ אֲנִ֣י וְעַמִּ֔י לְהַשְׁמִ֖יד לַהֲר֣וֹג וּלְאַבֵּ֑ד וְ֠אִלּוּ נִמְכַּ֙רְנוּ֙ לַעֲבָדִ֨ים וְלִשְׁפָח֤וֹת הֶחֱרַ֔שְׁתִּי כִּ֣י הַצָּ֛ר אֵ֥ין שֹׁוֶ֖ה בְּנֵ֥זֶק הַמֶּֽלֶךְ
أيوب 1: 14 Job.1.14
أَنَّ رَسُولاً جَاءَ إِلَى أَيُّوبَ وَقَالَ: الْبَقَرُ كَانَتْ تَحْرُثُ، وَالأُتُنُ تَرْعَى بِجَانِبِهَا،
וּמַלְאָ֛ךְ בָּ֥א אֶל אִיּ֖וֹב וַיֹּאמַ֑ר הַבָּקָר֙ הָי֣וּ חֹֽרְשׁ֔וֹת וְהָאֲתֹנ֖וֹת רֹע֥וֹת עַל;יְדֵיהֶֽם
أيوب 4: 8 Job.4.8
كَمَا قَدْ رَأَيْتَ: أَنَّ الْحَارِثِينَ إِثْمًا، وَالزَّارِعِينَ شَقَاوَةً يَحْصُدُونَهَا.
כַּאֲשֶׁ֣ר רָ֭אִיתִי חֹ֣רְשֵׁי אָ֑וֶן וְזֹרְעֵ֖י עָמָ֣ל יִקְצְרֻֽהוּ
أيوب 6: 24 Job.6.24
عَلِّمُونِي فَأَنَا أَسْكُتُ، وَفَهِّمُونِي فِي أَيِّ شَيْءٍ ضَلَلْتُ.
ה֭וֹרוּנִי וַאֲנִ֣י אַחֲרִ֑ישׁ הָבִ֥ינוּ;לִֽי וּמַה שָּׁ֝גִ֗יתִי
أيوب 11: 3 Job.11.3
أَصَلَفُكَ يُفْحِمُ النَّاسَ، أَمْ تَلِخُّ وَلَيْسَ مَنْ يُخْزِيكَ.
בַּ֭דֶּיךָ יַחֲרִ֑ישׁו מְתִ֣ים וַ֝תִּלְעַ֗ג וְאֵ֣ין מַכְלִֽם
أيوب 13: 5 Job.13.5
لَيْتَكُمْ تَصْمُتُونَ صَمْتًا. يَكُونُ ذلِكَ لَكُمْ حِكْمَةً.
מִֽי;יִ֭תֵּן הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישׁ֑וּן וּתְהִ֖י לָכֶ֣ם לְחָכְמָֽה
أيوب 13: 5 Job.13.5
لَيْتَكُمْ تَصْمُتُونَ صَمْتًا. يَكُونُ ذلِكَ لَكُمْ حِكْمَةً.
מִֽי;יִ֭תֵּן הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישׁ֑וּן וּתְהִ֖י לָכֶ֣ם לְחָכְמָֽה